Όταν νωρίς το απόγευμα του Απριλίου του 1973 και η Χιούστον μαζί με τις φίλες της παρευρίσκονταν στο πάρτι για τα 36α γενέθλια του Τζακ Νίκολσον στο σπίτι του, στο Mulholland Drive στο Λος Άντζελες.

Τον είχε δει στην οθόνη, φυσικά, και ήταν ήδη κάτι περισσότερο από τσιμπημένη μαζί του, όταν εκείνος άνοιξε την πόρτα, έδειξε το χαρακτηριστικό, δολοφονικό χαμόγελό του και είπε: «Καλησπέρα, κυρίες μου. Είμαι ο Τζακ και χαίρομαι που τα καταφέρατε να έρθετε».

Η Χιούστον και ο Νίκολσον χόρευαν και φλέρταραν για ώρες, και αργότερα, της ζήτησε να μείνει το βράδυ. Εκείνη το έκανε. Και αυτή ήταν η αρχή της 17χρονης σχέσης τους.

Είδε τον Νίκολσον με μια «όμορφη ξανθιά»

Λίγες μέρες μετά από εκείνη την πρώτη νύχτα μαζί, ο Νίκολσον ζήτησε από τη Χιούστον να βγουν ραντεβού.

Μετά μου τηλεφώνησε ο Τζακ και μου είπε ότι λυπάται, έπρεπε να ακυρώσει το ραντεβού μας επειδή είχε μια αιφνίδια υποχρέωση», έγραψε η Χιούστον στα απομνημονεύματά της με τίτλο Watch Me.

«Μήπως αυτό με κάνει αυτόματα δεύτερη επιλογή;» ρώτησε η Χιούστον. «Μην το λες αυτό», είπε ο Νίκολσον. «Δεν είναι αρκετά πνευματώδες και είναι υποτιμητικό και για τους δυο μας».

Ωστόσο ερωτεύτηκαν βαθιά

Εκείνο το βράδυ, η Χιούστον βρισκόταν σε δείπνο με φίλους, όταν είδαν τον Νίκολσον στο εστιατόριο με μια «όμορφη ξανθιά». Αποδείχθηκε ότι ήταν η πρώην φίλη του, η ηθοποιός και τραγουδίστρια Μισέλ Φίλιπς. Δεδομένου ότι εκείνη ήταν η ημέρα του ακυρωμένου ραντεβού τους, η Χιούστον δεν μπόρεσε να αντισταθεί και να μην πάει στο τραπέζι του Νίκολσον για να τον ενημερώσει ότι τους είχε δει μαζί.

«Καθώς έφτασα στο τραπέζι, μια σκιά πέρασε γρήγορα πάνω από το πρόσωπο του Τζακ, σαν σύννεφο που διασταυρώνεται με τον ήλιο. Σήκωσα το ποτήρι μου αέρινα και είπα: "Ήμουν κάτω και σκέφτηκα να ανέβω να πω ένα γεια". Μου σύστησε τη Μισέλ, χωρίς να χάσει ούτε λεπτό. Ήταν γοητευτική. Υποθέτω ότι εκείνη τη στιγμή βρίσκονταν στο τέλος της σχέσης τους», έγραψε η Χιούστον.

Παρά το μάλλον δύσκολο ξεκίνημα της σχέσης τους, ο Νίκολσον και η Χιούστον ερωτεύτηκαν βαθιά. Όμως η Χιούστον δεν έδωσε σημασία στη φήμη του Νίκολσον ως «μεγάλου γυναικά» -την αγνόησε.

«Νομίζω ότι αυτό γιγαντώθηκε με τον καιρό -αυτή η ιδέα για τον κακό χαρακτήρα του Τζακ. Παρόλο που ο Γουόρεν Μπίτι ήταν ένας από τους καλύτερους φίλους του, δεν αναγνώρισα τον Τζακ ως έναν παγκοσμίου κλάσης ερωτύλο εκείνη την εποχή», έγραψε.

Τα ξεχασμένα μπιχλιμπίδια στη σαπουνοθήκη

«Οι φήμες τον ήθελαν σούπερ δραστήριο και φουλ παραγωγικό, αλλά στην πραγματικότητα ήταν αρκετά διακριτικός. Περιστασιακά, έβρισκα ένα γυναικείο ρούχο -μια φορά ένα σακάκι μου εμφανίστηκε ξαφνικά πάνω σε μια κοπέλα στο δρόμο- ή έβρισκα κάποια κρέμα χεριών, ή κάποιο μπιχλιμπίδι, που μπορεί να έμενε πίσω στην σαπουνοθήκη.

Μερικές φορές έπαιρνα και φορούσα το κόσμημα στην πόλη για να δω αν θα ερχόταν κάποια να το διεκδικήσει, αλλά αυτό δεν συνέβη ποτέ».

Η Χιούστον παραδέχτηκε επίσης ότι ο Νίκολσον της έστελνε διαρκώς ανάμεικτα μηνύματα -της ζητούσε εναλλάξ ή να μείνει κοντά της με πάθος ή δεν θα της τηλεφωνούσε για μέρες. Της έλεγε επίσης ότι θα έπρεπε να «ηρεμήσουν» και σε λίγη ώρα θα της έκανε ένα καυτό τηλεφώνημα για να της ζητήσει να βγουν ραντεβού.

«Η κατανόηση είναι καλύτερη λέξη από τη δέσμευση. Ο Τζακ κι εγώ έχουμε κατανόηση».

«Η κατανόηση είναι καλύτερη λέξη από τη δέσμευση»

Στο κοινό τους εξώφυλλο στο περιοδικό People το 1985, ο Νίκολσον είπε ότι ζητούσε από τη Χιούστον να τον παντρευτεί, όλη την ώρα. «Μερικές φορές με απορρίπτει, μερικές φορές λέει ναι, αλλά δεν το κάνουμε. Είμαι σίγουρος ότι κάποια στιγμή – πιθανότατα θα με παρατήσει».

Σχετικά με το θέμα του γάμου, η Χιούστον δήλωσε: «Και οι δύο πιστεύουμε στη διατήρηση της ελευθερίας μας. Αν έχεις μια μακροχρόνια σχέση, όπως έχουμε εμείς, περνάς από αλλαγές. Θέλεις χρόνο μαζί και χρόνο χώρια. Βλέπουμε ο ένας τον άλλον όταν το θέλουμε, και στα καλύτερά μας.

»Δεν μου αρέσει η λέξη δέσμευση. Έχει έναν μελαγχολικό ήχο. Όταν την ακούω, βλέπω τον εαυτό μου να υπομένει μια μακρά θλιβερή τελετουργία. Η κατανόηση είναι καλύτερη λέξη από τη δέσμευση. Ο Τζακ κι εγώ έχουμε μια κατανόηση».

