Κανείς δεν είναι ασφαλής από τις κυρώσεις της «ρωσικής προπαγάνδας» - ακόμη και εκείνοι που δεν αγγίζουν ποτέ ρωσικές πηγές

[RT] Στις 15 Δεκεμβρίου 2025, η Ευρωπαϊκή Ένωση επέβαλε κυρώσεις στον πρώην Ελβετό αξιωματικό των μυστικών υπηρεσιών και πρώην υπάλληλο του ΝΑΤΟ, Ζακ Μποντ. Καμία μέρα στο δικαστήριο, καμία απαγγελία κατηγοριών, μόνο ξαφνικές, ασφυκτικές κυρώσεις.

Γιατί η ΕΕ επέβαλε κυρώσεις στον Baud; Για «ρωσική προπαγάνδα»,  φυσικά, αν και πολλές από τις πηγές που αναφέρει στις αναφορές του σχετικά με την πρόκληση πολέμου από τη Δύση με τη Ρωσία χρόνια πριν από τη στρατιωτική επιχείρηση της Ρωσίας είναι δυτικές και ουκρανικές - συμπεριλαμβανομένης της SBU και του Aleksey Arestovich, πρώην συμβούλου του Vladimir Zelensky.

Καλώς ήρθατε στην τελευταία τρέλα της ΕΕ.

Ευρέως σεβαστός για τις βαθιές γνώσεις και αναλύσεις του, μεγάλο μέρος των οποίων βασίζεται στην δική του έρευνα κατά τη διάρκεια της συνεργασίας του με το ΝΑΤΟ, ο Baud έχει γίνει ολοένα και πιο δημοφιλής με την πάροδο των ετών, εμφανιζόμενος σε πολλά podcast και συνεντεύξεις, ενώ έχει γράψει επίσης πολλά βιβλία και άρθρα.

Από τότε που η Ρωσία ξεκίνησε τη στρατιωτική της επιχείρηση στην Ουκρανία, τα δυτικά μέσα ενημέρωσης ουρλιάζουν για μια «απρόκλητη εισβολή».  Ο Baud έχει γράψει και μιλήσει εκτενώς για πραγματικότητες που αντικρούουν αυτόν τον ισχυρισμό: γεγονότα επί τόπου πριν από τον Φεβρουάριο του 2022, που χρονολογούνται (σε ​​αντίθεση με τα περισσότερα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης που έχουν αναπτύξει επιλεκτική αμνησία) ακόμη και πριν από το πραξικόπημα του Μαϊντάν του 2014.

Αυτό που είναι ενδιαφέρον με τον Baud είναι ότι δεν χρησιμοποιεί ρωσικές πηγές για να υποστηρίξει τους ισχυρισμούς του και δεν έχει λάβει δημόσια θέση υπέρ ούτε της Ρωσίας ούτε της Ουκρανίας.

Απλώς ανέλυσε την κατάσταση, με βάση πληροφορίες στις οποίες είχε πρόσβαση. Πώς είχε πρόσβαση σε αυτές τις πληροφορίες; Το 2014, όταν εργαζόταν για το ΝΑΤΟ υπεύθυνος για την καταπολέμηση της διάδοσης των φορητών όπλων, του ανατέθηκε να διερευνήσει κατηγορίες για προμήθεια όπλων από τη Ρωσία στην αντίσταση του Ντονμπάς.

Έγραψε γι' αυτό το 2022, σημειώνοντας: «Οι πληροφορίες που λάβαμε τότε προέρχονταν σχεδόν εξ ολοκλήρου από τις πολωνικές υπηρεσίες πληροφοριών και δεν «ταίριαζαν» με τις πληροφορίες που προέρχονταν από τον ΟΑΣΕ - παρά τους μάλλον χονδροειδείς ισχυρισμούς, δεν υπήρξαν παραδόσεις όπλων και στρατιωτικού εξοπλισμού από τη Ρωσία».

« Οι αντάρτες οπλίστηκαν χάρη στην αποστασία ρωσόφωνων ουκρανικών μονάδων που πέρασαν στο πλευρό των ανταρτών. Καθώς οι ουκρανικές αποτυχίες συνεχίζονταν, τάγματα αρμάτων μάχης, πυροβολικού και αντιαεροπορικών ενίσχυσαν τις τάξεις των αυτονομιστών. »

Ως αποτέλεσμα της έρευνάς του, μπόρεσε επίσης να καταρρίψει κατηγορηματικά τις κατηγορίες περί αποστολής στρατιωτικών μονάδων από τη Ρωσία στο Ντονμπάς, επικαλούμενος την ίδια την SBU (Ουκρανική Υπηρεσία Ασφαλείας) καθώς και άλλες ουκρανικές πηγές.

