Η Μόσχα είναι έτοιμη να συμβάλει στην πρωτοβουλία «Συμβούλιο Ειρήνης» του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, δήλωσε ο πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν στο Ρωσικό Συμβούλιο Ασφαλείας την Τετάρτη, σύμφωνα με το APA επικαλούμενο το Russia Today.

Πρότεινε να χρησιμοποιηθούν τα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία που έχουν παγώσει στις ΗΠΑ για να καταβληθεί η πληρωμή του 1 δισεκατομμυρίου δολαρίων που απαιτείται για μια μόνιμη έδρα.

Η πρωτοβουλία προβλέπει τη σύσταση ενός διεθνούς συμβουλίου για τη διαχείριση της χρηματοδότησης, της ασφάλειας και του πολιτικού συντονισμού στη Γάζα κατά τη διάρκεια μιας μεταβατικής περιόδου μετά την εκεχειρία μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς. Το όργανο θα συνεργάζεται με μια παλαιστινιακή τεχνοκρατική κυβέρνηση. Ο Τραμπ πρότεινε την ιδέα μετά τη μεσολάβηση των ΗΠΑ για την εκεχειρία πέρυσι.

Η Ρωσία θα μπορούσε να παράσχει 1 δισεκατομμύριο δολάρια για τον οργανισμό «αυτή τη στιγμή, ακόμη και πριν αποφασίσουμε αν θα συμμετάσχουμε... στις εργασίες του Συμβουλίου Ειρήνης», δήλωσε ο Ρώσος πρόεδρος, επικαλούμενος τις «ειδικές σχέσεις της Μόσχας με τον λαό της Παλαιστίνης».

Το ποσό θα μπορούσε να αφαιρεθεί «από τα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία που είχαν παγώσει από την προηγούμενη [αμερικανική] κυβέρνηση», πρόσθεσε. Η Μόσχα «πάντα υποστήριζε και συνεχίζει να υποστηρίζει οποιεσδήποτε προσπάθειες που αποσκοπούν στην ενίσχυση της διεθνούς σταθερότητας», δήλωσε ο Πούτιν.

Πηγή: RT

του Άρη Χατζηστεφάνου

Σε ένα παλιό σχολικό ανέκδοτο, ο σύζυγος που μόλις έχει απατήσει τη γυναίκα του επιστρέφει τα ξημερώματα στο σπίτι. Πριν ανοίξει την πόρτα, βγάζει από την τσέπη του ένα τεμπεσίρι και τρίβει στα χέρια του λίγη κιμωλία. Όταν η γυναίκα του τον ρωτάει που ήταν όλο το βράδυ αυτός τις λέει «έ, είχαμε βγει με τα παιδιά και γνωρίσαμε κάτι κορίτσια, οπότε πήγαμε στο σπίτι τους και ξέρεις… το ένα έφερε το άλλο».

«Για να δω τα χέρια σου» του λέει η γυναίκα του και μόλις βλέπει τη σκόνη από τη κιμωλία, τού φωνάζει «ρε ψεύτη πάλι στα μπιλιαρδάδικα ήσουν;»

Θυμήθηκα το ανόητο ανέκδοτο καθώς τα διεθνή μέσα ενημέρωσης μεταφέρουν με στόμφο την είδηση ότι ο λόγος για τον οποίο ο Ντόναλντ Τραμπ απειλεί να εισβάλλει στη Γροιλανδία είναι ότι δεν του έδωσαν το Νόμπελ ειρήνης. Η είδηση είναι φυσικά αληθινή και ο ίδιος το ανέφερε σε συνομιλία του με τον πρωθυπουργό της Νορβηγίας – ο οποίος προσπαθούσε μάταια να του εξηγήσει ότι δεν δίνει αυτός τα Νόμπελ.

Το πρόβλημα όμως βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο η πληροφορία αναπαράγεται σαν να αποτελεί την απόλυτη απάντηση στο ερώτημα γιατί ο πρόεδρος των ΗΠΑ αποφάσισε να κατακτήσει τη Γροιλανδία, ακόμη και αν χρειαστεί να συγκρουστεί στρατιωτικά με χώρες της ΕΕ. Ο ίδιος ο Τραμπ και σειρά αξιωματούχων του, έχουν αναφέρει πολλές φορές ότι ενδιαφέρονται για τον γεωστρατηγικό έλεγχο του παγκόσμιου εμπορείου, και τον έλεγχο του φυσικού πλούτου της Γροιλανδίας. Πρόκειται για μια τόσο ωμή δήλωση ιμπεριαλιστικών επιδιώξεων που θα έκανε και τον Χίτλερ (ο οποίος πάντα αναζητούσε ένα πρόσχημα για να εισβάλλει στην επόμενη χώρα) να φαντάζει σαν ειρηνοποιός.

