Γεγονός πρώτο: Η Ολγα Κεφαλογιάννη, υπουργός Τουρισμού της κυβέρνησης Μητσοτάκη, έχασε την επιμέλεια των παιδιών της, με πρωτόδικη δικαστική απόφαση βασισμένη στον γνωστό νόμο της κυβέρνησής της για τη συνεπιμέλεια. Εναν νόμο που επιβλήθηκε από την κυβερνητική πλειοψηφία, παρά τις σφοδρές αντιδράσεις γυναικείων και όχι μόνο οργανώσεων και κομμάτων της αντιπολίτευσης. Θεωρήθηκε και είναι χωρίς αμφιβολία ρουσφέτι για κάποιους της αυλής του Μαξίμου, προσβάλλει βάναυσα τα δικαιώματα των παιδιών και τα καθιστά νομάδες μεταξύ των δύο γονέων.

Γεγονός δεύτερο: Μετά τη δικαστική αυτή απόφαση, η κυβέρνηση διά του -πρώην ΠΑΣΟΚ- υπουργού Δικαιοσύνης Φλωρίδη περνάει -στο νομοσχέδιο για τον ΟΠΕΚΕΠΕ…- τροπολογία που προβλέπει ότι εάν το Πρωτοδικείο πάρει απόφαση για τη γονική μέριμνα ανηλίκων που δεν αρέσει στον έναν γονέα, τότε αυτός έχει το δικαίωμα να καταθέσει ξανά αγωγή και να δικαστεί πάλι πρωτοδίκως!!! Η υπουργός Τουρισμού ήταν η πρώτη που έσπευσε να κάνει χρήση της τροπολογίας, για να ακυρώσει ουσιαστικά την αρνητική έκβαση της δίκης που την αφορούσε.

Γεγονός τρίτο: Ο αυτουργός Δικαιοσύνης Φλωρίδης εξηγεί ότι είναι άδικο να «φορτώνουν» σε έναν πολιτικό -στην Κεφαλογιάννη δηλαδή- μια ρύθμιση που αφορά όλο τον λαό. Ολο τον λαό! Και η ίδια η κυρία εξηγεί ότι δεν ήξερε τίποτε, δεν έχει καμιά σχέση με την κατασκευή της τροπολογίας, αλλά απλώς έσπευσε πρώτη να κάνει χρήση της για το καλό των παιδιών της. Ως μάνα δηλαδή. Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα συνεπώς ούτε για τον δράστη, ούτε για την ευνοούμενη και βέβαια ούτε για τον ένοικο του Μαξίμου, που τα πάνθ’ ορά με το επιτελικό του επιτελείο.

Τι να καταλάβουμε οι φτωχοί από αυτήν την αλληλουχία πράξεων, γεγονότων και φαρισαϊσμού; Και τι να θεωρήσουμε χειρότερο από όσα καταλάβουμε; Οτι σκάρωσαν μια τροπολογία για να βολέψουν μια κυρία της αυλής; Οτι γράφουν στα παλιά τους παπούτσια νόμους και προφήτες αν δεν συμφέρουν τον εαυτούλη τους; Οτι και δουλεύουν για τα καλά και συμφέροντα πατώντας επί νόμων και τροπολογιών και μας δουλεύουν; Να δεις που αύριο, όπως λέει το γνωστό τραγούδι, θα μας πούνε και μαλάκες, να δεις που αύριο θα μας πούνε και χαζούς. Ε, μας λένε.

Είναι πρώτη φορά, θα πείτε, που βλέπουμε αυτόν τον συνδυασμό ανάμεσα σε θολές πράξεις και σκοτεινές δικαιολογίες; Δεν είναι πια μοτίβο το Εγκλημα-Μπάζωμα-Δούλεμα; Ων ουκ έστιν αριθμός αυτού του είδους οι κατολισθήσεις δικαιοσύνης, λογικής και ηθικής, που εκπορεύονται από το Μαξίμου και καταπλακώνουν την κοινωνία. Και το ωραίο είναι πως όταν τους καταλογίζουν κάποιοι πρακτικές μαφίας, οι τύποι αυτοί διαμαρτύρονται…

Πηγή: efsyn

του Άρη Χατζηστεφάνου

Η μεγαλύτερη κιβωτός γνώσης στην ανθρώπινη ιστορία γιορτάζει ένα τέταρτο του αιώνα αντιμέτωπη με ένα υπαρξιακό πρόβλημα. Τα μεγάλα γλωσσικά μοντέλα, όπως το ChatGPT, κερδοσκοπούν σε βάρος της, απομυζώντας και την τελευταία σταγόνα πληροφορίας που παράγουν εθελοντικά τα μέλη της. Ένας πόλεμος «πρώτων υλών» που θυμίζει απελπιστικά τα σχέδια του Τραμπ για την κατάκτηση της Βενεζουέλας και της Γροιλανδίας.

