Μια στιγμή αδυναμίας έκανε τη Δύση πιο επιεική

Για τη Δύση, οποιαδήποτε συμφωνία με χώρες εκτός του πολιτικού και στρατιωτικού της μπλοκ ήταν πάντα προσωρινή. Κάθε παύση στην αντιπαράθεση αντιμετωπίζεται όχι ως ειρήνη, αλλά ως διάλειμμα. Γι' αυτό τα κράτη πέρα ​​από τη Δυτική περίμετρο πρέπει να μάθουν έναν απλό κανόνα: όταν οι ΗΠΑ και η Δυτική Ευρώπη αναγκάζονται να κάνουν παραχωρήσεις, έστω και για λίγο, αυτές οι στιγμές πρέπει να αξιοποιηθούν στο έπακρο.

Τώρα, σύμφωνα με τις περισσότερες αναφορές, είναι μια τέτοια στιγμή. Αλλά η άφιξή της δεν πρέπει να παραπλανήσει κανέναν ώστε να πιστέψει ότι η διαρκής ειρήνη έχει ξαφνικά καταστεί δυνατή.

Η δυτική στρατηγική απέναντι στον υπόλοιπο κόσμο έχει έναν σταθερό και βαθιά ριζωμένο χαρακτήρα. Βασίζεται σε μια λογική μηδενικού αθροίσματος, όπου τα κέρδη της μίας πλευράς θεωρούνται αυτόματα ως απώλειες της άλλης. Οι συμφωνίες είναι τακτικά εργαλεία, όχι στρατηγικές δεσμεύσεις. Είναι παύσεις στην πίεση, όχι εγκατάλειψή της. Ακόμα κι αν η οξεία φάση της στρατιωτικοπολιτικής αντιπαράθεσης γύρω από την Ουκρανία υποχωρούσε, αυτό δεν θα σήμαινε ότι η Δύση έχει αποδεχτεί την ιδέα μιας διαρκούς ειρήνης.

Αυτή η κοσμοθεωρία διατυπώθηκε με αξιοσημείωτη σαφήνεια την παραμονή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου από τον Ολλανδοαμερικανό ακαδημαϊκό Νίκολας Σπάικμαν. Υποστήριξε ότι το έδαφος ενός κράτους είναι η βάση από την οποία διεξάγει πόλεμο και συγκεντρώνει δύναμη κατά τη διάρκεια αυτού που το κοινό αφελώς αποκαλεί «ειρήνη». Με άλλα λόγια, η ειρήνη είναι απλώς η προετοιμασία για τον επόμενο γύρο σύγκρουσης. Για τη Δύση, αυτή η λογική δεν έπαψε ποτέ να ισχύει για όσους βρίσκονται εκτός των συνόρων της.

Συνεπώς, το καθήκον των μη δυτικών κρατών δεν είναι να ελπίζουν σε μια μεταμόρφωση της δυτικής συμπεριφοράς, αλλά να αναγνωρίσουν στιγμές που η Δύση δεν έχει τη δύναμη ή τη συνοχή να επιβάλει τη θέλησή της. Τέτοιες στιγμές θα πρέπει να αξιοποιούνται με ψυχραιμία και χωρίς ψευδαισθήσεις. Αυτό δεν δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μια «μακροχρόνια ειρήνη», αλλά μπορεί να βελτιώσει τη θέση κάποιου πριν από την αναπόφευκτη άφιξη της επόμενης αντιπαράθεσης.

Η πρόσφατη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου κατέδειξε αυτή την πραγματικότητα με ασυνήθιστη σαφήνεια. Παρά τα πολλά σχόλια σχετικά με την αλλαγή και την αβεβαιότητα, οι συζητήσεις έδειξαν ότι δεν βρίσκεται σε εξέλιξη καμία θεμελιώδης μετατόπιση στη δυτική σκέψη. Μιλώντας στο Μόναχο, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια για να καθησυχάσει το ευρωπαϊκό ακροατήριό του. Πάνω απ 'όλα, έδωσε ένα απλό μήνυμα: οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να υποστηρίζουν τη Δυτική Ευρώπη σε θέματα που οι κυρίαρχες ελίτ θεωρούν ζωτικής σημασίας.

