Οι εταιρείες ΑΙ απορροφούν όλη την παραγωγή και τα τσιπ μνήμης δεν αρκούν για άλλες εφαρμογές όπως τα κινητά και τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα.

Τα κέρδη πλήττονται, εταιρικά σχέδια εκτροχιάζονται και οι τιμές σεπολλά ηλεκτρονικά είδη εκτοξεύονται, καθώς η έλλειψη τσιπ μνήμης αρχίζει να οξύνεται, προειδοποιεί ένας αυξανόμενος αριθμός ηγετών της τεχνολογικής βιομηχανίας, συμπεριλαμβανομένων των Έλον Μασκ και Τιμ Κουκ, κρούοντας τον κώδωνα κινδύνου για μια εν εξελίξει παγκόσμια κρίση που θα επιδεινωθεί.

Από τις αρχές του 2026, η Tesla, η Apple και δώδεκα άλλες μεγάλες εταιρείες έχουν κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου ότι η έλλειψη Dram, ή δυναμικής μνήμης τυχαίας προσπέλασης, του θεμελιώδους δομικού στοιχείου σχεδόν κάθε τεχνολογίας, θα περιορίσει την παραγωγή, αναφέρει το Bloomberg.

Ο Κουκ προειδοποίησε ότι θα συμπιέσει τα περιθώρια κέρδους των iPhone. Η Micron Technology χαρακτήρισε το σημείο συμφόρησης «άνευ προηγουμένου». Ο Μασκ έφτασε σε αδιέξοδο με τη φύση του προβλήματος όταν δήλωσε ότι η Tesla θα πρέπει να κατασκευάσει το δικό της εργοστάσιο κατασκευής τσιπ μνήμης.

Τα κέντρα δεδομένων για τεχνητή νοημοσύνη στραγγίζουν την προσφορά τσιπ

Ο βασικός λόγος για την πίεση είναι η ανάπτυξη κέντρων δεδομένων για χρήση από τεχνητή νοημοσύνη (AI).

Εταιρείες όπως η Alphabet και η OpenAI απορροφούν ένα αυξανόμενο μερίδιο της παραγωγής τσιπ μνήμης – αγοράζοντας εκατομμύρια συστήματα τεχνητής νοημοσύνης της Nvidia που συνοδεύονται από τεράστιες ποσότητες μνήμης – για να εκτελούν τα chatbots και άλλες εφαρμογές τους.

Οι προκύπτουσες αυξήσεις τιμών αρχίζουν να μοιάζουν λίγο με τον υπερπληθωρισμό της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης.

Το κόστος ενός τύπου Dram αυξήθηκε κατά 75% από τον Δεκέμβριο έως τον Ιανουάριο, επιταχύνοντας τις αυξήσεις τιμών καθ’ όλη τη διάρκεια του τριμήνου των διακοπών.

Ένας αυξανόμενος αριθμός λιανοπωλητών και μεσαζόντων αλλάζει τις τιμές του κάθε μέρα. «RAMmageddon» είναι ο όρος που χρησιμοποιούν ορισμένοι για να περιγράψουν τι έρχεται.

Πηγή: OT

Στα πρόσφατα γεγονότα στις φυλακές Δομοκού και Κορυδαλλού αναφέρεται με ανακοίνωσή του ο ΣΥΡΙΖΑ και κατηγορεί την κυβέρνηση για την «απαράδεκτη αντεγκληματι9κή πολιτική της»

Σφοδρή κριτική στην κυβέρνηση ασκεί ο ΣΥΡΙΖΑ με φόντο τις δολοφονίες κρατουμένων στις φυλακές Δομοκού και Κορυδαλλού.

Ο Γιώργος Παπαηλιού, βουλευτής και τομεάρχης Δικαιοσύνης της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, σε δήλωσή του καταγγέλλει την κυβέρνηση ότι αφού προκάλεσε έναν «άνευ προηγουμένου υπερπληθυσμό κρατουμένων και οδήγησε στη φυλακή πάνω από 100 ανήλικα παιδιά, βλέπει τώρα τα αποτελέσματα των επιλογών της».

