Ο Μπραντ Πιτ θα επισκεφθεί τη χώρα μας και συγκεκριμένα την Ύδρα.

Ο Μπρατ Πιτ δεν είναι η πρώτη φορά που θα επισκεφθεί την Ελλάδα. Αυτή τη φορά, ο διάσημος ηθοποιός θα έρθει για τα γυρίσματα της νέας ταινίας του στα τέλη Φεβρουαρίου.

Για το ταξίδι του ηθοποιού στην Ύδρα μίλησε ο Δήμαρχος του νησιού, Γιώργος Κουκουδάκης στην εκπομπή Happy Day του ALPHA.

Μπραντ Πιτ: Στην Ύδρα για τα γυρίσματα της νέας ταινίας του

«Ο Μπραντ Πιτ έχουμε ενημέρωση ότι θα έρθει στο νησί, από πληροφορίες που έχουν έρθει και σε εμάς.

Δεν γνωρίζω λεπτομέρειες, αλλά εμάς μας χαροποιεί το γεγονός ότι για πρώτη φορά στην ιστορία του νησιού μας, η τουριστική περίοδος ξεκινάει από Φεβρουάριο.

Η τουριστική σεζόν πλέον τελειώνει μέσα Νοεμβρίου στην Ύδρα, γιατί είχαμε κόσμο και τα Χριστούγεννα.

«Περιμένουμε μερικές εκατοντάδες ανθρώπους από την παραγωγή.

Αυτό που μας έχει ζητηθεί, σύντομα θα γίνει μια συνάντηση με τους εκπροσώπους της παραγωγής για να συγκεκριμενοποιήσουμε τη συνδρομή του Δήμου σε αυτά τα γυρίσματα.

Διότι όπως αντιλαμβάνεστε είμαστε ένα μικρό νησί και πρέπει να διευκολύνουμε μια τέτοια παραγωγή με τα μέσα που έχουμε και με την καλή διάθεση που έχουμε, γιατί το νησί μας αγαπάει τον πολιτισμό» αποκάλυψε ο Γιώργος Κουκουδάκης.

Το μεγάλο ερώτημα είναι ποιες αλλαγές πρέπει και μπορούν όντως να γίνουν στη χώρα για να μη συνεχιστεί η σημερινή κατάσταση

Η χώρα έχει ανάγκη μια μεγάλη αλλαγή. Αυτό, άλλωστε, προκύπτει ως πλειοψηφικό αίτημα σε όλες τις δημοσκοπήσεις, μαζί με την ιδιαίτερα έντονη δυσαρέσκεια για την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και τον Κυριάκο Μητσοτάκη με επίκεντρο την ακρίβεια, τα σοβαρά προβλήματα στην καθημερινότητα αλλά και την υπονόμευση των θεσμών και του κράτους δικαίου.

Αυτό εξηγεί γιατί υπάρχει σήμερα ένα τόσο έντονο αίτημα δικαιοσύνης αλλά και γιατί στη συλλογική συνείδηση τα Τέμπη εξακολουθούν να αποτελούν τη συμπύκνωση όλων των προβλημάτων της χώρας.

Σε όλα αυτά προστίθεται και μια μεγάλη δυσπιστία για το πολιτικό σύστημα στο σύνολο του, ένα αντανακλαστικό που σε μεγάλο βαθμό αποτυπώνει και το πόσο βαθύ παραμένει το τραύμα που άφησε η εποχή των Μνημονίων, όταν το ένα μετά το άλλο τα κόμματα βρέθηκαν στη θέση να πρέπει να διαχειριστούν τις απαιτήσεις της Τρόικας.

Και είναι σαφές ότι υπάρχει σήμερα ένα σημαντικό μέρος του εκλογικού σώματος που είναι έτοιμο να ακολουθήσει μια πρόταση που δεν θα εκπροσωπείται από τους «επαγγελματίες της πολιτικής» και θα αποπνέει μια «αντισυστημική» κατεύθυνση.