Η φιλελεύθερη Δύση όμως βρίσκεται σε άρνηση, όπως η σύζυγος στο ανέκδοτο που δεν θέλει να πιστέψει την αλήθεια ακόμη και όταν της την λένε κατάμουτρα. Η αν προτιμάτε όπως ο Βρετανός πρωθυπουργός Νέβιλ Τσάμπερλεν που έδωσε στη ναζιστική Γερμανία την Τσεχοσλοβακία και επέστρεψε περιχαρής στο Λονδίνο κουνώντας ένα κομμάτι χαρτί με την υπογραφή του Χίτλερ, που υποσχόταν να μην επιτεθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Για άλλη μια φορά η Ευρώπη, η οποία διέλυσε τα τελευταία υπολείμματα κοινωνικού κράτους για να αγοράζει αμερικανικά όπλα με τα οποία θα αντιμετωπίσει τη Ρωσική απειλή, που η ίδια εφηύρε και γιγάντωσε, συνειδητοποιεί ότι ο εχθρός βρισκόταν εδώ και δεκαετίες εντός των πυλών.

Τα αμερικανικά αεροσκάφη που απογειώνονταν από ευρωπαϊκό έδαφος χρησιμοποιούνταν για να σκοτώνουν πάντα τον «Άλλο», δηλαδή αμάχους στη Μέση Ανατολή, και δεν αντιμετωπίζονταν ποτέ σαν απειλή. Προκειμένου μάλιστα να διατηρήσουν την παρουσία των αμερικανικών βάσεων σε ευρωπαϊκό έδαφος, χώρες όπως η Γερμανία θυσίασαν την ενεργειακή και εμπορική τους αυτονομία διακόπτοντας ή υποβαθμίζοντας τις επαφές τους με τη Ρωσία και την Κίνα. Πρόκειται για χώρες οι οποίες δεν είναι ηθικές ή νόμιμες στην εξωτερική τους πολιτική αλλά σε καμία περίπτωση δεν έφτασαν να βομβαρδίζουν 7-8 χώρες σε ένα χρόνο όπως έκανε ο Τραμπ και παλαιότερα ο Ομπάμα.

Απόλυτα αναμενόμενο λοιπόν η φιλελεύθερη Ευρώπη να προσπαθεί τώρα να αποδώσει τις γεωπολιτικές βλέψεις της Ουάσιγκτον στα καπρίτσια ενός ξεμωραμένου Αμερικανού προέδρου. Ακολουθούν δηλαδή τη λογική ότι ο Χίτλερ ήταν απλώς τρελός και ο όχι ο βασικός εκφραστής των επιδιώξεων του αμερικανικού κεφαλαίου.

Το πραγματικό τους πρόβλημα, βέβαια, όπως έλεγε ο Μπρεχτ είναι ότι ήθελαν να τρώνε το κρέας αλλά να μην βλέπουν τον χασάπη που σφάζει το ζωό. Μέχρι που κάποιος τους είπε ότι μπορεί να γίνουν αυτοί το κρέας.

Πηγή: infowar

Ακριβώς είκοσι χρόνια από τον θάνατο του θρυλικού ιταλοελβετού οδηγού της F1, και με αφορμή το φετινό Ράλλυ Ντακάρ που είναι εν εξελίξει, αυτό το μοναδικό «τέρας» της Mercedes-Benz μόλις βγήκε προς πώληση

Ο άνθρωπος με το μουστάκι, τα ‘χε κάνει όλα: μία σοβαρή καριέρα στην F1, πέντε νίκες Γκραν Πρι, έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στη Ferrari, ένα παρά λίγο πρωτάθλημα το 1974, τον μεσάζοντα για να προσλάβει ο Ένζο Φεράρι τον φέρελπι Νίκι Λάουντα, ένα σοβαρό ατύχημα στις ΗΠΑ, το 1979, το οποίο τον άφησε παράλυτο από τη μέση και κάτω, αμάσητη εμπλοκή στα αγωνιστικά δρώμενα από άλλα πόστα, τον ρόλο του σχολιαστή για την ιταλική τηλεόραση καθώς και ένα αιφνίδιο τροχαίο που του στέρησε τη ζωή, στις 15 Δεκεμβρίου 2006, στην Ιταλία, σε ηλικία 67 ετών, οδηγώντας το άθλιο Chrysler Voyager.