«Ο κυβερνητικός ποινικός λαϊκισμός δεν εκθέτει μόνο διεθνώς τη χώρα, για τις άθλιες συνθήκες κράτησης, αλλά κοστίζει και σε ανθρώπινες ζωές», αναφέρει ακόμα ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ που καταγγέλλει τα όσα συμβαίνουν στις φυλακές «με όπλα, συμβόλαια θανάτου, ξεκαθαρίσματα λογαριασμών, ναρκωτικά, επιθέσεις σε υπαλλήλους».

Δύο δολοφονίες στις φυλακές, μέσα σ’ ένα μήνα!

Την Κυριακή 15.2.2026 ένας κρατούμενος δολοφονήθηκε στις φυλακές Δομοκού. Πριν λίγες μέρες, στις 19.1.2026 ένα άλλος κρατούμενος είχε δολοφονηθεί στις φυλακές Κορυδαλλού.
Και δεν είναι μόνον αυτά: Όπλα, συμβόλαια θανάτου, ξεκαθαρίσματα λογαριασμών, ναρκωτικά, επιθέσεις σε υπαλλήλους·

Αυτά είναι τα σωφρονιστικά επιτεύγματα του κ. Χρυσοχοΐδη και του κ. Φλωρίδη!

Η κυβέρνηση, με την απαράδεκτη αντεγκληματική πολιτική της, αφού προκάλεσε έναν άνευ προηγουμένου υπερπληθυσμό κρατουμένων και οδήγησε στη φυλακή πάνω από 100 ανήλικα παιδιά, βλέπει τώρα τα αποτελέσματα των επιλογών της.

Και τρέχει, όπως-όπως, να κάνει αποσυμφόρηση, τρέμοντας, όμως, μην αποκαλυφθεί ότι αποφυλακίζει κρατουμένους.

Ο κυβερνητικός ποινικός λαϊκισμός δεν εκθέτει μόνο διεθνώς τη χώρα, για τις άθλιες συνθήκες κράτησης, αλλά κοστίζει και σε ανθρώπινες ζωές.

Καιρός να καταλάβουν στην κυβέρνηση ότι οι φυλακές δεν είναι ένα παιχνιδάκι για του επικοινωνιολόγους του κ. Μητσοτάκη.

Εκεί ζουν άνθρωποι με αξιοπρέπεια και ζωές!

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης υποστηρίζει ότι εκπροσωπεί τη σταθερότητα. Το ακριβώς αντίθετο ισχύει

Μιλώντας στην κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας της Νέας Δημοκρατίας ο πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, επιχείρησε για άλλη μια φορά να θέσει το εκβιαστικό δίλημμα μιας προεκλογικής εκστρατείας που έχει ήδη αρχίσει.

Και το δίλημμα αυτό ήταν για άλλη μια φορά μια παραλλαγή του «Μητσοτάκης ή χάος». Τώρα διατυπώθηκε ως εξής: ή η χώρα θα συνεχίσει να έχει κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ή θα βρεθεί ουσιαστικά ακυβέρνητη εξαιτίας των επικίνδυνων πειραματισμών όποιας κυβέρνησης τη διαδεχθεί, τουλάχιστον με βάση την τωρινή διάταξη των πολιτικών δυνάμεων.

Φαινομενικά αυτή φαντάζει μια εύλογη επιλογή πολιτικού τόνου από τη μεριά της κυβερνητικής παράταξης. Σύντομα κλείνει τα επτά χρόνια στην εξουσία, οπότε δύσκολα μπορεί να υποσχεθεί οτιδήποτε θα παρέπεμπε σε αλλαγή ή σε ριζική ανανέωση. Το μόνο που μπορεί να υποσχεθεί είναι η σταθερότητα, η προβλεψιμότητα, το γεγονός ότι τα πράγματα θα συνεχίσουν να είναι λίγο πολύ όπως τώρα, και σε αυτή τη βάση να προσπαθήσει να επενδύσει στην ανασφάλεια της κοινωνίας απέναντι στις ριζικές ανατροπές, ιδίως μιας κοινωνίας που ακόμη δεν έχει συνέλθει από το τραύμα της κρίσης και των μνημονίων.

