Ο Ντίλαν Λάρσον διαγνώστηκε με σύνδρομο Τουρέτ στα 8, άνοιξε το δικό του καφέ στα 18 και έκτοτε το λειτουργεί μόνος του, αναλαμβάνοντας τα πάντα.

Την ίδια στιγμή, προβληματισμό προκαλούν και τα στοιχεία για την παραοικονομία, η οποία, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, κινείται επίσης σε ιστορικά υψηλά επίπεδα, αντιπροσωπεύοντας το 11,6% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος της χώρας

Στο υψηλότερο επίπεδο των τελευταίων 12 ετών εκτοξεύθηκε η ανεργία στη Γερμανία, με τον αριθμό των ανέργων να ανέρχεται σε 3,085 εκατομμύρια τον Ιανουάριο, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα την Παρασκευή. Το ποσοστό ανεργίας διαμορφώθηκε στο 6,6%, αυξημένο σε σχέση με το 6,2% που είχε καταγραφεί τον Δεκέμβριο του 2025.

Την ίδια στιγμή, προβληματισμό προκαλούν και τα στοιχεία για την παραοικονομία, η οποία, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα, κινείται επίσης σε ιστορικά υψηλά επίπεδα, αντιπροσωπεύοντας το 11,6% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος της χώρας. Η εικόνα αυτή πυροδότησε έντονη αντιπαράθεση στο εσωτερικό της Γερμανίας. Ο Σύνδεσμος των Γερμανικών Συνδικάτων (DGB) εξαπέλυσε σφοδρή κριτική κατά της κυβέρνησης, με αφορμή πρόσφατες δηλώσεις του καγκελάριου Φρίντριχ Μερτς, ο οποίος είχε κάνει λόγο για «υπερτροφικό» κοινωνικό κράτος και για υποτιθέμενη «έλλειψη εργατικότητας» των Γερμανών, έγραψε η Deutsche Welle.

«Η αγορά εργασίας παραμένει σε στασιμότητα», δήλωσε στο πρακτορείο dpa η Άνια Πίελ, μέλος του προεδρείου του DGB. «Δεν προκύπτουν ούτε οικονομική ανάπτυξη ούτε νέες θέσεις εργασίας, όταν λοιδορούνται το κοινωνικό κράτος και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι», πρόσθεσε. Παραδοσιακά, μια άνοδος της ανεργίας στις αρχές του έτους θεωρείται αναμενόμενο φαινόμενο. Το κρίσιμο ερώτημα, ωστόσο, είναι αν το αυξημένο ποσοστό του Ιανουαρίου αποτελεί ένδειξη μιας μόνιμης τάσης ή αν οφείλεται κυρίως σε συγκυριακούς, εποχικούς παράγοντες.

Τη δεύτερη εκδοχή υποστηρίζει η επικεφαλής του Ομοσπονδιακού Γραφείου Εργασίας, Αντρέα Νάλες, πρώην υπουργός Εργασίας και πρώην πρόεδρος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SPD). Όπως επισημαίνει, «ο πραγματικός αριθμός των ανέργων δεν εμφανίζεται αυξημένος σε σχέση με τον περασμένο Δεκέμβριο, αν αφαιρέσουμε τους συγκυριακούς παράγοντες». Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται η λήξη πολλών συμβάσεων εργασίας στο τέλος του έτους, καθώς και η επιβράδυνση της δραστηριότητας σε βασικούς κλάδους της οικονομίας λόγω δυσμενών καιρικών συνθηκών.

Τομείς όπως η γεωργία, οι κατασκευές και ο τουρισμός επηρεάζονται άμεσα, γεγονός που αποτυπώνεται προσωρινά στα στοιχεία της απασχόλησης. Η Νάλες τονίζει ότι «η εξέλιξη δεν είναι θετική, αλλά ούτε και δραματική», επισημαίνοντας πως το μεγαλύτερο πρόβλημα μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα —ακόμη και στα επόμενα πέντε χρόνια— θα είναι η έλλειψη εργατικού δυναμικού, ως αποτέλεσμα των δημογραφικών αλλαγών και της γήρανσης του πληθυσμού. Προειδοποιητικές κινητοποιήσεις στο Δημόσιο Σε αυτό το κλίμα, τα συνδικάτα προχωρούν σε κλιμάκωση των κινητοποιήσεων, ανακοινώνοντας προειδοποιητικές απεργίες στα μέσα μαζικής μεταφοράς από την ερχόμενη Δευτέρα σε περίπου 150 πόλεις και κοινότητες σε ολόκληρη τη Γερμανία.

