Η Marie-Chantal μοιράζεται δημόσια τη θλίψη της για τον θάνατο του θρυλικού σχεδιαστή μόδας Valentino Garavani, αποκαλύπτοντας σπάνιες φωτογραφίες και προσωπικές αναμνήσεις που καταγράφουν τη στενή φιλία τους και τα σημαντικά κεφάλαια της ζωής της που υπήρξε μάρτυρας.

Το αντίο της Marie-Chantal στον Valentino

Η Marie-Chantal, γνωστή για το κοσμοπολίτικο στιλ και την αγάπη της για τη μόδα, αποχαιρετά τον Valentino Garavani, τον Ιταλό σχεδιαστή που άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στον χώρο της μόδας και έφυγε από τη ζωή στις 19 Ιανουαρίου. Μέσα από το Instagram, δημοσίευσε σπάνιες φωτογραφίες τους και ένα συγκινητικό μήνυμα, αναδεικνύοντας τη βαθιά φιλία που τους συνέδεε.

O Valentino είχε σχεδιάσει το νυφικό της Marie-Chantal στον γάμο της με τον Παύλο ντε Γκρες, ένα γεγονός που αποτέλεσε την αρχή μιας μακράς και προσωπικής σχέσης ανάμεσα στη δούκισσα και τον σχεδιαστή. Η Marie-Chantal μάλιστα είχε συνοδεύσει τον Valentino στο MET Gala του 2001, όπου φορούσε ένα σμαραγδένιο φόρεμα που είχε φορέσει πρώτη η Jackie Kennedy το 1967 – μια στιγμή που σφράγισε την κομψότητα και την ιστορία της μόδας στην οποία συμμετείχε ενεργά.

Μια φιλία που ξεπερνούσε τη μόδα

Η Marie-Chantal περιγράφει τον Valentino ως έναν άνθρωπο με «ιδιοφυΐα, κομψότητα και σπάνια, μεγάλη καρδιά». Όπως αναφέρει στη λεζάντα της ανάρτησής της, ο σχεδιαστής υπήρξε μάρτυρας σημαντικών στιγμών της ζωής της: του γάμου της, της γέννησης των παιδιών της και του αέναου περάσματος του χρόνου.

Η φιλία τους βασιζόταν στην ειλικρίνεια, την αμοιβαία εκτίμηση και την αγάπη για τις τέχνες. Η Marie-Chantal τον περιγράφει ως έναν ζεστό, γενναιόδωρο άνθρωπο, γεμάτο χάρη, που αγαπούσε βαθιά τους φίλους και την οικογένειά του. Οι κοινές τους στιγμές και οι σπάνιες φωτογραφίες που μοιράστηκε αποτελούν μια αληθινή μαρτυρία της σχέσης τους πέρα από τη μόδα και τη δημοσιότητα.

Η κληρονομιά του Valentino Garavani

Ο Valentino Garavani υπήρξε ένας από τους πιο εμβληματικούς σχεδιαστές του 20ού και 21ου αιώνα, αφήνοντας πίσω του μια κληρονομιά κομψότητας, στιλ και δημιουργικότητας. Μέσα από τη δουλειά του και τις σχέσεις του με σημαντικές προσωπικότητες της μόδας και της υψηλής κοινωνίας, κατάφερε να συνδέσει την τέχνη με την προσωπική του αίσθηση του μεγαλείου και της φινέτσας.

Η Marie-Chantal, με την ανάρτησή της, υπενθυμίζει ότι ο Valentino δεν ήταν μόνο ένα σύμβολο μόδας, αλλά και ένας άνθρωπος με βαθιά ανθρωπιά και αστείρευτη γενναιοδωρία.

Το αντίο της Marie-Chantal στον Valentino Garavani είναι ένα συγκινητικό δείγμα του πώς η φιλία, η αγάπη και η εκτίμηση μπορούν να υπερβούν τα όρια της δημοσιότητας και της μόδας. Μέσα από σπάνιες φωτογραφίες και προσωπικές αναμνήσεις, η δούκισσα αποτυπώνει την αξία ενός ανθρώπου που θα μείνει για πάντα ζωντανός στη μνήμη όσων είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν.