Στην οικονομία πλάι στην ανασφάλεια που γεννά η ακρίβεια έρχεται να προστεθεί η μεγάλη αβεβαιότητα για το τι θα συμβεί από το 2027 όταν δεν θα υπάρχουν τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης, ενώ θα έχουν μειωθεί και τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κονδύλια σε κρίσιμους τομείς. Και την ανασφάλεια επιτείνει ο τρόπος που η κυβέρνηση αυτή έχει βάλει στο στόχαστρο των ευρωπαϊκών θεσμών τη χώρα μας, ύστερα από όλες τις αποκαλύψεις όχι μόνο για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά και για τα κονδύλια για την κατάρτιση.

Ως προς τη λειτουργία των θεσμών, η κυβέρνηση αυτή έχει δημιουργήσει μια συνθήκη βαθιάς θεσμικής αβεβαιότητας. Στην προσπάθειά της να αποκτήσει τον έλεγχο των «αρμών του κράτους» έχει υπονομεύσει τη λειτουργία των ανεξάρτητων αρχών, έχει προσπαθήσει να ποδηγετήσει τη δικαιοσύνη, έχει αντιμετωπίσει τη βουλή ως μπερντέ του καραγκιόζη και έχει επανειλημμένα προσπαθήσει να χειραγωγήσει την ενημέρωση. Αυτό σημαίνει ότι ο πολίτης δεν νιώθει πραγματική ασφάλεια απέναντι στην όποια αυθαιρεσία της εξουσίας.

Ακυβέρνητο είναι ένα καράβι που δεν έχει κυβερνήτη, ή που ο κυβερνήτης του δεν ξέρει να το κατευθύνει προς τα κάπου. Ακυβέρνητο, όμως, είναι ένα σκάφος και όταν ο κυβερνήτης του νομίζει ότι το πάει προς τα κάπου, ενώ στην πραγματικότητα πηγαίνει στα τυφλά.

Και όσο και εάν δεν θέλει να το παραδεχτεί η κυβέρνηση σε αυτή τη φάση βρισκόμαστε. Οτιδήποτε, η Νέα Δημοκρατία όρισε ως «σχέδιο» έχει δείξει τώρα όχι μόνον τα όρια του, αλλά και την αδυναμία να προτείνει μια διαφορετική πορεία. Επιπλέον, τα ίδια τα κυβερνητικά στελέχη φαίνεται ότι είναι πολύ απασχολημένα με την ατομική τους προβολή ή την όποια ατομική τους φιλοδοξία ώστε να μπορούν να προτείνουν μια διαφορετική πορεία. Σε ορισμένες περιπτώσεις βλέπουν τη συνέχεια της σημερινής κατάστασης ως έναν τρόπο να προσφέρουν ακόμη κάποια «παραδοτέα». Η αλαζονεία που προκαλεί το γεγονός ότι φαίνεται να μην έχουν αντίπαλο, απλώς κάνει τα πράγματα χειρότερα.

Πάνω από όλα, η Νέα Δημοκρατία και ο Κυριάκος Μητσοτάκης απέτυχαν σε αυτό που υποσχέθηκαν, δηλαδή μια νέα «κανονικότητα». Μπορεί οι πολίτες να μην αισθάνονται την ίδια ακραία οικονομική επισφάλεια που κυριάρχησε στην αρχή της κρίσης, όμως αυτό έχει ήδη αλλάξει από το δεύτερο μισό της προηγούμενης δεκαετίας. Αυτό που ζητούσαν πια όταν άρχισε να ανακάμπτει κάπως η οικονομία και όταν βγήκαμε από τα μνημόνια το 2018, ήταν μια νέα αισιοδοξία. Και αυτή όχι μόνο δεν υπάρχει, αλλά έχουμε και στοιχεία μιας νέας απαισιοδοξίας

Γιατί ποια αισιοδοξία και σιγουριά ότι αυτός που είναι στο τιμόνι ξέρει που πάει δίνει το γεγονός ότι η χώρα μας κατρακυλάει στις τελευταίες θέσεις στην Ευρώπη ταυτόχρονα ως προς την αγοραστική δύναμη, το κράτος δικαίου και την ελευθερία του Τύπου; Ή, για να το πω διαφορετικά, ακόμη και εάν δεχτούμε ότι ξέρει που το πάει σε σχέση με στενά συμφέροντα που με συνέπεια εξυπηρετεί, σε ποιο βαθμό το κάνει αυτό για το σύνολο της κοινωνίας;

Αυτό εξηγεί, άλλωστε, τη διάχυτη αίσθηση ανησυχίας που υπάρχει στην κοινωνία, ακόμη και εάν αυτή δεν παίρνει εκρηκτικές διαστάσεις. Οι πολίτες δεν αισθάνονται σιγουριά για το προς τα πού πάνε τα πράγματα συνολικά, αλλά και ατομικά.

