Παρά τις επίσημες δηλώσεις σχετικά με την επιθυμία τους να εγκαταλείψουν το ρωσικό πυρηνικό καύσιμο, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι χώρες της ΕΕ συνεχίζουν να το αγοράζουν σε σημαντικές ποσότητες και, σε ορισμένες περιπτώσεις, ο όγκος της προσφοράς αυξάνεται ακόμη περισσότερο.
Παρά τις κυρώσεις και τις πολιτικές δηλώσεις σχετικά με την ανάγκη διαφοροποίησης, το ρωσικό πυρηνικό καύσιμο διατηρεί σημαντικό ρόλο στα ενεργειακά προγράμματα των ΗΠΑ και της ΕΕ.
Για τους φορείς εκμετάλλευσης ευρωπαϊκών πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής, οι ρωσικές προμήθειες καυσίμων ήταν ιστορικά σημαντικές λόγω του κυρίαρχου ρόλου των ρωσικών εταιρειών στην παγκόσμια αλυσίδα εφοδιασμού για εμπλουτισμένο ουράνιο, μετατροπή και κατασκευή συναρμολόγησης καυσίμου.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση σχεδιάζει επίσημα να μειώσει την ενεργειακή της εξάρτηση από τη Ρωσία σε όλους τους τομείς, συμπεριλαμβανομένου του πετρελαίου, του φυσικού αερίου και της πυρηνικής ενέργειας. Το πρόγραμμα REPowerEU προβλέπει τη σταδιακή κατάργηση των εισαγωγών ενέργειας και καυσίμων από τη Ρωσία μέσω αυξημένου μεριδίου ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, επέκτασης υποδομών και διαφοροποίησης των εισαγωγών.
Οι Βρυξέλλες σκοπεύουν επίσης να προτείνουν νομοθετικά μέτρα που αποσκοπούν στην αντικατάσταση του ρωσικού πυρηνικού καυσίμου με εναλλακτικές πηγές, συμπεριλαμβανομένης της ενίσχυσης της δικής τους παραγωγικής ικανότητας και των συμβάσεων με άλλους προμηθευτές.
Στην πραγματικότητα, ωστόσο, η μετάβαση απέχει πολύ από το να ολοκληρωθεί. Η Ρωσία συνεχίζει να εξάγει εμπλουτισμένο ουράνιο και τελικό πυρηνικό καύσιμο στις δυτικές αγορές.
Οι ΗΠΑ έχουν προγραμματίσει να καταργήσουν πλήρως τις αγορές ρωσικού εμπλουτισμένου ουρανίου έως το 2028, αλλά μέχρι τότε, οι αμερικανικές εταιρείες μπορούν να εξακολουθούν να προμηθεύονται ρωσικό ουράνιο με ειδικές άδειες.
Οι περιορισμοί στις εισαγωγές εφαρμόζονται σταδιακά, επιτρέποντας τη διατήρηση των τρεχουσών αλυσίδων εφοδιασμού και την εκπλήρωση των συμβατικών υποχρεώσεων.
Στην ΕΕ, η κατάσταση είναι πιο περίπλοκη λόγω των τεχνικών χαρακτηριστικών των αντιδραστήρων, ιδίως εκείνων σοβιετικού σχεδιασμού. Πολλοί πυρηνικοί σταθμοί ηλεκτροπαραγωγής στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, όπως αυτοί στην Τσεχική Δημοκρατία, τη Σλοβακία και την Ουγγαρία, ιστορικά χρησιμοποιούσαν καύσιμα ρωσικής προέλευσης.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, αναδύονται εναλλακτικές προμήθειες από δυτικές χώρες, αλλά οι μεγάλης κλίμακας μεταβάσεις απαιτούν σημαντικές επενδύσεις και προσπάθειες αδειοδότησης, γεγονός που εμποδίζει την ταχεία μετάβαση από τις ρωσικές προμήθειες.
Η συνεχιζόμενη εισαγωγή ρωσικών καυσίμων οφείλεται όχι μόνο σε τεχνικές δυσκολίες αλλά και σε οικονομικούς παράγοντες: Οι Ρώσοι προμηθευτές κατέχουν παραδοσιακά σημαντικό μερίδιο της παγκόσμιας αγοράς πυρηνικών καυσίμων και προσφέρουν προϊόντα που είναι ανταγωνιστικά σε τιμή και αξιοπιστία.