Σε μια συνέντευξη που έκανα με τον Baud τον Σεπτέμβριο του 2024, μίλησε γι' αυτό.

«Μπορώ κατηγορηματικά να πω όχι, δεν υπήρχαν ρωσικές δυνάμεις στο Ντονμπάς. Ο τύπος που συναντήσατε (είχα αναφέρει ότι γνώρισα έναν μόνο Ρώσο πρώην στρατιώτη όταν πήγα στο Ντονμπάς το 2019) αντιπροσωπεύει ακριβώς το είδος της ρωσικής παρουσίας που ήταν εκείνη την εποχή, αναγνωρισμένη από την SBU και αναγνωρισμένη επίσης από τον Αρχηγό του Ουκρανικού Επιτελείου.»

« Σε δημόσια συνέντευξη το 2015, αμέσως μετά την υπογραφή της Συμφωνίας του Μινσκ 2, ο αρχηγός του Ουκρανικού Γενικού Επιτελείου δήλωσε δημόσια ότι δεν υπήρχαν ρωσικές στρατιωτικές μονάδες που να πολεμούν στο Ντονμπάς· ότι υπήρχαν μόνο μεμονωμένοι στρατιώτες, ακριβώς η ίδια περίπτωση με αυτήν που μόλις αναφέρατε ».

Είναι σαφές ότι δεν επικαλείται ρωσικές πληροφορίες (ή «προπαγάνδα» ) αλλά ουκρανικές και δυτικές πηγές. Ένα ακόμη καλύτερο παράδειγμα αυτού είναι τα όσα είπε για το προοίμιο της έναρξης της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησής της από τη Ρωσία τον Φεβρουάριο του 2022.

Αναφερόμενος σε διάταγμα του Ζελένσκι του Μαρτίου 2021 (για την ανάκτηση της Κριμαίας και του νότου της Ουκρανίας), ο Μποντ μίλησε για μια συνέντευξη δύο χρόνια πριν με τον πρώην σύμβουλο του Ζελένσκι, Αρέστοβιτς.

«Λέει ότι για να ενταχθούμε στο ΝΑΤΟ, έπρεπε να έχουμε πόλεμο με τη Ρωσία. Όταν ο δημοσιογράφος τον ρώτησε πότε θα συμβεί αυτή η σύγκρουση, ο Αρέστοβιτς απάντησε στα τέλη του 2021 ή του 2022».   Μια θέση, σημείωσε ο Μποντ, η οποία ευθυγραμμίζεται με ένα έγγραφο 300 σελίδων του Μαρτίου 2019 που δημοσιεύθηκε από την Rand Corporation, «το οποίο εξηγεί πώς να νικήσουμε και να αποσταθεροποιήσουμε τη Ρωσία».

Η ΕΕ είναι σχεδόν σίγουρα τσαντισμένη που ο Baud κατέρριψε επίσης τους ισχυρισμούς της δυτικής προπαγάνδας σχετικά με την εισβολή της Ρωσίας στην Κριμαία το 2014. Μου είπε : «Ο ουκρανικός στρατός εκείνη την εποχή ήταν ένας στρατός κληρωτών, που σημαίνει ότι μέσα στον ουκρανικό στρατό υπήρχαν τόσο ουκρανόφωνοι όσο και ρωσόφωνοι. Όταν ο στρατός διατάχθηκε να πυροβολήσει ή να πολεμήσει εναντίον διαδηλωτών, όσοι ήταν ρωσόφωνοι απλώς αυτομόλησαν, απλώς άλλαξαν πλευρά. Απλώς πήγαν να υποστηρίξουν τους διαδηλωτές και στην πραγματικότητα έγιναν αυτοί οι περίφημοι «μικροί πράσινοι άνθρωποι»».

Λάβετε υπόψη ότι ο Baud εργαζόταν τότε για το ΝΑΤΟ. «Δεν υπήρχε απολύτως καμία ένδειξη ότι η Ρωσία έφερε νέα στρατεύματα στην Κριμαία. Με βάση τη συμφωνία για την κατάσταση των δυνάμεων που υπογράφηκε μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, υπήρχαν έως και 25.000 Ρώσοι στρατιώτες που στάθμευαν στη χερσόνησο της Κριμαίας. Εκείνη την εποχή δεν ήταν καν 25.000, υπήρχαν 22.000. Ένας Ουκρανός νομοθέτης στην ουκρανική τηλεόραση δήλωσε ότι από τους 20.000 (sic) Ουκρανούς στρατιώτες που αναπτύχθηκαν στην Κριμαία, οι 20.000 αυτομόλησαν στη ρωσόφωνη πλευρά».

