Στόχος του οικονομικού πολέμου των ΗΠΑ, το νησιωτικό έθνος είναι εδώ και καιρό όμηρος της αμερικανικής εσωτερικής πολιτικής.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ ισχυρίζεται ότι η κουβανική κυβέρνηση βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης και έχει αφήσει να εννοηθεί ότι θα μπορούσε να διατάξει επιχείρηση απαγωγής του ηγέτη της.

Η κυβέρνηση Τραμπ εντείνει τον οικονομικό αποκλεισμό των ΗΠΑ κατά της Κούβας και θα καλωσόριζε μια αλλαγή καθεστώτος στην Αβάνα.

Ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο φέρεται να καλλιεργεί τον εγγονό του Ραούλ Κάστρο ως πιθανό εταίρο για να αποδυναμώσει την εσωτερική αντίθεση στην αμερικανική κυριαρχία στο νησί.

Η σύγκρουση των ΗΠΑ με την Κούβα, ένα λείψανο του Ψυχρού Πολέμου, επιμένει λόγω των ιδιομορφιών της αμερικανικής εσωτερικής πολιτικής και της ιστορικής αμηχανίας για τις αποτυχημένες προσπάθειες ανατροπής του Φιντέλ Κάστρο και των διαδόχων του.

Η απαγωγή του προέδρου της Κούβας «δεν θα ήταν πολύ δύσκολη»

Αυτή την εβδομάδα, ο Τραμπ επαίνεσε την πολιτική του οικονομικού στραγγαλισμού της Κούβας. Αφού άσκησε πιέσεις στη Βενεζουέλα και το Μεξικό να σταματήσουν τις αποστολές πετρελαίου, σχολίασε: «Δεν υπάρχει πετρέλαιο. Δεν υπάρχουν χρήματα. Δεν υπάρχει τίποτα».

Ο Τραμπ δήλωσε ότι η Αβάνα πρέπει να καταλήξει σε συμφωνία ή να αντιμετωπίσει μια πιθανή στρατιωτική εισβολή των ΗΠΑ παρόμοια με την επιχείρηση του περασμένου μήνα στη Βενεζουέλα. Αμερικανικά στρατεύματα, ισχυρίστηκε, θα μπορούσαν να συλλάβουν τον Κουβανό πρόεδρο Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ, όπως έκαναν με τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο, και ότι μια τέτοια αποστολή «δεν θα ήταν πολύ δύσκολη» για το Πεντάγωνο.

Η αστραπιαία επιδρομή στο Καράκας, η οποία φέρεται να υποβοηθήθηκε από ένα μυστικό όπλο «αποσυναρμολόγησης» , χαιρετίστηκε από την κυβέρνηση Τραμπ ως σημαντική επιτυχία. Οι σκεπτικιστές υποστηρίζουν ότι η στρατηγική δωροδοκία αξιωματούχων της άμυνας της Βενεζουέλας μπορεί να εξηγήσει καλύτερα την έλλειψη αντίστασης.

«Ψάχνω για το επόμενο Delcy στην Κούβα»

Η αντιπρόεδρος Ντέλσι Ροντρίγκεζ ηγείται πλέον της Βενεζουέλας. Αμερικανοί αξιωματούχοι έχουν υπαινιχθεί ότι είναι η «γυναίκα τους στο Καράκας», αλλά εξακολουθούν να υπάρχουν όρια στο πόσο μπορεί η κυβέρνησή της να αλλάξει πολιτική για να ευχαριστήσει τον Τραμπ, ακόμη και αν είναι πρόθυμη.

Πηγές της Ουάσινγκτον λένε ότι το ίδιο σχέδιο μπορεί να ισχύει και για την Κούβα. Ο Ρούμπιο - ο οποίος πρόσφατα δήλωσε στους νομοθέτες ότι η κυβέρνηση «θα ήθελε πολύ να δει αλλαγή καθεστώτος» στην Αβάνα, αλλά δεν θα την θέσει σε ισχύ απαραίτητα - έχει έρθει σε επαφή με τον Ραούλ «Ελ Κανγκρέχο» Κάστρο, εγγονό του 94χρονου ηγέτη της επανάστασης Ραούλ, ανέφερε το Axios.

