ενημέρωση 3:36, 16 October, 2026

Κρεμλίνο - «Αβάσιμες» οι κατηγορίες για δολοφονία του Ναβάλνι με τοξίνη από βατράχους

Το Κρεμλίνο απέρριψε τις κατηγορίες πέντε ευρωπαϊκών χωρών ότι το ρωσικό κράτος δολοφόνησε τον εκλιπόντα επικριτή του, Αλεξέι Ναβάλνι, πριν από δύο χρόνια, χαρακτηρίζοντας τους ισχυρισμούς «αβάσιμους» και «μεροληπτικούς»

Αρνείται το Κρεμλίνο τις κατηγορίες πέντε ευρωπαϊκών χωρών ότι το ρωσικό κράτος σκότωσε τον εκλιπόντα επικριτή του Κρεμλίνου, Αλεξέι Ναβάλνι, πριν από δύο χρόνια, χρησιμοποιώντας τοξίνη που προέρχεται από δηλητηριώδεις βατράχους. Ο εκπρόσωπος του Πούτιν, Ντιμίτρι Πεσκόφ στην ενημέρωση των δημοσιογράφων χαρακτήρισε τους ισχυρισμούς «αβάσιμους».

Ο Ναβάλνι, ο πιο προβεβλημένος ηγέτης της ρωσικής αντιπολίτευσης και σφοδρός επικριτής του προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν, πέθανε τον Φεβρουάριο του 2024 σε ηλικία 47 ετών, σε απομακρυσμένη φυλακή της Αρκτικής, έναν μήνα πριν από την επανεκλογή του Πούτιν με συντριπτική πλειοψηφία, σε εκλογές οι οποίες σύμφωνα με δυτικές χώρες δεν ήταν ούτε ελεύθερες ούτε δίκαιες.

Οι κατηγορίες και τι απάντησε ο Πεσκόφ

Σε κοινή δήλωσή τους το Σάββατο από την Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου, Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, Σουηδία και Ολλανδία, παρουσία της χήρας του Ναβάλνι, Γιούλια, ανέφεραν ότι αναλύσεις δειγμάτων από τη σορό του Ναβάλνι επιβεβαίωσαν «κατηγορηματικά» την παρουσία επιβατιδίνης, μιας τοξίνης που απαντάται σε δηλητηριώδεις βατράχους της Νότιας Αμερικής.

Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ, δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι η Μόσχα αντιμετωπίζει τις ευρωπαϊκές κατηγορίες με ιδιαίτερα αρνητικό τρόπο, τονίζοντας ότι είναι ψευδείς.

«Φυσικά, δεν αποδεχόμαστε τέτοιες κατηγορίες. Διαφωνούμε πλήρως. Τις θεωρούμε μεροληπτικές και αβάσιμες. Και, στην ουσία, τις απορρίπτουμε κατηγορηματικά», δήλωσε ο Πεσκόφ.

Οι ρωσικές αρχές, οι οποίες έχουν θέσει εκτός νόμου το κίνημα του Ναβάλνι χαρακτηρίζοντάς το εξτρεμιστικό, έχουν απορρίψει και στο παρελθόν τις κατηγορίες της χήρας του, Γιούλια Ναβάλναγια, ότι το κράτος ευθύνεται για τον θάνατό του, υποστηρίζοντας ότι πέθανε από φυσικά αίτια.

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Κίνα - Σχεδιάζει ιπτάμενο αεροπλανοφόρο που θα της δώσει στρατιωτική ισχύ στο Διάστημα

Η Κίνα αποκάλυψε ένα από τα πιο φιλόδοξα –και προκλητικά– στρατιωτικά της οράματα μέχρι σήμερα: έναν ιπτάμενο αεροπλανοφόρο, σχεδιασμένο να επιχειρεί σε ύψη και τροχιές που καθιστούν τα σημερινά αμυντικά συστήματα σχεδόν άχρηστα. Το σχέδιο, γνωστό ως Luanniao, παρουσιάστηκε σε επίσημο οπτικοακουστικό υλικό του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού και σηματοδοτεί τη φιλοδοξία του Πεκίνου να μεταφέρει την έννοια της στρατιωτικής ισχύος από τη θάλασσα και τον αέρα στο όριο του Διαστήματος.