Παράλληλα, βρίσκονται σε εξέλιξη διαπραγματεύσεις για τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, ενώ σε μεγάλες πόλεις όπως το Βερολίνο, το Αμβούργο και η Βρέμη οι συνομιλίες επεκτείνονται και στη σύναψη νέας συλλογικής σύμβασης εργασίας. Η Κριστίνε Μπέλε, αντιπρόεδρος του συνδικάτου Verdi για τον τομέα των υπηρεσιών, περιγράφει μια καθημερινότητα αυξανόμενης πίεσης για τους εργαζόμενους. Όπως αναφέρει, η επιβάρυνση είναι «τεράστια», εξαιτίας του άστατου ωραρίου, της εργασίας σε βάρδιες και της διαρκούς χρονικής πίεσης. Στο Βερολίνο, οι κινητοποιήσεις θα επηρεάσουν λεωφορεία, μετρό και τραμ, χωρίς ωστόσο να περιλαμβάνουν τον προαστιακό σιδηρόδρομο (S-Bahn), ο οποίος αναμένεται να συνεχίσει κανονικά τα δρομολόγιά του. 

Σε όλη της τη ζωή η βραβευμένη με Οσκαρ ηθοποιός αμφισβητούσε τα στερεότυπα. Σήμερα μάχεται δυναμικά για τα δικαιώματα και τις ανάγκες των γυναικών μεγαλύτερης ηλικίας, ενώ πρωταγωνιστεί στον «Δρόμο του Εγκλήματος», ένα θρίλερ που θίγει (και) το ζήτημα του ηλικιακού ρατσισμού

Σημειώστε τον τίτλο. Ο «Δρόμος του Εγκλήματος», όπως αποδόθηκε το«Crime 101», είναι η νέα ταινία του Μπαρτ Λέιτον, που αναμένεται στα σινεμά στα μέσα Φεβρουαρίου, και στην οποία η Χάλι Μπέρι υποδύεται μια απογοητευμένη, λόγω ηλικιακού ρατσισμού, μεσίτρια ασφαλίσεων. Ωστόσο, λίγο πριν τα 60, η αμερικανίδα σταρ είναι πανέμορφη (θα τα κλείσει στις 14 Αυγούστου) και προφανώς η ηλικία της δεν της φαίνεται. Φυσικά, μπορεί να είναι πιο εύκολο να λες «είμαι 60» αν μοιάζεις με την Χάλι Μπέρι, ίσως όμως να είναι και πιο δύσκολο αν είσαι γνωστή (μόνο) για την ομορφιά σου. Η βραβευμένη με Οσκαρ ηθοποιός έχει αποδείξει, πάντως, ότι είναι κάτι πολύ περισσότερο από ωραία γυναίκα.

Πέρα από την εξαιρετική καριέρα της, στη διάρκεια της οποίας υποδύθηκε συχνά σκληρούς ρόλους, τα τελευταία χρόνια η Μπέρι «πολεμά» για τις γυναίκες στην εμμηνόπαυση. Εχει ιδρύσει τη Respin, μια εταιρεία υγείας που λειτουργεί παράλληλα ως κοινότητα ενδυνάμωσης και οικονομικής στήριξης γυναικών που διανύουν τη μέση ηλικία. Τον περασμένο Οκτώβριο, μάλιστα, επιτέθηκε με θάρρος στον κυβερνήτη της Καλιφόρνιας Γκάβιν Νιούσομ μετά το βέτο του στο νομοσχέδιο 432 της Βουλής, το οποίο επεδίωκε να επεκτείνει την ασφαλιστική κάλυψη για φροντίδα και θεραπείες σχετικές με την εμμηνόπαυση, έγραψαν οι Los Angeles Times. «Με τον τρόπο που υποτιμά τις γυναίκες –δηλαδή τον μισό πληθυσμό– στη μέση ηλικία, πιθανότατα δεν θα έπρεπε να είναι ούτε ο επόμενος πρόεδρός μας», τόνισε η Μπέρι τον περασμένο Δεκέμβριο μιλώντας στη Σύνοδο Κορυφής DealBook 2025 των New York Times, όπου μίλησε και ο Νιούσομ.

Στον «Δρόμο του εγκλήματος», ο Μάικ Ντέιβις (Κρις Χέμσγουορθ) είναι ένας διαβόητος κλέφτης κοσμημάτων που έχει αφήσει άναυδη την αστυνομία. Πλην όμως είναι «κύριος» επειδή διασφαλίζει ότι κανείς δεν θα τραυματιστεί σωματικά στις ληστειών πολλών εκατομμυρίων δολαρίων που διαπράττει. Η Σάρον Κόλβιν (Χάλι Μπέρι) εμπλέκεται κάποια στιγμή απρόσμενα στο «τελευταίο μεγάλο κόλπο» του και αναγκαστικά συνεργάζονται, ενώ ο σκληροτράχηλος ντετέκτιβ Λου Λιούμπεσνικ (Μαρκ Ράφαλο) καραδοκεί για να τον συλλάβει.