Η στρατηγική Τσίπρα καθ’ οδόν για τη συγκρότηση νέου κόμματος - Οι αντιδράσεις στις κινήσεις Καρυστιανού, οι ζυμώσεις στον ΣΥΡΙΖΑ και το ζήτημα με την «υπερσυγκέντρωση» τεχνοκρατών

Σαφές σήμα ότι δεν αλλάζει ο σχεδιασμός του και δεν επηρεάζονται οι κινήσεις του από άλλες πρωτοβουλίες, όπως για παράδειγμα της Μαρίας Καρυστιανού, στέλνει ο Αλέξης Τσίπρας μέσω των συνομιλητών του. Ο πρώην πρωθυπουργός είναι ξεκάθαρος στις συζητήσεις του ότι ο ίδιος έχει χαράξει τη δική του πορεία και δεν κοιτάζει ούτε δεξιά ούτε αριστερά, αλλά μόνο μπροστά, καθώς το πλοίο έχει σαλπάρει για την Ιθάκη.

Σε αυτό το ταξίδι ο Αλ. Τσίπρας έπιασε λιμάνι μετά την Αθήνα και την Πάτρα στη Θεσσαλονίκη, απ’ όπου έστειλε πολλαπλά μηνύματα, δείχνοντας ότι επιστρέφει με όρους ανασύνθεσης του ευρύτερου προοδευτικού χώρου. Και αυτό είναι που προκαλεί κινητικότητα, ανησυχία και προσδοκία ταυτόχρονα, διότι ο ίδιος επιμένει να μιλάει, όχι πλέον για το παρελθόν της διακυβέρνησής του, αλλά για τα αδιέξοδα του παρόντος.

Η αναφορά του σε «Νέα Μεταπολίτευση» δεν είναι, κατά τον ίδιο, απλά ένα ακόμη σχήμα λόγου. Αποτελεί, όπως αναφέρει σε συνομιλητές του, ευθεία αμφισβήτηση του υπάρχοντος πολιτικού μοντέλου, με αιχμές για τη συγκέντρωση εξουσίας, με φόντο «το σύστημα Μητσοτάκη», όπως το ονομάζει, τις κοινωνικές ανισότητες και τη φθορά της δημοκρατικής λειτουργίας.

Τι δείχνουν τα πάνελ των εκδηλώσεων

Η προετοιμασία προχωράει κανονικά, αλλά γίνονται αναπροσαρμογές στον αρχικό σχεδιασμό του. Οι συνθέσεις των πάνελ όπου γίνονται – και θα γίνουν και άλλες – εκδηλώσεις για την «Ιθάκη» μόνο τυχαίες δεν είναι. Ιστορικοί, πανεπιστημιακοί, οικονομολόγοι. Οχι κομματικά στελέχη πρώτης γραμμής. Οχι κραυγαλέες παρουσίες. Η επιλογή δείχνει στρατηγική: ο Αλ. Τσίπρας δεν θέλει, ακόμη, να εμφανιστεί ως αρχηγός κόμματος, αλλά ως φορέας πολιτικής ανασυγκρότησης. Πρώτα το αφήγημα, μετά ο μηχανισμός, αν και σε αυτό έχουν γίνει κάποιες διορθωτικές κινήσεις.

Το κόμμα, που δεν έχει ακόμη ιδρυθεί, αλλά μετριέται στις δημοσκοπήσεις, είναι ένα καθοριστικό στοιχείο. Τα τελευταία ευρήματα δείχνουν ότι ένα «υποθετικό κόμμα Τσίπρα» συγκεντρώνει ποσοστά που το καθιστούν άμεσα βασικό παίκτη. Σε ορισμένες μετρήσεις, μάλιστα, εμφανίζεται να διεκδικεί ρόλο δεύτερου πόλου. Οχι επειδή υπάρχει μαζικός ενθουσιασμός, αλλά επειδή υπάρχει κενό εκπροσώπησης, εξηγούν οι συνεργάτες του.