Το Luanniao δεν περιγράφεται ως ένα απλό αεροσκάφος, αλλά ως μια εναέρια–διαστημική πλατφόρμα πολλαπλών ρόλων. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, θα έχει μήκος περίπου 242 μέτρα, πλάτος που αγγίζει τα 684 μέτρα και εκτιμώμενο βάρος 120.000 τόνων, ξεπερνώντας σε όγκο και μάζα τα μεγαλύτερα συμβατικά αεροπλανοφόρα που πλέουν σήμερα στους ωκεανούς. Η διαφορά είναι ότι αυτή η «ναυαρχίδα» δεν θα πλέει, αλλά θα ίπταται –και ενδεχομένως θα κινείται σε υποτροχιακές διαδρομές.

Στην καρδιά του σχεδίου βρίσκεται η δυνατότητα μεταφοράς έως και 88 μη επανδρωμένων αεροσκαφών τύπου Xuan Nu. Δεν πρόκειται για κλασικά drones, αλλά για βαριά, οπλισμένα UAVs, σχεδιασμένα να επιχειρούν σε μεγάλα ύψη και να εκτοξεύουν πυραύλους, ακόμη και υπερηχητικούς.

Σε επιχειρησιακό επίπεδο, αυτό σημαίνει ένα κινητό «σμήνος ισχύος», ικανό να πλήττει στόχους από αποστάσεις που υπερβαίνουν τα σημερινά όρια αντίδρασης των αντιπυραυλικών συστημάτων.

Η χρονική προοπτική είναι αποκαλυπτική της κλίμακας του εγχειρήματος. Η Κίνα μιλά ανοιχτά για ορίζοντα 20 έως 30 ετών μέχρι την πλήρη επιχειρησιακή ετοιμότητα. Αυτό μεταφράζεται σε δεκαετίες επενδύσεων σε έρευνα, υλικά, προώθηση, ενέργεια και υποδομές.

Αν και δεν έχουν δοθεί επίσημοι προϋπολογισμοί, αναλυτές εκτιμούν ότι ένα τέτοιο πρόγραμμα θα απαιτήσει δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια σε βάθος χρόνου, ενταγμένα στο ήδη τεράστιο κινεζικό πλέγμα στρατιωτικών και διαστημικών δαπανών.

Το οικονομικό υπόβαθρο του Luanniao δεν αφορά μόνο το ίδιο το όχημα. Αφορά ένα ολόκληρο οικοσύστημα τεχνολογιών: προηγμένα σύνθετα υλικά χαμηλού βάρους, συστήματα ενέργειας μεγάλης διάρκειας, δίκτυα επικοινωνίας ανθεκτικά σε παρεμβολές, τεχνητή νοημοσύνη για τον συντονισμό δεκάδων UAVs, καθώς και νέες μορφές διαστημικής λογιστικής και συντήρησης. Κάθε ένα από αυτά τα πεδία αποτελεί από μόνο του μια βιομηχανία, με εφαρμογές που εκτείνονται πολύ πέρα από το στρατιωτικό πεδίο.

Σε γεωπολιτικό επίπεδο, το μήνυμα είναι σαφές. Το Luanniao εντάσσεται ευθέως στον στρατηγικό ανταγωνισμό με τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες διατηρούν μέχρι σήμερα την πρωτοκαθεδρία στη στρατιωτική αξιοποίηση του Διαστήματος μέσω δορυφορικών συστημάτων, πυραυλικής άμυνας και προηγμένων αεροπορικών πλατφορμών.

Η Κίνα επιδιώκει όχι απλώς να καλύψει τη διαφορά, αλλά να την υπερβεί, μεταφέροντας την έννοια του αεροπλανοφόρου –σύμβολο αμερικανικής ισχύος στον 20ό αιώνα– σε ένα νέο, διαστημικό πεδίο.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι εικόνες που συνόδευσαν την παρουσίαση θύμισαν έντονα σκηνές από τον κινηματογράφο και ειδικά από το σύμπαν του Star Wars. Όμως πίσω από την αισθητική της επιστημονικής φαντασίας κρύβεται μια ψυχρή στρατηγική λογική: όποιος ελέγχει τα ύψη και τις τροχιές, ελέγχει την πληροφορία, την επιτήρηση και, τελικά, την ισχύ αποτροπής.