Όσο για τη «ρωσική προπαγάνδα», είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται αρκετά εύκολα από τα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης και τα φερέφωνα του ΝΑΤΟ για να αμαυρώσουν τη φήμη ή να οδηγήσουν σε λογοκρισία φωνών. Οι υποστηρικτές του πολέμου είναι αναστατωμένοι που η δική τους προπαγάνδα του τύπου «η Ρωσία το ξεκίνησε» δεν λειτουργεί.

Οι κυρώσεις εμποδίζουν τον Baud να αγοράσει ακόμη και τρόφιμα.

Ο Baud ζει στις Βρυξέλλες και τώρα, λόγω των κυρώσεων, δεν μπορεί ούτε να αγοράσει φαγητό για τον εαυτό του. Ούτε μπορούν να το κάνουν αυτό άτομα με καλές προθέσεις εκ μέρους του. Σε μια συνέντευξη στο Dialogue Works στα τέλη Δεκεμβρίου 2025, ο Baud είπε:

«Χθες, μια φίλη μου προσπάθησε από την Ελβετία να μου αγοράσει τρόφιμα, για να τα παραδώσει στο σπίτι μου (στο Βέλγιο). Μπορούσε να παραγγείλει, αλλά η πληρωμή μπλοκαρίστηκε. Απαγορεύεται οποιαδήποτε παράδοση στο σπίτι μου, ακόμα κι αν τα χρήματα προέρχονται από την Ελβετία.»

Άνθρωποι που γνωρίζουν την άδικη κατάστασή του του φέρνουν φαγητό, για να μετριάσουν την αδυναμία του να το αγοράσει ο ίδιος.

Σε μια πιο πρόσφατη συνέντευξή του στο Judging Freedom, ο Baud τόνισε ότι η υπόθεσή του ήταν μια απόφαση εξωτερικής πολιτικής, η οποία του στερούσε την εύλογη δίκη.

«Αυτή δεν είναι μια απόφαση που έχει ληφθεί από κανένα δικαστήριο. Δεν κρίθηκα από κανέναν. Στην πραγματικότητα, δεν ήμουν ενώπιον ενόρκων. Δεν μπορούσα να παρουσιάσω την υπόθεσή μου. Δεν μπορούσα να υπερασπιστώ την υπόθεσή μου. Αυτή η απόφαση δεν ελήφθη από δικαστήριο αλλά από το συμβούλιο των υπουργών Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.»

Το περισσότερο που μπορεί να κάνει, εξήγησε ο Baud, είναι «να πάει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και να προσπαθήσει να υποστηρίξει την υπόθεσή του λέγοντας ότι η απόφαση δεν ήταν δίκαιη, και το δικαστήριο μπορεί στη συνέχεια να μελετήσει την υπόθεση και να έχει μια αξιολόγηση επ' αυτού». Ακόμα κι αν το δικαστήριο καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι κυρώσεις δεν είναι δικαιολογημένες, το μόνο που μπορεί να κάνει τότε είναι «να συμβουλεύσει το συμβούλιο των υπουργών Εξωτερικών να αλλάξει γνώμη».

Δεδομένου ότι οι κυρώσεις εναντίον του Baud είναι τιμωρητικές επειδή δεν τήρησε τα όριά του, είναι απίθανο να αλλάξουν γνώμη.

Μια αυξανόμενη λίστα φωνών που έχουν κυρωθεί από την ΕΕ

Ο Ζακ Μποντ δεν είναι ο πρώτος που δέχεται κυρώσεις από την ΕΕ. Πολλοί δημοσιογράφοι και δημόσια πρόσωπα έχουν υποστεί κυρώσεις για τα γραπτά ή τα λεγόμενά τους σχετικά με το Ντονμπάς, την Κριμαία, τη διαφθορά στην Ουκρανία και ούτω καθεξής. Ωστόσο, πολλοί έχουν ασφάλεια στη Ρωσία ή αλλού, και ενώ οι τραπεζικοί τους λογαριασμοί στο εξωτερικό έχουν παγώσει άδικα, μπορούν τουλάχιστον να αγοράσουν τρόφιμα και να ζήσουν κανονικά.

Ένα πρόσφατο άρθρο στο Forum Geopolitica επισημαίνει την κατάφωρη παρανομία αυτών των κυρώσεων. «Σε αντίθεση με το Άρθρο 11 του ίδιου της καταστατικού χάρτη, η ΕΕ αποφάσισε να τιμωρήσει, να στερήσει το δικαίωμα ψήφου και να απαλλοτριώσει τους πολίτες όλων των χωρών χωρίς να έχει διαπραχθεί κανένα αδίκημα, όπως είδαμε τελευταία φορά στη ναζιστική Γερμανία».