Δύο διαφορετικοί πλανήτες, δύο ολότελα διαφορετικοί κόσμοι. Έχει περάσει σχεδόν μισός αιώνας από την εποχή που η Ούρσουλα Λε Γκεν παρουσίασε το βιβλίο της «The dispossessed» («Ο αναρχικός των δύο κόσμων», εκδόσεις PARSEC). Επηρεασμένη, όπως η ίδια υποστήριζε, από τα κείμενα του Κροπότκιν, αφηγείται την ιστορία δύο δίδυμων πλανητών: Ο Γιουράς έχει τις γνωστές εθνικές αντιπαραθέσεις μεταξύ καπιταλιστικών συστημάτων παραγωγής, ενώ στον Ανάρες στήνεται μια κοινωνία «ουτοπικού αναρχισμού», χωρίς θρησκείες, τάξεις και ιδιοκτησία. Υπάρχει μόνο ένα «μικρό» πρόβλημα. Όπως συνέβη με όλα τα αναρχικά, σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά (;) εγχειρήματα του 20ού αιώνα, οι κάτοικοι του Ανάρες δεν ζουν σε συνθήκες θερμοκηπίου αλλά περικυκλωμένοι και με σχέσεις εξάρτησης από τον καπιταλιστικό κόσμο. Για την ακρίβεια, ο πλανήτης τους, αν και θεωρητικά απολαμβάνει πλήρη αυτονομία, δεν είναι παρά μια αποικία εξορύξεων πρώτων υλών για τον Γιουράς, ο οποίος καταληστεύει τις πρώτες ύλες με ελάχιστα ανταλλάγματα, τα οποία όμως είναι απαραίτητα για την επιβίωση των αναρχικών.

Πριν από μερικές ημέρες, ο Βασίλης Γαλανός, λέκτορας στο Πανεπιστήμιο του Στίρλινγκ της Σκοτίας, θυμήθηκε τον «Αναρχικό των δύο κόσμων» σε ένα κείμενο που δημοσίευσε στο The Conversation για τα 25 χρόνια της Wikipedia. Η ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια, εξηγούσε, «εξέφρασε το όραμα του Web 2.0 για ένα μη ιεραρχικό ίντερνετ, με πρωταγωνιστή τον χρήστη, το οποίο θα οικοδομούνταν στις αρχές της συμμετοχικότητας και του διαμοιρασμού».

Σήμερα, συνέχιζε ο ίδιος, όπως συνέβη και στον πλανήτη Ανάρες, «η γνώση που δημιουργήθηκε από τον εθελοντισμό μετατρέπεται σε πρώτη ύλη για συστήματα που μπορούν να παράγουν αναξιόπιστο υλικό σε μεγάλη κλίμακα». Πριν από δύο χρόνια το Wikimedia, το μη κερδοσκοπικό ίδρυμα που ελέγχει τη λειτουργία της Wikipedia, είχε αναλάβει να εξηγήσει πώς ακριβώς συμβαίνει αυτό. Οι τεχνικοί της σελίδας παρατήρησαν τρομακτική αύξηση επισκεψιμότητας, η οποία δεν προερχόταν από ανθρώπους αλλά από μποτ (αμερικανικών, ως επί το πλείστον, εταιρειών), που κατέβαζαν μαζικά το περιεχόμενό της για να εκπαιδεύουν εφαρμογές παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης.

Πέρα από το ηθικό πρόβλημα της λογοκλοπής (ο Ίλον Μασκ έχτισε τη δική του ακροδεξιά Grokipedia αντιγράφοντας ανερυθρίαστα το περιεχόμενο της Wikipedia), η νέα πρακτική προκαλούσε άμεσο πρόβλημα επιβίωσης στην ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια. Το μαζικό κατέβασμα αύξησε κατά τουλάχιστον 65% το bandwidth που απαιτείται για τη λειτουργία του site γιγαντώνοντας το κόστος. Παράλληλα τα μεγάλα γλωσσικά μοντέλα, με βασικό υπαίτιο την Google, χρησιμοποιούσαν το υλικό της ηλεκτρονικής εγκυκλοπαίδειας συνήθως χωρίς αναφορά και λινκ στην πηγή, με αποτέλεσμα η Wikipedia να χάνει την επαφή με τον κόσμο της που συνεισέφερε είτε γράφοντας κείμενα είτε προσφέροντας χρήματα για τη μη κερδοσκοπική λειτουργία της. Η πιο άγρια μορφή καπιταλιστικής λεηλασίας πνευματικής ιδιοκτησίας κατασπάρασσε ένα από τα πιο λαμπρά επιτεύγματα στην ιστορία του διαδικτύου.

