Το σκηνικό του couture show του Valentino στο Παρίσι δεν ήταν απλώς εντυπωσιακό — ήταν βασισμένο σε έναν πραγματικό μηχανισμό θέασης του 19ου αιώνα: το Kaiserpanorama. Και όσο πιο πολύ το καταλαβαίνεις, τόσο πιο καθαρό γίνεται γιατί λειτούργησε τόσο δυνατά.

Τι είναι το Kaiserpanorama

Το Kaiserpanorama ήταν μια μορφή στερεοσκοπικής ψυχαγωγίας που εμφανίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα και θεωρείται άμεσος πρόδρομος του κινηματογράφου. Το επινόησε ο Γερμανός August Fuhrmann γύρω στο 1890 και γνώρισε τεράστια επιτυχία σε όλη την Ευρώπη.

Η κατασκευή ήταν κυκλική και ξύλινη, με περίπου 25 σταθμούς θέασης. Σε κάθε θέση, ο θεατής έσκυβε και κοίταζε μέσα από δύο φακούς, βλέποντας στερεοσκοπικές γυάλινες εικόνες που εναλλάσσονταν αργά μέσω ενός εσωτερικού περιστρεφόμενου μηχανισμού. Το αποτέλεσμα ήταν τρισδιάστατο, πολύ πριν υπάρξει ο κινηματογράφος όπως τον ξέρουμε.

Μέχρι το 1910, ο Fuhrmann είχε πάνω από 250 ενεργά Kaiserpanorama σε όλη την Ευρώπη και ένα αρχείο σχεδόν 100.000 εικόνων — ταξίδια, πόλεις, τοπία, άλλους πολιτισμούς. Ήταν ο τρόπος με τον οποίο ο κόσμος «έβλεπε τον κόσμο» χωρίς να μετακινηθεί.

Πώς λειτουργούσε η εμπειρία

Το βασικό στοιχείο του Kaiserpanorama ήταν ότι δεν έβλεπαν όλοι το ίδιο πράγμα ταυτόχρονα. Κάθε θεατής είχε το δικό του παράθυρο θέασης. Έβλεπες εικόνες σε κύκλο, σε συγκεκριμένο ρυθμό, χωρίς δυνατότητα επιτάχυνσης ή επιλογής. Δεν υπήρχε πλήρης έλεγχος. Δεν υπήρχε instant εικόνα. Υπήρχε μόνο εστίαση, αναμονή και αποσπασματική εμπειρία.

Και αυτό ακριβώς μετέφερε ο Alessandro Michele στο couture show του Valentino.

Από το Kaiserpanorama στο Valentino show

Στο show, αντί για πασαρέλα, υπήρχε ένας κυκλικός μηχανισμός με ανοίγματα στον τοίχο. Οι καλεσμένοι έπρεπε να σκύψουν και να κοιτάξουν μέσα από σχισμές, όπως ακριβώς στο Kaiserpanorama. Και φυσικά να τραβήξουν βίντεο με τα smartphone. Τα μοντέλα περνούσαν κυκλικά και εμφανίζονταν για λίγα δευτερόλεπτα.

Γιατί ήταν τόσο έξυπνο fashion concept

Το Kaiserpanorama δεν ήταν απλώς μια ιστορική αναφορά. Ήταν ένα σχόλιο για τον τρόπο που καταναλώνουμε την εικόνα σήμερα. Σε έναν κόσμο όπου όλα είναι άμεσα, διαθέσιμα και επαναλαμβανόμενα, το show του Valentino επέβαλε έναν μικρό περιορισμό.

Ο Alessandro Michele πήρε έναν μηχανισμό του 1890 και τον χρησιμοποίησε για να κάνει την υψηλή ραπτική το 2026 να μοιάζει φρέσκια, δύσκολη και επιθυμητή.

Και κάπως έτσι, ένα μηχάνημα που προηγήθηκε του κινηματογράφου, έγινε η βάση για ένα από τα πιο σύγχρονα, πρωτότυπα και εντυπωσιακά στησίματα πασαρέλας των τελευταίων χρόνων.

Γιατί τα Ozempic, Wegovy και Mounjaro δεν είναι «γρήγορη λύση» για αδυνάτισμα - Τι αποκαλύπτουν οι ειδικοί για τη διακοπή τους

Μια πρόσφατη διαφημιστική καμπάνια μέσω email από εταιρεία τηλεϊατρικής που προωθεί φάρμακα για απώλεια βάρους, με πρωταγωνίστρια την παγκόσμια σταρ του τένις Σερίνα Γουίλιαμς, έχει προκαλέσει αντιδράσεις.