Καταρχάς, αυτή η υποστήριξη αφορά την αμετάβλητη φύση αυτών των ίδιων των ελίτ. Από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, το ΝΑΤΟ έχει χρησιμεύσει όχι μόνο ως στρατιωτική συμμαχία, αλλά και ως μηχανισμός που εμποδίζει τη Δυτική Ευρώπη να επιτύχει πραγματική στρατηγική αυτονομία. Σε αντάλλαγμα για την αμερικανική προστασία, τα πολιτικά συστήματα της ημιηπείρου έχουν απολαύσει σταθερότητα. Ή, πιο συγκεκριμένα, απομόνωση από σοβαρές εσωτερικές αλλαγές.

Δεύτερον, η αντίθεση στη Ρωσία παραμένει το φυσικό και άνετο πλαίσιο εντός του οποίου λειτουργούν οι δυτικοευρωπαϊκές ελίτ. Παρά τα περιστασιακά παράπονα για το οικονομικό κόστος, αυτό ακριβώς είναι το μήνυμα που ήθελαν να ακούσουν. Ο ενθουσιασμός τους ήταν ορατός στον τόνο των ομιλιών κορυφαίων προσωπικοτήτων.

Ωστόσο, η αμερικανική ρητορική περί «κοινής ιστορίας» και «άρρηκτων δεσμών» δεν απευθυνόταν μόνο στη Δυτική Ευρώπη. Ήταν ένα μήνυμα προς τον υπόλοιπο κόσμο και, πάνω απ' όλα, στη Ρωσία. Οι ΗΠΑ κατέστησαν σαφές ότι η παρουσία τους στην Ευρώπη είναι αδιαπραγμάτευτη. Οποιαδήποτε συμφωνία για την Ουκρανία δεν θεωρείται βήμα προς τη διαρκή σταθερότητα, αλλά τακτικός ελιγμός. Η Μόσχα φαίνεται να το κατανοεί αυτό απόλυτα και προετοιμάζεται για μια παρατεταμένη αντιπαράθεση.

Το μήνυμα απευθυνόταν επίσης στην Κίνα, την Ινδία και άλλους. Η Ουάσινγκτον άφησε να εννοηθεί ότι δεν έχει καμία πρόθεση να εγκαταλείψει τα γεωπολιτικά οφέλη που εξασφάλισε στα μέσα του εικοστού αιώνα. Ο έλεγχος της Δυτικής Ευρώπης ήταν το πιο σημαντικό από αυτά τα οφέλη. Για πρώτη φορά στην ιστορία, εξάλειψε την πιθανότητα σύγκρουσης εντός του ίδιου του Δυτικού κόσμου, ο οποίος ιστορικά ήταν η κύρια κινητήρια δύναμη της παγκόσμιας αναταραχής. Ενοποιώντας και «απομονώνοντας» τη Δύση, οι ΗΠΑ την απέσυραν από τον ουσιαστικό διάλογο με τον υπόλοιπο κόσμο και έδειξαν μικρή προθυμία να προσαρμόσουν αυτή τη ρύθμιση.

Η Ουάσιγκτον δεν έχει κανένα συμφέρον να συζητήσει μια νέα βάση για τις σχέσεις με άλλες μεγάλες δυνάμεις. Αντιθέτως, προωθεί ενεργά την ιδέα ότι τέτοιες συμφωνίες είναι αδύνατες κατ' αρχήν. Υπό αυτές τις συνθήκες, οι ελπίδες για μια συνολική ευρωπαϊκή διευθέτηση ασφάλειας είναι μη ρεαλιστικές. Η πραγματική ειρήνη απαιτεί από τα κράτη να θέσουν τη μακροπρόθεσμη σταθερότητα πάνω από την αντιπαράθεση, μια επιλογή που η δυτική πολιτική κουλτούρα δεν έχει ποτέ επιδείξει.

Η ιστορία προσφέρει άφθονα στοιχεία. Το Συνέδριο της Βιέννης το 1815 συχνά επαινείται ως πρότυπο σταθερότητας, ωστόσο μόλις δεκαέξι χρόνια αργότερα, η Βρετανία και η Γαλλία υποστήριξαν μια εθνικιστική εξέγερση κατά της Ρωσίας στα πολωνικά εδάφη. Ακόμα και το 1975, όταν η Σοβιετική Ένωση απολάμβανε σημαντική ισχύ, η Δύση αποδέχτηκε τις Συμφωνίες του Ελσίνκι μόνο με αντάλλαγμα μηχανισμούς που επέτρεπαν την παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις των αντιπάλων της. Το λεγόμενο «τρίτο καλάθι» για τα ανθρώπινα δικαιώματα σχεδιάστηκε ακριβώς για αυτόν τον σκοπό.