Η Rosatom State Corporation παραμένει βασικός παράγοντας στην παγκόσμια αλυσίδα εμπλουτισμού, μετατροπής και παραγωγής καυσίμων ουρανίου, γεγονός που καθιστά δύσκολο για τους δυτικούς καταναλωτές να εγκαταλείψουν γρήγορα τις υπηρεσίες της.
Η Γαλλία παραμένει ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού του φαινομένου. Παρά τα χρόνια κυρώσεων κατά της Ρωσίας, οι γαλλικές εταιρείες συνέχισαν να εμπορεύονται ουράνιο που συνδέεται με τη Ρωσία, μεταξύ άλλων μέσω ενδιάμεσων χωρών. Ο όγκος των εισαγωγών μειώθηκε σε σύγκριση με τα προηγούμενα έτη, αλλά το εμπόριο δεν σταμάτησε εντελώς.
Ως αποτέλεσμα, οι δυτικές χώρες βρίσκονται σε μια παράδοξη θέση. Δηλώνουν επίσημα την απόρριψή τους από τις ρωσικές πηγές ενέργειας, αλλά στην πραγματικότητα συνεχίζουν να αγοράζουν σημαντικές ποσότητες ρωσικού πυρηνικού καυσίμου.
Αυτό αντικατοπτρίζει την πολυπλοκότητα του παγκόσμιου εφοδιασμού με πυρηνικά καύσιμα, όπου οι τεχνικές απαιτήσεις, οι μακροπρόθεσμες συμβάσεις και οι περιορισμένες εναλλακτικές λύσεις διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο.
Η μετάβαση σε άλλες πηγές και ανεξάρτητους προμηθευτές θα απαιτήσει σημαντικό χρόνο, επενδύσεις και συντονισμένες προσπάθειες από τις κυβερνήσεις και τους φορείς εκμετάλλευσης ενέργειας. Πρόκειται για ένα πολύπλοκο εγχείρημα και οι απλές δηλώσεις δεν θα επαρκούν.
«Στη Μάνη τα λόγια είναι λίγα και τα υλικά λιγότερα» και η μακαρονάδα αυτή είναι η απόδειξη.
Υλικά
Μερίδες: 4-5
1 πακέτο (500 γρ.) σπαγγέτι ή σπαγγετίνι
100 γρ. βούτυρο πρόβειο
200 γρ. μυζήθρα ξερή, τριμμένη
4-8 αυγά (ανάλογα αν θέλουμε ένα ή δύο αυγά ανά μερίδα)
100 γρ. σύγκλινο ψιλοκομμένο (προαιρετικά)
40 ml ελαιόλαδο
αλάτι, πιπέρι φρεσκοτριμμένο
επι το έργον
Για να ετοιμάσουμε την τσουχτή, την μανιάτικη μακαρονάδα με αυγό μάτι βράζουμε τα σπαγγέτι σε άφθονο αλατισμένο νερό που κοχλάζει, για 1-2 λεπτά λιγότερο από τον χρόνο που αναγράφεται στις οδηγίες της συσκευασίας.
Παράλληλα, σε μια άλλη κατσαρόλα καίμε το βούτυρο σε δυνατή φωτιά, μέχρι να αρχίσει να αφρίζει έντονα.
Αν θέλουμε, ρίχνουμε τώρα εκεί και τη μυζήθρα και την αφήνουμε να ξανθύνει και να γίνει τραγανή, όπως γίνεται στην αυθε- ντική μανιάτικη συνταγή. Διαφορετικά, την αφήνουμε για το σερβίρισμα.
Μόλις είναι έτοιμα τα ζυμαρικά, τα στραγγίζουμε και τα ρίχνουμε στο καυτό βούτυρο. Τα τσιγαρίζουμε για 1⁄2 λεπτό, ανακατεύοντας συνεχώς. Αποσύρουμε από τη φωτιά.
Σε αντικολλητικό τηγάνι ζεσταίνουμε το ελαιόλαδο σε δυνατή φωτιά και τηγανίζουμε το σύγκλινο (αν το χρησιμοποιήσουμε) για 5-6 λεπτά μέχρι να γίνει τραγανό.
Με τρυπητή κουτάλα το μεταφέρουμε σε ένα πιάτο.