Οι ψηφοφόροι δεν δηλώνουν ότι «επιστρέφουν στον Τσίπρα», αλλά ότι αναζητούν νέο φορέα με πολιτικό βάρος, προσθέτουν. Η εμφάνιση κινήσεων τύπου Καρυστιανού δεν τρομάζει τον πρώην πρωθυπουργό. Αντιθέτως, επιβεβαιώνει την ανάλυσή του: ότι υπάρχει κοινωνική οργή χωρίς πολιτική διέξοδο. «Το ζήτημα δεν είναι η σύγκρουση με αυτά τα ρεύματα, αλλά η πολιτική τους απορρόφηση. Αν δεν υπάρξει σοβαρή πολιτική πρόταση, ο θυμός θα εκφραστεί αποσπασματικά» τονίζει στο «Βήμα» ένας εκ των συνομιλητών του. Και αυτό προβληματίζει και τον ίδιο τον κ. Τσίπρα.

Το ζήτημα με τους τεχνοκράτες

Δίπλα του υπάρχει ένα κλειστό επιτελείο, αλλά και ένας άτυπος κύκλος συνομιλητών: πρώην υπουργοί, πανεπιστημιακοί, νέοι επιστήμονες, άνθρωποι εκτός κομματικών μηχανισμών. Η λογική είναι σαφής: να μην επαναληφθούν τα λάθη του παρελθόντος. Βέβαια, αυτό που επικρατεί τελευταία και το αντιλήφθηκαν οι στενοί συνεργάτες του είναι ότι δεν είναι καλό να υπάρξει υπερσυγκέντρωση τεχνοκρατών, διότι αυτό το μοντέλο δεν θα λειτουργήσει. «Στις προεκλογικές περιόδους θέλει και πρόσωπα που θα μπουν στα καφενεία, στα χωράφια, στους χώρους δουλειάς. Θέλει “στρατιώτες” πρόθυμους να ματώσουν» έλεγε προ ημερών ένας τακτικός συνομιλητής τού πρώην πρωθυπουργού.

Γι’ αυτό και στο επιτελείο του θα βρεθούν πρόσωπα με γνώση του κομματικού και πολιτικού παιχνιδιού. Δίπλα στον δικηγόρο και πρώην υφυπουργό Γιώργο Βασιλειάδη, που έχει κομβικό ρόλο στο γραφείο του, όπου κεντρικό πόστο έχει ο Μιχάλης Καλογήρου, θα είναι ο Γρηγόρης Θεοδωράκης, νυν αναπληρωτής εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, ο πρώην βουλευτής Μίλτος Χατζηγιαννάκης, που διετέλεσε και δήμαρχος Σκύρου, κ.ά.

Ταυτόχρονα, αρκετοί βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις. Κάποιοι με ελπίδα, άλλοι με ανησυχία. Ολοι όμως με την επίγνωση ότι μια κίνηση Τσίπρα θα αλλάξει τους συσχετισμούς.

Επί της ουσίας η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ είναι σε κατάσταση αναμονής, και αυτό ήταν εμφανές στην κοινή συνεδρίαση με την Πολιτική Γραμματεία την περασμένη Πέμπτη. Στην ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ επικρατεί σιωπή, αλλά όχι ηρεμία. Υπάρχουν διαφορετικές αναγνώσεις. Αλλοι βλέπουν την πρωτοβουλία Τσίπρα ως σωσίβιο για τον χώρο. Αλλοι ως απειλή αποσυσπείρωσης. Το βέβαιο είναι ότι, αν προχωρήσει σε νέο πολιτικό φορέα, δεν θα είναι μόνος. Πόσοι και ποιοι θα τον ακολουθήσουν, θα εξαρτηθεί από το πότε και με ποιο αφήγημα θα γίνει η κίνηση.