Η σπασμένη μύτη και η μεγάλη απόφαση

Για χρόνια, η Χιούστον ανέστειλε τις δικές της φιλοδοξίες για υποκριτική και αφιέρωσε το χρόνο και την προσοχή της στον Νίκολσον. Όμως, το 1980, μετά από ένα σοβαρό αυτοκινητιστικό ατύχημα, αποφάσισε ότι έπρεπε να κάνει μια αλλαγή και μετακόμισε από το σπίτι του Νίκολσον για να ζήσει μόνη της.

«Πέρασα μέσα από το παρμπρίζ και έσπασα τη μύτη μου σε τέσσερα σημεία και έτσι βρήκα χρόνο αναρρώνοντας να κοιτάξω τη ζωή μου», δήλωσε στο People. «Αποφάσισα ότι ήταν καιρός να ασχοληθώ με την υποκριτική».

Η Χιούστον κράτησε το λόγο της. Μόλις έξι χρόνια αργότερα, το 1986, ανέβηκε στη σκηνή των βραβείων Όσκαρ, παραλαμβάνοντας το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ταινία Η Τιμή των Πρίτζι (Prizzi's Honor) του 1985, μια ταινία που σκηνοθέτησε ο πατέρας της, Τζον Χιούστον, και στην οποία πρωταγωνιστούσε ο φίλος της, Νίκολσον, ο οποίος αργότερα θα έλεγε στο περιοδικό Rolling Stone ότι δεν είχε ζήσει ποτέ μεγαλύτερη στιγμή στη ζωή του από το να βλέπει την Αντζέλικα να κερδίζει το βραβείο. 

«Αλλά αυτή είναι η φύση ενός γόη - να σε διαλύσει, να σε κάνει χίλια κομμάτια. Η γοητεία είναι το χειρότερο».

«Έκλαιγα τρία μερόνυχτα»

Την ίδια χρονιά, η Χιούστον αποφάσισε ότι θα ήταν καλή ιδέα να παντρευτεί τελικά τον Νίκολσον. Η ίδια και οι φίλες της βγήκαν για φαγητό, ήπιαν αρκετές μαργαρίτες και σκέφτηκαν την ιδέα.

«Όλα πήγαιναν σύμφωνα με το σχέδιο, μέχρι που ο Τζακ εμφανίστηκε και μία από τις φίλες μου είπε: "Έλα, Τουτς, πες του το". Έτσι του είπα τι είχαμε συζητήσει και μου είπε: "Μιλάς σοβαρά γι' αυτό;"», έγραψε. «Ξέσπασα σε φρικτά κλάματα, γύρισα πίσω με κομμένα τα φτερά και έφυγα από το σπίτι. Ήταν ταπεινωτικό και για τον Τζακ και για μένα. Έκλαιγα τρία μερόνυχτα».

Σε μια επίσκεψη στον πατέρα της, η Αντζέλικα παραδέχτηκε την αιτία της κακής της διάθεσης: «Είναι ο Τζακ. Είναι άπιστος. Με πληγώνει πραγματικά. Δεν μπορώ να ζήσω άλλο έτσι».

«Κάποιος θα κάνει παιδί. Εγώ»

Παρόλο που εξακολουθούσαν να μιλούν και να παρακολουθούν εκδηλώσεις μαζί, η Χιούστον και ο Νίκολσον άρχισαν να απομακρύνονται. Τα πράγματα κορυφώθηκαν το 1989.

Αφού δείπνησαν μαζί ένα βράδυ, ο Νίκολσον είπε στην Χιούστον: «Έχω κάτι να σου πω. Κάποιος θα κάνει παιδί. Εγώ».

Η Χιούστον τον ρώτησε αν η μητέρα ήταν η ηθοποιός Ρεμπέκα Μπρουσάντ, με την οποία είχε δει τον Νίκολσον. Εκείνος είπε ναι. Όταν τον ρώτησε αν η Μπρουσάντ επρόκειτο να αποκτήσει το μωρό και αν επρόκειτο αυτός να  «σταθεί στο πλευρό» της Μπρουσάντ, εκείνος απάντησε επίσης καταφατικά.

«Αλλά δε θέλω να αλλάξει τίποτα», είπε ο Νίκολσον.

«Υπάρχει χώρος μόνο για μία από εμάς τις γυναίκες σε αυτή την ταινία και θα αποσυρθώ από αυτήν», απάντησε η Χιούστον.

Αγκαλιάστηκαν, και η Χιούστον περιέγραψε ότι ένιωσε «το πάτωμα να φεύγει κάτω από τα πόδια μου, μαζί με κάποιο κύμα συγχώρεσης, απελπισίας, λύπης για μια σχέσης που έχει τελειώσει, έχει φαλιρίσει, έχει πνιγεί και έχει πεθάνει».

«Ξέσπασα σε φρικτά κλάματα, γύρισα πίσω με κομμένα τα φτερά και έφυγα από το σπίτι. Ήταν ταπεινωτικό και για τον Τζακ και για μένα».

«Μια σειρά από γροθιές»

Λίγο καιρό μετά από αυτό, κυκλοφόρησε ένα άρθρο του Playboy, το οποίο ισχυριζόταν ότι ο Νίκολσον είχε ερωτική σχέση με μια νεαρή γυναίκα. Ο Νίκολσον τηλεφώνησε στη Χιούστον για να της πει ότι ήταν «ανοησίες». Συμφώνησαν να συναντηθούν αργότερα εκείνο το βράδυ.

«Όταν έφτασα στο μπανγκαλόου του, μια βοηθός πίσω από ένα γραφείο στην αίθουσα υποδοχής με ρώτησε αν μπορούσε να με ανακοινώσει. Της είπα ότι αυτό δεν θα ήταν απαραίτητο και μπήκα κατευθείαν στο γραφείο του Τζακ. Έβγαινε από το μπάνιο όταν του επιτέθηκα. Δεν νομίζω ότι τον κλώτσησα, αλλά τον χτύπησα άγρια στο κεφάλι και τους ώμους. Εκείνος έσκυβε και λύγιζε και εγώ τον χτυπούσα σαν πυγμάχος, ρίχνοντας μια σειρά από γροθιές», έγραψε η Χιούστον στα απομνημονεύματά της.

«Τελικά, είχα εξαντληθεί. Πέσαμε στο πάτωμα και έκλαψα γοερά. Στη συνέχεια, με νέα μανία, του επιτέθηκα ξανά. Και όλη την ώρα ένιωθα μια παράξενη υποβόσκουσα ευγνωμοσύνη απέναντί του που μου επέτρεψε να τον σπάσω στο ξύλο. Αργότερα, τις μέρες που ακολούθησαν, του μίλησα στο τηλέφωνο και μου είπε: "Γαμώτο, Τουτς, με τσάκισες. Έχω μώλωπες σε όλο μου το σώμα”. Και του είπα, “Παρακαλώ, Τζακ - το άξιζες”. Και γελάσαμε. Ήταν τραγικό, πραγματικά».