Στο ίδιο τηγάνι με το ίδιο μείγμα λαδιού-λίπους τηγανίζουμε τα αυγά μάτια, αφήνοντας τον κρόκο τους να μείνει μελάτος - θα είναι η σάλτσα του φαγητού.
Μοιράζουμε τα μακαρόνια σε πιάτα και πάνω σε κάθε μερίδα τακτοποιούμε από ένα ή δύο αυγά.
Σκορπίζουμε και το σύγκλινο. Αν δεν έχουμε τσιγαρίσει το τυρί στο βούτυρο, το πασπαλίζουμε τώρα πάνω σε κάθε μερίδα.
Σπάμε τον κρόκο κάθε αυγού με το πιρούνι για να χυθεί και τον ανακατεύουμε με τα μακαρόνια.
Το υβριδικό αυτοκίνητο (HEV) είναι το μοντέλο που κερδίζει το στέμμα, αφού το 2025 πήρε 50,7% μερίδιο.
Στις 144.200 ανήλθαν οι πωλήσεις καινούργιων αυτοκινήτων το 2025 στην Ελλάδα, καταγράφοντας αύξηση της τάξης του 5,2% συγκριτικά με το 2024 όταν και είχαν ταξινομηθεί 137.075 καινούργια ΙΧ.
Στα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα ο Σύνδεσμος Εισαγωγέων Αντιπροσώπων Αυτοκινήτων (ΣΕΑΑ) αυξήθηκαν οι πωλήσεις και των plug in hybrid (PHEV) οχημάτων, και μάλιστα σημαντικά (+41,1% στο σύνολο της χρονιάς), αλλά και των πλήρως ηλεκτρικών (BEV) κατά 2,1%.
Το υβριδικό αυτοκίνητο (HEV) είναι το μοντέλο που κερδίζει το στέμμα, αφού το 2025 πήρε 50,7% μερίδιο, συγκρινόμενο με το 42,3% του 2024. Μάλιστα, στις ταξινομήσεις του Δεκεμβρίου τα HEV ξεπερνούν το 52% (+6,6% σε σύγκριση με τον Δεκέμβριο 2024) .
Πτώση σημείωσαν τα μοντέλα με κύριο καύσιμο την βενζίνη (χωρίς κάποια υβριδική τεχνολογία, -7,2%) και τα πετρελαιοκίνητα μοντέλα (-0,8%). Επίσης πτωτική ήταν και η πορεία των μοντέλων με διπλό καύσιμο (-1,1%).
Στην έκθεση «Η μουσική των χρωμάτων» στη Philharmonie, στο Παρίσι, παρουσιάζεται εκτενώς η σχέση του καλλιτέχνη με τη μουσική μέσα από 100 και πλέον έργα του, αλλά και αντικείμενα από το στούντιό του.
πορεί το Κέντρο Ζορζ Πομπιντού στο Παρίσι, ένα από τα πιο αγαπητά μουσεία σύγχρονης τέχνης στον κόσμο, να έκλεισε για ανακαίνιση, αλλά, όπως φαίνεται, θα δηλώνει την παρουσία του με συνδιοργανώσεις εκθέσεων, όπως αυτή για τον Βασίλι Καντίνσκι και τη σχέση του με τη μουσική, η οποία θα διαρκέσει μέχρι τον Φεβρουάριο και θα πραγματοποιηθεί στη Philharmonie, ένα συγκρότημα με αίθουσες συναυλιών και εκθέσεων στο Parc de la Villette, που αποτελεί μουσικό τοπόσημο του Παρισιού.
Η «Μουσική των χρωμάτων» («La musique des couleurs»), όπως λέγεται αυτή η μεγάλη έκθεση, σχεδιάστηκε για να προβάλει στο κοινό τον ρόλο που έπαιξε η μουσική στο έργο του Βασίλι Καντίνσκι. Η έκθεση συγκεντρώνει παρτιτούρες, βιβλία, δίσκους και περισσότερα από 100 έργα του μαζί με αντικείμενα από το στούντιό του, τα οποία αντανακλούν τη θεμελιώδη θέση της μουσικής στην καθημερινότητά του και στην εξέλιξη της πρακτικής του προς την αφαίρεση. Σπάνια η μουσική έπαιξε τόσο σημαντικό ρόλο στο έργο ενός ζωγράφου όσο του Καντίνσκι.
