Το αερόπλοιο μπορεί δυνητικά να παράγει 3 megawatt ηλεκτρικής ενέργειας, η οποία διοχετεύεται στο έδαφος μέσω καλωδίου των 2 χιλιομέτρων,

Η αιολική ενέργεια απογειώνεται: κινεζική εταιρεία δοκίμασε για πρώτη φορά ένα πελώριο αερόπλοιο που μεταφέρει ανεμογεννήτριες, μια υποψήφια λύση για την αξιοποίηση των σταθερών δυνατών ανέμων σε μεγάλο υψόμετρο.

Το αερόπλοιο S3000, ένα «ιπτάμενο σύστημα αιολικής ενέργειας», δοκιμάστηκε τον Ιανουάριο από την εταιρεία Beijing Linyi Yunchuan Energy Technology, αναφέρει το κινεζικό Global Times.

Με μήκος 60 μέτρα και πλάτος 40 μέτρα, το φουτουριστικό κατασκεύασμα περιέχει 20.000 κυβικά μέτρα αέριου ήλιου.

Σύμφωνα με την εταιρεία, το αερόπλοιο προσφέρει 12 ανεμογεννήτριες με συνολική ονομαστική ισχύ 3 megawatt, αρκετή για την τροφοδοσία χιλιάδων νοικοκυριών. Οι ανεμογεννήτριες βρίσκονται κρυμμένες μέσα στον φουσκωτό κεντρικό δακτύλιο του αερόπλοιου, σχεδιασμένο να μεγιστοποιεί την ταχύτητα του ανέμου.

Σύμφωνα με τον κατασκευαστή, τα ιπτάμενα συστήματα αιολικής ενέργειας έχουν δύο πιθανές εφαρμογές: την παροχή ρεύματος σε απομονωμένες περιοχές, για παράδειγμα συνοριακούς σταθμούς, και τη συμπλήρωση των συμβατικών συστημάτων ηλεκτροπαραγωγής στο έδαφος.

Θεωρητικά, θα ήταν μια ιδανική λύση για χώρες με περιορισμένο χώρο για εγκατάσταση χερσαίων ή υπεράκτιων αιολικών πάρκων.

Η εταιρεία έχει αρχίσει να κατασκευάσει έναν μικρό αριθμό αερόπλοιων, θα χρειαστούν όμως αρκετά χρόνια δοκιμών για να διαπιστωθεί αν η τεχνολογία είναι κατάλληλη για εμπορική χρήση.

Στην εθνική διάσκεψη της ιταλικής αριστερής οργάνωσης Compagno e il Mondo μίλησε ο Αλέξης Τσίπρας, τονίζοντας πως «οι προοδευτικές δυνάμεις έχουν αγωνιστεί στην Ελλάδα, την Ιταλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία και σε όλη την Ευρώπη ενάντια στις σύγχρονες ολιγαρχίες και τις κλεπτοκρατίες και θα συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε, ανεξάρτητα από τις δυσκολίες»

Στην εθνική διάσκεψη της ιταλικής αριστερής οργάνωσης Compagno e il Mondo μίλησε ο Αλέξης Τσίπρας, εστιάζοντας στην ανάγκη ανατροπής των συσχετισμών από τις προοδευτικές δυνάμεις, προκειμένου να αντιμετωπισθεί η άνοδος της άκρας δεξιάς.

«Εμείς, οι προοδευτικές δυνάμεις, πρέπει να αντισταθούμε και να φέρουμε ελπίδα ενάντια στον φόβο και αξιοπρέπεια ενάντια στις βάρβαρες νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Το πιο σημαντικό, πρέπει να προωθήσουμε το όραμα της ΕΕ στην οποία θέλουμε να ζήσουν οι μελλοντικές γενιές: Μια καλύτερη και κοινωνικά δίκαιη Ευρωπαϊκή Ένωση, όπου τα συμφέροντα του λαού δεν παραβλέπονται για χάρη των δισεκατομμυριούχων και των εταιρικών συμφερόντων. Και έχουμε αποδείξει, ξανά και ξανά, ότι μπορούμε να φέρουμε αλλαγή προς όφελος του λαού», τόνισε μεταξύ άλλων ο Αλέξης Τσίπρας.