«Αυτά τα μαργαριτάρια από το γουρούνι σου»

Την ημέρα των Χριστουγέννων εκείνης της χρονιάς, ο Νίκολσον της έστειλε ένα δώρο. Ήταν ένα βραχιόλι με μαργαριτάρια και διαμάντια που είχε δώσει κάποτε ο Φρανκ Σινάτρα στην Άβα Γκάρντνερ. Το σημείωμα έγραφε: «Αυτά τα μαργαριτάρια από το γουρούνι σου. Με τις πιο ευτυχισμένες ευχές για τις γιορτές - Καλή διασκέδαση – Ο Τζακ σου».

«Ήμουν εντελώς γοητευμένη. Εντελώς γοητευμένη και έξαλλη, όλα αυτά. Η υπογραφή του, "Ο Τζακ σου", ήταν το μόνο πράγμα που δεν ίσχυσε ποτέ», δήλωσε η Χιούστον, 73 ετών σήμερα, στον Guardian το 2014.

«Αλλά αυτή είναι η φύση ενός γόη - να σε διαλύσει, να σε κάνει χίλια κομμάτια. Η γοητεία είναι το χειρότερο. Και δεν μπορείς να το αρνηθείς, και δεν μπορείς να προσποιηθείς ότι δεν υπάρχει και ότι δεν συμβαίνει. Είναι ένα επικίνδυνο στοιχείο, η γοητεία».

«Καλύτερα που δεν έκανα παιδιά»

Ο Νίκολσον, ο οποίος σήμερα είναι 88 ετών, απέκτησε άλλα τέσσερα παιδιά, ενώ ήταν διάσημος για τη σχέση του με την ηθοποιό Λάρα Φλιν Μπόιλ από το 1999 έως το 2004.

Το 1992, η Χιούστον παντρεύτηκε τον γλύπτη Ρόμπερτ Γκράχαμ, ο οποίος πέθανε το 2008. Αν και προσπάθησαν να κάνουν παιδιά, τελικά δεν τα κατάφεραν. Κοιτάζοντας πίσω, η Χιούστον πιστεύει ότι ήταν για το καλύτερο που μπορούσε να τους συμβεί.

«Πιθανότατα θα ήμουν δυστυχισμένη. Δεν θα ήθελα να επαναλάβω τη σχέση που είχα με τη μητέρα μου, νομίζω ότι πιθανότατα θα είχε γίνει το ίδιο», είπε. «Εγώ θα ήμουν μια μαμά που θα έμενε στο σπίτι και εκείνος θα έκανε την τέχνη του. Δεν μου ταιριάζει αυτό το μοντέλο ζωής. Είμαι πολύ θορυβώδης. Απορροφώ πολύ αέρα».

«Μην απασχολείς το όμορφο κεφαλάκι σου»

Όσο για τη σχέση της με τον σύζυγό της, η Χιούστον είπε ότι εκείνος ήταν ο «σταθερός» ενώ εκείνη ήταν «ο πανζουρλισμός». Χωρίς εκείνον στη ζωή της, παραδέχτηκε ότι εκνευρίζεται και ανησυχεί.

«Σε όλη μου τη ζωή έκανα κάτι -όπως το κάπνισμα- για να κρατήσω την ενέργειά μου χαμηλά. Κινούμαι σε υψηλές ταχύτητες. Συνήθιζε να μου λέει: "Μην απασχολείς το όμορφο κεφαλάκι σου".

»Αυτή ήταν η πιο αγαπημένη μου φράση στον κόσμο», δήλωσε η Χιούστον. «Πάνω που με έπεισε ότι ήταν μια καλή ιδέα, έπρεπε να φύγει και έφυγε. Τώρα ανησυχώ περισσότερο το όμορφο κεφαλάκι μου».

Τα νέα αρχεία για την υπόθεση Επστάιν αποκαλύπτουν τι πραγματικά συνέβαινε στο ιδιωτικό νησί του στην Καραϊβική: μια φυλακή καμουφλαρισμένη σε παράδεισο, που λειτουργούσε με την πολυτέλεια ξενοδοχείου, την ακρίβεια χειρουργείου και το καθεστώς παρακολούθησης γκουλάγκ.

ν κοιτάξει κανείς από ψηλά το Little St. James ή αλλιώς το προνομιακό κομμάτι γης στην Καραϊβική που έγινε γνωστό – για όλους τους λάθος λόγους- ως νησί του Επστάιν, πιθανότατα θα νιώσει ότι βρίσκεται μπροστά σε μια οπτική ψευδαίσθηση.

Εκείνο που οι περισσότεροι από μας θα γνωρίσουμε στην ζωή μας μόνο από καρτ-ποστάλ (ναι, για το Instagram λέμε), είναι το αρχέτυπο του τόπου που μάλλον ονειρεύεται κάθε εξωφρενικά ζάμπλουτος τύπος. Ένα απάγκιο για διαφυγή από την πολλή συνάφεια των μητροπόλεων αλλά και ένα σύμβολο της ευμάρειας και της ισχύος του.

Μια φούσκα απομόνωσης με συνθήκες τόσο ελεγχόμενες που θα ζήλευε και δοκιμαστικός σωλήνας.

Όμως για τα δεκάδες θύματα του δικτύου trafficking που είχε ενορχηστρώσει ο Επστάιν με τη συνδρομή του alter ego του, της Γκιλέιν Μάξγουελ, αυτή η κατά τα άλλα ευλογημένη λωρίδα γης στις Αμερικανικές Παρθένες Νήσους θα είναι για πάντα το νησί των παιδόφιλων.

Ένα μέρος όπου η η κακοποίηση, η καταπίεση και η διαστροφή ήταν κατά τραγική ειρωνεία το ίδιο οργιώδεις με το φυσικό περιβάλλον.

Το χρονικό της αποκάλυψης: Γιατί τώρα;

Το πρόσφατο μπαράζ των αποκαλύψεων κάθε άλλο παρά τυχαίο είναι. Προέκυψε ως αποτέλεσμα του «Epstein Files Transparency Act», του νόμου που ψήφισε ομόφωνα το αμερικανικό Κογκρέσο τον περασμένο Νοέμβριο μετά από μια σπάνια –για τα δεδομένα της Ουάσιγκτον– διακομματική πίεση.

Στις 30 Ιανουαρίου το αμερικανικό Υπουργείο Δικαιοσύνης αποχαρακτήρισε και έδωσε στη δημοσιότητα χιλιάδες έγγραφα για την υπόθεση Επστάιν

Τα ντοκουμέντα που κυκλοφόρησαν στα τέλη του περασμένου Δεκεμβρίου προέρχονταν κυρίως από την Επιτροπή Εποπτείας της Βουλής και αφορούσαν πρωτίστως φωτογραφικό υλικό.

Αντιθέτως, ο «σεισμός» της 30ής Ιανουαρίου έχει διαφορετικό επίκεντρο: προέρχεται απευθείας από το αμερικανικό Υπουργείο Δικαιοσύνης.