Το ενδιαφέρον όμως είναι και η αλλαγή σκέψης στο επιτελείο Τσίπρα περί ανοίγματος που πρέπει να γίνει και να μη θυμίζει το νέο εγχείρημα τον ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό θα προσπαθήσουν τα πρόσωπα που θα πορευτούν να εκφράζουν ευρύτερες δυνάμεις και άρα η προσπάθεια που θα κάνει να σημάνει ευελιξία, συμμαχίες, κίνηση στον χώρο. Ακόμη στη νέα προσπάθεια είναι σαφές ότι δεν αποκλείονται νυν βουλευτές και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, και δεν είναι τυχαίο ότι συζητούνται ορισμένα ονόματα, όπως, π.χ., του Χάρη Μαμουλάκη, του Αλέξανδρου Μεϊκόπουλου, του Μίλτου Ζαμπάρα, και άλλων βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ. Στόχος είναι να υπάρξει ένα πάντρεμα «Συριζαίων», «Πασόκων», «ευρύτερων προοδευτικών προσώπων» και τεχνοκρατών-πανεπιστημιακών.

Ο προβληματισμός για την ανακοίνωση

Οσοι γνωρίζουν τον τρόπο σκέψης του Αλ. Τσίπρα εκτιμούν ότι δεν θα επιλέξει ένα στενό κομματικό σχήμα. Προσανατολίζεται περισσότερο σε έναν πολιτικό φορέα-ομπρέλα, που θα μπορεί να συνομιλεί με διαφορετικά ακροατήρια χωρίς να εγκλωβίζεται σε παλιές ταυτότητες. Στην ανάλυση που κάνουν στο ευρύτερο επιτελείο του επιμένουν ότι υπάρχει εύφορο πολιτικό έδαφος ακόμη και αν ένα κόμμα Τσίπρα δεν εμφανίζεται ξεκάθαρα στις πρώτες θέσεις της πρόθεσης ψήφου. Επίσης, στέκονται στο 20%-22% των πολιτών που δείχνουν, με διάφορες διαβαθμίσεις, θετική διάθεση απέναντί του, ενώ ένα μεγάλο τμήμα του εκλογικού σώματος παραμένει επιφυλακτικό.

Υπάρχει όμως και ένα στοιχείο που ανησυχεί ορισμένους, και αυτό είναι ότι το ενδιαφέρον για ένα κόμμα Τσίπρα υποχωρεί ελαφρώς με την πάροδο του χρόνου. «Κάηκε στην προθέρμανση», είναι μια φράση που ακούγεται όλο και συχνότερα. Αυτό είναι ενδεικτικό της δυσκολίας να αποκτήσει το σχέδιο ισχυρή πολιτική απήχηση και να μετατραπεί σε πραγματική πιθανότητα ψήφου. Και εδώ τίθεται το θέμα του χρόνου της ανακοίνωσης των κινήσεών του και υπάρχει η άποψη πως πρέπει να εμφανίζεται πιο συχνά και πιο επιθετικά.

Οσο καθυστερεί, η πίεση θα αυξάνεται, γι’ αυτό και έχει αποφασιστεί με την ενίσχυση του επιτελείου με πολιτικά πρόσωπα να αρχίσει να τρέχει και οργανωτικά το υπό διαμόρφωση νέο σχήμα. Εξάλλου ακόμα και η πολυσυζητημένη αυτοοργάνωση που ζήτησε ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός προχωράει πολύ αργά και δεν έχει τα αποτελέσματα που ανέμεναν στο επιτελείο του.

Ο παλλαϊκός ξεσηκωμός για τα Τέμπη έγινε για να έχουμε περισσότερη δημοκρατία. Όχι ως εφαλτήριο για να τεθούν σε κίνδυνο βασικά δικαιώματα

Όταν η ελληνική κοινωνία κατέβηκε στους δρόμους στην πιο μεγάλη παλλαϊκή κινητοποίηση των τελευταίων δεκαετιών το έκανε γιατί κατάλαβε ότι γύρω από το δυστύχημα στα Τέμπη συμπυκνώθηκαν όλα τα προβλήματα και οι παθογένειες της πορείας που ακολουθεί η χώρα τα τελευταία χρόνια: από τη χωρίς σχέδιο ιδιωτικοποίηση των υποδομών έως την υπονόμευση των θεσμών.