Ηλικιακός ρατσισμός στην οθόνη και στη ζωή

Κάτω από την επιφάνεια, όμως, υπάρχει ένα δεύτερο θέμα, που διατρέχει το καλογυρισμένο (κλασικό) θρίλερ του Λέιτον. Αφορά τις γυναίκες που παραγκωνίζονται όταν φθάνουν στη μέση ηλικία. Η Σάρον, την οποία υποδύεται η Χάλι Μπέρι, είναι μια μεσίτρια ασφαλίσεων που έχει αφιερώσει την καριέρα της στην ελίτ ασφαλιστική εταιρεία όπου εργάζεται. Αλλά ενώ οι άνδρες προάγονται και γίνονται συνέταιροι, εκείνη διαπιστώνει ότι περιθωριοποιείται και δέχεται κούφιες υποσχέσεις. «Ξέρει ότι αξίζει να γίνει συνέταιρος και να βρεθεί στο επίπεδο που είναι αυτοί, αλλά συνειδητοποιεί πως δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ. Την έχουν εξαπατήσει», λέει η αμερικανίδα σταρ στη συνέντευξή της στους βρετανικούς Times. Στην πραγματικότητα τη χρησιμοποιούν απλώς ως δόλωμα για να προσελκύει πλούσιους πελάτες, αλλά καθώς μεγαλώνει, παύει πια να είναι τόσο πολύτιμη για την εταιρεία.

«Αυτό που μου έκανε εντύπωση αρχικά [με τον ρόλο] είναι ότι βρίσκομαι και εγώ σε αυτή τη φάση της ζωής μου. Είναι προνόμιο να μεγαλώνεις, οι γυναίκες όμως έχουν στιγματιστεί πάρα πολύ γι’ αυτό. Αν μιλούσαν και για τις ηλικίες των ανδρών, θα ήταν θεμιτό. Αλλά δεν το κάνουν. Δεν έχουμε τις ίδιες ευκαιρίες», λέει στην Ελένα ντε Μπερτοντάνο των Times. «Δεν ξέρω πόσων χρονών είναι πολλοί άνδρες συνάδελφοί μου επειδή η ηλικία τους δεν προηγείται του ονόματός τους. Σε εμάς πάντα συμβαίνει αυτό. Σύντομα θα είμαι η “60χρονη Χάλι Μπέρι”», παρατηρεί. Αλλά δεν θα γύριζε τον χρόνο πίσω. «Αν είχα αυτό το μυαλό και αυτή τη σοφία στα 25 μου, θα ήμουν επικίνδυνη. Αλλά αυτό έρχεται μόνο με τα χρόνια και την ηλικία», τονίζει.

Στα 25 της, ωστόσο, η Χάλι Μπέρι ήταν ήδη αρκετά επικίνδυνη. Βασίλισσα των καλλιστείων ομορφιάς που έγινε ηθοποιός, ήταν μόλις 24 ετών όταν έπεισε τον σκηνοθέτη Σπάικ Λι να την προσλάβει για τον (μικρό) ρόλο τής εθισμένης στο κρακ Βίβιαν στον «Πυρετό της Ζούγκλας» (1991), που της χάρισε την αναγνώριση των κριτικών. Μια δεκαετία αργότερα, η σπαρακτική ερμηνεία της στον «Χορό των Τεράτων» (2001) του Μαρκ Φόρστερ, όπου υποδύθηκε τη Λετίσια Μάσγκροουβ, μια νεαρή μητέρα της οποίας ο θανατοποινίτης σύζυγος (Χιθ Λέτζερ) εκτελείται, της χάρισε Οσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου. Και μέχρι σήμερα παραμένει η μόνη μαύρη γυναίκα που το έχει κερδίσει. Κατά τη διάρκεια μιας σχεδόν 40χρονης καριέρας η Μπέρι έχει πρωταγωνιστήσει σε ρομαντικές κωμωδίες, ανεξάρτητα δράματα χαμηλού προϋπολογισμού, θρίλερ και ταινίες δράσης μεγάλου προϋπολογισμού, όπως το « X-Men» (2000).

Εχει υποδυθεί θύματα και κακούς χαρακτήρες, ακόμη και ένα αξέχαστο κορίτσι του Τζέιμς Μποντ, στο «Die Another Day» (2002). Είναι, δε, η πρώτη που παραδέχεται ότι μερικές από τις 46 ταινίες της ήταν απαίσιες –όπως η «Catwoman» (2004)–, κανένας όμως δεν αμφισβητεί το ταλέντο της στην υποκριτική ούτε τις ικανότητές της ως κασκαντέρ. «Ως παιδί ήμουν αθλήτρια. Μου αρέσει να κάνω ακροβατικά», λέει στους Times και αποκαλύπτει ότι εκπαιδεύθηκε στην πυγμαχία επί δυόμισι χρόνια προτού ξεκινήσουν τα γυρίσματα του «Bruised» (2020). Για το μεγάλο της comeback και ταυτόχρονα το σκηνοθετικό της ντεμπούτο η Μπέρι διάλεξε την ιστορία της Τζάκι Τζάστις, μιας πυγμάχου των MMA (Mixed Martial Arts), που από το ζενίθ βρέθηκε στο ναδίρ και προσπαθούσε να ανακάμψει.