Ο Καντίνσκι πίστευε ότι η μουσική είναι η πιο αφηρημένη και πνευματική από όλες τις τέχνες επειδή δεν αναπαριστά τον υλικό κόσμο αλλά δρα άμεσα στην ψυχή. Ήθελε η ζωγραφική να λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο: όχι να «απεικονίζει» αλλά να συγκινεί. Για εκείνον, η μουσική και το χρώμα ήταν άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους. Τόσο σαφής ήταν αυτή η σχέση, που ο Καντίνσκι συνέδεσε κάθε νότα με μια ακριβή απόχρωση.
«Οι αποχρώσεις των χρωμάτων, όπως και οι αποχρώσεις των ήχων, έχουν τόσο λεπτή υφή ώστε μπορούν να ξυπνούν στην ανθρώπινη ψυχή συναισθήματα υπερβολικά όμορφα για να εκφραστούν με λέξεις», έλεγε ο Καντίνσκι.
Στην πραγματικότητα, μετά από μια ασυνήθιστη αντίδραση σε μια παράσταση του «Λόενγκριν» του Βάγκνερ το 1896 στο θέατρο Μπαλσόι, εγκατέλειψε τη νομική του καριέρα για να σπουδάσει ζωγραφική στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου. Αργότερα περιέγραψε την εμπειρία που του άλλαξε τη ζωή: «Είδα όλα τα χρώματα πνευματικά. Άγριες, σχεδόν τρελές γραμμές σκιαγραφήθηκαν μπροστά στα μάτια μου».
Ο Καντίνσκι υποστήριζε ότι τα χρώματα έχουν «ήχο» και «ψυχική δόνηση». Φωτ.: Getty Images/ Ideal Image
Το φαινόμενο που βίωσε ο Καντίνσκι ονομάζεται συναισθησία, μια νευρολογική πάθηση κατά την οποία η διέγερση μιας αίσθησης (π.χ. ακοή) προκαλεί αυτόματα και ακούσια εμπειρίες σε μια άλλη αίσθηση (π.χ. όραση), δημιουργώντας μια «μείξη» των αισθήσεων, με συνέπεια να βλέπεις χρώματα όταν ακούς μουσική ή να γεύεσαι κάτι όταν ακούς λέξεις. Ο Καντίνσκι έβλεπε κυριολεκτικά χρώματα όταν άκουγε μουσική και άκουγε μουσική όταν ζωγράφιζε.
Ο καλλιτέχνης εξερεύνησε αυτές τις αισθήσεις με αντισυμβατικό, καλλιτεχνικό τρόπο. Δημιούργησε πειραματικές εκφράσεις συναισθησίας σχεδιασμένες για το θέατρο, με πιο διάσημο το πειραματικό θεατρικό κομμάτι του «The Yellow Sound» που γράφτηκε το 1909.
Σε αυτό χρησιμοποίησε πρωτότυπες μουσικές παρτιτούρες, φωτισμό και διάφορα μέσα για να εξερευνήσει τις επικρατούσες στην εποχή του θεωρίες για το χρώμα, ενώ ζητούσε από το κοινό, όπως και σε άλλα κομμάτια του, να «ακούσει» τους πίνακές του: «Οι αποχρώσεις των χρωμάτων, όπως και οι αποχρώσεις των ήχων, έχουν τόσο λεπτή υφή ώστε μπορούν να ξυπνούν στην ανθρώπινη ψυχή συναισθήματα υπερβολικά όμορφα για να εκφραστούν με λέξεις», έλεγε.
Σύγχρονος του καινοτόμου της εθνικής μουσικής της Ρωσίας, κατά τη ρομαντική περίοδο, Μοντέστ Μουσόργκσκι και των νέων μουσικών σχολών, εμπνεόμενος από τη ρωσική λαογραφία, ο Καντίνσκι μεγάλωσε στη Μόσχα και την Οδησσό, και η οικογένειά του ήταν καλλιεργημένη. Ως ερασιτέχνης τσελίστας και οργανίστας, γρήγορα γοητεύτηκε από τον Βάγκνερ. Πέρα από τις προσδοκίες της αστικής του ανατροφής, η μουσική έπαιξε κομβικό ρόλο, θρέφοντας και ορίζοντας την καλλιτεχνική του κλίση.
