Aπό την άμμο της ερήμου στις πασαρέλες του κόσμου

Η έρημος της Σομαλίας είναι ένας ωκεανός από καυτό χρυσάφι, ένας τόπος που γεννάει σκληρούς ανθρώπους και άγριες ιστορίες. Σε αυτή την έρημο γεννήθηκε η Waris Dirie, ένα κορίτσι που έμελλε να γίνει το πρόσωπο ενός σιωπηλού αγώνα, το σύμβολο μιας θηλυκότητας που αρνείται να σβήσει.

Όπως αμέτρητα κορίτσια πριν και μετά από αυτήν, η Waris βίωσε μια παράδοση βαθιά ριζωμένη στο κοινωνικό της περιβάλλον: την κλειτοριδεκτομή. Ήταν μόλις πέντε ετών όταν μια ηλικιωμένη γυναίκα, με ένα σκουριασμένο ξυράφι, έκοψε το σώμα της, αφήνοντας πίσω της μια ανεξίτηλη υπενθύμιση του ρόλου της: αυτού της γυναίκας που φέρει παιδιά και δε δικαιούνται καμίας σαρκικής απόλαυσης. Η μικρή Waris επιβίωσε από τη διαδικασία, παρά τον κίνδυνο μόλυνσης και αιμορραγίας – κάτι που δεν είναι δεδομένο για χιλιάδες κορίτσια κάθε χρόνο.

Αλλά η μοίρα της δεν ήταν να μείνει στην έρημο. Έφηβη πια, δραπέτευσε από έναν καταναγκαστικό γάμο και έφτασε στο Μογκαντίσου. Εκεί, βρήκε καταφύγιο στο σπίτι κάποιων συγγενών της και λίγο αργότερα έφυγε για το Λονδίνο, όπου εργαζόταν ως υπηρέτρια στην πρεσβεία της Σομαλίας. Όταν ξέσπασε ο εμφύλιος πόλεμος στη χώρα της, εξορίστηκε στο Λονδίνο χωρίς χαρτιά, χωρίς χρήματα ή μέλλον.

Έπιασε δουλειά ως καθαρίστρια σε εστιατόρια και εργάτρια σε εργοστάσια, μέχρι που η τύχη της άλλαξε. Ένας φωτογράφος μόδας, ο Terence Donovan, ανακάλυψε την ιδιαίτερη ομορφιά της και της άνοιξε τις πόρτες για τον χώρο της μόδας. Σε σύντομο χρονικό διάστημα έγινε το πρόσωπο της Revlon, περπάτησε στις πασαρέλες του Παρισιού και της Νέας Υόρκης, φωτογραφήθηκε για τη Vogue και συνεργάστηκε με κορυφαίους οίκους μόδας όπως οι Chanel και Yves Saint Laurent.

Όμως, πίσω από τη λάμψη, η Waris κουβαλούσε ένα τραύμα που δεν επουλωνόταν. Σε συνέντευξή της αποκάλυψε το μυστικό της: είχε υποστεί κλειτοριδεκτομή ως παιδί. Η ομολογία της έπεσε σαν κεραυνός στη Δύση. Έγινε αμέσως σύμβολο του αγώνα κατά του ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων και επιλέχθηκε ως πρέσβειρα των Ηνωμένων Εθνών για τα δικαιώματα των γυναικών.

Η αυτοβιογραφία της, Το Λουλούδι της Ερήμου, και η ταινία που βασίστηκε σε αυτή, δεν είναι μόνο μια αφήγηση επιτυχίας. Είναι μια κραυγή. Ίδρυσε το Desert Flower Foundation, έναν οργανισμό που μάχεται για την κατάργηση της πρακτικής μέσω εκπαίδευσης, νομικών παρεμβάσεων και στήριξης των θυμάτων. Η Waris δεν είναι απλώς ένα μοντέλο που έγινε ακτιβίστρια. Είναι μια γυναίκα που διέσχισε την κόλαση και γύρισε για να τραβήξει και άλλες μαζί της προς την ελευθερία.

