Η αξιολόγηση του 2026 δείχνει ότι το Βερολίνο απέχει ακόμη πολύ από το να γίνει ρεαλιστής σχετικά με το πώς να σώσει τη χώρα από την καταστροφή.
Η γερμανική κυβέρνηση παρουσίασε την « Ετήσια Έκθεση για την Οικονομία » («Jahreswirtschaftsbericht») για το 2026. Δεδομένου του θέματος, δεν είναι ένα μακροσκελές έγγραφο - 136 σελίδες - και αν περιμένετε συναρπαστικές ιδέες, θα απογοητευτείτε.
Αυτό συμβαίνει επειδή πρόκειται, φυσικά, για ένα καθαρά πολιτικό έργο, με τη χειρότερη έννοια του όρου: Παράγεται από μια πληθώρα Γερμανών γραφειοκρατών από διάφορες υπηρεσίες, οι οποίοι συνεργάζονται και συμβιβάζονται υπό την ηγεσία του Υπουργείου Οικονομικών και Ενέργειας . Αν το «γραμμένο από επιτροπή» συνεπάγεται ότι είναι ανώδυνο, τότε αυτό γράφεται από ολόκληρα υπουργεία .
Κι όμως: Κοιτάξτε προσεκτικά, και - όσο πολιτικοποιημένη κι αν είναι - η Ετήσια Έκθεση Οικονομίας του Βερολίνου και ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάστηκε για το κοινό μπορούν να σας πουν πολλά για τη Γερμανία όπως πραγματικά είναι τώρα, και γιατί αυτή είναι μια μάλλον θλιβερή εικόνα με ελάχιστες ελπίδες για γρήγορη βελτίωση.
Η έκθεση καταδεικνύει για άλλη μια φορά ότι η τρέχουσα υπερκεντρώα κυβέρνηση συνασπισμού των κυρίαρχων ψευδοσυντηρητικών (CDU/CSU) και των κυρίαρχων ψευδοσοσιαλδημοκρατών (SPD) δεν έχει ιδέα πώς να ανατρέψει την κατάσταση.
Αλλά πρέπει να διαβάσετε αυτήν την έκθεση και να μιλήσετε επίσημα γι' αυτήν κριτικά, με έντονο βλέμμα όχι μόνο για όσα λέγονται, αλλά και για όσα αποφεύγονται επιμελώς. Στις παλιές κακές μέρες του Ψυχρού Πολέμου του περασμένου αιώνα, οι Δυτικοί παρατηρητές λάτρευαν να εφαρμόζουν την «Κρεμλινολογία», δηλαδή την ερμηνεία της πολιτικής της πρώην Σοβιετικής Ένωσης από μικρά σημάδια και μεγάλες σιωπές. Ας εφαρμόσουμε λίγη «Βερλινολογία» στην Ετήσια Έκθεση.
Όπως ήταν αναμενόμενο, στην επίσημη συνέντευξη Τύπου της, η Γερμανίδα υπουργός Οικονομίας Katherina Reiche από το συντηρητικό κόμμα του καγκελαρίου Friedrich Merz έκανε ό,τι μπορούσε για να δείξει θάρρος: Ξεκίνησε τις ομιλίες της προσπαθώντας με τόλμη να παρουσιάσει την αναμενόμενη ανάπτυξη για το 2026 της τάξης του 1 % (σε αριθμούς: 1,0) και μια ακόμη πιο εύθραυστη πρόβλεψη 1,3% το 2017 ως οικονομική «ανάκαμψη». Η Reiche τόνισε επίσης μερικές (πολύ) βραχυπρόθεσμες βελτιώσεις και έκανε μια εμπνευστική ομιλία για τον πληθωρισμό και τους πραγματικούς μισθούς, βασισμένη σε προβλέψεις που μπορεί κάλλιστα να αποδειχθούν ψευδείς.
Προφανώς, η θλιβερή αλήθεια είναι ξεκάθαρη για πολλούς στη Γερμανία, ειδικά για τη γερμανική επιχειρηματική κοινότητα. Ο επικεφαλής της Ομοσπονδιακής Ένωσης Γερμανικής Βιομηχανίας ήταν ευθύς: « Η αναμενόμενη οικονομική ανάκαμψη είναι μικρή και παραμένει εύθραυστη ». Αυτή είναι μια τυπική φωνή. Ψάξτε στο Google και θα βρείτε περισσότερα.