Τη δεύτερη ημέρα των γυρισμάτων έσπασε δύο πλευρά, αλλά συνέχισε τα γυρίσματα, τρομοκρατημένη ότι η παραγωγή θα σταματούσε αν κάποιος συνειδητοποιούσε τον πόνο που ένιωθε. «Ελκομαι από σκοτεινούς χαρακτήρες που μπλέκουν σε βίαιες καταστάσεις. Παλεύουν. Πρέπει να ξεπεράσουν κάτι», λέει η ηθοποιός, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με τον χαρακτήρα της, καθώς η ίδια διακατέχεται από μια ελαφρότητα και μια αίσθηση διασκέδασης και ζεστασιάς. Αγκαλιάζει όποιον συναντά και η προεπιλεγμένη στάση της φαίνεται να είναι το χιούμορ, σχολιάζει η Ντε Μπερτονάντο.

Μια ζωή γοητευτική αλλά και γεμάτη πόνο

Η Μαρία Χάλι Μπέρι γεννήθηκε το 1966 στο Κλίβελαντ του Οχάιο. Οι γονείς της, μια λευκή νοσοκόμα από το Λίβερπουλ (γερμανικής καταγωγής) και ένας αφροαμερικανός βοηθός γιατρού, είχαν γνωριστεί στην ψυχιατρική πτέρυγα του νοσοκομείου του Κλίβελαντ, όπου εργάζονταν.

Στην κόρη τους έδωσαν το (μεσαίο) όνομα Χάλι, από το τοπικό πολυκατάστημα Halle Brothers, ένα ορόσημο της πόλης εκείνη την εποχή. Ο πατέρας της ήταν αλκοολικός και οι γονείς της χώρισαν όταν εκείνη ήταν τεσσάρων ετών. «Είδα τον πατέρα μου να χτυπάει τη μητέρα μου και τη [μεγάλη] αδελφή μου. Ηταν τρομακτικό. Δεν το έκανε ποτέ αυτό σε μένα, κυρίως επειδή έφευγα. Εχω πολλές ενοχές επειδή κρυβόμουν στην ντουλάπα και τον άφηνα να τις χτυπάει», απολογείται. Αποξενώθηκε από τον πατέρα της, ο οποίος πέθανε το 2003. «Επαιρνα πάντα το μέρος της μητέρας μου… Οποιος φεύγει διασύρεται». Στην αρχή ζούσαν σε μια γειτονιά με αποκλειστικά μαύρους κατοίκους, όπου η Μπέρι δεχόταν πειράγματα για την ξανθιά, γαλανομάτα μητέρα της.

Αργότερα μετακόμισαν σε μια γειτονιά λευκών, με καλύτερο σχολικό σύστημα. «Η μητέρα μου ήταν αποφασισμένη να έχουμε καλή εκπαίδευση. Αλλά ήμασταν σοκαρισμένες επειδή νιώθαμε ότι δεν ταιριάζαμε εκεί πέρα. Μας άφηναν στο γραμματοκιβώτιο μπισκότα Oreo και σημειώματα όπως “Μπαμπά, γύρνα πίσω”». Για μήνες η Μπέρι δεχόταν bullying. Μια μέρα, σε ηλικία 12 ετών, δέχθηκε επίθεση σε ένα σοκάκι από μια ομάδα συμμαθητών. Σωριάστηκε στο έδαφος και το πουκάμισό της σκίστηκε από τα χτυπήματα. «Δεν φορούσα σουτιέν και ένιωσα εκτεθειμένη και ταπεινωμένη. Ηταν μια καθοριστική στιγμή στη ζωή μου. Είπα “δεν θα το ανεχτώ άλλο αυτό”». Αποφάσισε να τους αποδείξει την αξία της. «Είχα πολλά προβλήματα αυτοεκτίμησης, αλλά άρχισα να μάχομαι, έγινα μαχήτρια».

Αντί να χρησιμοποιήσει τις γροθιές της, ακολούθησε μια διαφορετική προσέγγιση. «Σκέφτηκα “εντάξει, νομίζετε ότι δεν ανήκω εδώ; Θα δείτε. Οχι μόνο ανήκω εδώ, αλλά θα σας νικήσω σε όλα”. Εγινα αρχισυντάκτρια της σχολικής εφημερίδας. Πρόεδρος της τάξης. Επικεφαλής μαζορέτα. Μπήκα στην μπάντα. Ημουν στον κατάλογο των τιμητικών διακρίσεων. Εκανα τα πάντα», θυμάται. Μέχρι να τελειώσει, όμως, το λύκειο, είχε εξαντληθεί και κατέληξε να μην πάει στο πανεπιστήμιο. Τότε, ένας φίλος της την έπεισε να πάρει μέρος σε έναν διαγωνισμό ομορφιάς. Τελικά, το 1985 κέρδισε τον τίτλο Miss Teen All American και την επόμενη χρονιά έγινε η πρώτη Αφροαμερικανίδα που εκπροσώπησε τις Ηνωμένες Πολιτείες στον διαγωνισμό Μις Κόσμος, κατακτώντας την έκτη θέση. Στη συνέχεια, η φιλοδοξία της να γίνει ηθοποιός την οδήγησε στη Νέα Υόρκη, όπου επιλέχθηκε για μια τηλεοπτική κωμική σειρά με τίτλο «Living Dolls».