Μύθοι και αλήθειες για την κλειτοριδεκτομή

Η κλειτοριδεκτομή (ή FGM) είναι ένα έθιμο που ασκείται εδώ και αιώνες σε διάφορες περιοχές της Αφρικής, της Μέσης Ανατολής και της Ασίας. Συχνά, οι συζητήσεις γύρω από αυτό το θέμα είναι διαστρεβλωμένες από στερεότυπα, πολιτικές σκοπιμότητες και παρανοήσεις.

Μύθος: Είναι μια μουσουλμανική πρακτική. Η αλήθεια είναι ότι η κλειτοριδεκτομή δεν είναι θρησκευτική επιταγή του Ισλάμ. Το Κοράνι δεν την αναφέρει πουθενά. Είναι ένα τοπικό έθιμο που προηγείται του Ισλάμ και του Χριστιανισμού, με ρίζες σε παραδοσιακές αφρικανικές και αρχαίες πολιτισμικές αντιλήψεις περί αγνότητας και ελέγχου της γυναικείας σεξουαλικότητας. Σε πολλές μουσουλμανικές χώρες, όπως το Μαρόκο ή η Σαουδική Αραβία, δεν εφαρμόζεται. Αντίθετα, πολλοί μουσουλμάνοι ηγέτες και θεολόγοι έχουν καταδικάσει την πρακτική.

Μύθος: Η Δύση είναι ο σωτήρας των γυναικών που υφίστανται κλειτοριδεκτομή. Αν και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Δύση έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο στην ενημέρωση και την καταπολέμηση της πρακτικής, η στάση αυτή συχνά εντάσσεται σε ένα πλαίσιο «σωτηριολογικού φεμινισμού», όπου η δυτική φωνή παρουσιάζεται ως η μόνη αυθεντική. Αυτό αποσιωπά τις προσπάθειες των ίδιων των αφρικανικών κοινοτήτων να καταργήσουν την πρακτική. Πρωτοβουλίες από τοπικές ακτιβίστριες, όπως η Waris Dirie και η Leymah Gbowee, αποδεικνύουν ότι η αλλαγή έρχεται από μέσα, όχι ως επιβολή από έξω.

Μύθος: Η κλειτοριδεκτομή εφαρμόζεται μόνο σε αγροτικές κοινότητες και από αμόρφωτους ανθρώπους. Στην πραγματικότητα, η πρακτική αυτή διατηρείται και σε αστικές περιοχές, ακόμη και σε μορφωμένες οικογένειες, καθώς είναι βαθιά συνδεδεμένη με την κοινωνική αποδοχή, την τιμή της οικογένειας και τις πατριαρχικές δομές. Η εκρίζωσή της απαιτεί όχι μόνο νομικά μέτρα αλλά και μακροχρόνια κοινωνική αλλαγή.

Μύθος: Είναι ένα απολίτιστο, βάρβαρο έθιμο. Ο χαρακτηρισμός «βάρβαρο» χρησιμοποιείται συχνά για να στιγματίσει ολόκληρες κουλτούρες, δημιουργώντας ένα αφήγημα πολιτισμικής ανωτερότητας της Δύσης. Αντί να δαιμονοποιούμε τις κοινότητες που εφαρμόζουν την κλειτοριδεκτομή, η έμφαση πρέπει να δίνεται στην εκπαίδευση και την αλλαγή από μέσα.

Μύθος: Στις χώρες της Δύσης, δεν υπήρξε κλειτοριδεκτομή. Η ιστορία της κλειτοριδεκτομής στη Δύση είναι σχετικά σύντομη, αλλά έχει ενδιαφέροντα πολιτισμικά και ιατρικά χαρακτηριστικά. Τον 19ο αιώνα, ορισμένοι γιατροί στη Δύση, προκειμένου να «θεραπεύσουν» την «υπερσεξουαλικότητα» ή απλώς τη σεξουαλική συμπεριφορά των γυναικών, ενθάρρυναν την κλειτοριδεκτομή. Η πρακτική αυτή θεωρούνταν θεραπευτική και συνδεόταν με την αντίληψη της εποχής για την ψυχική και σωματική υγεία των γυναικών. Από τη δεκαετία του 1970, όμως, η κλειτοριδεκτομή καταδικάστηκε έντονα ως παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και σταμάτησε να εφαρμόζεται στη Δύση.