« Αυτή η εξάλειψη των αντιφρονούντων δεν διατάσσεται από δικαστήριο, αλλά από το «Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης», τον πολιτικό βραχίονα της ΕΕ. Το Συμβούλιο, στο οποίο οι μη δημοκρατικά εκλεγμένοι απαρατσίκ ζουν μια καλή ζωή, προεδρεύεται από την Κάγια Κάλλας, η οποία δεν έχει εκλεγεί δημοκρατικά. Βρισκόμαστε πίσω στον Μεσαίωνα. »

Ο Γάλλος δημοσιογράφος Ξαβιέ Μορό δέχθηκε επίσης κυρώσεις, και περίπου μισό χρόνο νωρίτερα, στοχοποιήθηκε η Ελβετο-Καμερουνέζα πολιτική ακτιβίστρια Ναταλί Γιαμπ .

Ο Γερμανός δημοσιογράφος Χουσεΐν Ντογρού τιμωρήθηκε τον Μάιο του 2025 ως «Ρώσος παράγοντας παραπληροφόρησης και, σύμφωνα με τον ίδιο, για «φιλοπαλαιστινιακή αναφορά και καταγραφή της καταστολής ακτιβιστών στη Γερμανία + την ΕΕ». 

Όπως και με τους άλλους στους οποίους επιβλήθηκαν κυρώσεις, δεν προσκομίστηκαν « αποδεικτικά στοιχεία » για τις κατηγορίες της ΕΕ, ιδίως καμία απόδειξη οικονομικών δεσμών με τη Ρωσία ή τα ρωσικά μέσα ενημέρωσης.

Ένα αίτημα που απαιτεί «την άμεση άρση των παράνομων κυρώσεων εναντίον του Ζακ Μποντ, καθώς και εναντίον όλων των δημοσιογράφων, ακαδημαϊκών και πολιτών της ΕΕ», ορθώς σημειώνει ότι δεν είναι έγκλημα να κατονομάζονται οι πραγματικοί λόγοι για τον πόλεμο στην Ουκρανία.

«Δεν είναι έγκλημα να επισημαίνουμε την προσοχή των αναγνωστών σε αναλήθειες και στην προπαγάνδα της ίδιας της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Δεν είναι έγκλημα να επισημαίνουμε την απερίσκεπτη συνεργασία της Δύσης με τις ουκρανικές δυνάμεις που δείχνουν μια επικίνδυνη εγγύτητα με τους φασίστες».

Σημειώνοντας περαιτέρω ότι οι κυρώσεις έχουν στοχεύσει 59 δημοσιογράφους και ακαδημαϊκούς, επισημαίνει ότι η ΕΕ «χρησιμοποιεί τον κατάλογο κυρώσεων ως μέσο για να φιμώσει τους επικριτές και βυθίζεται όλο και πιο βαθιά σε μια άβυσσο ανομίας».

Είναι αρκετά διασκεδαστικό ότι η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν ( γνωστή και ως Ούρσουλα φον ντερ Λάινγκ), έκανε ανάρτηση για την  «προστασία» της ελευθερίας του λόγου. Ο ιστότοπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ισχυρίζεται ότι το δικαίωμα στην ελευθερία της έκφρασης «σημαίνει επίσης ότι η ελευθερία και ο πλουραλισμός των μέσων ενημέρωσης πρέπει να γίνονται σεβαστά».

Οι κυρώσεις αποτελούν μέρος μιας ευρύτερης απεγνωσμένης εκστρατείας απειλών και λογοκρισίας φωνών που αναφέρουν με ειλικρίνεια θέματα που σχετίζονται με την Ουκρανία, τη συνεχιζόμενη ισραηλινή γενοκτονία των Παλαιστινίων στη Γάζα και άλλα επίκαιρα θέματα. Ναι, μπορούν να μας λογοκρίνουν διαγράφοντας τις πλατφόρμες μας στο YouTube και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή επιβάλλοντας κυρώσεις σε δημοσιογράφους, συγγραφείς και άλλα δημόσια πρόσωπα.

Αλλά, δεν λειτουργεί. Ο Baud είπε ότι τώρα έχει μεγαλύτερη προβολή και μεγαλύτερη αξιοπιστία. «Είναι πάντα κακή ιδέα όταν αρχίζεις να εμποδίζεις κάποιον να μιλήσει. Αυτό προσελκύει περισσότερη προσοχή».

Πηγή: RT

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Το Ηρώδειο κατάμεστο. Τρεις – λάθος τέσσερις – γενιές. Από ογδονταπεντάρηδες μέχρι παιδάκια. Ατμόσφαιρα πότε δοξαστική, πότε κατανυκτική, πότε πανηγυριώτικη. Καθένας φέρνει τη ζωή του. Αναμνήσεις, εξιδανικεύσεις, πληγές χαίνουσες ή επουλωμένες. Ο οικοδεσπότης μάς φωτίζει με τους στίχους και τους ήχους του. Μας κάνει εγχείρηση ανοιχτής ψυχής, μας δείχνει τον συλλογικό μας εαυτό όπως αληθινά είναι. Κι εκεί που πάμε να μελαγχολήσουμε, να απελπιστούμε, απογειωνόμαστε με ένα ρεφρέν. Λυτρωνόμαστε με δυο φράσεις: «κείνο που με τρώει, κείνο που με σώζει…» – η έμφαση στο «σώζει». «Δεν άνθισαν ματαίως» που λέει κι ο άλλος ποιητής.