Πρόκειται για χιλιάδες σελίδες αναφορών που η αμερικανική κυβέρνηση αναγκάστηκε να αποχαρακτηρίσει. Ανάμεσα στα νέα στοιχεία υπάρχουν και εκατοντάδες αναφορές αλλά και πειστήρια από το ιδιωτικό νησί του Τζέφρι Επστάιν. Έναν τόπο που σύμφωνα με τις μαρτυρίες και τις καταθέσεις των θυμάτων του είχε μετατρέψει σε κολαστήριο.

Η ιστορία: Από τους Δανούς στον Επστάιν

Πριν γίνει στην πραγματικότητα τόπος εκμετάλλευσης και βασανισμού για εκατοντάδες γυναίκες και ανήλικα κορίτσια αλλά και τέλειο κάτοπτρο της διαφθοράς, το παγκοσμίως άγνωστο Little St. James είχε μια ιστορία τυπική για την περιοχή και τελικά καθοριστική για τη μοίρα του.

Οι αφηγήσεις των θυμάτων του δικτύου trafficking για όσα συνέβαιναν στο διαβόητο ιδιωτικό νησί είναι σοκαριστικές

Μέχρι το 1917 ανήκε στις Δανικές Δυτικές Ινδίες. Οι Ηνωμένες Πολιτείες το απέκτησαν —μαζί με το St. Thomas και το St. John— πληρώνοντας στη Δανία 25 εκατομμύρια δολάρια σε χρυσό.

Ήταν μια στρατηγική κίνηση για να αποτρέψουν τη γερμανική διείσδυση στην Καραϊβική κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Παρεμπιπτόντως, τότε οι Δανοί πήραν από τους Αμερικανούς και την υπόσχεση για τη μέχρι πρότινος αδιαπραγμάτευτη κυριαρχία τους στο έδαφος της Γροιλανδίας.

Για δεκαετίες το παγκοσμίως άγνωστο νησί έμοιαζε απλώς με μια κουκίδα στον χάρτη. Ο άνθρωπος που έθεσε τις βάσεις για την αξιοποίησή του ήταν ο πρώτος – ή μάλλον ο τρίτος μετά τη Δανία και τις ΗΠΑ- ιδιοκτήτης του, ο μεγαλοεπενδυτής Αρτς Κάμιν.

Εκείνος ήταν που έχτισε την αρχική πέτρινη κατοικία, τους ξενώνες και την πισίνα, αντιμετωπίζοντας το νησί, που έχει έκταση 0,3 τετραγωνικών χιλιομέτρων, είναι με άλλα λόγια μικρότερο από το Βατικανό, ως ένα οικογενειακό ησυχαστήριο.

Τιμή ευκαιρίας

Το 1997 ο Αμερικανός αποφάσισε να το ξεφορτωθεί, βγάζοντας το προς πώληση με τιμή εκκίνησης τα 10,5 εκατομμύρια δολάρια. Το ενδιαφέρον ήταν πενιχρό. Κανείς δε συγκινούνταν από τις ανέσεις του, όπως το ελικοδρόμιο που διέθετε. Ποιο ήταν το μεγαλύτερο μειονέκτημά του, πέρα από την έλλειψη σοβαρών υποδομών; Ήταν πολύ απομονωμένο.

Η τελευταία λέξη είναι πιθανότατα το κλειδί για να εξηγήσει κανείς την απόφαση του Τζέφρι Επστάιν να επενδύσει ένα μέρος από το βιός του στο Little St. James. Το αγόρασε μάλιστα σχεδόν κοψοχρονιά, πληρώνοντας 7,95 εκατομμύρια δολάρια.

Μακέτες που κατασχέθηκαν από το FBI στην έφοδό τους στο νησί τον Αύγουστο του 2019

Στην πραγματικότητα δεν έπαιρνε απλώς γη. Αγόραζε εξουσία. Είχε βρει το ιδανικό οικόπεδο για να χτίσει το δικό του Όλυμπο. Έναν τόπο αρκετά μακρινό για να μην εφαρμόζονται οι νόμοι των ανθρώπων. Εκεί θα ίσχυαν μόνο οι δικοί του – απάνθρωποι και μοχθηροί, όπως αποκαλύπτεται από το 2019 κι έπειτα- κανόνες.

Το ιδανικό σκηνικό ανέλαβε να δημιουργήσει για λογαριασμό του ένας έμπειρος αρχιτέκτονας. Ο Επστάιν σύμφωνα με φήμες προσέλαβε τον Edward Tuttle, γνωστό για το αποτύπωμα μου έχει αφήσει στην αφαιρετική πολυτέλεια των ξενοδοχείων Aman.

Η εντολή ήταν ρητή. Έπρεπε να επανασχεδιάσει το οίκημα οίκημα, ακολουθώντας το ύφος της αποικιακής μεγαλοπρέπειας: ψηλά ταβάνια, ανοιχτοί χώροι, πανάκριβα χαλιά. Η αισθητική ήταν αναντίρρητα ένα εργαλείο επιβολής κύρους.

Η «κυρία» του νησιού: Γκιλέιν Μάξουελ

Η αλλοτινή συμβία του και εξ απορρήτων συνεργός του στο δίκτυο trafficking Γκιλέιν Μάξγουελ, η οποία εκτίει ποινή εικοσαετούς κάθειρξης, λειτουργούσε σύμφωνα με τις μαρτυρίες των θυμάτων ως lady of the house.

Ο Επστάιν με το alter ego του, την καταδικασμένη σε 20 χρόνια φυλάκιση Γκιλέιν Μάξγουελ

Ήταν στη δική της δικαιοδοσία η επιλογή του προσωπικού αλλά και πολύ προσωπική υπόθεσή της η δημιουργία του εγχειριδίου για τη λειτουργία του σπιτιού. Επρόκειτο, όπως έχουν αποκαλύψει οι εργαζόμενοι, για ένα πολυσέλιδο υπόμνημα που υπαγόρευε μέχρι κεραίας πώς έπρεπε να συμβαίνουν τα πάντα.

Το εγχειρίδιο συμπεριφοράς ήταν ευαγγέλιο για τους εργαζόμενους στο Little St. James

Ανάμεσα στα άλλα υπήρχε η ρητή εντολή για την ύπαρξη τριών πετσετών για τους καλεσμένους στην πισίνα – και μάλιστα διπλωμένων με πολύ συγκεκριμένο τρόπο-, η αυστηρή οδηγία το κλιματιστικό στο υπνοδωμάτιο του Επστάιν να βρίσκεται πάντα στους 15 βαθμούς Κελσίου και η υποχρέωση των υπαλλήλων να διασφαλίζουν ότι το όπλο του θα βρισκόταν πάντα στο κομοδίνο του.

Ορκισμένοι σε ομερτά

Το προσωπικό δεν περνούσε μόνο από εξονυχιστικό έλεγχο, αλλά οι εργαζόμενοι υποχρεώνονταν να υπογράψουν συμβόλαιο εμπιστευτικότητας με δυσθεώρητες οικονομικές ρήτρες. Ό,τι συνέβαινε στο νησί, έπρεπε να μένει στο νησί.