Ένα μέλλον χωρίς κλειτοριδεκτομές

Παρόλο που παρατηρείται διαχρονικά μια έστω μικρή τάση μείωσης στις περισσότερες χώρες (στις 26 από τις 30 χώρες που εφαρμόζεται η πρακτικη), οι επιστήμονες αναφέρουν ότι πολλά περισσότερα πρέπει να γίνουν για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Στίβεν ΜακΚολ του αμερικανικού Πανεπιστημίου της Βηρυτού, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο ιατρικό περιοδικό «PLOS Medicine», αξιολόγησαν στοιχεία από 30 μελέτες, από τις οποίες οι 23 αφορούσαν την Αφρική, οι έξι την ανατολική Μεσόγειο και μία τη ΝΑ Ασία.

Συνολικά οι έρευνες αφορούσαν 406.048 γυναίκες από 30 χώρες και 296.267 κορίτσια από 25 χώρες. Διαπιστώθηκε ότι σχεδόν το 37% των γυναικών 15-49 ετών και το 8,3% των κοριτσιών 0-15 ετών είχαν υποστεί ακρωτηριασμό γεννητικών οργάνων.

Η νέα μελέτη (συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση) αναφέρει ότι αρκετές χώρες όπως η Αίγυπτος, η Σομαλία, το Σουδάν, η Ινδονησία, το Μάλι και η Γουινέα, δεν πρόκειται να πιάσουν αυτόν τον στόχο, εκτός κι αν λάβουν πιο δραστικά μέτρα για να θέσουν τέρμα στους ακρωτηριασμούς.

Η Waris Dirie και άλλες ακτιβίστριες έχουν ανοίξει τον δρόμο για την καταπολέμηση αυτής της πρακτικής, αλλά η πορεία είναι ακόμα μακρά. Η κλειτοριδεκτομή δεν θα σταματήσει απλά με νόμους – απαιτείται κοινωνική μεταμόρφωση, οικονομική ενδυνάμωση των γυναικών και αλλαγή της συλλογικής συνείδησης.

Το λουλούδι της ερήμου ανθίζει σε άνυδρες συνθήκες, όπως η Waris άνθισε παρά τις δυσκολίες. Σήμερα, αυτό το λουλούδι δεν είναι μόνο σύμβολο ομορφιάς, αλλά και γυναικείας αντίστασης. Και η αντίσταση συνεχίζεται.

Ο Βέλγος σχεδιαστής Pieter Mulier διαδέχεται τον Dario Vitale στον οίκο Versace με στόχο να «ευθυγραμμίσει την εμπορική απόδοση του brand με την τεράστια πολιτισμική του ισχύ»

Η είδηση του διορισμού του Pieter Mulier στη θέση του διευθυντή δημιουργικού του οίκου Versace σηματοδοτεί μια ιστορική καμπή για τη διεθνή βιομηχανία της μόδας, καθώς ο εμβληματικός οίκος περνά πλέον υπό την ομπρέλα του Ομίλου Prada.

Με μια καριέρα σφυρηλατημένη δίπλα σε θρύλους και μια πρόσφατη θριαμβευτική θητεία στον οίκο Alaïa, ο Βέλγος σχεδιαστής καλείται να «γεφυρώσει την ένδοξη ιστορία της Medusa με τις απαιτήσεις μιας σύγχρονης, ανταγωνιστικής αγοράς, ξεκινώντας επίσημα τη νέα του αποστολή την 1η Ιουλίου».

Η επίσημη επιβεβαίωση της ανάληψης του δημιουργικού τομέα του Versace από τον Pieter Mulier σηματοδοτεί και την έναρξη ενός «νέου, φιλόδοξου κεφαλαίου για την ιταλική μόδα».