Επιφανειακά, η καριέρα της μπορεί να φαίνεται αβίαστη («Κομήτης Χάλι» ήταν ο αναπόφευκτος… τίτλος της στα πρώτα χρόνια της καριέρας της), αλλά η Μπέρι λέει ότι ποτέ δεν ένιωσε έτσι. Στη Νέα Υόρκη, έζησε για λίγο σε ένα καταφύγιο αστέγων και τίποτα δεν της ήρθε εύκολα. «Ως μαύρη γυναίκα αντιμετωπίζω διπλό χτύπημα, σεξισμού και ρατσισμού. Πιστεύω πραγματικά ότι η ιεραρχία είναι: λευκός άνδρας, μαύρος άνδρας, λευκή γυναίκα, μαύρη γυναίκα. Ο ρατσισμός είναι ζωντανός και καλά κρατεί, ο σεξισμός είναι ζωντανός και καλά κρατεί επίσης, το ίδιο και ο ηλικιακός ρατσισμός. «Η ζωή μου ήταν γοητευτική με πολλούς τρόπους, αλλά ήταν και γεμάτη απογοητεύσεις και θλίψη. Επρεπε να αγωνιστώ για κάθε τι που έχω», λέει στους Times.Παραδέχεται ότι δεν έχει περάσει δύσκολη ζωή, αλλά ούτε και εύκολη: «Είχα μεγάλα σκαμπανεβάσματα».

Ο πλούτος, τα παιδιά, η καριέρα και ένας νέος έρωτας

Σε προσωπικό επίπεδο έχει επίσης δυσκολευτεί. Ενας πρώην της τη χτύπησε τόσο δυνατά ώστε έχασε το μεγαλύτερο μέρος της ακοής της από το ένα αυτί. Εχει τρία διαζύγια, από τον παίκτη του μπέιζμπολ Ντέιβιντ Τζάστις, τον R&R τραγουδοποιό Ερικ Μπενέτ και τον γάλλο ηθοποιό Ολιβιέ Μαρτινέζ, πατέρα του 12χρονου γιου της Μασέο. Εχει επίσης μια κόρη, τη Νάλα, 17 ετών, από τη σχέση της με τον Γκαμπριέλ Ομπρί, μοντέλο από τον Καναδά. «Εχω δύο παιδιά με όμορφες ψυχές και νιώθω υπέροχα γι’ αυτό. Οι σχέσεις με τους μπαμπάδες τους δεν ήταν γραφτό να κρατήσουν.

Αλλά αυτά τα παιδιά ήταν γραφτό να υπάρξουν», λέει στους Times. Μετά το τελευταίο της διαζύγιο, το 2016, αποφάσισε να κάνει ένα διάλειμμα και έμεινε μόνη για τέσσερα χρόνια «Επρεπε να σκεφτώ και να συνειδητοποιήσω την αξία μου. Είχα αποφασίσει ότι αν δεν έρθει το σωστό άτομο, θα είμαι μόνη. Και αυτό είναι εντάξει για μένα. Εχω τα παιδιά μου. Εχω την καριέρα μου. Ολα αυτά είναι παραπάνω από αρκετά». Το 2020, κατά τη διάρκεια της πανδημίας, άρχισε να επικοινωνεί με τον μουσικό Βαν Χαντ μέσω μηνυμάτων. Οταν τελικά συναντήθηκαν μετά από έξι μήνες, η σύνδεσή τους υπήρξε άμεση. Ωστόσο κάτι δεν πήγαινε καλά. Το σεξ είχε γίνει πραγματικά επώδυνο ή, όπως το έθεσε πρόσφατα στο DealBook Summit των New York Times, «το σεξ είχε αρχίσει να είναι σαν να είχα ξυραφάκια στον κόλπο μου».

Στη συνέντευξή της στους Times το εξηγεί λεπτομερώς: «Επιτέλους είχα αυτόν τον καταπληκτικό άντρα στη ζωή μου και αυτό άρχισε να μου φαίνεται πραγματικά σωστό. Αλλά αυτό το πρόβλημα με έκανε να σκεφτώ ότι κάτι τρομερά λάθος υπήρχε εδώ». Κάπως έτσι, ξεκινώντας από το προσωπικό της πρόβλημα, και τα συμπτώματα που χειροτέρευαν («ήμουν ξύπνια όλη τη νύχτα με εφίδρωση. Δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Ημουν έξαλλη. Ημουν θυμωμένη συνέχεια»), τις προσπάθειές της να το λύσει και τα λάθη των γιατρών, η Μπέρι αφοσιώθηκε στη βοήθεια γυναικών στην εμμηνόπαυση και στη διάδοση του μηνύματος: «Υπάρχουν 100 συμπτώματα εμμηνόπαυσης. Ολες την περνάμε διαφορετικά. Η ορμονοθεραπεία είναι μεγάλη βοήθεια, αλλά δεν είναι κατάλληλη για κάθε γυναίκα…