Ούτε θεοί ούτε ψηφιακοί αφέντες

Ίσως το πρώτο της επίτευγμα ήταν ότι απογαλακτίστηκε έγκαιρα από τις αντιδραστικές ιδεοληψίες των ιδιοφυών δημιουργών της: του Λάρι Σάνγκερ και του Τζίμι Γουέιλς. Ο πρώτος την εγκατέλειψε στην τρυφερή ηλικία του ενός έτους και έκτοτε περιφέρεται σε ακροδεξιά κανάλια, όπως το Fox News του Ρούμπερτ Μέρντοχ κατηγορώντας την για «αριστερές» προκαταλήψεις. Ο δεύτερος δήλωνε μαθητής της Αϊν Ραντ στον «αντικειμενισμό», μια θεωρία ακραίου φιλελευθερισμού που ζητούσε κατάργηση του κράτους (πέρα από την αστυνομία, τον στρατό και τα δικαστήρια) και απέρριπτε κάθε έννοια αλτρουισμού με την ίδια βδελυγμία με την οποία αντιμετωπίζει σήμερα ο Ίλον Μασκ την έννοια της ενσυναίσθησης. Φανατικός οπαδός του Ισραήλ, ο Γουέιλς πρωτοστάτησε πρόσφατα στην προσπάθεια να «παγώσει» η επεξεργασία του λήμματος με τίτλο «Γενοκτονία στη Γάζα», που είχε εγκριθεί με τις τυπικές διαδικασίες και απηχούσε τις θέσεις όλων των διεθνών οργανισμών για τη μαζική σφαγή του παλαιστινιακού πληθυσμού.

Αν και μεγάλωσε σε ένα τοξικό οικογενειακό περιβάλλον, η Wikipedia εξελίχθηκε σε ένα από τα πιο υποσχόμενα θαύματα του ίντερνετ. Στα 25 της χρόνια έχει 15 δισεκατομμύρια προβολές σελίδων από 1,5 δισεκατομμύριο μοναδικές συσκευές και υποστηρίζει πάνω από 250.000 συντάκτες, που δημιουργούν και συντηρούν 65 εκατ. άρθρα σε τουλάχιστον 300 γλώσσες, χρησιμοποιώντας ανοιχτό λογισμικό.

Αυτό που δεν είχε προβλέψει είναι η επίθεση των αμερικανικών μεγάλων γλωσσικών μοντέλων που καταλήστευσαν τις πρώτες ύλες της – το χρυσό, το πετρέλαιο και τις σπάνιες γαίες της ανθρώπινης γνώσης.

Πηγή: infowar

Από το λογαριασμό του Κρις Χέτζες στο Substack.

Οι δολοφονίες πολιτών στους δρόμους της Μινεάπολης, συμπεριλαμβανομένης της δολοφονίας του νοσηλευτή εντατικής θεραπείας Άλεξ Τζέφρι Πρέτι, δεν θα προκαλούσαν έκπληξη στους Ιρακινούς της Φαλούτζας ή στους Αφγανούς της επαρχίας Χελμάντ. Για δεκαετίες τρομοκρατούνταν από βαριά οπλισμένα αμερικανικά εκτελεστικά αποσπάσματα. Δεν θα προκαλούσαν έκπληξη σε κανέναν από τους μαθητές που διδάσκω στη φυλακή. Στρατιωτικοποιημένη αστυνομία σε φτωχές αστικές γειτονιές γκρεμίζει πόρτες χωρίς εντάλματα και σκοτώνει με την ίδια ατιμωρησία και έλλειψη λογοδοσίας.

Αυτό που αντιμετωπίζουμε τώρα οι υπόλοιποι είναι αυτό που ο Αιμέ Σεζαίρ αποκάλεσε «ιμπεριαλιστικό μπούμερανγκ». Οι αυτοκρατορίες, όταν παρακμάζουν, εφαρμόζουν τις άγριες μορφές ελέγχου σε όσους υποτάσσουν στο εξωτερικό ή σε όσους δαιμονοποιούνται από την ευρύτερη κοινωνία στο όνομα του νόμου και της τάξης, στο εσωτερικό της πατρίδας.

Την τυραννία που η Αθήνα επέβαλε στους άλλους, σημείωσε ο Θουκυδίδης, τελικά, με την κατάρρευση της αθηναϊκής δημοκρατίας, την επέβαλε στον ίδιο της τον εαυτό. Όμως πριν γίνουμε θύματα της κρατικής τρομοκρατίας, ήμασταν συνεργοί. Πριν εκφράσουμε ηθική αγανάκτηση για την αδιάκριτη αφαίρεση αθώων ζωών, ανεχθήκαμε -και συχνά γιορτάσαμε- τις ίδιες τακτικές τύπου Γκεστάπο, αρκεί να στρέφονταν εναντίον εκείνων που ζούσαν στα έθνη που καταλαμβάναμε ή εναντίον φτωχών ανθρώπων των έγχρωμων κοινοτήτων.

Σπείραμε τον άνεμο, τώρα θα θερίσουμε τη θύελλα. Η μηχανή του τρόμου, τελειοποιημένη πάνω σε όσους εγκαταλείψαμε και προδώσαμε, συμπεριλαμβανομένων των Παλαιστινίων στη Γάζα, είναι έτοιμη για εμάς.

Πηγή: infowar

Απλή, απλούστατη, εξαίσια! Την άνοιξη μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε μάραθο αντί για άνηθο στη ρεβυθάδα, με διαφορετικό αρωματικό και γευστικό αποτέλεσμα.