Ο Mulier, ένας σχεδιαστής που έχει αποδείξει την αξία του σε οίκους όπως οι Jil Sander, Dior και Calvin Klein, θεωρείται ο ιδανικός «αρχιτέκτονας» για να επαναφέρει τον Versace στην κορυφή της παγκόσμιας αγοράς πολυτελείας.

Ο Λορέντσο Μπερτέλι, εκτελεστικός πρόεδρος του ομίλου, υπήρξε σαφής στις δηλώσεις του, τονίζοντας ότι ο εντοπισμός του Mulier έγινε ήδη από τη φάση της εξέτασης της εξαγοράς.

Η εμπιστοσύνη του ομίλου στο πρόσωπό του βασίζεται στην ικανότητά του να δημιουργεί έναν βαθύ διάλογο με την ιστορία των brands που αναλαμβάνει, διατηρώντας ταυτόχρονα μια σύγχρονη και εμπορικά ελκυστική ματιά.

Ο Mulier διαδέχεται τον Dario Vitale, του οποίου η απομάκρυνση προκάλεσε αίσθηση στην αγορά, καθώς το ντεμπούτο του στο Μιλάνο είχε λάβει θετικές κριτικές, γεγονός που υπογραμμίζει την επιθυμία της νέας ιδιοκτησίας για μια ριζική αλλαγή κατεύθυνσης. Ωστόσο πολλοί σχολιάζουν το ρίσκο καθώς ο νέος ηγέτης

Από την κληρονομιά του Alaïa στο μέλλον του Versace

Η πορεία του Pieter Mulier μέχρι την πύλη του οίκου Versace είναι γεμάτη από δημιουργικές προκλήσεις που στέφθηκαν με επιτυχία.

Από το 2021, όταν ανέλαβε τα ηνία του οίκου Alaïa, κλήθηκε να διαχειριστεί το βάρος της διαδοχής του ιδρυτή Azzedine Alaïa, αποσπώντας τον σεβασμό της βιομηχανίας για την αφοσίωσή του στην τεχνική τελειότητα και τη γλυπτική προσέγγιση της μόδας.

Η ανακοίνωση της αποχώρησής του από τον Alaïa πριν από λίγες ημέρες ήταν το τελευταίο κομμάτι ενός παζλ που οδηγούσε απευθείας στη Μέδουσα του Μιλάνου.

Ο Mulier θα αναλάβει επίσημα τα καθήκοντά του την 1η Ιουλίου, με την παγκόσμια κοινότητα της μόδας να στρέφει ήδη το βλέμμα της στον Σεπτέμβριο, όταν και αναμένεται να παρουσιάσει την πρώτη του συλλογή.

Το στοίχημα είναι μεγάλο: ο Versace πρέπει να ανακτήσει τη θέση του σε μια αγορά που κυριαρχείται από κολοσσούς, συνδυάζοντας την εκρηκτική σεξουαλικότητα και το glam που τον καθιέρωσαν, με τη σοφιστικέ αισθητική και τη στρατηγική πειθαρχία που πρεσβεύει ο Όμιλος Prada.

Με την εμπειρία του από τη μακρόχρονη συνεργασία του με τον Raf Simons και τη θητεία του στην υψηλή ραπτική, ο Mulier φαντάζει ως ο μοναδικός σχεδιαστής που μπορεί να μετατρέψει τον Versace από έναν νοσταλγικό θρύλο σε μια σύγχρονη οικονομική και καλλιτεχνική αυτοκρατορία.

Η δημοσιοποίηση των εγγράφων του αμερικανικού Υπουργείου Δικαιοσύνης για την πολύκροτη υπόθεση Έπσταϊν προκάλεσε ισχυρούς τριγμούς στις Βρυξέλλες, αναγκάζοντας τον πρίγκιπα Λορέν του Βελγίου σε μια σπάνια και αναλυτική παραδοχή

Ο πρίγκιπας Λορέν του Βελγίου, αδελφός του βασιλιά Φιλίππου, είναι ακόμη ένας γαλαζοαίματος της Ευρώπης που βρίσκεται στη λίστα των αρχείων του Τζέφρι Έπσταϊν με την υπόθεση να εξελίσσεται σε ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια των ισχυρών του κόσμου. Μετά τη Βρετανία και τη Νορβηγία, τα θραύσματα του σκανδάλου πλήττουν αυτή τη φορά τη βασιλική οικογένεια του Βελγίου.