Ολοι μαγεμένοι στο Ηρώδειο, το βράδυ εκείνο του Ιουλίου; Οχι όλοι. Διαγωνίως μπροστά μου καθόταν μια κυρία στα τριάντα πέντε, στα σαράντα της. Καλοφτιαγμένη και περιποιημένη, με το ξώπλατο πλουμιστό της φόρεμα, με τη μελαχρινή αλογοουρά της, με τα βραχιόλια και το χρυσαφί ρολόι της, με το γαλλικό της μανικιούρ. Με το κινητό της.

Επί δυόμισι ώρες, όσο διήρκεσε η συναυλία, δεν άφησε το κινητό από το χέρι της. Πληκτρολογούσε. Σκρόλαρε στα σόσιαλ μίντια. «Σε αυτόν τον κόσμο όσοι αγαπάνε τρώνε βρώμικο ψωμί» τραγουδούσε ο Μητσιάς. Εκείνη πέρα βρέχει. Χάζευε μια διαφήμιση μαγιό στο ίνσταγκραμ. «Ο Αριστοφάνης, παλαμάκια, γύρισε από τα θυμαράκια!» έψαλλαν ευφορικά η Μελίνα Τανάγρη και ο Πάνος Μουζουράκης τους «Αχαρνής». Εκείνη ούτε που σήκωσε τα μάτια της. Είχε κουβέντα, τσάτινγκ, ποιος ξέρει με ποιον.

Μου είχε γυρίσει το μάτι. «Είστε εντελώς κουφή;» μου ερχόταν να τη ρωτήσω. «Ο,τι συμβαίνει στη σκηνή σάς αφήνει παγερά αδιάφορη; Τότε γιατί βρίσκεστε εδώ;» «Μα δεν βρίσκομαι εδώ» θα μου απαντούσε αφοπλιστικά και θα μου έδειχνε μια «ιστορία» από κάποιο μπιτς μπαρ. Μονάχα όταν μπήκε η μπάντα του Πολεμικού Ναυτικού, σήκωσε το κινητό της και τράβηξε ένα βίντεο. Της φάνηκαν προφανώς οι άσπρες στολές και τα αστραφτερά πνευστά αρκούντως εντυπωσιακά για να τα μοιραστεί με τους διαδικτυακούς της φίλους.

Γιατί είχε πάει η μελαχρινή αλογοουρά στη συναυλία του Σαββόπουλου; Την είχε σύρει η φίλη που καθόταν δίπλα της; Είχαν κερδίσει τίποτα προσκλήσεις και είχαν βρεθεί εκεί από σπόντα – η άλλη τουλάχιστον δεν κρατούσε κινητό, παρακολουθούσε, ανέκφραστη μεν, πάντως παρακολουθούσε…

Δεν γίνεται να αρέσουν σε όλους μας τα ίδια. Κι εγώ κι εσείς πόσες μουσικές, πόσες ταινίες, πόσα βιβλία δεν βρίσκουμε αφόρητα, αφόρητα πληκτικά; Από την άλλη, άμα στα σαράντα σου δεν σε αγγίζουν ντιπ «τα χρόνια και τα λόγια τα χαμένα», το «πού πας παλικάρι, ωραίο σαν μύθος», το «Μαρία απ’ τη Σπάρτη, Ορέστη απ’ τον Βόλο», δεν θα πειστώ με την καμία ότι απλώς έχεις διαφορετικά γούστα. Οτι σε συγκινεί η ροκ ή η τζαζ, ο Μότσαρτ ή η Τέιλορ Σουίφτ.

Θα συναγάγω, βάσιμα πιστεύω, πως το ενδιαφέρον σου εξαντλείται στα μελοδράματα των πρωινάδικων, στα τραγούδια μιας χρήσης, στα κουτσομπολιά των «επωνύμων». Πως το όνειρό σου είναι ένα ηλιοβασίλεμα στη Σαντορίνη, στο πλάι ενός σκαφάτου τύπου, που τον ενδιαφέρουν μονάχα τα λεφτά, να τα βγάζει και να τα επιδεικνύει. Θα σε λυπηθώ για όσα ωραία στερείσαι. Για την ανύπαρκτη ευαισθησία σου, για την καρδιά σου που έχει πιάσει πουρί. «Να κι αν με λυπηθείς, να κι αν δεν με λυπηθείς!» θα μου απαντήσεις. «Ζω μια χαρά έτσι. Με ποιο δικαίωμα μού κουνάς το δάχτυλο; Ο κόσμος μου είναι πιο πυκνοκατοικημένος από τον δικό σου!»