Αυτό εξηγεί και την ανάγκη για πολιτική αλλαγή που αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις. Δεν είναι τόσο η «ανατροπή» που επιδιώκουν οι πολίτες, όσο να νιώσουν ξανά ότι υπάρχει μια κυβέρνηση που έχει ένα σχέδιο, ξέρει προς τα πού πρέπει να πάνε τα πράγματα και πρωτίστως ενδιαφέρεται για το πώς η κοινωνία θα γίνει λιγότερο ανασφαλής και περισσότερο δίκαιη. Και αυτή είναι και η ευθύνη όσων θέλουν να φέρουν την αλλαγή. Πρέπει να πείσουν ότι όντως έχουν ένα σχέδιο και να καλέσουν την κοινωνία να βάλει πλάτη σε αυτό.

Πηγή: in.gr

Hουσία, ως γνωστόν, κρύβεται συχνά στις λεπτομέρειες. Η δημοσιοποίηση των συγκλονιστικών φωτογραφιών από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944 ήρθε να μας υπενθυμίσει όχι μονάχα τη ναζιστική βαρβαρότητα αλλά και πώς ακριβώς βρέθηκαν αυτοί οι αγωνιστές στα χέρια των δημίων τους. Μέσα από τις πρώτες προσπάθειες ταυτοποίησης των εικονιζόμενων με συγκεκριμένους εκτελεσθέντες και τα βιογραφικά στοιχεία που τις συνοδεύουν αναδύθηκε μια συχνά αποσιωπημένη αλήθεια: μεγάλο μέρος των θυμάτων των κατοχικών «αντιποίνων» το προμήθευσαν στα εκτελεστικά αποσπάσματα τα ελληνικά σώματα ασφαλείας, που από το μεταξικό καθεστώς πέρασαν αυτόματα στην υπηρεσία (και) των κατοχικών αρχών.

Μεγάλο μέρος των εκτελεσμένων της Καισαριανής, ανάμεσά τους και δύο από εκείνους που φέρονται να αναγνωρίστηκαν στις επίμαχες φωτογραφίες (ο Δημήτρης Παπαδόπουλος κι ο Θρασύβουλος Καλαφατάκης), ήταν ήδη πολιτικοί κρατούμενοι επί Μεταξά, παρέμειναν στο ίδιο καθεστώς επί Κατοχής και τελικά παραδόθηκαν από τους εθνικόφρονες φύλακές τους στον κατακτητή για τα περαιτέρω. Πολλοί άλλοι, όπως οι (επίσης φερόμενοι ως αναγνωρισθέντες) Βασίλης Παπαδήμας και Ηλίας Ρίζος, συνελήφθησαν ως κομμουνιστές κατά την πρώτη φάση της Κατοχής, στο πλαίσιο της συνεργασίας της Χωροφυλακής με τους Ιταλούς, για να καταλήξουν κι αυτοί στο Χαϊδάρι και στον τοίχο του Σκοπευτηρίου. Ευκαιρίας δοθείσης, καλό είναι ως εκ τούτου να ξαναθυμηθούμε αυτή την ιδιότυπη εκδοχή «συνέχειας του κράτους», που κατά κανόνα συσκοτίζεται από το (ανιστόρητο αλλά βολικό) σχήμα μιας «πανεθνικής» αντίστασης υπεράνω πολιτικών και κοινωνικών αντιθέσεων.