Μετά τις αποκαλύψεις ο πρίγκιπας Λορέν προχώρησε σε διευκρινιστικές δηλώσεις μέσω του πρακτορείου Belga για τη σχέση του με τον καταδικασμένο παιδοβιαστή.

Ο Λορέν παραδέχθηκε πως είχε δύο κατ’ ιδίαν συναντήσεις με τον σεξουαλικό εγκληματία μετά την εμφάνιση του ονόματός του σε επίσημα έγγραφα του Υπουργείου Δικαιοσύνης των ΗΠΑ, τα οποία είδαν το φως της δημοσιότητας την περασμένη Παρασκευή, επαναφέροντας στο προσκήνιο το δίκτυο γνωριμιών του ανθρώπου που κατηγορήθηκε για σωρεία σεξουαλικών εγκλημάτων πριν τον θάνατό του στη φυλακή το 2019.

Η πρώτη συνάντηση τοποθετείται στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και η δεύτερη στις αρχές της δεκαετίας του 2000.

Ο Λορέν, ο οποίος αρχικά είχε δηλώσει πως ουδέποτε παρέστη σε εκδηλώσεις του Έπσταϊν, αναγκάστηκε να επανέλθει με περισσότερες λεπτομέρειες, περιγράφοντας μια «επίμονη και συστηματική προσπάθεια προσέγγισης της βασιλικής οικογένειας από την πλευρά του χρηματιστή», η οποία ξεκίνησε από την περίοδο που ο πρίγκιπας έκανε την πρακτική του στον ΟΗΕ και σε τραπεζικό ίδρυμα της Νέας Υόρκης.

Το ενδιαφέρον των αποκαλύψεων εστιάζεται στα κίνητρα που πρόβαλλε ο Έπσταϊν για να κερδίσει την εύνοια της βελγικής δυναστείας.

Όπως ανέφερε ο πρίγκιπας Λορέν, ο Έπσταϊν είχε επικοινωνήσει μαζί του αρκετές φορές, εκφράζοντας την επιθυμία να συναντήσει τους γονείς του πρίγκιπα –τον τότε βασιλιά Αλβέρτο Β’ και τη βασίλισσα Πάολα– με το πρόσχημα να τους συστήσει στους δισεκατομμυριούχους φίλους του.

Ο Λορέν ισχυρίζεται πως αντιλήφθηκε εγκαίρως τις προθέσεις του και απέρριψε το αίτημα, κλείνοντας την πόρτα της βασιλικής οικίας στον άνθρωπο που αργότερα θα γινόταν το επίκεντρο ενός παγκόσμιου σκανδάλου.

Ωστόσο, η επιμονή του Έπσταϊν δεν σταμάτησε εκεί. Μια δεκαετία αργότερα, το 2012, προσπάθησε ξανά να δελεάσει τον Βέλγο πρίγκιπα, προσκαλώντας τον σε ένα δείπνο στο Παρίσι.

Η πρόσκληση συνοδευόταν από την υπόσχεση παρουσίας ενός αρχηγού κράτους, καθώς και πολλών άλλων ισχυρών και πλούσιων προσώπων.

Ο πρίγκιπας Λορέν τόνισε πως αρνήθηκε και αυτή την πρόσκληση, επιδιώκοντας να διαχωρίσει πλήρως τη θέση του από τις δραστηριότητες του Έπσταϊν.