Όλα αυτά έχουν σημασία, εάν θέλουμε να κατανοήσουμε γιατί η πολιτική πρωτοβουλία της Μαρίας Καρυστιανού, ακόμη και εάν δεν έχει επισήμως ανακοινωθεί, δείχνει να έχει μια πραγματική απήχηση. Μια απήχηση, βέβαια, που δοκιμάστηκε με τις δηλώσεις για τις αμβλώσεις και βέβαια θα υποστεί και το τίμημα της μετάβασης από την ιδιότητα ενός προσώπου που εκπροσώπησε ένα πάνδημο αίτημα δικαιοσύνης για τα Τέμπη, στην ιδιότητα της ηγετικής προσωπικότητας σε έναν κομματικό σχηματισμό, αλλά αυτό δεν σημαίνει και αυτόματη «αποδόμηση». Ας μην ξεχνάμε ότι αυτός ο υπό διαμόρφωση σχηματισμός δεν θα περιορίζεται απλώς σε κάποια πρόσωπα ή και πολιτικές θέσεις που θα προσέρχονται από ένα είδος «θρησκευτικής δεξιάς». Όλα δείχνουν ότι καταβάλλεται προσπάθεια για τη συσπείρωση και ανθρώπων ή και συλλογικοτήτων που προέρχονται από αυτό που κάποτε λέγαμε «αντιμνημονιακό χώρο», ιδίως την πιο «πατριωτική» του εκδοχή. Αυτό παραπέμπει σε ένα λόγο που θα προσπαθεί να συνδυάσει το αίτημα της «κάθαρσης», με την έμφαση στην «εθνική κυριαρχία», με το «ούτε δεξιά ούτε αριστερά», με έναν «αντισυστημικό» τόνο στην οικονομία (π.χ. αμφισβήτηση του ευρώ). Όλο αυτό θα μπορεί να έχει μια απήχηση, ιδίως εάν ενδυθεί μια αυθεντία «επιτροπών σοφών», καθώς θα δίνει την αίσθηση ότι εκπροσωπεί μια συνολική εναλλακτική.

Ότι θα έχει απήχηση, δεν σημαίνει ότι θα δώσει και προοπτική. Γιατί, ακόμη και εάν φαντάζει «ριζοσπαστικό», δεν θα είναι συνεκτικό και επεξεργασμένο και δεν θα μπορεί να μετασχηματιστεί σε κυβερνητικό έργο. Ακόμη χειρότερα, επειδή θα είναι ένα άθροισμα δεξιών (ενίοτε και πολύ δεξιών) και αριστερών τοποθετήσεων, υπό την πίεση της πραγματικότητας θα πρέπει να διαλέξει «πλευρά». Και τότε η διολίσθηση προς μια πιο κλασική δεξιά τοποθέτηση θα είναι πιο έντονη, ακόμη και εάν δεν δηλώνεται σαν τέτοια. Προσθέστε σε αυτά και όλα τα προβλήματα που ούτως ή άλλως έχουν τα προσωποκεντρικά κόμματα – έχουμε άλλωστε ήδη εμπειρία αυτών.

Από την άλλη μεριά, για να υπάρξει μια εναλλακτική προϋποθέτει συγκεκριμένες αφετηρίες και προτάσεις: Επίγνωση ότι η χώρα δεν μπορεί να φύγει από το ευρωπαϊκό πλαίσιο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν περιθώρια για αναδιανομή, δίκαιη ανάπτυξη, και δημόσια επένδυση. Συγκεκριμένα βήματα για την ενίσχυση της θέσης των εργαζομένων και των δικαιωμάτων. Χάραξη στρατηγικής για ανάπτυξη που να στηρίζεται σε κλάδους υψηλής προστιθέμενης αξίας. Πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική που να συνδυάζει την αποφασιστικότητα με τη διάθεση διαλόγου. Ανασυγκρότηση των θεσμών με έμφαση στη δημοκρατία, αλλά και την κατοχύρωση και διεύρυνση των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων. Πολιτική για το μεταναστευτικό και το προσφυγικό που να είναι ρεαλιστική και στη βάση του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στήριξη της δημόσιας παιδείας και υγείας.

Όλα αυτά δεν μπορούν να υποκατασταθούν από μια απλώς «αντισυστημική» ή «πατριωτική» ρητορική. Παρότι στην πραγματικότητα εκπροσωπώντας την αλλαγή σε σχέση με τη σημερινή καθοδική πορεία της χώρας αποτελούν ρήξη με τον τρόπο που έχει διαμορφωθεί ένα σύστημα εξουσίας (με παρακλάδια και στην οικονομία και στην ενημέρωση) και μορφές πραγματικού πατριωτισμού.