Κατέβηκαν στο δρόμο ζητώντας να υπάρξει περισσότερη δημοκρατία, δηλαδή να υπάρχουν κυβερνώντες που λογοδοτούν στην κοινωνία, αναλαμβάνουν την ευθύνη, δεν μεταφράζουν την πλειοψηφία στη Βουλή σε ασυλία, και ένα κράτος που θα εγγυάται βασικά δικαιώματα στους πολίτες, από το δικαίωμα στην ασφαλή μετακίνηση έως το δικαίωμα στη δημόσια και δωρεάν υγεία και παιδεία.

Τα Τέμπη, αναμφισβήτητα, έγιναν σημείο καμπής, και είναι αλήθεια ότι εάν είναι να αλλάξει κάτι στη χώρα προς το καλύτερο, αυτό σημαίνει και δικαίωση της αγωνίας των ανθρώπων που κατέβηκαν εκείνες τις μέρες στους δρόμους απαιτώντας δικαιοσύνη και οξυγόνο.

Αυτό σημαίνει ότι μπορεί τα Τέμπη να είναι σημείο αναφοράς και συμπύκνωσης και ότι η χώρα χρειάζεται μια πολιτική που να απαντά σε αυτό που βγήκε τότε ως παλλαϊκό αίτημα πιο αποτελεσματικά από τη σημερινή διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά δεν σημαίνει ότι η χώρα χρειάζεται απλώς ένα «Κόμμα των Τεμπών». Με τον ίδιο τρόπο που δεν χρειαζόταν απλώς ένα «Κόμμα των Πλατειών» την περασμένη δεκαετία, αλλά μια πολιτική πρόταση που να δικαιώνει την αγωνία των ανθρώπων που κατέβηκαν στις πλατείες.

Ακόμη περισσότερο όσες και όσοι θέλουν όντως να προσπαθήσουν να απαντήσουν στο βαθύ κοινωνικό αίτημα που διατυπώθηκε τότε, θα πρέπει να το σεβαστούν και όχι να το χρησιμοποιήσουν ως αφετηρία για την όποια δική τους ιδιαίτερη πολιτική αναφορά και κατεύθυνση. Ή για να το πω διαφορετικά, επειδή είναι αναφαίρετο δικαίωμα κάθε πολίτη να θεωρεί ότι μπορεί να εκπροσωπήσει ένα κοινωνικό αίτημα φτιάχνοντας έναν πολιτικό φορέα, θα κριθεί για το πώς ανταποκρίνεται σε αυτό το αίτημα.

Αντιλαμβάνομαι πλήρως ότι σε μια συνθήκη βαθιάς κρίσης του πολιτικού συστήματος – τι άλλο είναι ο συνδυασμός ανάμεσα σε μια κοινοβουλευτικά πανίσχυρη κυβέρνηση, την πλειοψηφική δυσαρέσκεια σε βάρος της και τον κατακερματισμό και συχνά ανυποληψία της αντιπολίτευσης;– αρκετοί σκέφτονται ότι υπάρχει περιθώριο για λύσεις που θα εκπροσωπούν τη δυσπιστία σε δεξιά ή ακόμη και ακροδεξιά κατεύθυνση. Σε αρκετές χώρες είδαμε λογικές αυταρχικές ακόμη και αντιδημοκρατικές να διεκδικούν να είναι η έξοδος από περιόδους πολιτικής κρίσης, ενώ πανευρωπαϊκά η Ακροδεξιά κατεξοχήν προσπάθησε να εκπροσωπήσει την κοινωνική δυσαρέσκεια, εκμεταλλευόμενη και την αδυναμία πρωτίστως του δημοκρατικού και προοδευτικού χώρου να δώσει λύσεις. Αλλά και ευρύτερα οι κοινωνίες συχνά όταν δεν τους προτείνονται προοδευτικές λύσεις μπορεί να αναδιπλωθούν στη φαινομενική «ασφάλεια» συντηρητικών λογικών ή «παραδοσιακών αξιών», που κάποιες φορές π.χ. προκρίνονται ως υποκατάστατο της ανασυγκρότησης του κοινωνικού κράτους. Όλα αυτά είναι φαινόμενα που τα έχουμε δει σε διάφορες παραλλαγές σε αρκετές χώρες.