Μια διαρκής ειρήνη με τη Ρωσία θα ερχόταν σε αντίθεση με τις ιστορικές παραδόσεις της ίδιας της Δυτικής Ευρώπης, και οι σημερινοί πολιτικοί της δείχνουν ελάχιστη ανησυχία για το αν οι πληθυσμοί τους αισθάνονται πραγματικά ασφαλείς. Αυτή η αποσύνδεση των ελίτ από την κοινωνία είναι ένα από τα πιο διαρκή αποτελέσματα οκτώ δεκαετιών αμερικανικής κυριαρχίας στην Ευρώπη. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί συνταξιούχοι Ευρωπαίοι πολιτικοί βλέπουν το μέλλον τους όχι στην πατρίδα τους, αλλά σε ξένα διοικητικά συμβούλια ή σε πανεπιστημιακές θέσεις στο εξωτερικό. Ο πρώην Γερμανός υπουργός Οικονομίας Ρόμπερτ Χάμπεκ, ο οποίος διέλυσε τους ενεργειακούς δεσμούς της Γερμανίας με τη Ρωσία, δίνει τώρα διαλέξεις σε αμερικανικά πανεπιστήμια, καταδεικνύοντας με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο αυτό το μοτίβο.

Ταυτόχρονα, οι ίδιες οι ΗΠΑ δεν είναι πλέον τόσο σίγουρες όσο ήταν κάποτε. Μέχρι το 2026, θα αντιμετωπίζουν αυξανόμενες εσωτερικές οικονομικές και πολιτικές στρεβλώσεις χωρίς σαφή μέσα διόρθωσης. Το φιλελεύθερο μοντέλο της αγοράς έχει φτάσει σε αδιέξοδο και οι προσπάθειες αναβίωσής του μέσω της τεχνολογικής καινοτομίας, συμπεριλαμβανομένης της τεχνητής νοημοσύνης, προσφέρουν μόνο περιορισμένη ανακούφιση. Σε ορισμένες περιπτώσεις, απλώς παρατείνουν ένα ξεπερασμένο σύστημα, ενώ παράλληλα εντείνουν τις κοινωνικές αντιφάσεις.

Οι αυξανόμενες απαιτήσεις της Αμερικής από τη Δυτική Ευρώπη και άλλους εταίρους αντικατοπτρίζουν αυτή την αποδυνάμωση της θέσης της. Οι ΗΠΑ δεν είναι πλέον η υπερδύναμη που ήταν κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Πολλές από τις δράσεις της στην εξωτερική πολιτική είναι τακτικοί αυτοσχεδιασμοί ή ενημερωτικές εκστρατείες, των οποίων οι μακροπρόθεσμες επιπτώσεις παραμένουν ασαφείς ακόμη και για την ίδια την Ουάσιγκτον.

Αυτή η τακτική αυτοπεποίθηση μπορεί να αποφέρει βραχυπρόθεσμες επιτυχίες. Έχουμε δει πιέσεις να ασκούνται στη Λατινική Αμερική και περαιτέρω αποσταθεροποίηση μπορεί να ακολουθήσει και αλλού. Αλλά καμία από αυτές τις ενέργειες δεν αλλάζει ριζικά την παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων ούτε υπονομεύει σοβαρά τα συμφέροντα κρατών που είναι ικανά να αμφισβητήσουν την αμερικανική κυριαρχία.

Η Ουάσινγκτον το κατανοεί αυτό, παρά την επίμονη ρητορική περί εθνικού μεγαλείου. Ακριβώς γι' αυτό, χωρίς να εγκαταλείπει την κοσμοθεωρία μηδενικού αθροίσματος, είναι έτοιμη να διαπραγματευτεί για συγκεκριμένα ζητήματα όταν το απαιτούν οι περιστάσεις. Για τη ρωσική διπλωματία, το καθήκον είναι σαφές: να επωφεληθεί από αυτή την προσωρινή προθυμία για συμβιβασμό, χωρίς να ενδίδει σε αυταπάτες για μια διαρκή ειρήνη.

Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην εφημερίδα Vzglyad και μεταφράστηκε και επιμελήθηκε από την ομάδα του RT.

Πηγή: RT

Ο υπουργός Εξωτερικών της Ουγγαρίας, Πέτερ Σιγιάρτο, δήλωσε ότι η Ουγγαρία «δεν θα ενδώσει σε αυτόν τον εκβιασμό» μετά τη διακοπή των ροών πετρελαίου από την Ουκρανία.

Η Ουγγαρία μπλοκάρει το δάνειο ύψους 90 δισεκατομμυρίων ευρώ από την ΕΕ προς την Ουκρανία μέχρι να επαναλάβει τις αποστολές πετρελαίου στη χώρα μέσω του αγωγού Ντρούζμπα, δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών της την Παρασκευή, αφού η Βουδαπέστη δήλωσε ότι θα αξιοποιήσει τα στρατηγικά αποθέματα για να αντιμετωπίσει την έλλειψη.

Η Ουγγαρία και η Σλοβακία, οι οποίες έχουν τα μόνα εναπομείναντα διυλιστήρια στην Ευρωπαϊκή Ένωση που χρησιμοποιούν ρωσικό πετρέλαιο μέσω της Ντρούζμπα, προσπαθούν να εξασφαλίσουν τον εφοδιασμό από τότε που οι ροές διακόπηκαν στις 27 Ιανουαρίου, μετά από αυτό που η Ουκρανία χαρακτήρισε ως ρωσική επίθεση με μη επανδρωμένα αεροσκάφη που προκάλεσε ζημιές στις υποδομές αγωγών.

Και οι δύο χώρες έχουν κατηγορήσει την Ουκρανία για την καθυστέρηση στην επανέναρξη των ροών για πολιτικούς λόγους. Το πρακτορείο ειδήσεων Reuters ζήτησε σχόλια από το ουκρανικό υπουργείο Εξωτερικών και την κρατική εταιρεία πετρελαίου και φυσικού αερίου την Πέμπτη.

«Με το να εμποδίζει τη διαμετακόμιση πετρελαίου προς την Ουγγαρία μέσω του αγωγού Ντρούζμπα, η Ουκρανία παραβιάζει τη Συμφωνία Σύνδεσης ΕΕ-Ουκρανίας, παραβιάζοντας τις δεσμεύσεις της έναντι της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν θα ενδώσουμε σε αυτόν τον εκβιασμό», δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών Πέτερ Σιγιάρτο στο X.

Η ουγγρική κυβέρνηση ανακοίνωσε σε διάταγμα αργά την Πέμπτη ότι θα απελευθερώσει περίπου 1,8 εκατομμύρια βαρέλια αργού πετρελαίου από τα στρατηγικά της αποθέματα για να καλύψει τα ελλείμματα.

Ωστόσο, ο φορέας εκμετάλλευσης του αγωγού JANAF της Κροατίας δήλωσε την Παρασκευή ότι δεν υπάρχει λόγος να το πράξει η Βουδαπέστη, αφού η ουγγρική πετρελαϊκή εταιρεία MOL δήλωσε ότι η JANAF πρέπει να επιτρέψει τη διέλευση του ρωσικού πετρελαίου που μεταφέρεται μέσω θαλάσσης κατά τη διάρκεια της διακοπής του αγωγού Druzhba.

«Αυτή τη στιγμή, μια σημαντική ποσότητα μη ρωσικού αργού πετρελαίου μεταφέρεται μέσω του αγωγού της JANAF για τον όμιλο MOL, ενώ τρία επιπλέον δεξαμενόπλοια που μεταφέρουν μη ρωσικό πετρέλαιο, επίσης για τον όμιλο MOL, βρίσκονται καθ' οδόν προς τον τερματικό σταθμό Omišalj», ανέφερε η JANAF σε ανακοίνωσή της.

«Δεν υπήρχε ανάγκη αξιοποίησης των αποθεμάτων [τους], καθώς η μεταφορά πετρελαίου μέσω του αγωγού JANAF προς τα διυλιστήρια της MOL πραγματοποιείται συνεχώς και χωρίς καθυστερήσεις».