Ούτε είναι τυχαίο, βέβαια, ότι σήμερα ο φιλοκυβερνητικός μηχανισμός δείχνει να προκρίνει ως ένα βαθμό την κ. Καρυστιανού ως βασική αντίπαλο. Δεν είναι επειδή υποτιμούν την απήχησή της. Αλλά γιατί έχοντας ήδη επενδύσει στο «ΝΔ ή Χάος» σενάριο εκτιμούν ότι στον αναπόφευκτο «δεύτερο γύρο» θα κερδίσουν επενδύοντας σε δεξιόστροφα αντανακλαστικά αυτού του ακροατηρίου σε συνδυασμό με τον μπαμπούλα του «χάους».

Ας μην ξεχνάμε ότι και στο εξωτερικό έχουμε δει σχηματισμούς που βγήκαν στο προσκήνιο ως εκφράσεις δυσαρέσκειας, αλλά δεν είχαν συγκροτημένη πολιτική φυσιογνωμία να λειτουργούν τελικά ως καταλύτες για να πάει το πολιτικό σκηνικό σε πιο δεξιές και τελικά «συστημικές» λογικές. Οι ταλαντεύσεις των «5 αστεριών» στην Ιταλία είναι χαρακτηριστικές όπως και το πώς συνέβαλαν – μαζί με την ανεπάρκεια της Κεντροαριστεράς – στη σημερινή κατάσταση στη γειτονική χώρα.

Από την άλλη, όλα όσα βλέπουμε υπογραμμίζουν την αναντιστοιχία του σημερινού τοπίου της αντιπολίτευσης με την ίδια την αγωνία της κοινωνίας και τις δυναμικές της πολιτικής αλλαγής. Όπως και την αδυναμία αυτής της αντιπολίτευσης, στη σημερινή της μορφή και διάταξη δυνάμεων, να μπορέσει όχι μόνο να έχει μια σαφή προοπτική εξόδου από τη σημερινή κρίση, αλλά και τον αντίστοιχα «παιδαγωγικό» χαρακτήρα απέναντι στην κοινωνία, δηλαδή αποτυγχάνει και στο να βοηθά την κοινωνία να σκεφτεί και το πρόβλημα και την ενδεχόμενη λύση του πέρα από την απλή αναζήτηση «άφθαρτης» ψήφου διαμαρτυρίας.

Πράγμα που υποδηλώνει και την πρόκληση που είναι ακριβώς η προβολή μιας πειστικής και εφικτής εναλλακτικής πολιτικής πρότασης, με εχέγγυα για τη δυνατότητά της να γίνει κυβερνητικό έργο, μαζί με την προσπάθεια να επιστρέψει η πραγματική πολιτική συζήτηση για το τι χώρα θέλουμε, ποια δημοκρατία έχουμε ανάγκη και ποια ανάπτυξη χρειαζόμαστε. Μιας πρότασης που θα ανασυνθέτει μια σύγχρονη δημοκρατική παράταξη και ταυτόχρονα θα διαμορφώνει την κοινωνική συμμαχία που θα την στηρίξει, βοηθώντας τελικά τον λαό να ξαναγίνει πρωταγωνιστής.

Πηγή in.gr

Παύλο Μαρινάκη το να αναδεικνύονται οι εγκληματικές ελλείψεις στην υγεία και στην ασφάλεια στους χώρους εργασίας δεν είναι «τυμβωρυχία»