Στη δεκαετία του ’50, ο αναλφαβητισμός στη χώρα μας βρισκόταν σε θλιβερά επίπεδα. Τότε ο Μίκης Θεοδωράκης είχε μια ιδιοφυή ιδέα. Μελοποίησε τους πιο σημαντικούς ποιητές, έκανε τα έργα τους λαϊκά τραγούδια, οι Ελληνες τα αγκάλιασαν. Θα μπορούσε να επαναληφθεί κάτι τέτοιο; Δεν το ελπίζω. Σήμερα ο αναλφαβητισμός φοράει μάρκες. Ναρκισσεύεται. Βγάζει γλώσσα.-

Σε έναν πόλεμο υπάρχουν νικητές και ηττημένοι, μια διαπίστωση που συνήθως επιβεβαιώνεται στην πρώτη φάση της σύγκρουσης, όπως συνέβη με την αντεπίθεση της Ουκρανίας το φθινόπωρο του 2022.

Από τότε μέχρι και σήμερα επιβεβαιώνεται σε καθημερινή βάση ότι η πιο καθοριστική μάχη δεν ήταν άλλη από την κατάληψη της Μαριούπολης και στη συνέχεια η αποτυχημένη αντεπίθεση του Κιέβου με στόχο την ανακατάληψή της που θα έκοβε στα δύο τον παράκτιο διάδρομο που συνδέει το Ντονμπάς με την Κριμαία.

Τον Σεπτέμβριο του 1914, λίγες βδομάδες μετά την έναρξη του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου, οι γερμανικές δυνάμεις έφτασαν λίγα χιλιόμετρα ανατολικά του Παρισιού στον ποταμό Μάρνη και άρχισαν να στρίβουν προς τα δεξιά με στόχο να αρχίσουν την περικύκλωση της γαλλικής πρωτεύουσας.

Ο επικεφαλής των γερμανικών δυνάμεων, στρατηγός Φον Μόλτκε ο νεότερος, όταν στο τέλος της ημέρας συνειδητοποίησε ότι οι γαλλικές δυνάμεις ανέκοψαν τη γερμανική προέλαση και διέσπασαν τον κύριο όγκο τους στο σημείο που άρχιζε η στροφή τους προς τα δεξιά, ψιθύρισε «χάσαμε τον πόλεμο» και στη συνέχεια νοσηλεύτηκε για βαρύ νευρικό κλονισμό.

Το προεξοφλημένο ως συνθλιπτικό πολιτικό κόστος μιας πρόωρης στρατιωτικής ήττας παρέτεινε τη σύγκρουση μέχρι την 11η Νοεμβρίου 1918.

Αντί της προσγείωσης στην πραγματικότητα, το Κίεβο και η τρόικα Γερμανίας, Γαλλίας και Βρετανίας κινούνται με τον αέρα του νικητή, πρόθυμοι να συνυπογράψουν τη μεταμόρφωσή τους από συνεμπόλεμους σε εγγυητές της όποιας ειρηνευτικής συμφωνίας.

Η άρνηση της πραγματικότητας κατέγραψε νέο limit up τις τελευταίες μέρες στους διαδρόμους και στους προθαλάμους της ετήσιας συνάντησης του World Economic Forum στο Νταβός της Ελβετίας.

Σαν να μην έφτανε η συγχώνευση των ρόλων του συνεμπόλεμου και του εγγυητή, κυκλοφόρησαν σενάρια συγκρότησης ευρωπαϊκού εκστρατευτικού σώματος 100.000 ανδρών με ηγετικό ρόλο για τον εμπειροπόλεμο ουκρανικό στρατό.

Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι, καθώς είναι πλέον φανερό ότι η όποια παράταση της αιματηρής τετραετούς σύγκρουσης αυξάνει τα κέρδη του Κρεμλίνου από την Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση.