Το ερώτημα δεν είναι αν το Luanniao θα πετάξει αύριο ή σε τρεις δεκαετίες. Το ερώτημα είναι τι σηματοδοτεί ήδη σήμερα. Και η απάντηση είναι ότι η στρατιωτική οικονομία μετατοπίζεται. Από τα πλοία στα δίκτυα, από τις βάσεις στις πλατφόρμες, από τη Γη στο όριο του Διαστήματος. Αν το σχέδιο υλοποιηθεί, δεν θα πρόκειται απλώς για ένα νέο οπλικό σύστημα, αλλά για την αρχή μιας νέας εποχής, όπου η έννοια της υπεροχής δεν θα μετριέται μόνο σε στόλους και αεροπορίες, αλλά σε ύψος, ταχύτητα και τεχνολογική ολοκλήρωση.

«Στον τοίχο της Καισαριανής μάς φέραν από πίσω κ’ ίσα έν’ αντρίκιο ανάστημα ψηλώσαν το σωρό»

Το βάρος της μνήμης είναι πάντα το βάρος ενός χρέους

Κανονικά δεν θα έπρεπε να εμφανιστούν κάποιες φωτογραφίες στο διαδίκτυο για να θυμηθούμε τους 200 της Καισαριανής. Ή αυτούς στο μπλόκο της Κοκκινιάς. Ή το Δίστομο και τα Καλάβρυτα…

Όχι γιατί οι φωτογραφίες δεν είναι σημαντικές, γιατί δίνουν πρόσωπο στα θύματα και αποτυπώνουν τη στιγμή που η βαρβαρότητα συναντά τη θυσία. Αλλά γιατί αυτή η μνήμη θα έπρεπε να είναι ούτως ή άλλως ζωντανή.

«Ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη είναι ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία», έγραψε κάποτε ο Μίλαν Κούντερα και γι’ αυτό ακριβώς μιλάμε.

Γιατί οι νεκροί της Καισαριανής, κομμουνιστές οι περισσότεροι που από κρατούμενοι της Μεταξικής Δικτατορίας βρέθηκαν κρατούμενοι των δυνάμεων κατοχής και άλλοι που είχαν συλληφθεί για την αντιστασιακή τους δράση, θυμίζουν ότι η ιστορία αυτής της χώρας είναι μια ιστορία αγώνων και θυσιών για ελευθερία, δημοκρατία και δικαιοσύνη.

Είναι η ιστορία ανθρώπων που «υπό κανονικές συνθήκες» δεν είχαν καμία διάθεση να γίνουν ήρωες. Ούτε να πάρουν τα όπλα. Ούτε να βρεθούν στην παρανομία. Ούτε να βρεθούν απέναντι σε ένα εκτελεστικό απόσπασμα.

Να δουλέψουν, να δημιουργήσουν, να ερωτευτούν, να κάνουν οικογένεια ήθελαν.

Και να ζουν σε έναν τόπο που να αξίζει να τον λένε πατρίδα.

Όμως, όταν ήρθε η ώρα, ένιωσαν ότι δεν είχαν άλλη επιλογή. Και πλήρωσαν το τίμημα. Άλλοι στα εκτελεστικά αποσπάσματα των κατακτητών, άλλοι στα βασανιστήρια των συνεργατών των κατακτητών και άλλοι αργότερα στα άλλα εκτελεστικά αποσπάσματα του Εμφυλίου και στις εξορίες.

Και πλήρωσαν το τίμημα, άλλοι στον υπέρτατο βαθμό, άλλοι με ταλαιπωρίες και βάσανα, ελπίζοντας ότι δεν θα πάει χαμένο. Ότι κάποια στιγμή τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα. Ότι άλλες και άλλοι, επόμενες γενιές θα ζήσουν σε έναν καλύτερο τόπο.

Για χρόνια η μνήμη τους διατηρήθηκε ζωντανή. Έγιναν στίχοι σε ποιήματα και σε τραγούδια. Κάποια στιγμή ήρθε κι η Πολιτεία και αναγνώρισε την ύπαρξή τους και τη μνήμη τους, εκείνον τον Αύγουστο του 1982 – τότε που η «συντηρητική παράταξη» αποχώρησε από τη Βουλή για να μην ψηφίσει την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης.

Τα χρόνια πέρασαν, όμως, η χώρα έμοιαζε να απομακρύνεται από εκείνα τα διλήμματα και τις διαιρέσεις και να παραδίδεται στην «ανάπτυξη». Κάποιοι θεώρησαν ότι μπορούσαν να ξαναγράψουν την ιστορία και να κάνουν θύτες τα θύματα και ήρωες τους θύτες. Η Ακροδεξιά, σε όλες τις παραλλαγές, προσπάθησε να αποκαταστήσει τη μνήμη των δωσίλογων, όταν δεν εξυμνούσε το φασισμό. Η μόνη κυβέρνηση που ξεκίνησε τη θητεία της με τον πρωθυπουργό να πηγαίνει στον τοίχο της Καισαριανής, πολεμήθηκε, την ώρα που στην Ευρώπη ο ιστορικός αναθεωρητισμός ήθελε να ξαναγράψει συνολικά την ιστορία του 20ου αιώνα.