Η χώρα συγκλονισμένη ακόμη από την τραγωδία στο εργοστάσιο «Βιολάντα» στα Τρίκαλα, άκουσε τις προκλητικές και αδιανόητες για τον κυνισμό τους δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου για το εργατικό δυστύχημα. Για το οποίο η Πυροσβεστική έχει ανακοινώσει ότι οφειλόταν σε διαρροή υγραερίου που συγκεντρώθηκε σε υπόγειο χώρο του εργοστασίου και ανεφλέγη από σπινθήρα. Δηλαδή, ένα είδος δυστυχήματος που είναι ο ορισμός της περίστασης απέναντι στην οποία χρειάζεται να υπάρχουν εγκατεστημένα συστήματα ασφαλείας και να είχαν τηρηθεί οι πιο αυστηρές προδιαγραφές για να αποφευχθεί. Κοινώς, είχαμε ένα δυστύχημα που έγινε επειδή εργαζόμενες δούλευαν σε αντικειμενικά ανασφαλείς συνθήκες. Γιατί εάν ήταν ασφαλείς, δεν θα είχε γίνει το δυστύχημα. Και αυτό επιτάσσει την απόδοση ευθυνών σε όσους δεν φρόντισαν για την ασφάλεια της εγκατάστασης και σε όσους δημόσιους ελεγκτικούς φορείς δεν φρόντισαν έγκαιρα να διαπιστωθεί και να λυθεί το πρόβλημα.

Όμως, η έγνοια του κυβερνητικού εκπροσώπου ήταν να καταγγείλει ότι υπάρχει ένα «κίνημα τυμβωρύχων», γιατί όπως επέμεινε η χώρα μας παραμένει πολύ ασφαλής και έχει από τις καλύτερες στατιστικές ως προς τα εργατικά ατυχήματα και είναι απλώς κάτι «απατεώνες» που υποστηρίζουν το αντίθετο για να «παραπλανήσουν τον κόσμο».

Αυτό που δεν είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος είναι ότι η χαμηλή θέση της Ελλάδας ως προς τα εργατικά ατυχήματα στις ευρωπαϊκές κατατάξεις οφείλεται καταρχάς στο τι ορίζει η χώρα μας ως εργατικό ατύχημα. Η Γαλλία, για παράδειγμα, είναι ψηλά στην κατάταξη ως προς το συνολικό αριθμό εργατικών ατυχημάτων γιατί εφαρμόζει – και ορθώς πράττει! – ένα σύστημα καταγραφής που περιλαμβάνει «κάθε σωματική βλάβη ή ψυχολογική ζημία που προκύπτει από ή σε σχέση με την εργασία». Η Ισπανία καταγράφει ως εργατικά ατυχήματα αυτά που γίνονται στην διαδρομή από και προς την εργασία. Στη χώρα μας συχνά εργατικά ατυχήματα που σχετίζονται με αγροτικές εργασίες καταγράφονται ως τροχαία ατυχήματα, ενώ άλλες χώρες τα καταγράφουν ορθά ως εργατικά. Οι εργαζόμενοι με μπλοκάκι δεν καταγράφονται στα εργατικά ατυχήματα, ενώ και άλλες μεγάλες κατηγορίες εργαζομένων (ναυτικοί, εργαζόμενοι σε λατομεία και μαρμαράδικα) εξαιρούνται από την καταγραφή.

Οι επαγγελματικές ασθένειες δε που σχετίζονται άμεσα με την εργασία δεν καταγράφονται καθόλου, την ώρα που το Διεθνές Γραφείο Εργασίας τονίζει ότι για κάθε ένα θανατηφόρο εργατικό ατύχημα αντιστοιχούν έξι θάνατοι από επαγγελματικές ασθένειες.

Την ίδια στιγμή που ο κ. Παύλος Μαρινάκης πανηγυρίζει για το success story της κυβέρνησης – και η χώρα θρηνεί πέντε εργάτριες – έρχεται το ίδιο το σωματείο των ανθρώπων που εργάζονται στην αρμόδια Ανεξάρτητη Αρχή και λένε μια απλή αλήθεια: η Επιθεώρηση Εργασίας με τη σημερινή της στελέχωση χρειάζεται δεκαετίες για να ελέγξει όλες τις επιχειρήσεις. Όπως σημειώνουν, στους νομούς Τρικάλων και Καρδίτσας υπάρχουν 4 επιθεωρητές για να ελέγξουν 12.000 επιχειρήσεις.