Το Compagno e il Mondo, είναι πολιτική οργάνωση, που προέκυψε μετά την συνεργασία του αριστερού κομματος Articolo Uno με το Δημοκρατικό Κόμμα Ιταλίας, και ιδρύθηκε το 2023 με επικεφαλής τον πρώην βουλευτή, Arturo Scotto.

Καλημέρα αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες Θα ήθελα να σας μεταφέρω τους θερμότερους χαιρετισμούς μου για την εθνική σας συνέλευση και τους θερμότερους χαιρετισμούς μου ως φίλος και σύντροφός σας. Πρώτα απ’ όλα, θα ήθελα να υπογραμμίσω τον τίτλο της εθνικής σας συνδιάσκεψης: «La Nostra Parte» το οποίο σημαίνει «Το μερίδιό μας».

Τι κάνουμε για να καταφέρουμε αποτελεσματικές αλλαγές και να προστατεύσουμε τις κοινωνίες μας και τους συμπολίτες μας σε έναν κόσμο που αλλάζει συνεχώς και συχνά προς το χειρότερο;

Οι λαοί και οι κοινωνίες μας αντιμετωπίζουν μια σειρά από κρίσεις. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές δυνάμεις στην Ευρώπη συνεχίζουν με τις ίδιες καταστροφικές πολιτικές που διευρύνουν τις κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες, μαζί με μια βαθιά γεωπολιτική αστάθεια που απειλεί την παγκόσμια ειρήνη και σταθερότητα.

Η αποτυχία του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, δυστυχώς, δεν ακολουθήθηκε από μια ισχυρή επιστροφή προοδευτικών δυνάμεων. Αντίθετα, γινόμαστε μάρτυρες της ανόδου της ακροδεξιάς και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, με τρομακτικά αποτελέσματα: παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου από τη Βενεζουέλα μέχρι τη Γάζα, την παρακμή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του κράτους δικαίου, όπως είδαμε στη Μινεσότα και αλλού, και, φυσικά, την αναβίωση ρατσιστικών και ξενοφοβικών ιδεών.

Και εδώ είναι που το La Nostra Parte είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Έχουμε το καθήκον να ηγηθούμε της μάχης τόσο κατά της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης όσο και κατά της ιμπεριαλιστικής αποπαγκοσμιοποίησης. Προκειμένου να υπερασπιστούμε την ειρήνη και το διεθνές δίκαιο. Εμείς, οι προοδευτικές δυνάμεις, πρέπει να αντισταθούμε και να φέρουμε ελπίδα ενάντια στον φόβο και αξιοπρέπεια ενάντια στις βάρβαρες νεοφιλελεύθερες πολιτικές.

Το πιο σημαντικό, πρέπει να προωθήσουμε το όραμα της ΕΕ στην οποία θέλουμε να ζήσουν οι μελλοντικές γενιές: Μια καλύτερη και κοινωνικά δίκαιη Ευρωπαϊκή Ένωση, όπου τα συμφέροντα του λαού δεν παραβλέπονται για χάρη των δισεκατομμυριούχων και των εταιρικών συμφερόντων. Και έχουμε αποδείξει, ξανά και ξανά, ότι μπορούμε να φέρουμε αλλαγή προς όφελος του λαού.

Οι προοδευτικές δυνάμεις έχουν αγωνιστεί στην Ελλάδα, την Ιταλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία και σε όλη την Ευρώπη ενάντια στις σύγχρονες ολιγαρχίες και τις κλεπτοκρατίες. Ενάντια στην ψευδή τους αφήγηση ότι τα μεγάλα συμφέροντα πρέπει να επιβιώσουν, επιβεβαιώνουμε μια παγκόσμια αλήθεια: καμία κοινωνία δεν μπορεί να ευδοκιμήσει αν βάζουμε το χρήμα πάνω από τους ανθρώπους.

Όπως είπε και ο Αντόνιο Γκράμσι, η αλήθεια είναι επαναστατική. Έτσι, ανεξάρτητα από τις δυσκολίες, θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε. Γιατί ιστορικά, αυτό είναι το μερίδιό μας και το καθήκον μας. Με αυτές τις σκέψεις, θα ήθελα να σας ευχηθώ κάθε επιτυχία στην εθνική σας συνέλευση.