Όμως, το χρέος, σε αυτούς που ήρθαν πριν από εμάς, σε αυτούς που αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν για εμάς και για όσους θα έρθουν μετά από εμάς, παραμένει. Ανεξόφλητο…

Πηγή: in.gr

Επιβατιδίνη – Τι γνωρίζουμε για το «δηλητήριο βατράχου» που φέρεται να σκότωσε τον Αλεξέι Ναβάλνι

Η επιβατιδίνη προκαλεί θάνατο λόγω παράλυσης των αναπνευστικών μυών. Ανιχνεύθηκε σε δείγματα που φέρονται να συλλέχθηκαν από το πτώμα του Αλεξέι Ναβάλνι.

Η επιβατιδίνη, το δηλητήριο με το οποίο η Ρωσία φέρεται να σκότωσε τον ηγέτη της αντιπολίτευσης Αλεξέι Ναβάλνι, είχε αρχικά θεωρηθεί άκρως υποσχόμενη ως παυσίπονο, 200 φορές πιο ισχυρό από τη μορφίνη. Δεν χρησιμοποιήθηκε όμως ποτέ ως φάρμακο, καθώς ακόμα και η ελάχιστη θεραπευτική δόση θα μπορούσε να προκαλέσει θάνατο.

Παρόμοια στη δομή της με τη νικοτίνη, η επιβαταδίνη ενεργοποιεί υποδοχείς στη νευρομυϊκή σύναψη, εκεί όπου τα νεύρα συνδέονται με τους μυς. Προκαλεί έτσι μούδιασμα και τελικά πλήρη παράλυση, με τον θάνατο να προκαλείται από ασφυξία λόγω διακοπής της αναπνοής.

Η επιβατιδίνη πήρε το όνομά της από τον βάτραχο Epipedobates anthonyi (επιπεδοβάτης του Άντονι, κεντρική εικόνα), ενδημικό είδος του Εκουαδόρ και του Περού, από τον οποίο απομονώθηκε το 1974. Αργότερα εντοπίστηκε στο δέρμα και άλλων δηλητηριωδών βατράχων της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής.

 Παρόλα αυτά, κανένα από τα είδη αυτά δεν είναι δηλητηριώδες όταν εκτρέφεται στο εργαστήριο. Σήμερα οι επιστήμονες πιστεύουν ότι τα βατράχια συσσωρεύουν στο δέρμα τους το δηλητήριο που προσλαμβάνουν καταναλώνοντας κάποιον άλλο, μέχρι σήμερα άγνωστο, οργανισμό, πιθανώς κάποιο έντομο.

Aν και η προέλευση της επιβατιδίνης παραμένει άγνωστη, δεκάδες μέθοδοι παραγωγής της στο εργαστήριο έχουν δημοσιευτεί μέχρι σήμερα.

Και η Ρωσία σίγουρα έχει κάποια εμπειρία με το δηλητήριο. Το 2013, ερευνητές του Ρωσικού Επιστημονικού Ινστιτούτου Οργανικής Χημείας και Τεχνολογίας δημοσίευσαν μελέτη για την αναλγητική δράση της επιβατιδίνης.

Όπως επισήμαναν οι New York Times, στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου το Ινστιτούτο είχε αναλάβει την επίβλεψη της καταστροφής των χημικών όπλων της Ρωσίας.

Ένα από αυτά ήταν το νόβιτσοκ, το οποίο χρησιμοποιήθηκε το 2020 σε απόπειρα δολοφονίας κατά του Ναβάλνι, σύμφωνα με γερμανούς ειδικούς που τον εξέτασαν κατά την ανάρρωσή του στο Βερολίνο. Το νόβιτσοκ είχε επίσης χρησιμοποιηθεί κατά του πρώην πράκτορα Σεργκέι Σκριπάλ και της κόρης του το 2018 στη Βρετανία.

Το 2020, η Ευρωπαϊκή Ένωση επέβαλε κυρώσεις κατά του ρωσιικού ινστιτούτου για τη χρήση του νόβιτσοκ.