Ο πρώην γερουσιαστής της Φλόριντα, του οποίου η οικογένεια διέφυγε από τον Κουβανό δικτάτορα Φουλχένσιο Μπατίστα και του οποίου η πολιτική καριέρα χτίστηκε πάνω σε ψηφοφόρους κατά του Κάστρο, φέρεται να βλέπει «νεότερους, επιχειρηματίες Κουβανούς για τους οποίους ο επαναστατικός κομμουνισμός έχει αποτύχει» ως μια ευκαιρία για να προσελκύσει πολιτική αλλαγή. «Ψάχνουν για τον επόμενο Ντέλσι στην Κούβα», δήλωσε μια πηγή στο μέσο ενημέρωσης.

Από τον Κόλπο των Χοίρων στον «Κόλπο των Χοίρων»

Η κατάληψη της εξουσίας από τον Μπατίστα πυροδότησε την κουβανική επανάσταση του 1953. Η επακόλουθη ευθυγράμμιση του Κάστρο με το σοσιαλιστικό στρατόπεδο ήταν τόσο περιστασιακή όσο και ιδεολογική. Οι ιδιαιτερότητες της εσωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ κατέστησαν το νησιωτικό έθνος μόνιμο στόχο - λίγοι πολιτικοί θα διακινδύνευαν να αποξενώσουν ένα ισχυρό μπλοκ ψηφοφόρων σε μια αμφίρροπη πολιτεία.

Οι Κουβανοί εξόριστοι ηγήθηκαν της επίθεσης κατά τη διάρκεια της υποστηριζόμενης από τη CIA εισβολής στον Κόλπο των Χοίρων το 1961. Η επίθεση άνοιξε το δρόμο για την πιο επικίνδυνη αντιπαράθεση του Ψυχρού Πολέμου, καθώς ο Κάστρο συμφώνησε να φιλοξενήσει σοβιετικούς πυραύλους για αποτροπή και η Ουάσινγκτον απέδειξε ότι προτιμούσε να πάει σε πόλεμο παρά να τον επιτρέψει.

Το σύγχρονο αμερικανικό κοινό βλέπει την κληρονομιά της εχθρότητας προς την Κούβα μέσα από το πρίσμα ενός περίεργου σχεδίου της CIA να πέσει η εμβληματική γενειάδα του Κάστρο και όχι της πρότασης της υπηρεσίας να οργανώσει μια επίθεση με ψευδή σημαία για να δικαιολογήσει μια ολοκληρωτική εισβολή.

Ο Πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα προσπάθησε με προσοχή να διαλύσει την γεωπολιτική εκτροπή και να ομαλοποιήσει τους δεσμούς - ακόμη και όταν οι αμερικανικές υπηρεσίες συνέχιζαν να χρηματοδοτούν ράπερ και μια εφαρμογή « κουβανικού Twitter » για να υποδαυλίσουν αναταραχές. Ο Τραμπ ανέτρεψε την κατάσταση αφότου έγινε πρόεδρος το 2017.

Οι Αμερικανοί τροφοδοτήθηκαν με την αιώνια ιστορία του «συνδρόμου της Αβάνας», η οποία ισχυριζόταν μια παγκόσμια εκστρατεία από τη Ρωσία, την Κίνα ή οποιονδήποτε άλλον για να προκαλέσει συμπτώματα παρόμοια με το hangover σε Αμερικανούς κατασκόπους και διπλωμάτες.

Εν τω μεταξύ, το 2020, οι Βενεζουελάνοι απέκρουσαν μια φαρσοκωμωδώς αποτυχημένη εισβολή βετεράνων των ειδικών δυνάμεων των ΗΠΑ στον «Κόλπο των Χοιριδίων» - την οποία η απερχόμενη κυβέρνηση Τραμπ αρνήθηκε ότι ενορχήστρωσε.

Το δόγμα «Ντόνρο»

Επιστρέφοντας στην εξουσία, ο Τραμπ εγκατέλειψε τις ιδιωτικές επιχειρήσεις μανδύα και στιλέτο υπέρ της επίθεσης κατά των μη συνεργάσιμων εθνών με την πλήρη ισχύ του Πενταγώνου. Ομολογουμένως, προτιμά τα δραματικά χτυπήματα τύπου «χτύπημα και φυγή» αντί για την παρατεταμένη εκδημοκρατικοποίηση νεοσυντηρητικού τύπου μέσω έργων κατοχής.