Ο υπουργός Υγείας ας αφήσει τις ρητορικές υπερβολές και ας αναρωτηθεί γιατί οι άνθρωποι που κρατούν όρθιο το ΕΣΥ διαμαρτύρονται

Κάποτε ήταν οι «ήρωες με τις λευκές μπλούζες», οι γιατροί και νοσηλευτές που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή της μάχης κατά της πανδημίας. Σήμερα, αντιμετωπίζονται ως «ταραξίες».

Όμως, πρόκειται για τους ίδιους ανθρώπους, αυτές και αυτούς που κρατούν όρθιο το δημόσιο σύστημα υγείας, που εξασφαλίζουν ότι η χώρα δεν αντιμετωπίζει υγειονομικές κρίσεις, που θα ξαναβρεθούν στην πρώτη γραμμή σε οποιαδήποτε έκτακτη ανάγκη.

Οι άνθρωποι αυτοί σήμερα διαμαρτύρονται για τα προβλήματα στο δημόσιο σύστημα υγείας. Τις ελλείψεις σε προσωπικό και σε εξοπλισμό αλλά και τις χαμηλές απολαβές που δημιουργούν προβλήματα στην προσέλκυση γιατρών για να στελεχώσουν ιδίως περιφερειακά νοσοκομεία. Το γεγονός ότι χρειάζεται να εργάζονται εξαντλητικά για να μπορέσουν να κάνουν τη δουλειά τους. Τη διαρκή αναμέτρηση με πολιτικές που αντιμετωπίζουν τη δημόσια υγεία ως δαπάνη που πρέπει να μειωθεί.

Λέει ο υπουργός ότι γίνονται σημαντικά έργα. Όμως, γιατί τότε γιατροί υποστηρίζουν επώνυμα ότι τα έργα αυτά δεν έχουν ολοκληρωθεί και υπάρχουν σοβαρά προβλήματα; Γιατί επιμένουν ότι τμήματα νοσοκομείων υπολειτουργούν; Γιατί π.χ. στη Νίκαια καταγγέλλουν ότι το ανακαινισμένο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών, το οποίο πήγε να εγκαινιάσει, έχει πλημμυρίσει τρεις φορές από όταν εγκαινιάστηκε;

Σε τελική ανάλυση για κανένα γιατρό και νοσηλευτή η διαμαρτυρία και οι συγκεντρώσεις δεν είναι «χόμπι». Με τους ασθενείς θέλουν να ασχολούνται και να κάνουν τη δουλειά τους. Ιδίως όταν – όπως γνωρίζει πολύ καλά και ο ίδιος υπουργός – οι γιατροί που δέχτηκαν την «ειδική περιποίηση» των ΜΑΤ στη Νίκαια είναι μερικοί από τους καλύτερους που έχουμε στη χώρα.

Από εκεί και πέρα καταλαβαίνω ότι ο υπουργός Υγείας κυρίως ενδιαφέρεται για τις δηλώσεις που θα μπορέσει να κάνει για οποιοδήποτε θέμα. Λογικό είναι, προεκλογική περίοδο έχουμε και έχει ξεκινήσει η μάχη του σταυρού.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι πρέπει να χαθεί το μέτρο. Γιατί το «θα με είχανε σκοτώσει, χωρίς τα ΜΑΤ», είναι μια κουβέντα που ένας υπουργός που ενδιαφέρεται να συνεχίσει να συνομιλεί με τους ανθρώπους που εργάζονται σε έναν νευραλγικό κλάδο όπως η δημόσια υγεία, δεν τη λέει. Ακόμη και εάν αισθάνεται ότι αυτό εξυπηρετεί την όποια «εικόνα» θέλει να παρουσιάσει. Ένταση υπήρξε σίγουρα, αλλά έπαιξε ρόλο και η αστυνομία σε αυτή, αλλά η ρητορική για «τραμπούκους» απλώς δείχνει ότι δεν έχει καμία διάθεση να συζητήσει με τους διαμαρτυρόμενους υγειονομικούς.