Πάνω απ’ όλα, η αφηρημένη γλώσσα της έδωσε στον ζωγράφο την ευκαιρία να αμφισβητήσει την αρχή της μίμησης της φύσης, σε σημείο που να επιφέρει τη διάλυσή της. Ακούγοντας πρωτοποριακούς μουσικούς όπως οι Νικολάι Κούλμπιν, Σεργκέι Τανέγιεφ και Τόμας ντε Χάρτμαν, επανεφηύρε τη γλώσσα της ζωγραφικής με βάση το αφηρημένο μοντέλο της μουσικής, όπως αποδείχθηκε πιο καθαρά στη σειρά του «Αυτοσχεδιασμοί και Συνθέσεις».
Μια έκθεση για όλες τις αισθήσεις
Μέχρι σήμερα, καμία έκθεση δεν έχει τοποθετήσει το έργο του ζωγράφου, από τα ρωσικά τοπία μέχρι τις τελευταίες του συνθέσεις, στο πλαίσιο της ζωντανής μουσικής σκηνής της εποχής του. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι συνθέσεις των Αλεξάντερ Σκριάμπιν, Άρνολντ Σένμπεργκ και Ιγκόρ Στραβίνσκι όρισαν την εικονική νεωτερικότητα και την αφαίρεση.
Από το «σοκ του Βάγκνερ» που βίωσε ο Καντίνσκι στη Μόσχα μέχρι τα θεατρικά και χορογραφικά του πειράματα στο Μπάουχαους, όπου δίδαξε από το 1922, η έκθεση προσφέρει μια νέα οπτική στα έργα του ζωγράφου μέσα από την ανεπαίσθητη αλληλεπίδραση ανάμεσα στη μουσική, στις μορφές και στα χρώματα, την οποία ο επισκέπτης εισπράττει κατά τη διάρκεια του καθηλωτικού ταξιδιού του στα έργα, φορώντας ακουστικά.
Εκτός από έργα και σχέδια του Καντίνσκι από τις συλλογές του Κέντρου Πομπιντού και σημαντικών διεθνών ιδρυμάτων, η έκθεση περιλαμβάνει ένα φανταστικό στούντιο που παρουσιάζει τη «μελομανία» του καλλιτέχνη. Οι παρτιτούρες που απέκτησε, τα βιβλία και ειδικά οι τόμοι για τη μουσική λογοτεχνία που συνέλεξε, οι φωτογραφίες των φίλων του των μουσικών και η συλλογή δίσκων του, συμπεριλαμβανομένων των δημοφιλών τραγουδιών που αγαπούσε, ήταν βασικά μέρη της καλλιτεχνικής του κουλτούρας.
Η εικαστική παραγωγή του Καντίνσκι δεν μπορεί να διαχωριστεί από τον στοχασμό και τις εμπειρίες του γύρω από τη σύνθεση των τεχνών. Με έναν μοναδικό τρόπο, η έκθεση φέρνει πίνακες και σχέδια σε διάλογο με τα διάφορα έργα του για τη σκηνή και με ποιήματα που εξερευνούν τον «καθαρό ήχο» των λέξεων.
Δεν θα μπορούσε να λείπει το «Ημερολόγιο του Γαλάζιου Καβαλάρη» («Almanach du Blaue Reiter»), το θεμελιώδες έντυπο του γερμανικού εξπρεσιονιστικού κινήματος «Ο Γαλάζιος Καβαλάρης» (Der Blaue Reiter), που ιδρύθηκε από τον Καντίνσκι και τον Φραντς Μαρκ γύρω στο 1911, το οποίο λειτούργησε ως μανιφέστο και έκθεση ιδεών ενάντια στην παραδοσιακή τέχνη, προωθώντας την πνευματικότητα, την αφαιρετικότητα, την πρωτόγονη τέχνη και την ελευθερία της έκφρασης, και επηρέασε βαθιά τον κόσμο της τέχνης.
Όλα αυτά δημιουργούν μια θεμελιώδη σύνδεση οπτικών και ακουστικών τεχνών. Επειδή στα μάτια του Καντίνσκι η μουσική είναι επίσης μια παραστατική τέχνη, η έκθεση περιλαμβάνει μια αναπαράσταση πολλαπλών συναισθητικών έργων μέσω διαδραστικών οπτικοακουστικών εγκαταστάσεων, όπως η παρουσίαση του έργου «Tableaux d’une exposition» του Μουσόργκσκι το 1928 ή το «Salon de musique» που σχεδίασε για την Έκθεση Κτιρίων του Βερολίνου το 1931.