Η διαταγή

Οι μαζικές συλλήψεις «κομμουνιστών» (στην πραγματικότητα, αριστερών κάθε λογής που ήταν καταχωρισμένοι ως τέτοιοι στα κιτάπια των ελληνικών υπηρεσιών ασφαλείας) ξεκίνησαν αμέσως μετά την εισβολή του Χίτλερ στη Σοβιετική Ενωση (22/6) και συνεχίστηκαν όλο το καλοκαίρι του 1941, τόσο στην Αθήνα όσο και στην επαρχία. Οπως διαπιστώνουμε από σχετικό φάκελο του Κεντρικού Γραφείου Ασφαλείας του Ράιχ (RSHA), οι ναζί είχαν στα χέρια τους ένα αρκετά πλούσιο αρχείο των ελληνικών υπηρεσιών ασφαλείας, στο οποίο καταγράφονταν ακόμα και «αποχαρακτηρισθέντες» ή απλά «ύποπτοι», οι οποίοι θεωρούνταν επίσης μολυσμένοι από τον ιό του μπολσεβικισμού και συνεπώς δυνητικά επικίνδυνοι. Το πιο εντυπωσιακό τεκμήριο αυτής της υπερεθνικής συνεργασίας μεταξύ συναδέλφων, στο όνομα του εκατέρωθεν εθνικού συμφέροντος και της κοινής πρόσληψης περί του βασικού εχθρού, το παρέχει ωστόσο η διαταγή του πρώτου κατοχικού αρχηγού της Χωροφυλακής, συνταγματάρχη Παναγιώτη Σπηλιωτόπουλου, προς τις υφιστάμενές του υπηρεσίες. Την παραθέτουμε αυτούσια, από την επίσημη έκδοση της Διευθύνσεως Ιστορίας Στρατού του ΓΕΣ («Αρχεία Εθνικής Αντίστασης 1941-1944», Αθήνα 1998, τ. 8ος, σελ. 25-26):

«ΑΡΧΗΓΕΙΟΝ ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΗΣ
ΤΜΗΜΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ
ΓΡΑΦΕΙΟΝ ΙΙον Αθήναι τη 21.8.1941

Προς
τας Ανωτέρας Διοικήσεις Χωροφυλακής
Αστυνομικήν Διεύθυνσιν Ειδικής Ασφαλείας

“Περί τρόπου συλλήψεως των Κομμουνιστών, εντολή των Ιταλικών αρχών κατοχής”

Λαβών αφορμήν εξ αναφοράς της Δ/σεως Ειδικής Ασφαλείας του Κράτους σχετικώς τη περιλήψει, μετά σύμφωνον γνώμην του Υπουργείου Δημ. Ασφαλείας, περί ης υπ’ αριθ. 18/145 ε.έ. διαταγή αυτού.

Καθορίζω

Τον ακόλουθον τρόπον συλλήψεως των Κομμουνιστών παρά της Διευθύνσεως Ειδ. Ασφαλείας ή άλλων Δ/σεων αξιωματικών Χωροφυλακής εντολή των Ιταλικών Αρχών Κατοχής.

Ι. Οσάκις αι αρχαί αυταί αιτώνται παρά της Διευθύνσεως Ειδικής Ασφαλείας ή άλλων Διοικήσεων αξιωματικών Χωροφυλακής την σύλληψιν Κομμουνιστού θα ενεργήται αμέσως ταύτη προς αποφυγήν πάσης τυχόν παρεξηγήσεως εις βάρος της συνεργασίας μετά των αρχών κατοχής.

ΙΙ. Ακολούθως η ενεργήσασα την σύλληψιν του Κομμουνιστού αρχή, βάσει των υπαρχόντων παρ’ αυτή στοιχείων θα παρέχει αμελητί πληροφορίας προς την Αστυνομικήν αρχήν ή Ιταλικήν αρχήν Κατοχής, περί του βαθμού του επικινδύνου του Κομμουνιστού, διά την τελικήν περί αυτού απόφασιν.

Εάν η ενεργήσασα την σύλληψιν Αρχή δεν κατέχει στοιχεία του συλληφθέντος θα γνωρίζη περί τούτου εις την Διεύθυνσιν Ειδικής Ασφαλείας του Κράτους (ήτις θα παρέχη τα αιτούμενα στοιχεία αρμοδίως). Τας ανωτέρω ενεργείας δέον να διακρίνη ταχύτης και ακρίβεια.