«Αν έχετε 15–20 κιλά παραπάνω», αναφέρει, «φάρμακα όπως το Wegovy μπορούν να βοηθήσουν να ξεκινήσει η πρόοδός σας».

Για γιατρούς και ερευνητές που ασχολούνται με την παχυσαρκία, αυτού του είδους το μήνυμα είναι προβληματικό. Τα φάρμακα γνωστά ως GLP-1 όπως το Mounjaro και το Ozempic προωθούνται όλο και περισσότερο ως «λύσεις τρόπου ζωής» για την απώλεια μερικών κιλών. Στην πραγματικότητα, όμως, έχουν σχεδιαστεί ως θεραπείες μακράς διάρκειας για χρόνιες παθήσεις, κυρίως την παχυσαρκία και τον σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2.

Και αυτή η διάκριση έχει σημασία.

Παρότι σχεδόν το 18% των ενηλίκων στις ΗΠΑ έχει λάβει κάποιο φάρμακο GLP-1 για απώλεια βάρους ή για τη θεραπεία χρόνιας νόσου, περίπου οι μισοί διακόπτουν τη θεραπεία μέσα στον πρώτο χρόνο. Συχνά, δεν γνωρίζουν τι είναι πιθανό να ακολουθήσει.

Τι συμβαίνει μετά τη διακοπή του φαρμάκου

Μελέτες δείχνουν ότι μετά τη διακοπή των φαρμάκων, οι περισσότεροι άνθρωποι ανακτούν το χαμένο βάρος μέσα σε περίπου ενάμιση χρόνο. Παράλληλα, οποιαδήποτε βελτίωση σε επίπεδα σακχάρου, αρτηριακής πίεσης ή χοληστερόλης αντιστρέφεται.

Σύμφωνα με πρόσφατη ανάλυση που δημοσιεύθηκε στο British Medical Journal, όσοι λαμβάνουν GLP-1 και στη συνέχεια διακόπτουν τη θεραπεία, ανακτούν βάρος τέσσερις φορές ταχύτερα σε σχέση με όσους χάνουν βάρος μέσω αλλαγών στον τρόπο ζωής.

Τα απογοητευτικά αυτά δεδομένα θέτουν ένα κρίσιμο ερώτημα: αξίζει να ξεκινήσει κανείς αυτά τα φάρμακα αν δεν μπορεί να τα λαμβάνει μακροπρόθεσμα; Οι γιατροί, σε γενικές γραμμές, απαντούν καταφατικά, τονίζοντας όμως την ανάγκη σωστής καθοδήγησης και συνδυασμού με αλλαγές στον τρόπο ζωής.

Τα φάρμακα, στα οποία περιλαμβάνονται τα Ozempic, Mounjaro και Zepbound, μιμούνται φυσικές ορμόνες του εντέρου όπως η GLP-1, καταστέλλοντας την όρεξη και προκαλώντας ταχύτερο αίσθημα κορεσμού.

Η ανασκόπηση του BMJ εξέτασε 37 μελέτες με συμμετέχοντες που λάμβαναν φάρμακα για απώλεια βάρους· στις έξι από αυτές, οι συμμετέχοντες έπαιρναν GLP-1 αντί για παλαιότερης γενιάς φάρμακα. Κατά μέσο όρο, όσοι λάμβαναν GLP-1 έχασαν περίπου 14,5 κιλά, αλλά μέσα στον πρώτο χρόνο μετά τη διακοπή της αγωγής πήρα σχεδόν 9,5 κιλά.

Ο ρυθμός επαναπρόσληψης βάρους ήταν τέσσερις φορές υψηλότερος σε σύγκριση με άτομα που είχαν χάσει βάρος μέσω συμπεριφορικών αλλαγών. Σε παλαιότερη μελέτη, όσοι ακολούθησαν τέτοιες παρεμβάσεις χρειάστηκαν κατά μέσο όρο τέσσερα χρόνια για να επιστρέψουν στο αρχικό τους βάρος.