Πηγή: efsyn

Η κρίση για το παγωμένο νησί αναδεικνύει δραματικά πόσο ευάλωτη παραμένει η Ευρώπη απέναντι στις αμερικανικές πιέσεις

Ηαπόσυρση από τον Ντόναλντ Τραμπ της διπλής απειλής του -χρήσης στρατιωτικής βίας και επιβολή δασμών σε Ευρωπαίους συμμάχους- συνέβαλε σε μια εύθραυστη και ενδεχομένως πρόσκαιρη αποκλιμάκωση της κρίσης γύρω από τη Γροιλανδία. Χωρίς ωστόσο να απομακρύνει και τις βαθύτερες γεωπολιτικές εντάσεις που την προκάλεσαν. Πίσω από τη ρητορική περί «συμφωνίας», που βιάστηκε να εξαγγείλει ο Αμερικανός Πρόεδρος, βρίσκεται σε εξέλιξη ένα περίπλοκο παζάρι. Επίπονες διαπραγματεύσεις που ήδη διεξάγονται στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ μεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ. Και το περίγραμμα του συμβιβασμού που αναζητείται έχει αρχίσει σταδιακά να διακρίνεται αποκαλύπτοντας μια προσπάθεια κλεισίματος της κρίσης που προκάλεσε η Ουάσιγκτον χωρίς παράλληλα να ανοίξει ο ασκός του Αιόλου με αλλαγές συνόρων.

Σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, οι συζητήσεις Ευρωπαίων και Αμερικανών επικεντρώνονται σε τρεις βασικές προτάσεις: την ενίσχυση της νατοϊκής παρουσίας στην Αρκτική, τη δημιουργία θυλάκων de facto αμερικανικής κυριαρχίας στο έδαφος του νησιού και αυστηρούς περιορισμούς προκειμένου «αντίπαλες δυνάμεις» -όπως η Ρωσία και η Κίνα- να αποκλειστούν από την εκμετάλλευση των κρίσιμων ορυκτών του νησιού. Η χρυσή τομή που αναζητείται, επομένως, είναι η ικανοποίηση των αμερικανικών απαιτήσεων για στρατηγικό έλεγχο της Αρκτικής χωρίς παράλληλα να παραβιάζεται η ευρωπαϊκή «κόκκινη γραμμή» ότι «η Γροιλανδία δεν πωλείται».

Ο πρώτος πυλώνας επικεντρώνεται στη συγκρότηση μιας νατοϊκής αποστολής στην Αρκτική, την οποία ορισμένοι αξιωματούχοι αποκαλούν «Αρκτική Φρουρά», κατά τα πρότυπα ειδικών δυνάμεων της Συμμαχίας που έχουν ήδη δημιουργηθεί για περιοχές της Βαλτικής και Ανατολικής Ευρώπης.

Θύλακες αμερικανικής κυριαρχίας και «Χρυσός Θόλος»

Τη μεγαλύτερη σημασία έχει, βέβαια, ο δεύτερος πυλώνας που αφορά την ευρεία αναθεώρηση της συμφωνίας Δανίας-Ηνωμένων Πολιτειών του 1951, η οποία ήδη παρέχει στις ΗΠΑ στρατιωτική πρόσβαση στη Γροιλανδία με επίκεντρο τη βάση του Pituffik. Το βασικό νέο στοιχείο θα ήταν μια ρύθμιση τύπου «κυρίαρχων περιοχών βάσεων», κατά τα πρότυπα των βρετανικών βάσεων στην Κύπρο, δημιουργώντας περιοχές που θα αντιμετωπίζονται πρακτικά ως αμερικανικό έδαφος. Αυτό θα διευκόλυνε την ανάπτυξη συστημάτων αντιπυραυλικής άμυνας στη Γροιλανδία, όπως τον «Χρυσό Θόλο» που σχεδιάζει ο Ντ. Τραμπ.

Η κυριαρχία της Δανίας δεν τίθεται ωστόσο υπό διαπραγμάτευση. Η πρωθυπουργός της χώρας Μέτε Φρεντέρικσεν ξεκαθάρισε πως αντικείμενο διαπραγμάτευσης θα αποτελέσουν πολιτικά θέματα, ασφάλεια και επενδύσεις, αλλά όχι η ίδια η κυριαρχία της χώρας της επί του νησιού, κάτι που επιβεβαίωσε και ο πρωθυπουργός της Γροιλανδίας Γενς Φρέντερικ Νίλσεν.

Ο τρίτος πυλώνας, ο αποκλεισμός δυνάμεων που δεν ανήκουν στο ΝΑΤΟ από δικαιώματα εξόρυξης σπάνιων γαιών, λειτουργεί ως αντίβαρο στις αμερικανικές αξιώσεις καθώς μεταφέρει τη συζήτηση από θέματα κυριαρχίας στη συλλογική ασφάλεια και στην προστασία κρίσιμων αλυσίδων εφοδιασμού για τους Ευρωπαίους.