Είναι μια νέα φάση της ζωής που απαιτεί προσοχή», τονίζει. Η έλλειψη γνώσης, λέει, σημαίνει ότι πολλές σχέσεις καταρρέουν, με τους άνδρες να μην καταλαβαίνουν γιατί οι σύντροφοί τους δεν θέλουν πλέον να έχουν οικειότητα. «Ετσι, εκείνοι αποκτούν ένα λαμπερό αυτοκίνητο και μια νεαρή γυναίκα. Και εμείς απλώς γερνάμε. Μας αξίζει, όμως, να είμαστε ακόμα ζωντανές σε αυτή τη φάση της ζωής μας και να κάνουμε σεξ… Οι άνδρες πήραν το μπλε χάπι πολύ γρήγορα επειδή ξέρουν ότι η μακροζωία τους εξαρτάται από την ικανότητά τους να παραμένουν σεξουαλικά ενεργοί. Ε, λοιπόν, το ίδιο ισχύει και για εμάς», τονίζει. «Καμία γυναίκα με καλή συμπεριφορά δεν έγραψε ποτέ Ιστορία» Η εταιρεία της, Respin, ξεκίνησε ως μια ιστοσελίδα που πρότεινε ασκήσεις στο σπίτι κατά τη διάρκεια της πανδημίας, αλλά πλέον απευθύνεται σε γυναίκες στην εμμηνόπαυση, προσφέροντας στα μέλη εξατομικευμένα προγράμματα, εργαστήρια και καθοδήγηση από ειδικούς, με τιμές που ξεκινούν από 20 δολάρια (17 ευρώ) τον μήνα.

Προωθεί επίσης το τζελ «Let’s Spin» της Joylux, στα οφέλη του οποίου… ορκίζεται η Χάλι Μπέρι. Πέρυσι, την Ημέρα της Μητέρας, δημοσίευσε ένα βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Την έδειχνε στο κρεβάτι μαζί με τον Χαντ, να κρατά το τζελ και να λέει: «Θα το δοκιμάσουμε». Οι ακόλουθοί της σοκαρίστηκαν: «Ντροπιαστικό», έγραψε κάποιος. Αρκετοί τη διέγραψαν. Ενας άλλος είπε: «Δεν ήξερα ότι η Χάλι Μπέρι μπορεί να είναι τόσο παλαβή». Πώς απαντά; «Πραγματικά δεν με νοιάζει. Νομίζω ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να πει οτιδήποτε σε οποιονδήποτε. Θέλω να πω… κοιτάξτε τον πρόεδρό μας. Δεν μπορείτε πλέον να μου λέτε ότι εγώ δεν μπορώ να πω αυτό που θέλω να πω». Μόνο με το να είσαι θορυβώδης αλλάζει κάτι λέει, και προσθέτει:

«Καμία γυναίκα με καλή συμπεριφορά δεν έγραψε ποτέ Ιστορία».

Οσο για την ιστορία με το νομοσχέδιο, δεν έχει παραιτηθεί: «Σύντομα θα πάω στην Ουάσινγκτον για να επαναφέρω το νομοσχέδιο σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Πρέπει απλώς να κρατάς το πόδι σου στο γκάζι», παρατηρεί. Και λανσάρει άλλο ένα τζελ: «Ονομάζεται “Juicy Like a Peach” και θα είναι όμορφα συσκευασμένο. Θέλω να έχουμε όμορφα προϊόντα στο κομοδίνο μας». Στο Instagram, δε, έχει περισσότερους από εννιά εκατομμύρια ακόλουθους, τους οποίους ενημερώνει συνεχώς με φωτογραφίες γάτων που έχει σώσει και με συμβουλές για την εμμηνόπαυση. Τώρα ετοιμάζεται για άλλον έναν προκλητικό ρόλο, υποδυόμενη μια γυναίκα που, μετά από δεκαετίες γάμου, δραπετεύει στο Παρίσι και  επανεφευρίσκει τον εαυτό της δουλεύοντας στη βιομηχανία του σεξ, ως συνοδός πολυτελείας.

Τα γυρίσματα της ταινίας «Fleur» πρόκειται να ξεκινήσουν σύντομα στη Γαλλία από τη δική της εταιρεία παραγωγής, HalleHolly. «Καταλαβαίνω μια γυναίκα που έκανε αυτή την επιλογή, βάζοντας τους πάντες πάνω από τον εαυτό της, αλλά τώρα τι της έχει απομείνει;», λέει στους Times, ξεκαθαρίζοντας ότι η ίδια επέλεξε διαφορετικό μονοπάτι. «Διατήρησα την καριέρα μου όσο είχα παιδιά, έχασα μεγάλες στιγμές μαζί τους. Ηταν σαν να ήμουν ζογκλέρ. Αλλά ήμουν επίσης ο αρχηγός της οικογένειάς μου… Επρεπε να μας φροντίζω όλους και μερικές φορές ένιωθα δυσαρέσκεια γι’ αυτό. Αλλά ταυτόχρονα είμαι ευγνώμων που κράτησα την καριέρα μου, γιατί όταν φύγουν, εγώ θα εξακολουθώ να έχω τον εαυτό μου», λέει.