Παρά τις διευκρινίσεις, η εμπλοκή του ονόματός του στα επίσημα έγγραφα αναζωπυρώνει τη συζήτηση για το πώς ο καταδικασμένος χρηματιστής κατάφερε να υφάνει έναν ιστό επιρροής γύρω από τις ευρωπαϊκές βασιλικές οικογένειες, χρησιμοποιώντας τη γοητεία του πλούτου και των υψηλών γνωριμιών.

Το ερώτημα είναι εάν η ΝΔ εξακολουθεί να αποτελεί τον κορμό της ελληνικής Δεξιάς

Εάν κανείς παρατηρήσει ορισμένες δημοσκοπήσεις που σταθμίζουν τις απαντήσεις με βάση τον πολιτικό αυτοπροσδιορισμό των ερωτωμένων, θα διαπιστώσει ότι η Νέα Δημοκρατία έχει την πιο ισχυρή της παρουσία μεταξύ αυτών που δηλώνουν ότι είναι κεντροδεξιοί. Αυτοί, μάλιστα, τείνουν στα διάφορα ερωτήματα να δίνουν τις απαντήσεις που φαντάζουν πιο κοντά στο κυβερνητικό αφήγημα, ενώ είναι και αυτοί που κατεξοχήν θεωρούν ότι τα πράγματα πάνε προς τη σωστή κατεύθυνση.

Αντιθέτως, αυτοί που δηλώνουν ότι είναι δεξιοί, δεν ταυτίζονται πια με τον ίδιο τρόπο με τη Νέα Δημοκρατία ούτε υποστηρίζουν πάντα τις κυβερνητικές θέσεις. Και αυτό παρότι υποτίθεται ότι η κυβέρνηση έχει προσπαθήσει να προσεταιριστεί μια πιο δεξιά ψήφο παίρνοντας «σκληρές» θέσεις σε ζητήματα όπως το μεταναστευτικό ή η εγκληματικότητα.

Το να θεωρήσουμε ότι αυτή η απόκλιση απλώς αποτυπώνει ότι εδώ και καιρό έχουμε και μια σχετικά ισχυρή ακροδεξιά πτέρυγα στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό, δεν προσφέρει, κατά τη γνώμη μου, μια επαρκή απάντηση. Γιατί δεν μιλά για τον «ελέφαντα στο δωμάτιο» που είναι ότι σήμερα η Νέα Δημοκρατία δεν μπορεί να αντιπροσωπεύσει την όλη Δεξιά και ότι ένα τμήμα του εκλογικού σώματος, που θεωρεί ότι ανήκει στη δεξιά, αλλά δεν εκπροσωπείται από τους ακροδεξιούς σχηματισμούς όλων των παραλλαγών, νιώθει πλέον ξένο στο πολιτικό του «σπίτι», δηλαδή τη Νέα Δημοκρατία.

Ωστόσο, δεν είναι απλώς ένα θέμα συμβολισμών. Σε τελική ανάλυση, εάν ήταν μόνο θέμα συμβολισμών, τα ουκ ολίγα «δεξιά φλάς» που έχει ανάψει η κυβέρνηση (συχνά και ακροδεξιά) θα επαρκούσαν ως αντιστάθμισμα της αντίφασης οι ψηφοφόροι να έχουν επιλέξει ΝΔ και να κυβερνά το… ΠΑΣΟΚ.

Το πρόβλημα είναι πιο βαθύ: Αυτό που έχει στο νου του ο Κυριάκος Μητσοτάκης ως φυσιογνωμία ενός κόμματος εξουσίας είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που ιστορικά ήταν η Νέα Δημοκρατία ως εκπρόσωπος της ελληνικής δεξιάς.

Είναι σαφές ότι η Νέα Δημοκρατία σήμερα είναι κάτι διαφορετικό από το παραπάνω. Ο πυρήνας της είναι μια ιδεολογία «Ακραίου Κέντρου», δηλαδή μια «αυτοτοποθέτηση» στο Κέντρο, που όμως στην πράξη σημαίνει έναν συνδυασμό νεοφιλελευθερισμού στην οικονομία με έντονο αυταρχισμό απέναντι στην κοινωνική διαμαρτυρία.