Όμως, όλα αυτά δεν μπορούν να εκπροσωπήσουν την αγωνία που βγήκε στα Τέμπη. Όχι γιατί δεν κατέβηκαν στα Τέμπη και άνθρωποι με συντηρητικές λογικές και αξίες. Αλλά γιατί αυτό που βγήκε ως ανάγκη για «οξυγόνο», δηλαδή για δικαιοσύνη, ασφάλεια, συνοχή, αλληλεγγύη, λογοδοσία, για ένα κράτος και ένα πολιτικό σύστημα που να είναι στο πλευρό του πολίτη και όχι απέναντί του, δεν εκπροσωπούνται από ατζέντες αναδίπλωσης σε οπισθοδρομικές λογικές, αλλά απαιτούν λύσεις, προγράμματα, ικανότητα διακυβέρνησης σε μια διαφορετική κατεύθυνση από αυτή που εφαρμόζεται σήμερα.

Προφανώς αυτό δεν είναι ζήτημα απλώς «ταμπέλας» πολιτικής, είναι όμως ζήτημα φυσιογνωμίας και αντίληψης για τη δημοκρατία, το κράτος, και τη σχέση του κράτους με τον πολίτη. Και καθώς η Μαρία Καρυστιανού σταδιακά δίνει το στίγμα του σχήματος που θέλει να διαμορφώσει, αρχίζει και γίνεται σαφές ότι αυτό θα είναι ένα πολιτικό εγχείρημα, που πιθανώς να έχει απήχηση σε μερίδα της κοινωνίας, αλλά όχι το όχημα μέσα από το οποίο θα βρει δικαίωση η ανάγκη μιας άλλης πορείας της χώρας για την έξοδο από τα σημερινά αδιέξοδα. Όσο σκίζεται το περιτύλιγμα και αποκαλύπτεται το περιεχόμενο καταλήγει να λειτουργεί ως ιδιότυπος χορηγός του αδιεξόδου και της κυβέρνησης Μητσοτάκη, γεγονός φυσικά που το σύστημα Μαξίμου και οι πιστοί σύντροφοί του στα φιλοκυβερνητικά Μέσα αξιοποιούν στο έπακρο, αναδεικνύοντας τον αντίπαλο Καρυστιανού σε βασικό, ακριβώς επειδή εν τέλει αποδεικνύεται εύκολος.

Η ελληνική κοινωνία έχει περάσει από μεγάλες δυσκολίες, ήδη από την περασμένη τραυματική δεκαετία. Αγωνιά για ένα καλύτερο αύριο, με περισσότερη δημοκρατία και δικαιοσύνη. Το ερώτημα παραμένει: θα της προσφερθεί ένα σχέδιο αλλαγής και διαφορετικής ιστορικής προοπτικής από την τωρινή διαρκή κάθοδο σε μια «χώρα μειωμένων προσδοκιών», ή απλώς μια βεντάλια «ψήφων διαμαρτυρίας», με υπαρκτό κίνδυνο ορισμένες επιλογές να αξιοποιηθούν για κατευθύνσεις που μάλλον δεν συνάδουν με την αγωνία της.

Πηγή: in.gr

Το δημοτικό συμβούλιο Καλαμάτας και επισήμως αποφάσισε την ανακήρυξη του Κώστα Καραμανλή ως επίτιμου δημότη της πόλης. Το ξεχωριστό ενδιαφέρον της νέας συνύπαρξης Καραμανλή - Σαμαρά στις 2 Φεβρουαρίου και μάλιστα στην έδρα του δεύτερου.