Φυσικά, σύμφωνα με την υπόδειξη του Επστάιν, τον οποίο ανέφεραν ως «κύριο», οι εργαζόμενοι δεν είχαν δικαίωμα να του απευθύνουν το λόγο, ούτε βέβαια στους προσκεκλημένους του. Όφειλαν να παραμένουν όχι απλά διακριτικοί. Αλλά. αόρατοι.

Ο ιδιωτικός παράδεισος του Επστάιν που έγινε κολαστήριο για τα εκατοντάδες θύματά του

Ο Μάιλς Μπράιαντ, επί χρόνια επιστάτης του νησιού, στην κατάθεσή του στη δίκη της Μάξγουελ το 2021, επιβεβαίωσε το αυστηρό πρωτόκολλο που έπρεπε να ακολουθούν οι υπάλληλοι.

Μίλησε για μια μικρή ομάδα που συντηρούσε το νησί και για το στρατό των εργαζομένων που κατέφθανε από το κοντινό St. Thomas κάθε φορά που ο Επστάιν ενημέρωνε – συνήθως δίνοντας περιθώριο λιγότερο του 24ωρου- πως θα κατέφθανε. Μέσα σε μια νύχτα το νησί-φάντασμα μεταμορφωνόταν σε πολυτελές θέρετρο.

Κυρίως ο Μπράιαντ επιβεβαίωσε ότι είχε δει στο νησί τον Άντριου Μαουντμπάτεν Ουίνδσορ (τότε πρίγκιπας Άντριου) αλλά και την Βιρτζίνια Τζούφρε, το θύμα που είχε καταγγείλει τον Άγγλο γαλαζοαίματο για βιασμό. Ο επιστάτης μίλησε ακόμα για τις γυναίκες που περιφέρονταν με αδαμιαία περιβολή αλλά και για τη μεταχείριση που είχαν, η οποία σε τίποτα δε θύμιζε την περιποίηση και τη φροντίδα που απολάμβαναν οι καλεσμένοι του Επστάιν. Ήταν εκεί για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο. Να χρησιμοποιηθούν.

Η απομόνωση ήταν ένα από τα πλεονεκτήματα που είχε δει ο Επστάιν στο νησί που μετέτρεψε σε επίκεντρο του δικτύου trafficking

Πολλοί αναρωτιούνται εύλογα γιατί οι εργαζόμενοι στο νησί του Επστάιν δε μίλησαν νωρίτερα για όσα έβλεπαν, άκουγαν ή τέλος πάντων δεν ήταν δύσκολο να αντιληφθούν ότι συνέβαιναν.

Όσοι προχώρησαν σε αποκαλύψεις εκ των υστέρων, όπως ο τεχνικός τηλεπικοινωνιών Στιβ Σκάλι, ο οποίος στο ντοκιμαντέρ «Filthy Rich» δήλωσε ότι είχε δει τον Μπιλ Κλίντον στο Little St. James, ή οι υπάλληλοι στο αεροδρόμιο του St. Thomas όπου προσγειωνόταν το διαβόητο αεροσκάφος Lolita Express, δικαιολόγησαν τη σιωπή τους μιλώντας για το φόβο, τις οικονομικές ρήτρες, τα γενναιόδωρα φιλοδωρήματα αλλά και τις χορηγίες του Επστάιν στις τοπικές κοινότητες.

Τα ευρήματα: Η αισθητική του τρόμου

Όταν το καλοκαίρι του 2019, μετά τη σύλληψη και την αυτοκτονία του Επστάιν, οι ομοσπονδιακοί πράκτορες έκαναν έφοδο στο νησί, η εικόνα που αντίκρισαν δεν ήταν αυτή της high end πολυτέλειας που κάποτε – την εποχή που γράφονταν φιλιππικοί για την επιτυχία και το flair του Επστάιν- περιέγραφαν τα περιοδικά.

Η διαβόητη οδοντιατρική καρέκλα που οι πράκτορες του FBI βρήκαν στο νησί

Οι εικόνες που διέρρευσαν τότε, αυτές που δόθηκαν στη δημοσιότητα το Δεκέμβριο από την επιτροπή των Δημοκρατικών και τα νέα στοιχεία που δημοσίευσε στις 30 Ιανουαρίου το αμερικανικό Υπουργείο Δικαιοσύνης παραπέμπουν μάλλον σε δεύτερης διαλογής ταινία θρίλερ. Και επιβεβαιώνουν όσα είχαν καταθέσει τα θύματα.

Όπως για παράδειγμα την περίφημη οδοντιατρική καρέκλα στο χρώμα της μουστάρδας, η οποία βρέθηκε σε ένα δωμάτιο που έμοιαζε με αυτοσχέδιο ιατρείο, καλυμμένη με πλαστικό. Δίπλα της υπήρχε ιατρικός εξοπλισμός (τροχήλατα τραπεζάκια και εργαλεία).

Οι γυναίκες που κακοποιήθηκαν στο νησί έχουν περιγράψει ότι τα δωμάτια όπου συνευρίσκονταν με τον Επστάιν και την κουστωδία του απέπνεαν την αίσθηση ιατρείου. Λένε πως η μυρωδιά της αποστείρωσης πλανιόνταν στον αέρα και το μόνο που την έσπαγε το ήταν το άρωμα παπάγιας που εκτιμούσε ο παιδόφιλος. Τα θύματα έχουν ακόμα καταθέσει πως στους εν λόγω χώρους υπήρχε συνήθως ένα ντουλάπι γεμάτο από σεξουαλικά βοηθήματα, τοποθετημένα σαν χειρουργικά εργαλεία.

Φωτογραφίες από το εσωτερικό του σπιτιού στο Little St. James δόθηκαν στη δημοσιότητα το Δεκέμβριο από την επιτροπή των Δημοκρατικών

Το απόκοσμο σκηνικό συμπλήρωναν οι κρεμασμένες ανθρωπόμορφες μάσκες στους τοίχους, η χρήση των οποίων παραμένει ασαφής. Επρόκειτο για φετίχ; Ήταν εργαλείο ψυχολογικού εκφοβισμού; Η εικόνα από μόνη της πάντως ήταν αρκετή για να δημιουργήσει όλων των λογιών τις εικασίες.

Τα χαμένα δεδομένα

Σε έναν άλλο χώρο, οι Αμερικανοί πράκτορες βρήκαν έναν μαυροπίνακα. Πάνω του ήταν γραμμένες οι λέξεις «Power» (Εξουσία), «Deception» (Εξαπάτηση), «Plots» (Πλεκτάνες). Σαν ο Επστάιν να κατέγραφε τη μεθοδολογία του, τους κανόνες με τους οποίους έπαιζε το παιχνίδι της ζωής των άλλων.