Βασίλι Καντίνσκι, «Προπαρασκευαστικά σχέδια για την τοποθέτηση των πινάκων μιας έκθεσης, Bild II. Gnomus / Tableau II. Gnomus», 1928. Φωτ.: Kέντρο Πομπιντού, Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Παρίσι, Δωρεά Nίνα Καντίνσκι, 1976
Απελευθερώνοντας την τέχνη
Η μουσική έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη των αφηρημένων ζωγραφικών έργων του Καντίνσκι. Όπως ο διάσημος Βιεννέζος συνθέτης Άρνολντ Σένμπεργκ εγκατέλειψε τις τονικές και αρμονικές συμβάσεις στις συνθέσεις του, ο Καντίνσκι απέρριψε τη μορφή ή το αναγνωρίσιμο αντικείμενο υπέρ των σχημάτων, των γραμμών και των ασύμφωνων χρωμάτων στο έργο του.
Χρησιμοποίησε το χρώμα, τη γραμμή, το σχήμα και την υφή για να δημιουργήσει μια ρυθμική οπτική εμπειρία που προκαλούσε μια συναισθηματική αντίδραση. Για τον Καντίνσκι, το χρώμα είχε επίσης την ικανότητα να φέρνει τους θεατές σε επαφή με τον πνευματικό τους εαυτό.
Πίστευε ότι το κίτρινο μπορούσε να προκαλέσει ταραχή, ενώ το μπλε να ξυπνήσει τις υψηλότερες πνευματικές φιλοδοξίες. Μόλις έναν χρόνο πριν ζωγραφίσει το «Απόσπασμα 2» για τη «Σύνθεση VII», έγραψε το σημαντικό μανιφέστο «Για το πνευματικό στην τέχνη» (1911), που περιλαμβάνει τις θεωρίες του σχετικά με τη δυνατότητα της τέχνης να προκαλεί ψυχολογικές, σωματικές και συναισθηματικές αντιδράσεις.
Η πραγματεία αυτή θεωρείται η πρώτη θεωρητική βάση της αφαίρεσης. Όταν ο Καντίνσκι λέει ότι η φόρμα πρέπει να εκφράσει το εσωτερικό της περιεχόμενο, πρόκειται ουσιαστικά για το «ασύλληπτο» πέρασμά του απ’ τον εξπρεσιονισμό στην αφαίρεση. Ο ιστορικός τέχνης Τζούλιο Κάρλο Αργκάν σημειώνει ότι ο Καντίνσκι «υποχρεώνεται ταπεινά να αναθεωρήσει ολόκληρο το πρόβλημα της ζωγραφικής του για να φτάσει σ’ έναν πιο φωτεινό ορισμό γύρω απ’ την αξία των σημείων, της στοιχειώδους γεωμετρικής φόρμας και των χρωμάτων» [...].
Ο Καντίνσκι υποστήριζε ότι τα χρώματα έχουν «ήχο» και «ψυχική δόνηση», ότι οι μορφές λειτουργούν όπως οι ρυθμοί στη μουσική και ότι ένας πίνακας μπορεί να είναι σαν συμφωνία ή αυτοσχεδιασμός. Γι’ αυτό έδωσε σε πολλά έργα του μουσικούς τίτλους («Αυτοσχεδιασμός», «Σύνθεση», «Εντύπωση»), υποστηρίζοντας παράλληλα ότι όλες οι τέχνες οφείλουν να επιδιώκουν την πνευματική έκφραση.
Στο βιβλίο του «Για το πνευματικό στην τέχνη» γράφει ότι «η μουσική είναι η τέχνη που ανέκαθεν απέφευγε την εξωτερική μίμηση της φύσης και στρεφόταν στην έκφραση της εσωτερικής ζωής του καλλιτέχνη», εξηγώντας γιατί η μουσική είναι για εκείνον το ιδανικό πρότυπο: δεν αναπαριστά αντικείμενα αλλά εσωτερικές καταστάσεις.