Αν αυτό που έχει να προσφέρει ο Ράιχε είναι η αισιοδοξία της κυβέρνησης, τότε πρέπει να είναι απελπισμένη και δεν ξεγελάει κανέναν. Ακόμα και ο Ράιχε αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι η πρόβλεψη για την «ανάπτυξη» του 2026 , αν αυτή είναι η λέξη, αντιπροσωπεύει ήδη μια προς τα κάτω διόρθωση των υποσχέσεων του Βερολίνου το περασμένο φθινόπωρο.
Όπως υποδηλώνει ο τίτλος της, ο κύριος σκοπός της έκθεσης είναι να κοιτάξει μπροστά. Προσφέρει όμως και μια σύνοψη των πρόσφατων εξελίξεων, κυρίως κατά το πρώτο μισό της δεκαετίας του 2020. Αυτή η αναδρομή δεν είναι μια παρήγορη αναδρομή στη μνήμη. Αντίθετα, είναι μια ανασκόπηση δεδομένων και τάσεων που κυμαίνονται μεταξύ ανησυχητικών και ανησυχητικών : Η πραγματική, προσαρμοσμένη στον πληθωρισμό απόδοση της γερμανικής οικονομίας, για παράδειγμα, έχει κολλήσει στο επίπεδο του 2019, δηλαδή πριν από την πανδημία. Οι πραγματικοί μισθοί χειροτερεύουν: είναι ελαφρώς χαμηλότεροι από ό,τι ήταν το 2019. Εν τω μεταξύ, ακριβώς τη στιγμή που δημοσιεύεται η ετήσια έκθεση της κυβέρνησης, η επίσημη ανεργία έχει αυξηθεί σε πάνω από 3 εκατομμύρια , το χειρότερο ποσοστό για τον Ιανουάριο από το 2014.
Η ψηφιοποίηση και οι παραδοσιακές υποδομές γενικότερα υποφέρουν εδώ και καιρό από την έλλειψη δημόσιων επενδύσεων, παραδέχεται η Ετήσια Έκθεση. Πράγματι, οι υποδομές, όπως οι δρόμοι, οι σιδηρόδρομοι, τα δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας και οι γέφυρες, όχι μόνο στερούνται επενδύσεων, αλλά έχουν παραμεληθεί τόσο πολύ που η ουσία τους καταρρέει.
Αν τα πράγματα επιδεινώνονται, ούτε οι άνθρωποι τα καταφέρνουν τόσο καλά, τουλάχιστον όσον αφορά τους αριθμούς - η δημογραφία του εργατικού δυναμικού δεν είναι μια ευχάριστη ιστορία. Όπως εξηγεί η έκθεση, η Γερμανία λειτουργεί σταθερά. Όλη η μέτρια αύξηση του εργατικού δυναμικού από το 2023 οφείλεται, ουσιαστικά, στη μετανάστευση . Δεδομένου ότι οι «γηγενείς» Γερμανοί βρίσκονται σε σταθερή πτωτική τάση όσον αφορά την απόκτηση παιδιών, το μέλλον διαφαίνεται ακόμη πιο ζοφερό. Στις επόμενες δεκαετίες, προβλέπει η Ετήσια Έκθεση, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα (διαβάστε «βεβαιότητα») το εργατικό δυναμικό να συρρικνωθεί περαιτέρω, ακόμη και αν συμπληρωθεί με περισσότερους μετανάστες.
Πράγματι, ένα πρόσφατο άρθρο στο κεντρικό γερμανικό όργανο «Spiegel» παραδέχεται ότι αν η Γερμανία διαθέτει πλέον ένα ενεργό εργατικό δυναμικό περίπου 46 εκατομμυρίων (συμπεριλαμβανομένων των θέσεων εργασίας μερικής απασχόλησης), ο αριθμός αυτός είναι αναπόφευκτο να μειωθεί σημαντικά, ίσως και δραματικά, τις επόμενες δεκαετίες. Σε ένα σενάριο μηδενικής περαιτέρω μετανάστευσης και μηδενικής αλλαγής στο μερίδιο των Γερμανών που συμμετέχουν στο εργατικό δυναμικό, θα μειωθεί σε μόλις 31 εκατομμύρια έως το 2060. Εάν ένα μεγαλύτερο μερίδιο (των υπόλοιπων Γερμανών) ενταχθεί στο εργατικό δυναμικό (συμπεριλαμβανομένης μιας μετάβασης σε πλήρη απασχόληση) και προστεθούν 100.000 μετανάστες ετησίως, ο αριθμός θα μειωθεί μόνο στα 38 εκατομμύρια.