Ο μαυροπίνακας με τις λέξεις δύναμη, εξαπάτηση και πλεκτάνες

Στο κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι του υπήρχε ένα αναλογικό τηλεφωνικό κέντρο. Στα κουμπιά ταχείας κλήσης ήταν κολλημένα αυτοκόλλητα με μικρά ονόματα: «Darren», «Rich», «Mike», «Patrick». Σε κάποιες από τις καταθέσεις τους τα θύματα του Επστάιν περιγράφουν πώς πολλά βράδια καλούσε γυναίκες και κορίτσια στο υπνοδωμάτιό του για να τον σκεπάσουν και να τον νανουρίσουν.

Στο κεντρικό κτίριο εντοπίστηκε εντοιχισμένο σε τσιμέντο και ένα ατσάλινο χρηματοκιβώτιο, στο οποίο φυλάσσονταν δεσμίδες μετρητών, διαμάντια, διαβατήρια – άλλα πλαστά και άλλα ληγμένα- και σκληροί δίσκοι.

Στο υπνοδωμάτιό του εκτός από τη συσκευή τηλεφώνου ο Επστάιν είχε πάντα και ένα όπλο

Συνολικά κατασχέθηκαν περί τα 300GB δεδομένων, που είχαν όμως ελάχιστα στοιχεία τα οποία αφορούσαν στην έρευνα. Υπενθυμίζεται ότι οι πράκτορες του FBI έφτασαν στο νησί στις 12 Αυγούστου του 2019, δηλαδή έξι εβδομάδες μετά τη σύλληψη του Επστάιν. Ήταν χρόνος αρκετός ώστε πολλά πειστήρια ενδεχομένως να καταστραφούν. Όπως τα δεδομένα από το δωμάτιο παρακολούθησης, το οποίο είχε «ξηλωθεί».

Ο ναός: Το μυστήριο του νησιού

Στο νοτιοδυτικό άκρο του νησιού δέσποζε το πιο συζητημένο κτίσμα: ο επονομαζόμενος ναός. Ένα τετράγωνο κτίριο με χοντρούς τοίχους, βαμμένο με παράξενες μπλε και λευκές ρίγες, που αρχικά έφερε έναν χρυσό τρούλο και αγάλματα στην οροφή, τα οποία χάθηκαν -ή κατά άλλους αφαιρέθηκαν μυστηριωδώς-, μετά το πέρασμα των τυφώνων Ίρμα και Μαρία που έπληξαν την περιοχή το 2017.

Ο λεγόμενος ναός του ιδιωτικού νησιού γέννησε πληθώρα θεωριών συνωμοσίας

Ο Επστάιν δήλωνε στις αρχές ότι πρόκειται για αίθουσα μουσικής και γυμναστήριο. Το ίδιο φαίνεται και από τις περιγραφές των Αμερικανών πρακτόρων, οι οποίοι κατέρριψαν τη θεωρία περί ύπαρξης ενός κρυφού υπόγειου περάσματος.

Ο χορδιστής πιάνων Πάτρικ Μπάρον, που επισκέφθηκε το νησί το 2018, περιέγραψε ένα εσωτερικό που θύμιζε μαυσωλείο. Επρόκειτο για έναν ενιαίο χώρο με άριστη ακουστική μόνωση, όπου υπήρχαν μόνο ένα πανάκριβο μαύρο πιάνο με ουρά, ένα γραφείο, βιβλιοθήκες και ένα γκρι χαλί ενώ η πόρτα, όπως ανακαλούσε, είχε μπάρες ασφαλείας.

Η επέκταση: Το Great Saint James

Η αλαζονεία του Επστάιν δεν σταματούσε στα 72 στρέμματα του ιδιωτικού νησιού του. Το 2016, λίγα χρόνια πριν το τέλος του, αγόρασε και το γειτονικό, μεγαλύτερο νησί, Great Saint James, έναντι 22,5 εκατομμυρίων δολαρίων.

Τα σχέδια που υπέβαλε στις πολεοδομικές αρχές δείχνουν το μέγεθος της μεγαλομανίας του: ήθελε να χτίσει ένα αμφιθέατρο, ένα συγκρότημα κατοικιών, ακόμη και ένα υποβρύχιο γραφείο.

Το 2016 ο Επστάιν αγόρασε και το έτερο, μεγαλύτερο νησί του συμπλέγματος στις Αμερικανικές Παρθένες Νήσους

Το Great Saint James προοριζόταν να γίνει η επέκταση του ιδιωτικού βασιλείου του, ίσως για να στεγάσει ακόμη περισσότερους «καλεσμένους» ή για να δημιουργήσει μια ακόμη πιο ισχυρή ζώνη ασφαλείας γύρω του.

Επισημαίνεται πάντως πως την περίοδο εκείνη, παρότι είχε ήδη καταδικαστεί για σεξουαλικές επιθέσεις, ο Επστάιν εξακολουθούσε να επισκέπτεται συχνά πυκνά το νησί – συνήθως με τη συντροφιά νεαρών γυναικών, τις οποίες οι υπάλληλοι του αεροδρομίου του St. Thomas θυμούνται ντυμένες με αθλητική περιβολή, συνήθως δύσθυμες και πάντα κουβαλώντας – στην αναχώρησή τους- τσάντες με ψώνια από επώνυμους οίκους.

Η πολιορκία: Νησί χωρίς διαφυγή

Σύμφωνα με τις καταθέσεις της αυτόχειρα Βιρτζίνια Τζιούφρε και άλλων θυμάτων, η μεταφορά στο νησί γινόταν με το ιδιωτικό Boeing 727, το επονομαζόμενο «Lolita Express». Από το αεροδρόμιο του St. Thomas ο Επστάιν και η συνοδεία του μετεπιβιβάζονταν σε κάποιο από τα ελικόπτερά του με τελικό προορισμό το Little St. James.

Με συνοδό, τα στοιχεία της οποίας δε δημοσιοποιήθηκαν, στο αεροσκάφος με το κωδικό όνομα Lolita Express

Η απομόνωση ήταν απόλυτη. Μια ασφυκτική πολιορκία στη μέση του πουθενά, την οποία εξασφάλιζαν οι άνθρωποι για την ασφάλεια του Επστάιν και κατέγραφε ένα κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης. Οι κάμερες, όπως έχουν καταθέσει, ήταν παντού. Εμφανείς αλλά ακόμα και κρυμμένες μέσα σε ανιχνευτές καπνού. Το υλικό που βιντεοσκοπούσαν χρησιμοποιούνταν μεταξύ άλλων για τον ψυχολογικό εκβιασμό των γυναικών και εξασφάλιζε ότι δε θα κατέφευγαν στις αρχές.

Ακόμη και ένα 15χρονο θύμα του δικτύου που είχε προσπαθήσει να αποδράσει από το νησί κολυμπώντας δεν τα κατάφερε

Στην κατάθεσή του ένα από τα θύματα, 15 ετών όταν συνέβη το περιστατικό, δήλωσε ότι προσπάθησε να δραπετεύσει από το νησί κολυμπώντας, αλλά η απόσταση, τα ισχυρά θαλάσσια ρεύματα και οι άνδρες της ασφάλειας έκαναν τη διαφυγή αδύνατη.