Και βέβαια όσο και εάν καταλαβαίνω ότι θέλει να απευθυνθεί σε ένα δεξιό ακροατήριο, εντούτοις «ατάκες» που εξισώνουν κομμουνισμό και φασισμό, λίγες μέρες αφότου ήρθαν στο φως φωτογραφίες από την εκτέλεση κομμουνιστών στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944, ή αναφορές στο ότι κάποιοι διαμαρτύρονται απλώς επειδή είναι κομμουνιστές, απλώς δείχνουν και τον πραγματικό «πολιτικό πολιτισμό» του Άδωνι Γεωργιάδη. Εκτός και εάν ο αντικομμουνισμός «παλαιάς κοπής» είναι πλέον επίσημη κυβερνητική γραμμή.

Σε κάθε περίπτωση, το δημόσιο σύστημα υγείας, η στελέχωση, ενίσχυση και αναβάθμισή του είναι μια πραγματική «εθνική υπόθεση». Οφείλουμε να ακούσουμε τη διαμαρτυρία των ανθρώπων που το κρατούν όρθιο. Και να δούμε πώς τα σοβαρά προβλήματα που διαρκώς αναδεικνύουν θα αντιμετωπιστούν όπως πρέπει.

Πηγή: in.gr

Το γεγονός ότι η πλειοψηφία των πολιτών δηλώνει ότι το 2019 είχε μεγαλύτερη οικονομική άνεση, απλώς αποδεικνύει την απόσταση ανάμεσα στην κυβερνητική ρητορική και την κατάσταση της ελληνικής κοινωνίας

Ήταν ένα από τα πιο εντυπωσιακά ευρήματα της πρόσφατης δημοσκόπησης της Metron Analysis για το MEGA. Η πλειοψηφία των ερωτηθέντων (52%) απάντησε ότι το 2019 είχε μεγαλύτερη οικονομική άνεση σε σχέση με σήμερα.

Η διαπίστωση αυτή εντυπωσιάζει γιατί βασική πλευρά της κυβερνητικής ρητορικής το τελευταίο διάστημα είναι το υποτιθέμενο success story στην οικονομία, ως προς τη διατήρηση ρυθμών ανάπτυξης υψηλότερων από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ως προς την υποχώρηση της ανεργίας και ως προς την αύξηση των εισοδημάτων και του μέσου μισθού.

Όμως, φαίνεται ότι η εκτίμηση των πολιτών είναι ότι η πραγματικότητα είναι πιο κοντά στο «οι αριθμοί ευημερούν και οι άνθρωποι δυστυχούν».

Και στην Ελλάδα το πραγματικό κόστος ζωής, δηλαδή όλα τα αναγκαία έξοδα των νοικοκυριών μαζί με το κόστος στέγασης, έχει εκτοξευθεί, απορροφώντας τις αυξήσεις των ονομαστικών αποδοχών και των ονομαστικών εισοδημάτων.

Είναι αυτό που αισθάνονται οι πολίτες όταν από τη μια βγάζουν σχετικά περισσότερα, αλλά βλέπουν τα χρήματα αυτά να τελειώνουν πριν τελειώσει ο μήνας.

Το 2019 η χώρα μόλις είχε βγει από τα μνημόνια. Είχε ήδη αρχίσει να μειώνεται η ανεργία, είχε υπάρξει η πρώτη αύξηση του κατώτερου μισθού, και φαίνονταν τα σημάδια μιας αναπτυξιακής δυναμικής. Οι πολίτες ένιωθαν ότι για πρώτη φορά μετά από σχεδόν 10 χρόνια μπορούσαν να αντιμετωπίσουν το μέλλον με μια αισιοδοξία και ότι η χώρα μπορούσε να επιστρέψει στην «κανονικότητα». Αυτό τους έκανε να αισθάνονται ότι μπορούν να ανταποκριθούν οικονομικά στις ανάγκες τους.

Η αισιοδοξία αυτή δεν ήταν αβάσιμη. Η χώρα δεν ήταν πια υπό επιτήρηση. Το χρέος είχε ρυθμιστεί και άρα η όποια κυβέρνηση μπορούσε να κάνει σχεδιασμό χωρίς αυτόν τον βραχνά. Υπήρχε ένα χρηματοδοτικό «μαξιλάρι» που μπορούσε να αξιοποιηθεί.

Αυτή ήταν η ευκαιρία και για την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, αυτή ήταν και η προσδοκία.