Η Ουάσινγκτον ισχυρίζεται ότι έχει αναβιώσει το Δόγμα Μονρόε, την πολιτική του 19ου αιώνα που υποστήριζε ότι καμία άλλη μεγάλη δύναμη δεν μπορεί να αμφισβητήσει την ηγεμονία των ΗΠΑ στο Δυτικό Ημισφαίριο. Το «δόγμα Ντόνροε», όπως χαρακτηρίστηκε αστειευόμενος η εκδοχή του Τραμπ, διατυπώνεται ως άμυνα κατά της Κίνας και της Ρωσίας, παρά το γεγονός ότι καμία από τις δύο δεν δείχνει ενδιαφέρον για στρατιωτική ενίσχυση στη Λατινική Αμερική.

Ο Τραμπ έχει απειλήσει με βία εναντίον αντιπάλων και συμμάχων, σε μέρη κοντά και μακριά. Το Πεκίνο και η Μόσχα υποστηρίζουν ότι αποκαλύπτει την αληθινή φύση της «τάξης που βασίζεται σε κανόνες» την οποία προηγούμενοι Αμερικανοί ηγέτες συγκάλυψαν μιλώντας για δικαιοσύνη και κοινές αξίες.

Το Υπουργείο Πολέμου των ΗΠΑ προετοιμάζεται αυτή τη στιγμή για μια πιθανή επίθεση στο Ιράν - η οποία θα είναι η δεύτερη μέσα σε ισάριθμα χρόνια - αλλά θα μπορούσε να βρει ακόμα χώρο για κάποια καταστροφική δράση στην Κούβα.

Πηγή: RT

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Το έχουμε δει και ξαναδεί και ξαναδεί, νήπια ήμασταν και ασπρίζουν πλέον τα μαλλιά μας. Η επίσημη Εκκλησία είτε παραεκκλησιαστικές οργανώσεις είτε τσούρμα απλώς «ευλαβών» να γίνονται πυρ και μανία επειδή ένα έργο τέχνης χλευάζει –λέει– την πίστη τους. Να εξαπολύουν ιερό αγώνα εναντίον του. Να καταριούνται τον δημιουργό του. Να παίρνουν ενίοτε τον νόμο στα χέρια τους.

Το 1988, κάτι ρασοφόροι εισέβαλαν στον κινηματογράφο «Οπερα». Βρισκόμουν μεταξύ των θεατών, κάναμε χάζι στην αρχή το παραλήρημά τους, τους αυτοσχέδιους σταυρούς που κράδαιναν, τα θυμιατήρια με τα οποία λιβάνιζαν. Οταν όμως έβγαλαν μαχαίρια και κομμάτιασαν την οθόνη για να μην προβληθεί ο «Τελευταίος πειρασμός», τότε ανατριχιάσαμε. Οπως ανατριχιάσαμε και στο θέατρο «Χυτήριο», το 2012, που χρυσαυγίτες βουλευτές έσκισαν τη μαρκίζα του έργου «Corpus Cristi» και γιαούρτωσαν τους θεατές. Και τις προάλλες, που το κόμμα «Νίκη» απαίτησε την απαγόρευση του ντοκιμαντέρ «Αδέσποτα κορμιά» ενώ η Μητρόπολη Θεσσαλονίκης περιορίστηκε να ζητήσει την απόσυρση της αφίσας του. «Πώς είναι δυνατόν να εικονίζεται εσταυρωμένη στη θέση του Ιησού μία ημίγυμνη έγκυος, με χαρακτηριστικά που παραπέμπουν στην Παναγιά μας;» εξεμάνη μία, «δεξιά του Κυρίου», ραδιοφωνατζού.

Η πολιτική εξουσία συνήθιζε να στέκει στο πλευρό των αγανακτισμένων χριστιανών.