Κατά τη διάρκεια της φαρμακευτικής αγωγής, δείκτες υγείας όπως η αρτηριακή πίεση, η χοληστερόλη και τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα βελτιώθηκαν. Ωστόσο, μετά τη διακοπή, οι τιμές επανήλθαν στα αρχικά επίπεδα μέσα σε περίπου 1,4 χρόνια.

«Η αύξηση βάρους συμβαδίζει σχεδόν απόλυτα με την επιδείνωση αυτών των δεικτών», επισημαίνει ο Σαμ Γουέστ, φυσιολόγος και μεταδιδακτορικός ερευνητής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης του BMJ.

«Η όρεξη αυξάνεται»

Γενικά, όταν κάποιος χάνει βάρος, ο μεταβολισμός του επιβραδύνεται και καίει λιγότερες θερμίδες. Υπάρχει όμως και μια λιγότερο γνωστή επίδραση.

«Η όρεξη αυξάνεται», εξηγεί ο Κέβιν Χολ, πρώην ανώτερος ερευνητής στα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας των ΗΠΑ και ειδικός στη διατροφή. «Αυτά τα φάρμακα παρεμβαίνουν στο σύστημα ελέγχου της όρεξης όσο τα λαμβάνεις. Όταν όμως τα διακόψεις, έχοντας χάσει πολύ βάρος, η όρεξη γίνεται μεγαλύτερη απ’ ό,τι ήταν αρχικά, με αποτέλεσμα να καταναλώνεις περισσότερες θερμίδες», σημειώνει.

Οι γιατροί τονίζουν ότι δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι όσοι διακόπτουν τη φαρμακευτική αγωγή παίρνουν βάρος πιο γρήγορα σε σύγκριση με όσους το έχασαν μέσω διατροφής και άσκησης. Όπως εξηγεί η δρα Κάθριν Χ. Σόντερς, επίκουρη καθηγήτρια Ιατρικής στο Weill Cornell Medicine, όταν κάποιος σταματά μια δίαιτα, δεν περνά απότομα από τον περιορισμό θερμίδων στην ανεξέλεγκτη κατανάλωση — η διαδικασία είναι σταδιακή.

Αντίθετα, με τη διακοπή ενός GLP-1 «η πείνα και ο συνεχής “θόρυβος” γύρω από το φαγητό επιστρέφουν με εκδικητικό τρόπο», λέει.

Ένα ακόμη λιγότερο μελετημένο φαινόμενο αφορά άτομα που διακόπτουν ένα φαρμακο τύπου GLP-1 και αργότερα αποφασίζουν να το ξαναρχίσουν. Όπως σημειώνει η Σόντερς, η θεραπεία δεν είναι πάντα εξίσου αποτελεσματική τη δεύτερη ή την τρίτη φορά.

Η έννοια της «μεταβολικής προσαρμογής» εξηγεί την τάση του σώματος να ανακτά βάρος μετά τη διακοπή των φαρμάκων GLP-1, σύμφωνα με τη δρα Γκιταντζάλι Σριβαστάβα, ιατρική διευθύντρια της Μονάδας Ιατρικής Παχυσαρκίας στο Πανεπιστημιακό Ιατρικό Κέντρο Vanderbilt στο Νάσβιλ.

Πρόκειται για έναν μηχανισμό επιβίωσης του οργανισμού, εξελιγμένο μέσα στους αιώνες, ώστε να επιβραδύνει τον μεταβολισμό και να εξοικονομεί ενέργεια σε περιόδους πείνας ή στρες.

Αλλαγές στον τρόπο ζωής

Τα μεγαλύτερα ποσοστά επιτυχίας, σύμφωνα με τη Σριβαστάβα, καταγράφονται όταν οι αλλαγές στον τρόπο ζωής συνδυάζονται με φαρμακευτική αγωγή για την παχυσαρκία. «Πρέπει πραγματικά να προσφέρουμε αυτές τις θεραπείες συνδυαστικά, όλα μαζί, για το μέγιστο όφελος του ασθενούς», τονίζει.

Οι γιατροί προειδοποιούν επίσης ότι ο «κύκλος βάρους» —η επαναλαμβανόμενη απώλεια και αύξηση κιλών— μπορεί να επηρεάσει αρνητικά τη σύσταση του σώματος. Κατά την απώλεια βάρους, περίπου το ένα τέταρτο έως το ένα τρίτο αφορά μυϊκή μάζα. Αντίθετα, κατά την επαναπρόσληψη, το βάρος που προστίθεται είναι κυρίως λίπος.