Η ανθρωπογεωγραφία: Γαλαζοαίματοι, επιχειρηματίες, ισχυροί

Ο πρίγκιπας Άντριου ήταν αναμφίβολα από τους συχνότερους επισκέπτες του νησιού. Μαρτυρίες, όπως εκείνη του επιστάτη Μάιλς Μπράιαντ, τον τοποθετούν στο νησί. Ο ίδιος μέχρι σήμερα δεν το έχει παραδεχτεί.

Ο Στίβεν Χόκινγκ το 2016 στο ιδιωτικό νησί του Επστάιν

Δεδομένες θεωρούνται ακόμα οι επισκέψεις του Στίβεν Χόκινγκ, ο οποίος βρισκόταν σε συνέδριο επιχορηγούμενο από τον Επστάιν στις Αμερικανικές Παρθένες Νήσους το 2006 και επισκέφτηκε το Little St. James, του πρώην τραπεζικού CEO Τζες Στάλι το 2015, του πρώην πρωθυπουργού του Ισραήλ Εχούντ Μπάρακ, του επενδυτή Γκλεν Ντάμπιν και του Λες Γουέξνερ, αλλοτινού ιδιοκτήτη του brand Victoria’s Secret, ο οποίος είχε εμπιστευτεί τη διαχείριση των οικονομικών του στον Επστάιν.

Ισοδυναμεί από μόνη της η παρουσία στο νησί ή η κοινωνική συναναστροφή με τον Επστάιν με ποινικό αδίκημα; Σίγουρα όχι. Γεννά όμως τη σκέψη ότι κάποιοι μπορεί να είδαν ή να υποψιάστηκαν, αλλά παρέμειναν σιωπηλοί.

Η φωτογραφία της Γκιλέιν Μάξγουελ ομοτράπεζης με τον Μικ Τζάγκερ και τον Μπιλ Κλίντον περιλαμβάνεται στα χιλιάδες αρχεία της υπόθεσης Επστάιν

Ασαφές παραμένει έως σήμερα εάν ο Μπιλ Γκέιτς, ο Μπιλ Κλίντον, ο νυν πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και το πάλαι ποτέ σούπερ μόντελ Ναόμι Κάμπελ -όλοι τους αναφέρονται σε λίστες επιβατών του ιδιωτικού αεροσκάφους του Επστάιν σε διαφορετικές χρονικές περιόδους- βρέθηκαν ποτέ στο νησί. Πρόσκληση φαίνεται ότι είχε λάβει και η Νορβηγίδα πριγκίπισσα Μέτε-Μάριτ, η οποία διατηρούσε φιλική σχέση με τον Επστάιν.

Τρεις άνθρωποι που είχαν συχνή παρουσία στο Little St. James ήταν η σχεδιάστρια εσωτερικών χώρων Σάρα Κέλεν, η δούκισσα Κλερ Χέιζελ (πέθανε πριν από λίγες ημέρες) και ο ατζέντης μοντέλων Ζακ Λικ Μπρουνέλ (αυτοκτόνησε το 2022). Όλοι τους διαδραμάτισαν κομβικό ρόλο στη στρατολόγηση και διακίνηση γυναικών σχεδόν από ολόκληρο τον κόσμο στο δίκτυο του Επστάιν.

Η αλληλογραφία του Ίλον Μασκ με τον Επστάιν το 2012

O Ίλον Μασκ που μπήκε στο κάδρο με τα νέα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα, φαίνεται πως διατηρούσε επικοινωνία με τον Επστάιν και μάλιστα σε ένα από τα μηνύματά του τον ρωτούσε πότε συμβαίνει το πιο άγριο πάρτι στο νησί. Αυτό βεβαίως δεν είναι τεκμήριο ότι παραβρέθηκε κιόλας.

Η επόμενη ημέρα: Θέρετρο σε θραύσματα ζωής

Σήμερα ο ήχος των κυμάτων που σκάνε στην ακτή του Little St. James σκεπάζεται από το θόρυβο των μηχανημάτων εκσκαφής. Τον Μάιο του 2023, τα δύο νησιά (Little και Great St. James) πέρασαν στα χέρια του δισεκατομμυριούχου επενδυτή Στίβεν Ντέκοφ, ιδρυτή της Black Diamond Capital Management.

Πλέον το νησί-κολαστήριο μετατρέπεται σε πεντάστερο resort

Ο Ντέκοφ, ο οποίος είναι μόνιμος κάτοικος των Παρθένων Νήσων, πλήρωσε 60 εκατομμύρια δολάρια για να τα αποκτήσει μαζί. Η τιμή θεωρήθηκε «ευκαιρία», καθώς η αρχική ζήτηση ήταν 125 εκατομμύρια. Σε κάθε περίπτωση μέρος των χρημάτων της αγοραπωλησίας διατέθηκε για αποζημιώσεις σε περίπου 150 θύματα.

Το σχέδιό του είναι μοιάζει φιλόδοξο για κάποιους, κενόδοξο και απόκοσμο για τους περισσότερους: θέλει να μετατρέψει ένα νησί που συνδέθηκε με πόνο, κακοποίηση, βία και εκβιασμό σε υπερπολυτελές θέρετρο 25 δωματίων.

Παρεμπιπτόντως ακόμα και πριν την αυτοκτονία του Επστάιν το νησί είχε δημιουργήσει τέτοια μυθολογία, ώστε να προσεγγίζεται από τουρίστες – ακόμα και με μάσκα και βατραχοπέδιλα- που ήθελαν να διαπιστώσουν ιδίοις όμασι τι συμβαίνει εκεί. Ναι, η ανθρώπινη φύση δε σταματά ποτέ να εκπλήσσει – δυσάρεστα.

Τα χρήματα από την αγοραπωλησία του Little St. James κάλυψαν μέρος των αποζημιώσεων των θυμάτων του Επστάιν

Ο νέος ιδιοκτήτης υπόσχεται «σεβασμό στην τοπική κουλτούρα», περιβαλλοντική ευαισθησία και ανάπτυξη για την περιοχή. Θέλει να κάνει rebranding, να σβήσει το όνομα του Επστάιν από το χάρτη και να το αντικαταστήσει με την αίγλη ενός πεντάστερου προορισμού.

Μπορείς όμως να χτίσεις έναν παράδεισο με θεμέλιο τα υλικά της κόλασης; Η αλήθεια είναι ότι μπορείς. Αρκεί εκεί όπου όλοι βλέπουν ένα μνημείο της πιο μοχθηρής πλευράς της ανθρώπινης φύσης εσύ να δεις απλώς μια ακόμα ευκαιρία.