Μόνο που αυτό έρχεται και υπογραμμίζει ένα πάγιο πρόβλημα με αυτή την κυβέρνηση: δεν αναγνωρίζει σε τελική ανάλυση καμιά πραγματική ευθύνη του κράτους. Στα μάτια της το «επιτελικό κράτος» είναι, εξ ορισμού σχεδόν, και ένα «κράτος περιορισμένης ευθύνης». Το είδαμε, άλλωστε, με τραγικό τρόπο και στην όλη στάση της σε σχέση με την τραγωδία στα Τέμπη, όπου η αντίδραση δεν ήταν ποτέ «δεν κάναμε όσα πρέπει», αλλά ότι οφείλεται σε «ανθρώπινο σφάλμα». Έτσι και τώρα αυτή η κυβέρνηση αντί να αναλάβει επιτέλους κάποια ευθύνη και να δεσμευτεί για μέτρα για την υγεία και ασφάλεια στην εργασία – και εννοώ πραγματικά μέτρα και πραγματικούς ελέγχους και όχι απλώς την κύρωση της μίας ή της άλλη ευρωπαϊκής οδηγίας – σπεύδει να οχυρωθεί πίσω από το αμφισβητούμενο success story κάποιων ελλιπών στατιστικών και τη στοχοποίηση όσων αυτή τη στιγμή αναδεικνύουν το πραγματικό πρόβλημα με την κατάσταση στους χώρους δουλειάς.

Πράγμα που δυστυχώς σημαίνει ότι αυτή η κυβέρνηση του 13ώρου, της ελαστικοποίησης και της εντατικοποίησης της εργασίας δεν πρόκειται να πάρει μέτρα για να κάνει τους χώρους εργασίας ασφαλέστερους, ούτε για να στελεχώσει περισσότερο τις αρμόδιες ελεγκτικές αρχές. Κάτι που την καθιστά κυριολεκτικά και άμεσα επικίνδυνη…

Πηγή: in.gr

Οι πυρηνικοί σταθμοί ηλεκτροπαραγωγής αντιπροσώπευαν το 23,3% της συνολικής παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στην ΕΕ το 2024.

Αύξηση 4,8% καταγράφηκε στην παραγωγή πυρηνικής ενέργειας στην ΕΕ το 2024 σε σύγκριση με το 2023, σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία Eurostat.

Η Γαλλία παρήγαγε το 58,6 % της πυρηνικής ενέργειας της ΕΕ

Συγκεκριμένα, οι 12 χώρες της ΕΕ που διαθέτουν αντιδραστήρες παρήγαγαν 649.524 γιγαβατώρες (GWh) ηλεκτρικής ενέργειας.

Πυρηνική ενέργεια: Πρωταθλήτρια η Γαλλία

Η Γαλλία, ο μεγαλύτερος παραγωγός πυρηνικής ενέργειας στην ΕΕ, παρήγαγε το 58,6 % της πυρηνικής ενέργειας της ΕΕ (380.451 GWh). Ακολούθησε η Ισπανία με 54.510 GWh (8,4 %), μπροστά από τη Σουηδία (50.665 GWh, 7,8 %) και της Φινλανδίας (32.599 GWh, 5,0 %).

Σε σύγκριση με το 2023, η παραγωγή πυρηνικής ηλεκτρικής ενέργειας αυξήθηκε περισσότερο στη Γαλλία (+12,5 %), ακολουθούμενη από τη Σουηδία (4,5 %) και τη Σλοβενία (+4,2 %). Οι άλλοι παραγωγοί πυρηνικής ηλεκτρικής ενέργειας κατέγραψαν μέση μείωση 4 %, που κυμάνθηκε μεταξύ -0,6 % στη Σλοβακία και -10,3 % στις Κάτω Χώρες.

Οι χώρες της ΕΕ που εξαρτώνται περισσότερο από την πυρηνική ενέργεια το 2024 ήταν η Γαλλία (67,3% της συνολικής παραγόμενης ηλεκτρικής ενέργειας) και η Σλοβακία (61,6 %). Στην Ουγγαρία, τη Βουλγαρία, το Βέλγιο, τη Φινλανδία και την Τσεχία, περίπου το 40 % της συνολικής παραγόμενης ηλεκτρικής ενέργειας ήταν πυρηνικής προέλευσης. Αντίθετα, μόνο το 2,9% της ηλεκτρικής ενέργειας που παρήχθη στην Ολλανδία προήλθε από πυρηνικούς σταθμούς.

Πηγή: ΟΤ