Το 1959, ο Κωνσταντίνος Τσάτσος διέταξε ως αρμόδιος υπουργός να μην ξαναπαιχτούν οι «Ορνιθες» του Αριστοφάνη. Η αριστουργηματική παράσταση σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν, μουσική Μάνου Χατζιδάκι, σκηνικά και κοστούμια Γιάννη Τσαρούχη. Ο ιερέας γαρ εμφανιζόταν με περιβολή ορθόδοξου παπά και οι ψαλμωδίες που απηύθυνε στα πουλιά θύμιζαν το βυζαντινό μέλος. Ο Τσάτσος βρήκε τον μάστορά του στο πρόσωπο του σπουδαίου γελοιογράφου Φωκίωνα Δημητριάδη που εφεξής τον σκιτσάριζε συντροφιά με μια κότα.

Το 1974, η Ιερά Σύνοδος σκανδαλίστηκε από τη ροκ όπερα «Jesus Christ Superstar» και η κυβέρνηση την κατέβασε άρον – άρον. Τι να περιμένεις; Για τη χούντα του Ιωαννίδη μιλάμε.

Το ερώτημα προκύπτει αβίαστα. Αισθάνεται ο οποιοσδήποτε, από τον απλό πιστό έως τον προκαθήμενο της Εκκλησίας, τόσο ανασφαλής; Νιώθει ειλικρινά ότι τα άγια των αγίων του προσβάλλονται, απειλούνται, από έναν καλλιτέχνη που απλώς ερμηνεύει διαφορετικά το Θείο Δράμα;

Πριν από αιώνες μάλιστα. Εάν απομακρυνόσουν ρούπι από την επίσημη χριστιανική διδασκαλία, αφοριζόσουν σαν αιρετικός. Στη Δύση, η Ιερά Εξέταση σε έστελνε στην πυρά. Παρήλθε ευτυχώς ο Μεσαίωνας, φωτίστηκαν τα μυαλά. Στην καθ’ημάς Ανατολή μπορεί να μη ζήσαμε αναγέννηση, η Ορθοδοξία ωστόσο ανέκαθεν υπήρξε πιο ανεκτική, πιο συγχωρητική από τον Καθολικισμό κι από τους σκληροπυρηνικούς προτεστάντες. Στους αντίποδες –και καμάρι της– των ισλαμιστών που αρκεί να ζωγραφίσεις τον προφήτη τους για να βγάλουν φετφά και να σε καταδικάσουν σε θάνατο.

Δεν αντιλαμβάνεται η Εκκλησία μας ποιοι επιδιώκουν να την παρασύρουν προς τον φανατισμό και την υστερία; Εκείνοι που έχουν να εισπράξουν. Οι χριστέμποροι, οι πολιτευτάκηδες, οι ιεροκήρυκες των καναλιών που αμ πουλάνε φάρμακα για τη φαλάκρα, αμ επιστολές του Ιησού.

Δεν καταλαβαίνει ότι προγράφοντας όποιον της βγάζει γλώσσα, τον κάνει μάγκα; Ποιος είναι ο ευκολότερος τρόπος για να στρέψεις τα φώτα επάνω σου; Να σκανδαλίσεις. Να πειράξεις τα θρησκευτικά ή τα εθνικά σύμβολα. Απαξ και σε στοχοποιήσει η Εκκλησία ή το κράτος, τι ανάγκη έχεις περαιτέρω διαφήμισης; Η κοινωνία των πολιτών θα σπεύσει στο πλευρό σου.

Γελιέσαι ασφαλώς άμα νομίζεις πως με το να παρουσιάσεις ως ομοφυλόφιλους τους Απόστολους, ως ερωτευμένο τον Ιούδα με τον Χριστό, θα αρθείς στο ύψος του Ροΐδη ή του Καζαντζάκη. Και το στριπτίζ ακόμα απαιτεί ταλέντο – εάν μια γυναίκα ανέβει στη σκηνή και πετάξει απλώς τα ρούχα της, οι θεατές μάλλον θα νιώσουν ότι βρίσκονται στο εξεταστήριο κάποιου γιατρού. Ενώ η μεγαλειώδης Ρίτα Χέιγουορθ άρκεσε να βγάλει το γάντι της στην «Gilda» για να κάψει τα κοντέρ του αισθησιασμού.

Η τέχνη συχνά προκαλεί. Μα ό,τι προκαλεί δεν είναι τέχνη. Πιο πιθανό να πρόκειται για μια κούφια πορδή.