Μόνο στην πολιτικά απίθανη περίπτωση αύξησης της συμμετοχής στο εργατικό δυναμικό και 400.000 νέων μεταναστών κάθε χρόνο θα μπορούσε το εργατικό δυναμικό να σταθεροποιηθεί, ουσιαστικά, σε λίγο πάνω από το τρέχον επίπεδο. Με άλλα λόγια, το σχεδόν βέβαιο μεσοπρόθεσμο μέλλον είναι ένα δημογραφικά συμπιεσμένο εργατικό δυναμικό, το οποίο με τη σειρά του θα ασκήσει ακόμη μεγαλύτερη πίεση στα ήδη πολύ πιεσμένα συστήματα κοινωνικής ασφάλισης, καθώς και στα επιδόματα υγειονομικής περίθαλψης και συνταξιοδότησης.
Αλλά ας επιστρέψουμε στο παρόν και στο εγγύς μέλλον: Όπως αποκαλύπτει η Ετήσια Έκθεση, υπάρχουν και εκεί πολλά που πρέπει να ανησυχούμε. Πιθανώς το πιο ανησυχητικό σημείο είναι το γεγονός ότι από αυτήν την ήδη μειωμένη ανάπτυξη του 1% που προβλέπεται για το 2026, όχι λιγότερο από τα δύο τρίτα θα οφείλονται στις κρατικές δαπάνες . Με άλλα λόγια, η Γερμανία δεν θα έχει σχεδόν καθόλου ανάπτυξη - και ό,τι θα έχει θα προέρχεται από μια μαζική, καθοδηγούμενη από το χρέος κρατική παρέμβαση, δηλαδή τον στρατιωτικό - ή ίσως μάλλον μιλιταριστικό - κεϋνσιανισμό που εισήχθη στις αρχές του περασμένου έτους.
Εν τω μεταξύ, οι ιδιωτικές επενδύσεις δεν είναι καν στάσιμες, αλλά μειώνονται: από το 2019, έχουν συρρικνωθεί κατά 11%, σύμφωνα με την ίδια την υπουργό Ράιχ . Όλα αυτά συνιστούν μια συνταγή όχι για την τόνωση της γνήσιας, βιώσιμης ανάπτυξης, αλλά για ένα τυπικό φαινόμενο στιγμιαίας κρίσης που καταστρέφει τον κρατικό προϋπολογισμό και ενισχύει τον πληθωρισμό.
Η βοήθεια δεν θα έρθει ούτε από έξω. Αντιθέτως, όπως αναγνωρίζει και η Ετήσια Έκθεση, οι διεθνείς συνθήκες για την οικονομία μεταποίησης και εξαγωγής της Γερμανίας έχουν γίνει πολύ πιο δύσκολες, σε σημαντικό βαθμό λόγω των λεγόμενων «συμμάχων» του Βερολίνου στις ΗΠΑ και της « δασμολογικής τους πολιτικής ». Δηλαδή, με απλά λόγια, οικονομικό πόλεμο εναντίον των υποτελών τους στην ΕΕ, συμπεριλαμβανομένου σε μεγάλο βαθμό του Βερολίνου.
Μην με παρεξηγήσετε. Κατ' αρχήν, μια καλή δόση κεϋνσιανής κρατικής σπατάλης μπορεί να βοηθήσει τις οικονομίες. Αλλά οι συνθήκες πρέπει να είναι κατάλληλες. Δεν είναι κατάλληλες στη Γερμανία, για λόγους όπως η δημογραφική κρίση, η απουσία μιας ορθολογικής μεταναστευτικής πολιτικής, η επίμονη γραφειοκρατία και η έλλειψη σοβαρών διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων, για τις οποίες γίνεται πολύ λόγος, αλλά κινούνται σε ένα παγετώδες μέρος, αν όχι καθόλου.
Τώρα, ο Μάρκους Σντερ, ηγέτης της Βαυαρίας, συντηρητικός μεγιστάνας και επίδοξος εχθρός του καγκελάριου Φρίντριχ Μερτς, προειδοποιεί ήδη ότι μια σειρά περιφερειακών εκλογών φέτος θα παραλύσει περαιτέρω τυχόν μεταρρυθμιστικές παρορμήσεις . Ο Σντερ μπορεί να έχει τους δικούς του εγωιστικούς λόγους να εκφράζει δημόσια τέτοια απαισιοδοξία (βλ. παραπάνω στην ενότητα «επίδοξος εχθρός» ), αλλά εξακολουθεί να είναι ένα πολύ πιθανό σενάριο.