Σε αντίθεση, δε, με τη δική της παιδική ηλικία, που την έζησε χωρίς ιδιαίτερη επίβλεψη, η Μπέρι παρακολουθεί στενά τα παιδιά της. «Η κόρη μου δεν είναι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Υπάρχουν πολλά πράγματα που δεν της επιτρέπεται να κάνει. Οταν γίνει 18, σε έναν μήνα, θα μπορεί να κάνει όλες αυτές τις επιλογές για τον εαυτό της. Και ελπίζω να κάνει σοφές επιλογές. Αλλά ένιωθα ότι ήταν δουλειά μου, μέχρι τα 18, να το ελέγχω αυτό». Κοιτάζοντας, ωστόσο, πίσω, λέει ότι δεν θα άλλαζε τίποτα στη ζωή της. Η σκληρή παιδική ηλικία τη σφυρηλάτησε. «Αυτό κράτησε τα πόδια μου στη γη. Βρέθηκα σε σταυροδρόμια όπου θα μπορούσα να είμαι εγώ η ίδια μια αληθινή ιστορία του Χόλιγουντ [δηλαδή να έχω βγει πολλές φορές εκτός πορείας]. Αλλά δεν ήμουν διατεθειμένη να πουλήσω την ψυχή μου στον διάβολο για να πετύχω», λέει.

Αναγνωρίζει, τέλος, πόσο έχει αλλάξει με τα χρόνια. Πέρασαν οι μέρες του παρελθόντος, που ήθελε να ευχαριστεί τους πάντες: «Δεν είμαι πια η αρκούδα που χορεύει. Και είναι απελευθερωτικό. Το γεγονός ότι έχω επιβιώσει από τόσα πολλά πράγματα με κάνει να νιώθω καλά. Μου επιτρέπει να κάθομαι εδώ σήμερα και να λέω ότι δεν δίνω πεντάρα για τίποτα». 

Η Mouna Ayoub είναι ένα από τα πιο μυθικά πρόσωπα του κόσμου της υψηλής ραπτικής. Για δεκαετίες, το όνομά της ψιθυριζόταν στα ατελιέ του Παρισιού με θαυμασμό: η πελάτισσα που αγόραζε τα πάντα, που δεν φορούσε ποτέ το ίδιο φόρεμα δεύτερη φορά, που είχε το δικό της μανεκέν στα εργαστήρια της Dior, της Chanel και της Schiaparelli.

Σήμερα, αυτή η ίδια γυναίκα ανοίγει τα αρχεία της και βγάζει στο σφυρί 126 μοναδικές δημιουργίες Dior, σε μια δημοπρασία που ήδη χαρακτηρίζεται ως «η δημοπρασία του αιώνα».

Από τον Λίβανο στο Παρίσι – «Όταν ήρθα, δεν είχα τίποτα»

Η Mouna Ayoub γεννήθηκε στον Λίβανο και έφτασε στο Παρίσι νέα, σχεδόν άγνωστη και χωρίς περιουσία. Όπως έχει πει η ίδια:

«Όταν ήρθα στο Παρίσι, δεν είχα τίποτα. Μόνο ένα τζιν, ένα πουλόβερ και ένα ζευγάρι μπότες. Κρύωνα πολύ. Περπατούσα στους δρόμους μόνο και μόνο για να χαζεύω τις βιτρίνες της Chanel και της Dior. Τότε η Avenue Montaigne ήταν εντελώς διαφορετική».

Η ζωή της άλλαξε ριζικά όταν παντρεύτηκε τον Nasser Al-Rashid, δισεκατομμυριούχο επιχειρηματία και σύμβουλο του βασιλιά Fahd της Σαουδικής Αραβίας. Ο γάμος τους κράτησε περίπου 20 χρόνια και τη μετέφερε σε έναν κόσμο ακραίου πλούτου – αλλά και αυστηρών περιορισμών.

Πολυτέλεια χωρίς ελευθερία

Παρότι είχε πρόσβαση στα πιο ακριβά φορέματα και κοσμήματα του κόσμου, η Ayoub ζούσε μια έντονη αντίφαση. Στο βιβλίο της La Vérité έγραφε:

«Μου χάριζαν τα πιο υπέροχα φορέματα και είχα μια τεράστια συλλογή κοσμημάτων. Κι όμως, φορούσα μόνο μαύρη αραβική κάπα και πέπλο. Από τη μία, δεν μου αρνήθηκαν ποτέ την πολυτέλεια. Από την άλλη, έπρεπε πάντα να κρύβομαι».