«Το χρώμα είναι το πλήκτρο. Το μάτι είναι το σφυρί. Η ψυχή είναι ένα πιάνο με πολλές χορδές. Ο καλλιτέχνης είναι το χέρι που, αγγίζοντας το κατάλληλο πλήκτρο, προκαλεί δονήσεις στην ψυχή. Οι διάφορες τέχνες έρχονται σε επαφή. Βρίσκουν στη μουσική τον καλύτερο δάσκαλο», έγραφε, επειδή πίστευε ότι η μουσική μπορούσε να αποκαλύψει τον δρόμο προς μια νέα τέχνη, μια τέχνη που θα απέβαλε την υλική φαινομενικότητα των πραγμάτων υπέρ μιας μυστηριώδους εσωτερικής πραγματικότητας.
Η ιδέα της μουσικής εμφανίζεται παντού στους πίνακες του Καντίνσκι. Πίστευε ότι οι αποχρώσεις «αντηχούσαν» μεταξύ τους για να παράγουν οπτικές «συγχορδίες» και ότι είχαν επίδραση στην ψυχή, ένα παλιό παιχνίδι που, όπως γράφει σε ένα άρθρο του ο συνθέτης Τζέραρντ ΜακΜπάρνεϊ, το έκαναν πρώτοι οι Πυθαγόρειοι όταν δήλωσαν: «Τα μάτια είναι φτιαγμένα για την αστρονομία, τα αυτιά για την αρμονία, και αυτές είναι αδελφές επιστήμες». Αυτή η σχετικά απλή πρόταση υιοθετήθηκε από τους σοφούς του Μεσαίωνα και των μεταγενέστερων εποχών, οι οποίοι ανέπτυξαν ένα τεράστιο πνευματικό υπόστρωμα από απόκρυφες και περίπλοκες θεωρίες για το πώς η μουσική και οι μαθηματικές αναλογίες της δημιουργίας ήταν ένα και το αυτό.
Βασίλι Καντίνσκι, Άτιτλο (Σπουδή στον αυτοσχεδιασμό I), 1908-1909
Οι ρομαντικοί είχαν τις δικές τους παρόμοιες σκέψεις: ο Γκαίτε είχε δηλώσει ότι η αρχιτεκτονική ήταν «παγωμένη μουσική» και ο «υπερ-εστέτ» της μέσης βικτοριανής εποχήςWalter Horatio Pater έλεγε ότι «όλη η τέχνη επιδιώκει την κατάσταση της μουσικής». Μέχρι τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα, τα θολά όρια μεταξύ της μουσικής και των άλλων τεχνών είχαν γίνει μια ευρέως διαδεδομένη εμμονή. Η ιδέα ταίριαζε με το πνεύμα μιας εποχής κατά την οποία καλλιτέχνες και θεωρητικοί από τη Ρωσία μέχρι την Αμερική ασπάζονταν ψευδοθρησκείες, ασχολούνταν με τις ψευδοεπιστήμες των ονείρων και των συμβόλων και φλυαρούσαν με ενθουσιασμό για τις προοπτικές μιας νέας συνθετικής εμπειρίας της τέχνης, όπου οι υλικές διακρίσεις ανάμεσα στη λέξη, την εικόνα και τον ήχο θα διαλύονταν σε μια πνευματική και κάπως ερωτική έκσταση που θα συγκλόνιζε το σώμα και τον κόσμο.
Τα ποιήματα και οι πίνακες έγιναν μουσική και η μουσική έγινε πίνακες και ποιήματα. Τότε ξεπήδησαν από τα μπουμπούκια τους τα φανταχτερά άνθη των πινάκων του Καντίνσκι και άρχισε να ξετυλίγεται η ιστορία των έργων του, ενώ το θεωρητικό του έργο ξεχειλίζει από τους «πνευματικούς» ενθουσιασμούς της εποχής. «Είναι εκθαμβωτικά εμφανής από την τέχνη που δημιούργησε εκείνη την περίοδο η θεμελιώδης ιδέα του Καντίνσκι για μια ενοποιητική θεωρία των χρωμάτων. Όσο αλλόκοτη ή ιδιότροπη κι αν φαίνεται, έπαιξε μεγάλο ρόλο στο να επιτρέψει το εκπληκτικό, ευφάνταστο άλμα του στην αφαίρεση», γράφει ο ΜακΜπάρνεϊ.