«Εάν η επιβατιδίνη, μια τοξίνη, χρησιμοποιήθηκε πράγματι για δηλητηρίαση του Αλεξέι Ναβάλνι, αυτό θα παραβίαζε τη Συνθήκη για τα Βιολογικά και Τοξικά Όπλα του 1972 και τη Συνθήκη για τα Χημικά Όπλα του 1993» δήλωσε στον Guardian ο Άλαστερ Χέι, ομότιμος καθηγητής περιβαλλοντικής τοξικολογίας στο Πανεπιστήμιο του Λιντς.

Η Ρωσία έχει επικυρώσει και τις δύο συνθήκες, επισήμανε.

Ο Αλεξέι Ναβάλνι πίσω από αλεξίσφαιρο τζάμι σε δικαστήριο της Μόσχας στις 2 Φεβρουαρίου 2021 (Reuters)

Ο Αλεξέι Ναβάλνι πίσω από αλεξίσφαιρο τζάμι σε δικαστήριο της Μόσχας στις 2 Φεβρουαρίου 2021 (Reuters)

Λαθραία δείγματα

Ο Ναβάλνι πέθανε μυστηριωδώς σε φυλακή υψίστης ασφάλειας στη ρωσική Αρκτική το 2024, με τη Ρωσία να αποδίδει τον θάνατό του σε «φυσικά αίτια». Περίπου μια εβδομάδα αργότερα, η σορός του παραδόθηκε στη μητέρα του.

Τον περασμένο Σεπτέμβριο, η χήρα του Ναβάλνι, Γιούλια Ναβάλναγια, δήλωσε ότι οι συνεργάτες της είχαν καταφέρει να μεταφέρουν λαθραία δείγματα εκτός Ρωσίας, και ότι δύο εργαστήρια που δεν κατονόμασε είχαν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι δηλητηριάστηκε.

Όπως είπε, μια φωτογραφία από το κελί του πρώην συζύγου της έδειχνε εμετό στο πάτωμα, ενώ επίσημες αναφορές έδειχναν ότι πέντε εργαζόμενοι της φυλακής κατέθεσαν πως ο Ναβάλνι έκανε εμετό και είχε σπασμούς λίγο πριν πεθάνει.

To Σάββατο, πέντε ευρωπαϊκές κυβερνήσεις –Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, Σουηδία και Ολλανδία- εξέδωσαν κοινή ανακοίνωση σύμφωνα με την οποία τα βιολογικά δείγματα του Ναβάλνι βρέθηκαν να περιέχουν επιβατιδίνη.

«Μόνο η ρωσική κυβέρνηση είχε τα μέσα, το κίνητρο και την ευκαιρία να χρησιμοποιήσει αυτή τη θανατηφόρα τοξίνη εναντίον του Αλεξέι Ναβάλνι κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του στη Ρωσία» έγραφε η κοινή ανακοίνωση.

Μιλώντας σε δημοσιογράφους την ίδια ημέρα, η Ναβάλναγια έκανε λόγο για δικαίωση: «Θέλω να επαναλάβω: ο Βλαντιμίρ Πούτιν σκότωσε τον σύζυγό μου, Αλεξέι Ναβάλνι, χρησιμοποιώντας χημικό όπλο. Δεν είναι βέβαια είδηση ότι ο Βλαντιμίρ Πούτιν είναι δολοφόνος, τώρα όμως έχουμε ακόμα μια απόδειξη».

Η Μόσχα αρνήθηκε τις κατηγορίες.

Ο Ναβάλνι, σύμφωνα με συνεργάτες του, βρισκόταν κοντά στο να απελευθερωθεί στο πλαίσιο συμφωνίας ανταλλαγής κρατουμένων με τη Δύση λίγο πριν πεθάνει. Το Κρεμλίνο, λένε οι συνεργάτες του, τον δολοφόνησε για να τον ξεφορτωθεί οριστικά χωρίς να επηρεαστούν οι διαπραγματεύσεις για τη συμφωνία ανταλλαγής.

Τον Αύγουστο του 2024, λίγους μήνες μετά τον θάνατο του Ναβάλνι τον Φεβρουάριο, η Ρωσία και η Λευκορωσία απελευθέρωσαν και έστειλαν στην Τουρκία 16 άτομα, ανάμεσά τους και πολιτικοί κρατούμενοι.

Κεντρική εικόνα: Ruben Undheim / CC BY-SA 2.0