Την ανακήρυξη του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή ως επίτιμου δημότη της Καλαμάτας αποφάσισε και επισήμως το δημοτικό συμβούλιο της πόλης, ανακοινώνοντας και τυπικά ότι η σχετική τελετή θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου, οπότε την πρωτεύουσα της Μεσσηνίας πρόκειται να επισκεφθεί ο Κ. Καραμανλής προκειμένου να συμμετάσχει στους εορτασμούς για την πολιούχο της πόλης Παναγία Υπαπαντή, έπειτα από πρόσκληση του Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσόστομου.

Γεγονός που εμπεριέχει βέβαια μια ιδιαίτερη σημειολογία αφού την ημέρα εκείνη θα βρεθούν ξανά μαζί οι δύο πρώην πρωθυπουργοί Κώστας Καραμανλής και Αντώνης Σαμαράς και μάλιστα στην Καλαμάτα, δηλαδή στην έδρα του κ. Σαμαρά, ενώ οι πληροφορίες λένε ότι αναμένονται και δηλώσεις.

Η προηγούμενη συνύπαρξη

Υπενθυμίζεται ότι η προηγούμενη δημόσια συνύπαρξη των δύο πρώην πρωθυπουργών ήταν στις 8 Δεκεμβρίου, όταν ο Κ. Καραμανλής ήταν κεντρικός ομιλητής (μαζί με τον Ευάγγελο Βενιζέλο) στην εκδήλωση της εφημερίδας «Δημοκρατία», όπου διατύπωνε κεραυνούς προς το μέγαρο Μαξίμου για το ζήτημα της κρίσης των θεσμών, και ο Αντ. Σαμαράς βρισκόταν στην πρώτη σειρά του ακροατηρίου της ίδιας εκδήλωσης.

Συνύπαρξη των δύο πρώην πρωθυπουργών είχαμε δει ξανά τον περασμένο Οκτώβριο στην Παλιά Βουλή, όπου και πάλι ως ομιλητής ο Κ. Καραμανλής ασκούσε εξαιρετικά έντονη κριτική στην κυβέρνηση για το  θέμα της κρίσης των θεσμών, και είχε διακόψει την ομιλία του για να καλωσορίσει τον Αντ. Σαμαρά που έμπαινε στην αίθουσα για να τον ακούσει, ενώ εξίσου θερμή ήταν και η χειραψία που είχαν μεταξύ τους.

Συναντίληψη

Ως γνωστόν ο Κ. Καραμανλής και ο Αντώνης Σαμαράς χωρίς να ταυτίζονται συνολικά, έχουν συναντίληψη σε κάποια θέματα όπως στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής.

Ο δε κ. Καραμανλής, λόγω και της οικογενειακής του παράδοσης, θεωρεί σπίτι του τη ΝΔ και δεν θα έκανε ποτέ κάτι που θα την έβλαπτε. Ωστόσο είναι σαφές ότι εξακολουθεί να υπολογίζει και να εντάσσει τον Αντ. Σαμαρά στο κομμάτι της παραδοσιακής ΝΔ που ο ίδιος εκφράζει και το οποίο αισθάνεται αυτή τη στιγμή εξαιρετικά αποκομμένο από τη σημερινή ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη και από τη διακυβέρνηση του «επιτελικού κράτους». Άλλωστε ο Κ. Καραμανλής έχει δημοσίως πάρει σαφή θέση κατά της διαγραφής του κ. Σαμαρά από τον πρωθυπουργό.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, λοιπόν, η νέα επικείμενη κοινή εμφάνιση των δύο πρώην πρωθυπουργών στην Καλαμάτα αποκτά ξεχωριστό ενδιαφέρον, με τον κ. Σαμαρά στην πρωτεύουσα της Μεσσηνίας ουσιαστικά να αισθάνεται σε ρόλο οικοδεσπότη και με τον κ. Καραμανλή, σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση του Δήμου, να λαμβάνει το κλειδί της πόλης, τη διακήρυξη της Μεσσηνιακής Γερουσίας και το ψήφισμα του δημοτικού συμβουλίου.