Η κατά τον ανωτέρω τρόπον ρύθμισις εις τα των συλλήψεων των Κομμουνιστών έχει ως αποτέλεσμα αφ’ ενός μεν να αποφεύγηται και η ελαχίστη χρονοτριβή δυναμένη να δημιουργήση προφανώς κίνδυνο παρεξηγήσεως, ότι ευνοούντες τους Κομμουνιστάς σκοπίμως κωλυσιεργούμεν εις την εκτέλεσιν των αιτήσεων των αρχών κατοχής, αφ’ ετέρου δε εξουδετερούται ο κίνδυνος εξαφανίσεως του Κομμουνιστού, μετά την οποίαν η χωροφυλακή δεν θα αποφύγει την κατηγορίαν ότι συνήργησεν εις ταύτην, ενώ έχομεν κάθε συμφέρον να ευρισκόμεθα εν αρμονία σχέσεων μετά των αρχών κατοχής.

Αξιώ επακριβή προς την παρούσα συμμόρφωσιν, παραγγέλλω όπως μοι αναφέρητε την λήψιν ταύτης.

Ο Αρχηγός
Σπηλιωτόπουλος Π.
Συν/ρχης πεζικού»

Εφαρμογή και επιβράβευση

Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Σπηλιωτόπουλος έδινε παρόμοιες εντολές. Ηδη από τις 2 Ιουλίου 1941 είχε επισημάνει με εμπιστευτική διαταγή του την «προκλητικήν στάσιν των κομμουνιστών, οίτινες ήρχισαν να κινούνται εντατικώς», προτρέποντας τους υφισταμένους του να μη διστάζουν να χρησιμοποιούν εναντίον τους τα όπλα, αξιοποιώντας την αυξημένη διοικητική ευχέρεια που τους παρείχε μια πρόσφατη (14/6) νομοθετική ρύθμιση (Κων/νος Αντωνίου, «Ιστορία της Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής», τ. Γ΄, Αθήναι 1967, σελ. 86). Ακολούθησε στις 5 Νοεμβρίου διαταγή του υπουργού Δημοσίας Ασφαλείας Νικολάου Μάρκου για την «πρόληψιν και τιμωρίαν των εγκλημάτων κατά του κοινωνικού καθεστώτος» (εν μέσω Κατοχής…) και τη στενή συνεργασία των σωμάτων ασφαλείας «μετά των Βασιλικών Καραμπινιέρων διά την καταστολήν ανατρεπτικών δράσεων και συνωμοσιών» εν γένει (Αντωνίου, όπ.π., σελ. 1.898).

Οι διαθέσιμες αφηγήσεις για την εφαρμογή αυτών των εντολών το καλοκαίρι του 1941 κάθε άλλο παρά σπανίζουν. Για λόγους χώρου, περιοριζόμαστε σε δύο μονάχα. Στην Πάτρα, ο αστυνομικός διευθυντής Γ. Κιόλας παρέδωσε στην Ιταλική Στρατιωτική Διοίκηση αναλυτική έκθεση με το ιστορικό του τοπικού εργατικού και αριστερού κινήματος, διανθισμένη με κατάλογο πολιτών που είχαν κατά καιρούς χαρακτηριστεί από την Ασφάλεια ως κομμουνιστές (Βασίλης Λάζαρης, «Πολιτική Ιστορία της Πάτρας», τ. Γ΄, Αθήνα 1989, σελ. 71-73). Στη δε Καλαμάτα, δεκάδες αριστεροί -«εργάτες, αγρότες, διανοούμενοι»- συνελήφθησαν προληπτικά από τη Χωροφυλακή και παραδόθηκαν στις 9 Ιουλίου στους Καραμπινιέρους, που τους μετέφεραν σιδηροδρομικά στις φυλακές της Πάτρας (Βάγγιω Βουρνά, «Οράματα και μνήμες», Αθήνα 2001, σελ. 140-3).

Μικρή λεπτομέρεια: Ως συναρχηγός της «εθνικιστικής» οργάνωσης Ρωμυλία-Αυλών-Νήσοι (ΡΑΝ), που το 1943-1944 συνεργάστηκε στενά με την κακόφημη «Χ», ο Σπηλιωτόπουλος θα διοριστεί τον Αύγουστο του 1944 στρατιωτικός διοικητής Αθηνών της κυβέρνησης Παπανδρέου. Η συνέχεια του κράτους είχε για ακόμα μια φορά θριαμβεύσει… 

Πηγή: efsyn