«Πιστεύω ότι η σύσταση του σώματος αλλάζει σημαντικά», σημειώνει ο δρ Ρόμπερτ Κούσνερ, ειδικός στην ιατρική της παχυσαρκίας και ομότιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Northwestern.

Ο ίδιος αναφέρει ότι μόνο λίγοι από τους ασθενείς του έχουν καταφέρει να διατηρήσουν την απώλεια βάρους μακροπρόθεσμα μετά τη διακοπή ενός GLP-1.

Το ψυχολογικό βάρος

Πέρα από την επιστροφή της έντονης πείνας, υπάρχει και το ψυχολογικό βάρος της επαναπρόσληψης κιλών, το οποίο συχνά οδηγεί σε απογοήτευση και μειωμένη διάθεση για άσκηση.

Ο Κούσνερ εξηγεί στους ασθενείς του ότι η αντιμετώπιση της παχυσαρκίας δεν διαφέρει από τη θεραπεία της υπερχοληστερολαιμίας ή του διαβήτη. Αν διακοπεί η λήψη στατινών, η χοληστερόλη αυξάνεται ξανά. Αν σταματήσει η ινσουλίνη, ο διαβήτης επανεμφανίζεται.

Υπάρχει, λοιπόν, νόημα στη βραχυπρόθεσμη χρήση ενός GLP-1; Οι γιατροί θεωρούν πως ναι.

Ο Κούσνερ αναφέρει ότι έχει ασθενείς που επιθυμούν να λάβουν ένα GLP-1 για περιορισμένο χρονικό διάστημα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, τους εξηγεί ότι χρειάζεται μια μακροπρόθεσμη στρατηγική, η οποία μπορεί να περιλαμβάνει μετάβαση σε φθηνότερα, παλαιότερης γενιάς φάρμακα ή την υιοθέτηση πιο εντατικών παρεμβάσεων στον τρόπο ζωής.

«Δεν θα έλεγα ποτέ ότι δεν έχει νόημα να ξεκινήσει κανείς τη θεραπεία», καταλήγει. «Αλλά από την πρώτη στιγμή πρέπει να σκεφτόμαστε τι θα γίνει την επόμενη μέρα μετά τη διακοπή της».

Το ιστορικό υπόβαθρο, οι δηλητηριώδεις ατάκες και τα fake news της εξελισσόμενης σύγκρουσης μεταξύ Τραμπ και Μακρόν - Πώς συνδέεται η ενίσχυση της Λεπέν από Μόσχα και Ουάσιγκτον με το σχέδιο του ευρωστρατού

Από το 1787, οπότε ο Μαρκήσιος ντε Λαφαγιέτ (πριν γίνει κατάστημα) δήλωνε μετανιωμένος που βοήθησε τον Τζορτζ Ουάσιγκτον να εκδιώξει τους Αγγλους από την Αμερική, έως το 2025, που ο Εμανουέλ Μακρόν κατάλαβε ότι ο τελευταίος άνθρωπος που θα ήθελε να διώξει τους Ρώσους από την Ουκρανία είναι ο Ντόναλντ Τραμπ, οι σχέσεις της Γαλλίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής υπήρξαν εξαιρετικά περίπλοκες. Βεβαίως η Γαλλία είναι η μόνη από τις λεγόμενες Μεγάλες Δυνάμεις της Ευρώπης που ουδέποτε έφτασε σε κατάσταση – ψυχρού ή θερμού – πολέμου με τις ΗΠΑ. Από την άλλη όμως, ουδείς εκ των συμμάχων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αντιπάθησε τόσο πολύ τον αμερικανό πρόεδρο Ρούζβελτ (και τον βρετανό πρωθυπουργό Τσόρτσιλ) όσο ο Ντε Γκωλ. Μια αντιπάθεια που οδήγησε τον γάλλο στρατηγό, μετά τον πόλεμο, στο σωστό – όπως αποδεικνύεται σήμερα – συμπέρασμα ότι «κανένα κράτος χωρίς ατομική βόμβα δεν μπορεί να θεωρηθεί πραγματικά ανεξάρτητο».