«Οι άντρες που αγαπώ και έχω στη ζωή μου είναι άνθρωποι που έχουν επαφή με όλες τις πλευρές του εαυτού τους», είπε μεταξύ άλλων η Ολίβια Κόλμαν

Η Ολίβια Κόλμαν μίλησε ανοιχτά για τη σχέση της με το φύλο και την ταυτότητα, αποκαλύπτοντας σε πρόσφατη συνέντευξή της ότι σε όλη της τη ζωή ένιωθε πως δεν χωρά εύκολα σε αυστηρά, δυαδικά σχήματα.

Η 52χρονη βραβευμένη ηθοποιός, γνωστή από το The Crown, το The Favourite και το Heartstopper, παραδέχτηκε ότι ποτέ δεν αισθάνθηκε άνετα με τους παραδοσιακούς ρόλους φύλου – ούτε στην κοινωνία, ούτε καν μέσα στον ίδιο της τον γάμο.

«Πάντα ένιωθα κάπως non-binary»

Με αφορμή τη συμμετοχή της στη νέα queer ταινία Jimpa, η Κόλμαν εξήγησε ότι από νεαρή ηλικία ένιωθε πως η έννοια του φύλου, όπως παρουσιάζεται συνήθως, δεν την εκφράζει πλήρως.

Όπως αποκάλυψε, ποτέ δεν ένιωσε έντονα «θηλυκή» στον τρόπο που βιώνει τη γυναικεία της ταυτότητα. «Πάντα περιέγραφα τον εαυτό μου στον άντρα μου σαν έναν γκέι άντρα», ανέφερε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας πως εκείνος την καταλαβαίνει απόλυτα. «Και έτσι νιώθω άνετα, σαν να βρίσκομαι στο σπίτι μου».

Μιλώντας στο περιοδικό Them, σημείωσε ακόμη ότι ο κύκλος των ανθρώπων της δεν περιορίζεται σε αυστηρά ετεροκανονικά πρότυπα: «Οι άντρες που αγαπώ και έχω στη ζωή μου είναι άνθρωποι που έχουν επαφή με όλες τις πλευρές του εαυτού τους».

Η Ολίβια Κόλμαν φτάνει στα Βραβεία της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου και Τηλεόρασης (BAFTA) στο Royal Albert Hall στο Λονδίνο, Βρετανία, 2 Φεβρουαρίου 2020. REUTERS/Toby Melville

Γάμος, συντροφικότητα και το Jimpa

Η Ολίβια Κόλμαν είναι παντρεμένη με τον σεναριογράφο και παραγωγό Εντ Σίνκλερ από το 2001 και μαζί έχουν αποκτήσει τρία παιδιά. Όπως εξηγεί, στη σχέση τους δεν υπάρχουν σταθεροί ρόλοι δύναμης. «Άλλοτε είναι ο ένας ο “δυνατός” και άλλοτε ο άλλος εκείνος που χρειάζεται περισσότερη φροντίδα. Όλοι τα κουβαλάμε όλα μέσα μας», λέει.

Στην ταινία, η Κόλμαν υποδύεται τη Χάνα, μια μητέρα που ταξιδεύει με το non-binary παιδί της, τον Φράνσις, για να επισκεφθούν τον παππού του, Τζιμ, στο Άμστερνταμ. Η ταινία βασίζεται σε προσωπικές εμπειρίες της σκηνοθέτριας Σόφι Χάιντ και έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς στον ρόλο του Φράνσις εμφανίζεται το ίδιο της το trans non-binary παιδί, ο Όντ Μέισον-Χάιντ.

*Με πληροφορίες από: Daily Mail 

Η αλήθεια είναι απλή: η θητεία του Γιάννη Παναγόπουλου στην προεδρία της ΓΣΕΕ συμπίπτει με την αδυναμία του επίσημου συνδικαλιστικού κινήματος να εκπροσωπήσει τους εργαζομένους

Ακόμη και εάν αποδειχτούν αβάσιμες οι σε βάρος του κατηγορίες, τίποτα δεν συνδέει τον Γιάννη Παναγόπουλο με τους εργαζόμενους που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί.

Έχει να εργαστεί στη δουλειά του στην Εθνική Τράπεζα δεκαετίες και είναι ο ορισμός του «επαγγελματία συνδικαλιστή». Παρ’ όλα αυτά ανέβηκε στη βαθμολογική ιεραρχία της Τράπεζας μέχρι τον ανώτατο βαθμό του διευθυντή και οι απολαβές είναι πολύ υψηλότερες του μέσου όρου. Συμμετέχει σε διάφορα διοικητικά συμβούλια και υποθέτω ότι η ΓΣΕΕ θα πρέπει να του καλύπτει κάποια από τα έξοδα.

Και αυτό είναι το λιγότερο.

Στη διάρκεια της δικής του θητείας όλο το πλέγμα των θεσμών που προστάτευαν τα συμφέροντα των εργαζομένων και επέτρεπαν στο συνδικαλιστικό κίνημα να έχει κατακτήσεις αποδιαρθρώθηκε. Με τα μνημόνια καταργήθηκαν οι συλλογικές συμβάσεις, μειώθηκε σημαντικά ο κατώτατος μισθός, ακυρώθηκαν οι δυνατότητες προσφυγής στη μεσολάβηση και τη διαιτησία, γενικεύτηκαν οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις. Για όλα αυτά η ΓΣΕΕ δεν μπόρεσε να υψώσει αποτελεσματική αντίσταση.

Ακόμη χειρότερα, ο Παναγόπουλος διαμόρφωσε ένα ιδιαίτερο καθεστώς στη ΓΣΕΕ στηριζόμενος σε έναν συνδικαλιστικό μηχανισμό που πρωτίστως ήθελε να διατηρήσει την καρέκλα του, χωρίς να έχει οποιονδήποτε ενδοιασμό να συνεργάζεται με την παράταξη της Νέας Δημοκρατίας.

Όσο για τους εργοδότες αυτοί ήταν παραπάνω από ευχαριστημένοι με το να ηγείται της εργατικής συνομοσπονδίας, ένας συνδικαλιστής που στην πραγματικότητα πρόσεχε και τα δικά τους συμφέροντα.

Το αποτέλεσμα ήταν σε μια περίοδο που οι εργαζόμενοι είχαν ανάγκη – περισσότερο παρά ποτέ… – συνδικάτων στην υπηρεσία τους, συνδικάτων ικανών να τους υπερασπιστούν και να υψώσουν ανάστημα απέναντι στην εργοδοσία και τις αντεργατικές κυβερνήσεις, μεγάλα συνδικάτα και ομοσπονδίες να είναι μακριά από τους εργαζόμενους, που όταν δεν τα αντιμετωπίζουν ως ανυπόληπτα τα θεωρούν ξένα προς αυτούς και τις αγωνίες τους.

Και για όλα αυτά φέρει πολύ μεγάλη ευθύνη ο Γιάννης Παναγόπουλος.

Και εάν εύχομαι να μην επιβεβαιωθούν οι σε βάρος του κατηγορίες, είναι γιατί το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται το συνδικαλιστικό κίνημα, είναι να ταυτιστεί με κάθε είδους λαμογιές…