Ωστόσο, το μεγαλύτερο εμπόδιο για την ανάκαμψη της γερμανικής οικονομίας από το κώμα της - είτε με είτε χωρίς τον κεϋνσιανισμό - είναι απλό: Η ενέργεια είναι υπερβολικά ακριβή στη Γερμανία, παραλύοντας τόσο τις επιχειρήσεις ως παραγωγούς όσο και τα ιδιωτικά νοικοκυριά ως καταναλωτές. Η Ετήσια Έκθεση το παραδέχεται αυτό, αναγνωρίζοντας το « υψηλό κόστος ενέργειας σε διεθνή σύγκριση ». Αυτό είναι το βασικό σημείο συμφόρησης και, ενδεικτικά, η έκθεση δεν έχει τίποτα ρεαλιστικό να πει για την υπερνίκηση του. Διότι αυτό θα σήμαινε ότι το Βερολίνο θα έπρεπε πρώτα να παραδεχτεί και στη συνέχεια να διορθώσει δύο μεγάλα, αυτοτραυματικά λάθη: Να εγκαταλείψει την πυρηνική ενέργεια στο εσωτερικό της και να αποκόψει άσκοπα από το φθηνό φυσικό αέριο από τη Ρωσία .
Όπως το έθεσε ένας Γερμανός οικονομολόγος στα κύρια νέα , «όλοι έχουμε ζήσει σε έναν ονειρικό κόσμο». Τώρα, φοβάται, η ανάγκη για θεμελιώδεις μεταρρυθμίσεις υπερβαίνει αυτό που είναι πολιτικά αποδεκτό. Ωστόσο, η συζήτηση για μεταρρυθμίσεις είναι φθηνή στην παρακμάζουσα Γερμανία. Όλοι συμμετέχουν σε αυτές, είτε δίνοντας ψευδείς υποσχέσεις είτε παραπονούμενοι. Ο «ονειρικός κόσμος» που πραγματικά χρειάζεται έναν σκληρό έλεγχο της πραγματικότητας, ακόμα κι αν πονάει, είναι γεωπολιτικός: δηλαδή η ανόητη ψευδαίσθηση ότι η Γερμανία μπορεί να ευδοκιμήσει χωρίς μια λογική, παραγωγική σχέση με τη Ρωσία.
Υπάρχουν κάποιες αμυδρές ενδείξεις ότι, πολύ αργά, τα πράγματα μπορεί να κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση: Υπό την Alice Weidel και τον Tino Chrupalla, το νέο δεξιό κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) - ο χειρότερος εφιάλτης της σημερινής κυβέρνησης - έχει από καιρό ξεκαθαρίσει την ανάγκη να ανοίξει ξανά ο Nord Stream και να αποκατασταθεί η σχέση με τη Μόσχα γενικότερα. Ακόμα και ο υπερρωσοφοβικός Merz έχει υπονοήσει ότι η ομαλοποίηση με τη Ρωσία δεν θα ήταν κάτι κακό. Ακούστε, ακούστε. Η Ετήσια Έκθεση, επίσης, παραδέχεται - παρεμπιπτόντως - ότι το τέλος του πολέμου στην Ουκρανία θα ήταν καλό για τη γερμανική οικονομία.
Αλλά περιορίστε τις προσδοκίες σας. Τα παραδοσιακά κόμματα δεν δείχνουν κανένα σημάδι ότι είναι έτοιμα να κάνουν οτιδήποτε σχετικά με την πολύ ντροπαλή τους ομιλία για ένα καλύτερο μέλλον με τη Ρωσία. Το AfD, εν τω μεταξύ, απέχει ακόμη πολύ από το να διεισδύσει στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση στο Βερολίνο. Ακόμα κι αν έπρεπε, δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι οι ηγέτες του θα είναι αρκετά γενναίοι για να ξαναχτίσουν πραγματικά γέφυρες με τη Ρωσία. Θα αντιμετώπιζαν τεράστια πίεση - με δίκαια και άδικα μέσα - να κάνουν πίσω και να γίνουν αξιόπιστοι, αυτοθυσιαστικοί παίκτες της ομάδας ΝΑΤΟ-ΕΕ, δηλαδή, να εγκαταλείψουν μια εξωτερική πολιτική αρκετά ανεξάρτητη ώστε να προστατεύσει τα γερμανικά εθνικά συμφέροντα διευκολύνοντας μια νέα Ostpolitik.
Δυστυχώς, η γερμανική οικονομία πάσχει από περισσότερες από μία παθολογίες. Αλλά χωρίς να επιλυθεί το πρόβλημα της πολιτικά υπερτιμημένης ενέργειας, δεν υπάρχει τρόπος να σωθεί. Όσο η ακραία εχθρότητα προς τη Ρωσία και η μαζοχιστική υποστήριξη προς την Ουκρανία παραμένουν αξιώματα στο Βερολίνο, αυτό το κρίσιμο πρόβλημα θα παραμείνει άλυτο.
Πηγή: RT