Αγάπη, μίσος και fake news

Κατά πάσα πιθανότητα η γαλλική ροπή προς την ανεξαρτησία είναι ο λόγος για τον οποίο Τραμπ και Μακρόν χορεύουν τις τελευταίες ημέρες στον ρυθμό του «je t’ aime moi non plus», ενός τραγουδιού αγάπης και μίσους. Αυτό φυσικά δεν εμποδίζει τους δύο προέδρους να δηλώνουν φίλοι. «Φίλε μου, δεν καταλαβαίνω τι είναι αυτά που κάνεις με τη Γροιλανδία» έγραψε ο Μακρόν στον Τραμπ. «Ο Μακρόν είναι φίλος μου, αλλά δεν θα είναι για πολύ καιρό στα πράγματα» είπε ο Τραμπ στο Νταβός, όπου δεν δίστασε να ασχοληθεί ακόμα και με τα γυαλιά ηλίου τύπου Top Gun με τα οποία εμφανίστηκε στο Παγκόσμιο Φόρουμ ο γάλλος πρόεδρος, λέγοντας πως «το παίζει σκληρός». Fake news βεβαίως, αφού τα γυαλιά του προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας ασφαλώς και δεν ήταν το μοντέλο Ray-Ban 3025 Aviator Classic που φορούσε στην ταινία ο Τομ Κρουζ. Ηταν το μοντέλο Pacific SO1, αξίας 650 ευρώ, του γαλλικού οίκου Henry Jullien, τον οποίο, φευ, αγόρασαν πριν από τρία χρόνια οι Ιταλοί.

Αρχή του ρήγματος με τον ευρωστρατό

Ανεξαρτήτως πάντως αυτής της μικρής παρεξήγησης, Τραμπ και Μακρόν γνωρίζονται πολύ καλά. Ο πρώτος εξελέγη για πρώτη φορά το 2016 και ο δεύτερος το 2017, δηλώνοντας τότε, τρόπον τινά, αμφότεροι «αντισυστημικοί». Ηταν η εποχή της bromance (από το brothers και το romance). Οπως όλα τα ωραία πράγματα όμως, έτσι και οι φιλίες, κάποια στιγμή τελειώνουν. Στην περίπτωσή τους η διάλυση της φιλίας έγινε το 2018, όταν ο Μακρόν έκανε, για πρώτη φορά, λόγο για «ευρωστρατό» και ο Τραμπ χαρακτήρισε την αναφορά του «εξόχως προσβλητική».

Εκτοτε πολλά συνέβησαν και τον τελευταίο καιρό η Γαλλία, όχι μόνο κάνει λόγο για ευρωστρατό, αλλά τον έχει και στα σκαριά. Πυλώνας του θα είναι η λεγόμενη συμμαχία των προθύμων ευρωπαϊκών κρατών να συνδράμουν την Ουκρανία, στη μάλλον ατελέσφορη προσπάθειά της να αντισταθεί στη Ρωσία. Ενα εγχείρημα εξαιρετικό σύνθετο, αφού μετά από τρεις γενιές εξάρτησης της ευρωπαϊκής άμυνας από τις ΗΠΑ, η απεξάρτηση δεν μπορεί να γίνει από τη μια στιγμή στην άλλη.

Η ειρωνεία της Ιστορίας είναι ότι η Γαλλία είναι η χώρα που πριν από περίπου 70 χρόνια τορπίλισε τον ευρωστρατό, όταν στο Κοινοβούλιό της μια ανίερη συμμαχία γκωλικών και κομμουνιστών, στο όνομα των εθνικών συμφερόντων, απέρριψε την πρόταση δημιουργίας της Ευρωπαϊκής Αμυντικής Κοινότητας. Εν πάση περιπτώσει όμως η Γαλλία πρωτοστατεί πλέον στην αμυντική χειραφέτηση της Ευρώπης και αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, όπως αυτή της αποστολής προ ημερών μιας μικρής έστω ομάδας ευρωπαίων στρατιωτών στη Γροιλανδία, που προς μεγάλη απογοήτευση του Ντόναλντ Τραμπ, βρίσκει απολύτως σύμφωνη τη μεγάλη πλειονότητα της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης.