Ένας χαρακτηριστικός καβγάς με τον σύζυγό της στάθηκε η αφετηρία για κάτι που έμελλε να γίνει θρύλος. Θυμάται:

«Ήταν ένα φόρεμα Marc Bohan, χωρίς μανίκια. Για τα σαουδαραβικά δεδομένα ήταν προκλητικό. Μου είπε “Αποκλείεται να πας έτσι”. Του απάντησα “τότε δεν πάω”. Εκείνος πήγε μόνος του. Εγώ έμεινα σπίτι, αλλά κράτησα το φόρεμα».

Και προσθέτει, με απόλυτη ειλικρίνεια:«Άρχισα να συλλέγω μετά τον πρώτο μου καβγά με τον σύζυγό μου».

Ο Galliano, η ελευθερία και η couture ως τέχνη

Από όλους τους σχεδιαστές που πέρασαν από τον Dior, ένας ξεχωρίζει στην καρδιά της: John Galliano.

«Ο Galliano ήταν τα πάντα για μένα. Ήταν διασκεδαστικός, τολμηρός, ελεύθερος. Για μένα αντιπροσώπευε την ελευθερία μου».

Η Ayoub δεν έχανε επίδειξή του. Ήταν εκεί στα δραματικά shows, στις συλλογές που δίχασαν, όπως η περίφημη “Clochards” (hobo collection) του 2000, εμπνευσμένη από τους άστεγους του Παρισιού. Την ώρα που ακτιβιστές εξοργίζονταν και η μόδα διχαζόταν, εκείνη στάθηκε ανοιχτά στο πλευρό του.

«Είχε όραμα, κατασκευή, κομψότητα. Δημιουργούσε κόσμους. Κάθε φόρεμα είχε συναίσθημα, χάος, αλλά και πιστή τελειότητα στη λεπτομέρεια».

Ένα ζωγραφιστό μεταξωτό βραδινό φόρεμα από εκείνη τη συλλογή εκτιμάται σήμερα 80.000 έως 120.000 ευρώ, ενώ κομμάτια από τη “Mata Hari” συλλογή του 1997 φτάνουν τις 60.000 ευρώ.

Πλούτος που ξεπερνά τη μόδα

Μετά το διαζύγιό της – από τα πιο ακριβά της εποχής του – η Ayoub απέκτησε κάτι που θεωρεί πολυτιμότερο από τα χρήματα: την ελευθερία της. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, μόνο το 2000 ξόδεψε περίπου ένα δισεκατομμύριο δολάρια σε couture. Λίγα χρόνια αργότερα, αγόρασε το Phocea, το μεγαλύτερο ιστιοπλοϊκό γιοτ στον κόσμο τότε, όπου φιλοξενούσε βασιλιάδες, προέδρους και διεθνείς προσωπικότητες, με δείπνα σε σερβίτσια Meissen 150 ετών.

Γιατί πουλάει τώρα τα Dior της

Σήμερα, στα 70+ της, η Ayoub αποφάσισε να αποχωριστεί μέρος της συλλογής της. «Δεν νομίζω ότι θα τα φορέσω ξανά. Κάποια βρίσκονταν σε κουτιά για δεκαετίες. Ήρθε η ώρα να τα χαρεί κάποιος άλλος», δηλώνει.

Τα φορέματα φυλάσσονται σε ειδική αποθήκη, άγνωστης τοποθεσίας, με συνθήκες μουσείου. «Δεν αγοράζω φορέματα για να τα πετάξω. Με συνοδεύουν σε μια στιγμή της ζωής μου».

Και εξηγεί γιατί δεν τα φορά ποτέ δεύτερη φορά: «Δεν τα φοράω πάνω από μία φορά γιατί δεν θέλω να τα φθείρω».

Η μοναδική εξαίρεση; Ένα νυχτερινό φόρεμα Galliano από τη συλλογή “Clochards”, το οποίο φόρεσε δύο φορές: στα γενέθλια του Elton John και στο Φεστιβάλ Καννών.

Η δημοπρασία που γράφει ιστορία

Η δημοπρασία, σε συνεργασία με Kerry Taylor Auctions και Maurice Auctions, πραγματοποιείται στο Παρίσι την ίδια εβδομάδα που ο Jonathan Anderson παρουσιάζει την πρώτη του couture συλλογή για τον Dior. Ο συγχρονισμός δεν είναι τυχαίος. Τα κομμάτια καλύπτουν την περίοδο 1984–2022 και περιλαμβάνουν δημιουργίες των Marc Bohan, Gianfranco Ferré, John Galliano, Raf Simons και Maria Grazia Chiuri. Και αν θα αγοράσει κάτι από τον νέο Dior; «Αν μου αρέσει, θα πάρω τουλάχιστον ένα φόρεμα. Το prêt-à-porter δεν είναι για μένα».

Η Mouna Ayoub μπορεί να «αδειάζει» τη ντουλάπα της, αλλά παραμένει αυτό που ήταν πάντα: η γυναίκα που έζησε τη μόδα όσο λίγοι, και τώρα μοιράζεται την ιστορία της με τον κόσμο.