Ακόμη και η πανδημία μπορεί να έφερε μια πρόσκαιρη ύφεση, αλλά οι διάφορες ενισχύσεις και η χαλάρωση των δημοσιονομικών κανόνων άφηναν περιθώρια για την επόμενη μέρα, ενώ μετά ήρθε και το Ταμείο Ανάκαμψης με πολύ μεγάλες δυνατότητες για χρηματοδότηση υποδομών.

Άρα η κυβέρνηση εξακολουθούσε να έχει έναν οικονομικό ούριο άνεμο, για μια ανάπτυξη με προοπτική, για αναδιανομή και για πραγματική βελτίωση της θέσης των λαϊκών στρωμάτων και της μεσαίας τάξης.

Αντ’ αυτού, αυτό που είδαμε ήταν η επιμονή στις παραδοσιακές «μηχανές ανάπτυξης» όπως ο τουρισμός και η εστίαση και στο real estate που δεν δημιουργούν πλήθος θέσεων εργασίας υψηλής ειδίκευσης και απολαβών, η αδυναμία (και επί της ουσίας απροθυμία) να υπάρξουν μέτρα συγκράτησης του πληθωρισμού (όπως π.χ. με παρεμβάσεις στους έμμεσους φόρους), η άρνηση παρεμβάσεων για να ανακοπούν φαινόμενα στεγαστικής κρίσης, αδυναμία πλήρους αξιοποίησης του Ταμείου Ανάκαμψης, και εκτεταμένες πρακτικές διασπάθισης και κακοδιαχείρισης ευρωπαϊκών και εθνικών πόρων (από τη «Λίστα Πέτσα» μέχρι τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τα κονδύλια για την κατάρτιση της ΔΥΠΑ).

Όλα αυτά προφανώς ευνόησαν κάποια κοινωνικά στρώματα – το 27% δηλώνει στην ίδια έρευνα ότι σήμερα έχει μεγαλύτερη οικονομική άνεση–, όμως όχι την κοινωνική πλειοψηφία. Αυτό εξηγεί γιατί είναι μειοψηφικό το κομμάτι που υποστηρίζει στις δημοσκοπήσεις ότι τα πράγματα πάνε προς τη σωστή κατεύθυνση, ενώ πάνω από τα δύο τρίτα επιμένουν ότι η χώρα πάει προς τη λάθος κατεύθυνση.

Γιατί μπορεί σήμερα οι άνθρωποι να μην αισθάνονται ότι χάνουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους, όπως έγινε στην περίοδο της κρίσης και των μνημονίων, όταν έχαναν τη δουλειά τους, έβλεπαν τρομακτικές μειώσεις εισοδημάτων, και τα παιδιά τους να μην μπορούν να βρουν οποιαδήποτε απασχόληση, όμως την ίδια στιγμή αισθάνονται ότι δεν μπορούν να κάνουν σχέδια για το μέλλον, ότι είναι ανασφαλείς ως προς την επάρκεια του εισοδήματός τους, ότι αγωνιούν για τις προοπτικές των παιδιών τους. Και γι’ αυτό ακόμη και εάν οι ονομαστικοί μισθοί τους είναι σαφώς αυξημένοι δεν αισθάνονται ότι έχουν μεγαλύτερη οικονομική άνεση σε σχέση με το 2019.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι πλέον το κυβερνητικό αφήγημα δεν περπατάει και ότι η οικονομία έχει πάψει εδώ και καιρό να είναι το ισχυρό χαρτί της κυβέρνησης όπως θα ήθελε – η ακρίβεια και η οικονομία είναι στην κορυφή των λόγων που οι πολίτες σήμερα την αποδοκιμάζουν στις δημοσκοπήσεις. Αντιθέτως, η οικονομία εξηγεί γιατί οι επόμενες εκλογές σε καμιά περίπτωση δεν θα είναι επανάληψη αυτών του 2023, γιατί η ανασφάλεια είναι μεγαλύτερη και το ρήγμα βαθύτερο και οι πολίτες πλέον δεν μπορούν να δώσουν την ίδια εμπιστοσύνη σε μια κυβέρνηση που έχει ήδη διανύσει και μεγάλο μέρος του έβδομου έτους στην εξουσία. Εξ ου και η σταθερή καταγραφή στις δημοσκοπήσεις και ενός πλειοψηφικού αιτήματος πολιτικής αλλαγής.