Παρά την προσωρινή εκτόνωση, το μέλλον στη νέα εποχή που άνοιξε ο Ντ. Τραμπ με την έναρξη του 2026 δεν μπορεί παρά να είναι αβέβαιο. Η κρίση της Γροιλανδίας ανέδειξε δραματικά πόσο ευάλωτη παραμένει η Ευρώπη απέναντι στις αμερικανικές πιέσεις. Η ανάγκη για ενίσχυση της στρατηγικής της αυτονομίας αναμένεται να πάψει επομένως να αποτελεί θέμα μόνο θεωρητικών συζητήσεων και να μπει επιτακτικά στο τραπέζι μέσα στο επόμενο διάστημα. Η Γροιλανδία είναι πια ο αμείλικτος καθρέφτης όλων των ευρωπαϊκών αδυναμιών. Η απόσυρση των απειλών χρήσης στρατιωτικής δύναμης και οικονομικών κυρώσεων από τον Τραμπ μπορεί να εξασφαλίσει μια προσωρινή ανάπαυλα, αλλά η επιμονή του Αμερικανού Προέδρου να ξαναμοιράσει την τράπουλα του διεθνούς status quo αναπόφευκτα θα δημιουργήσει νέα πεδία αντιπαράθεσης.

Η Ευρώπη καλείται λοιπόν να αποφασίσει αν θα παραμείνει παθητικός θεατής στις γεωστρατηγικές κινήσεις παραδοσιακών «συμμάχων» και «εχθρών» ή αν κάποια στιγμή θα σηκωθεί από τη βολική πολυθρόνα του ευρωατλαντισμού για να διεκδικήσει τον δικό της ρόλο στην παγκόσμια σκακιέρα.

Ουκρανία: «Είναι το εδαφικό, ηλίθιε»

Δύο ημέρες μετά την έναρξη των τριμερών συνομιλιών στο Άμπου Ντάμπι, Ουκρανία, Ρωσία και Ηνωμένες Πολιτείες μπαίνουν σε μία από τις πιο καθοριστικές φάσεις της διπλωματικής διαδικασίας καθώς για πρώτη φορά εκπρόσωποι και των τριών χωρών συμμετέχουν στο ίδιο διαπραγματευτικό σχήμα. Οι συνομιλίες ακολούθησαν επαφές στη Μόσχα μεταξύ του Βλαντίμιρ Πούτιν και απεσταλμένων του Ντ. Τραμπ, τις οποίες το Κρεμλίνο χαρακτήρισε «χρήσιμες» και «ειλικρινείς». Στη συνέχεια επιβεβαιώθηκε η σύσταση τριμερούς ομάδας εργασίας για ζητήματα ασφάλειας, αν και παραμένει ασαφές αν Ρώσοι και Ουκρανοί διαπραγματευτές θα καθίσουν στο ίδιο τραπέζι ή αν πρόκειται οι διαπραγματεύσεις να είναι έμμεσες, με τους Αμερικανούς σε ρόλο μεσολαβητή.

Ο Τραμπ εμφανίστηκε πάντως για ακόμα μια φορά αισιόδοξος για επιτυχή έκβαση των συνομιλιών. Τόσο η Μόσχα όσο το και το Κίεβο θέλουν τώρα μια ειρηνευτική συμφωνία, υποστήριξε. Και σημείωσε πως απομένει να επιλυθεί «μόνο ένα ζήτημα».

Το κενό έσπευσε να καλύψει ο Πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι, ο οποίος αποκάλυψε ότι πρόκειται για το εδαφικό, επιβεβαιώνοντας έτσι πως η αξίωση του Κρεμλίνου για παράδοση ολόκληρης της περιφέρειας του Ντονμπάς παραμένει το κεντρικό και πιο ακανθώδες σημείο της διαπραγμάτευσης. Ενδέχεται πάντως οι διαφορές να αποδειχθούν περισσότερες από μία καθώς το Κρεμλίνο εξακολουθεί να απορρίπτει τις εγγυήσεις ασφαλείας που ζητά το Κίεβο. Εγγυήσεις που, σύμφωνα με πληροφορίες, περιλαμβάνουν και την ανάπτυξη δυτικών στρατευμάτων σε ουκρανικό έδαφος.

Στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός ο Β. Ζελένσκι αποκάλυψε ότι έχει ήδη επιτευχθεί καταρχήν συμφωνία με τον Τραμπ για τις αμερικανικές εγγυήσεις ασφαλείας, εφόσον υπάρξει ειρηνευτική διευθέτηση. Παράλληλα, άσκησε σφοδρή κριτική στους Ευρωπαίους ηγέτες, κατηγορώντας τους για έλλειψη στρατηγικής βούλησης και για μια παθητική στάση απέναντι στον πόλεμο. Κάνοντας παραλληλισμό με την περίπτωση της Γροιλανδίας, υποστήριξε ότι η Ευρώπη συμπεριφέρεται σαν απλός θεατής αντί να αναλάβει πρωτοβουλίες για τη δική της ασφάλεια. «Πριν από έναν χρόνο, εδώ στο Νταβός, είπα ότι η Ευρώπη πρέπει να μάθει να υπερασπίζεται τον εαυτό της. Ένας χρόνος πέρασε και τίποτα δεν άλλαξε» τόνισε.