Τι άδοξο… Να είσαι ο Κλέι Ρεγκατσόνι και να αφήνεις την τελευταία σου πνοή σε ένα αδιάφορο πολυμορφικό. Ή ό,τι ήταν τέλος πάντων το Voyager. Αν δεν υπήρχε ο θάνατος του Ρεγκατσόνι μέσα σε ένα τέτοιο, κανείς δεν θα το ανέφερε ξανά. Τι, όχι;

Ο Κλέι Ρεγκατσόνι με τον Νίκι Λάουντα.

Ο δεύτερος ευνοήθηκε από τον πρώτο. Στη συνέχεια ο δεύτερος απέδειξε πως ήταν πιο γρήγορος στην ομάδα της Ferrari Αυτό πάντως που δεν είναι και πολύ γνωστό αφορά ένα από τα πιο τερατώδη, ίσως και άσχημα, αγωνιστικά που οδήγησε.

Σιγά τα ωά, θα πείτε εύλογα. Ποιος νοιάζεται για ομορφιές σε ένα κτήνος του Ντακάρ; Η Mercedes-Benz, πάντως, σε συνεργασία με την ΑΜG δεν είχαν τέτοιες έγνοιες. Το ζητούμενο ήταν άλλο, να κατασκευαστεί ένα off-road θεριό, βασισμένο στο G-Class της εποχής. Τότε, η AMG έπαιρνε μερικά από τα πιο συντηρητικά μοντέλα της Mercedes και τα μετέτρεπε σε πανίσχυρες μηχανές.

Το Mercedes 600 TE AMG έμοιαζε με ένα τυπικό G-Class, αλλά ήταν ένα καθαρόαιμο αγωνιστικό. Ιδιαίτερα εντυπωσιακό χαρακτηριστικό του η τεράστια χωρητικότητα καυσίμου, περίπου 450 λίτρων, κατανεμημένη σε διαφορετικές δεξαμενές ασφαλείας

Αυτό το εξωφρενικό όχημα δημιουργήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1980 ως ένα ασυμβίβαστο αγωνιστικό, σχεδιασμένο για τον σκληρότερο αγώνα μεγάλων αποστάσεων στον κόσμο, το Ράλλυ Παρίσι–Ντακάρ. Βασίστηκε στο Mercedes G-Wagen, ένα αντικειμενικά μέτριο έως αδιάφορο SUV της εποχής, όμως ακόμα και στο μάτι του αδαούς ήταν εμφανές ότι είχε τροποποιηθεί εκτενώς σχεδόν σε όλους τους τομείς, έτοιμο να αντιμετωπίσει τον πιο σκληροτράχηλο αγώνα της χρονιάς.

Για τη βελτιστοποίηση της κατανομής βάρους, ο κινητήρας μετακινήθηκε όσο το δυνατόν πιο πίσω. Ολόκληρο το πλαίσιο, καθώς και το κιβώτιο ταχυτήτων και τα διαφορικά, ενισχύθηκαν για να αντέχουν τις τεράστιες καταπονήσεις της χρήσης στην έρημο

Κατασκευάστηκαν μόλις δύο μονάδες. Επιβιώνει μέχρι σήμερα μόνο το ένα. Αυτό που βλέπετε. Συμμετείχε συνολικά τέσσερις φορές στο εξαντλητικό ράλι, ενώ ο Κλέι Ρεγκατσόνι το οδήγησε και σε άλλες διεθνείς διοργανώσεις, όπως το Ράλλυ Φαραώ, το 1991, και το Baja España, το 1993.

Αυτές τις μέρες το Mercedes G-Class 600 TE AMG μόλις βγήκε προς πώληση. Μοντέλο του 1980, απόδοση 331 ίππων, βρίσκεται Γερμανία, «τιμούλα» upon request, που λένε και οι μορφωμένοι.