Ο Ντόναλντ Τραμπ και η παρέα του (στην οποία συμπεριλαμβάνεται ο Βλαντίμιρ Πούτιν) γνωρίζουν λοιπόν πολύ καλά ότι για να ακυρωθεί εν τη γενέσει της η απόπειρα δημιουργίας μιας αυτόνομης αμυντικά Ευρώπης, θα πρέπει πρωτίστως να «πέσει» η Γαλλία. Και για να συμβεί αυτό θα πρέπει απαραιτήτως στις προεδρικές εκλογές του 2027 να κερδίσει η γαλλική Ακροδεξιά, η οποία μισεί την ένωση της Ευρώπης και ομολογουμένως βρίσκεται στα πρόθυρα της εξουσίας. Ουάσιγκτον και Μόσχα εργάζονται δημοσίως και υπογείως προς αυτή την κατεύθυνση ενισχύοντας ποικιλοτρόπως το κόμμα της Λεπέν. Ο πρόεδρος του κόμματος Ζορντάν Μπαρντελά (που αισίως έγινε τριάντα ετών) είχε κλεισμένο πρώτο τραπέζι-πίστα στην ορκωμοσία του Τραμπ, πέρυσι τέτοια εποχή, ενώ – όπως η ίδια η Λεπέν έχει παραδεχτεί – το κόμμα της έχει κατά καιρούς λάβει διόλου ευκαταφρόνητα δάνεια από ρωσικές τράπεζες.

Η «γαλλική απάντηση» σε Ουάσιγκτον – Μόσχα

Ενδεικτική ασφαλώς της τροπής που έχουν πάρει τα πράγματα, αλλά και των εντάσεων που έχουν δημιουργηθεί, είναι η πρόσφατη απόφαση του γαλλικού υπουργείου Εξωτερικών να δημιουργήσει στο X έναν λογαριασμό υπό τον τίτλο «Γαλλική απάντηση».

«Η εποχή των προσεκτικά διατυπωμένων δηλώσεων οι οποίες καταγγέλλουν τις ξένες παρεμβάσεις και την παραπληροφόρηση που στοχεύουν τα γαλλικά συμφέροντα έχει τελειώσει» δήλωσε εκπρόσωπος του υπουργείου. Ετσι, την περασμένη Τέταρτη, όταν λίγο μετά την ομιλία του Ντόναλντ Τραμπ στο Νταβός ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο έγραψε στο X: «Η Ευρώπη πρέπει να αποβάλει την κουλτούρα που έχει δημιουργήσει τα τελευταία δέκα χρόνια, διαφορετικά θα αυτοκαταστραφεί», η «Γαλλική απάντηση» δημοσίευσε έναν πίνακα υπό τον τίτλο «Η κουλτούρα μας» που έδειχνε πως σε σχέση με τις ΗΠΑ το προσδόκιμο ζωής στην Ευρώπη είναι μεγαλύτερο, το ποσοστό των ανθρωποκτονιών μικρότερο και η απασχόληση των γυναικών σημαντικότερη.

Την ίδια ημέρα η γαλλική πρεσβεία στη Νότια Αφρική σχολιάζοντας τις δηλώσεις των ιθυνόντων μιας εκεί ρωσικής διπλωματικής αποστολής ότι η Γαλλία κατέχει παράνομα το νησί Μαγιότ, έκανε την εξής ανάρτηση: «Γεια σας, πώς είστε σήμερα @EmbassyofRussia; Για την ενημέρωσή σας, το Μαγιότ ψήφισε το 1974 να παραμείνει έδαφος της Γαλλικής Δημοκρατίας. Γνωρίζετε τι είναι δημοψήφισμα, εκλογές και δημοκρατία; Μάλλον είναι λέξεις που ακούγονται παράξενες στα αφτιά σας».

Οι «κακές παρέες» της Ακροδεξιάς

Στα ηγετικά κυβερνητικά κλιμάκια του Παρισιού είναι εδραιωμένη λοιπόν η πεποίθηση πως οι διαδικτυακές επιθέσεις και οι εκστρατείες παραπληροφόρησης θα ενταθούν ως τις προεδρικές εκλογές του 2027 με στόχο την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ενίσχυση της Ακροδεξιάς.

Ομως, ανεξαρτήτως της παραπληροφόρησης, τόσο η γαλλική όσο και γενικότερα η ευρωπαϊκή Ακροδεξιά αντιμετωπίζουν ένα μείζον πρόβλημα: Τα τελευταία χρόνια τα ακροδεξιά κόμματα έχουν απολύτως ταυτιστεί με τον Ντόναλντ Τραμπ και τον Βλαντίμιρ Πούτιν, που στην παρούσα φάση είναι λίγο-πολύ τα πλέον μισητά πολιτικά πρόσωπα στη Γηραιά Ηπειρο. Ας πρόσεχαν.