Στηρίζεται σε μια ιδεολογία που κατά βάση θεωρεί αποτυχημένα τα λαϊκά στρώματα, θέλει να απαλλαγεί από το βάρος στρωμάτων όπως οι αγρότες ή οι παραδοσιακοί μικρομεσαίοι (δηλαδή ακριβώς οι «νοικοκυραίοι» τους οποίους εκπροσώπησε η δεξιά), θεωρεί δημοσιονομική απειθαρχία το «κοινωνικό πρόσωπο», θεωρεί τον πατριωτισμό ξεπερασμένη ιδέα και υποτιμά τους πραγματικούς εθνικούς κινδύνους, και θεωρεί ότι ο «δικαιωματισμός» αποτελεί άλλοθι, ώστε το κράτος να μη στηρίζει την οικογένεια.

Με αυτή την ιδεολογία και κυρίως αυτή την κυβερνητική πρακτική, που έχει οδηγήσει σε μια έκρηξη ακρίβειας, που έχει υπονομεύσει τους θεσμούς, που ασκεί διαρκή πίεση σε εργαζομένους και ελεύθερους επαγγελματίες, που θεωρεί αυτονόητο τον διάλογο με την Τουρκία ανεξαρτήτως γραμμής πλεύσης από τη μεριά της Άγκυρας, που στο σχολείο μιλάει διαρκώς για δεξιότητες αλλά όχι για γνώση, πολλοί που δηλώνουν δεξιοί δεν ταυτίζονται.

Οι άνθρωποι αυτοί θα ήθελαν μια άλλη πολιτική, αυτή που θα αντιστοιχούσε σε αυτό που πιστεύουν ότι είναι η λαϊκή δεξιά και δεν θα τους μεταπείσει το να γίνουν απλώς περισσότερες απελάσεις μεταναστών, την ώρα που δεν έλκονται από τον «ψεκασμένο» θίασο της ακροδεξιάς.

Γι’ αυτό ακριβώς και υπάρχουν τόσο έντονες αντιδράσεις από διάφορα φιλοκυβερνητικά μέσα σε όσα είπε ο Αντώνης Σαμαράς στην Καλαμάτα.

Γιατί καταλαβαίνουν ότι όταν κάποιος βγαίνει και λέει ότι η κυβερνητική πολιτική «δεν είναι λαϊκός καπιταλισμός, είναι νεοφιλελευθερισμός για τους πολύ λίγους», όταν επισημαίνει ότι «οι εκπαιδευτικοί και οι γιατροί δεν βρίσκουν να μείνουν στην επαρχία λόγω ακρίβειας, και η απάντηση μιας θρασύτατης βουλευτίνας της ΝΔ είναι ότι ‘το τσάμπα πέθανε’», όταν αναρωτιέται «είναι λογικό να αμφισβητείται στην πράξη η εθνική μας κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα κι εμείς να μιλάμε για φιλία με την Τουρκία, να φανταζόμαστε ήρεμα νερά;», δεν εκφράζει «προσωπικές απόψεις» ούτε «υποσκάπτει την ηγεσία», αλλά πολύ απλά μιλά στην καρδιά της παράταξης, δηλαδή τον κόσμο της λαϊκής δεξιάς που ένα σημαντικό μέρος του σήμερα όχι μόνο δεν εκπροσωπείται από την πολιτική της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά και νιώθει ότι πλήττεται με έναν άμεσο τρόπο.

Και αυτό σημαίνει ότι το όλο αφήγημα που πεισματικά αναπαράγεται και υποστηρίζει ότι η Νέα Δημοκρατία παραμένει πολιτικά κυρίαρχη και ότι αποτελεί τη μόνη εφικτή λύση, ολοένα και περισσότερο δεν αντιστοιχεί στην πολιτική πραγματικότητα της χώρας, που είναι πολύ πιο ρευστή και σφραγίζεται από την εναγώνια αναζήτηση νέων σχημάτων που όντως να «χωρούν» τους ανθρώπους που κατοικούν σε αυτό τον τόπο.

Πηγή: in.gr