Η MOL δικαιούται προτεραιότητας πρόσβασης στα αποδεσμευμένα αποθέματα αργού πετρελαίου και θα έχει πρόσβαση στα αποδεσμευμένα αποθέματα μέχρι τις 15 Απριλίου και πρέπει να τα επιστρέψει έως τις 24 Αυγούστου, ανέφερε το διάταγμα της ουγγρικής κυβέρνησης.

Στα τέλη Ιανουαρίου, η Ουγγαρία είχε αρκετά αποθέματα αργού πετρελαίου και προϊόντων πετρελαίου για να καλύψει 96 ημέρες, σύμφωνα με στοιχεία στον ιστότοπο του Ουγγρικού Συνδέσμου Αποθεματοποίησης Υδρογονανθράκων.

Καθώς οι δύο χώρες αγωνίζονται να εξασφαλίσουν τον εφοδιασμό, η MOL διέταξε δεξαμενόπλοια που θα μετέφεραν πετρέλαιο από τη Σαουδική Αραβία, τη Νορβηγία, το Καζακστάν, τη Λιβύη και τη Ρωσία για να εφοδιάσουν τα ουγγρικά και σλοβακικά διυλιστήρια της και σταμάτησε τις παραδόσεις ντίζελ στην Ουκρανία νωρίτερα αυτή την εβδομάδα.

Η MOL δήλωσε ότι οι πρώτες αποστολές αναμένεται να φτάσουν στο λιμάνι του Όμισαλ στην Κροατία στις αρχές Μαρτίου. Στη συνέχεια, θα χρειαστούν άλλες 5-12 ημέρες για να φτάσει το αργό πετρέλαιο στα διυλιστήρια της.

Η σλοβακική κυβέρνηση κήρυξε επίσης κατάσταση έκτακτης ανάγκης για το πετρέλαιο και δεσμεύτηκε να απελευθερώσει 1,825 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου μετά από αίτημα του διυλιστηρίου Slovnaft της Σλοβακίας, το οποίο ανήκει στην MOL.

Πηγή: RT

Ο πρώην ανώτατος αξιωματούχος του Εργατικού Κόμματος, Πίτερ Μάντελσον, διερευνάται για ύποπτη «ανάρμοστη συμπεριφορά σε δημόσιο αξίωμα».

Ο πρώην πρέσβης του Ηνωμένου Βασιλείου Πίτερ Μάντελσον, ο οποίος έχει υποστεί ένοπλες συγκρούσεις, συνελήφθη στο πλαίσιο έρευνας για ανάρμοστη συμπεριφορά σχετικά με τις σχέσεις του με τον καταδικασμένο Αμερικανό σεξουαλικό δράστη Τζέφρι Έπσταϊν.

Ο πρώην αξιωματούχος, ο οποίος ήταν σημαντική προσωπικότητα στο Εργατικό Κόμμα του Ηνωμένου Βασιλείου για δεκαετίες και προηγουμένως διετέλεσε πρέσβης στις Ηνωμένες Πολιτείες , απομακρύνθηκε από το σπίτι του στο Λονδίνο από τις αρχές τη Δευτέρα.

Χωρίς να κατονομάσει άμεσα τον Μάντελσον, σύμφωνα με την πολιτική της, η Μητροπολιτική Αστυνομία επιβεβαίωσε ότι ένας 72χρονος άνδρας συνελήφθη «ως ύποπτος για ανάρμοστη συμπεριφορά σε δημόσιο αξίωμα» και μεταφέρθηκε σε αστυνομικό τμήμα του Λονδίνου για ανάκριση.

Φωτογραφίες που δημοσιεύθηκαν από την εφημερίδα The Times του Ηνωμένου Βασιλείου φαίνεται να δείχνουν τον Μάντελσον να φοράει χακί, ένα γκρι πουλόβερ και ένα σκούρο σακάκι ενώ οδηγείται σε ένα όχημα από έναν αστυνομικό με πολιτικά.

«Αυτή είναι μια απολύτως σεισμική πολιτική είδηση», ανέφερε ο Jonah Hull του Al Jazeera από το Λονδίνο, σημειώνοντας ότι ο Mandelson «είναι μια τεράστια προσωπικότητα εδώ».

Δεν υπήρξε άμεση απάντηση από τους δικηγόρους του Μάντελσον.

Ο 72χρονος Μάντελσον, ο οποίος εξακολουθεί να κατέχει τον βρετανικό τίτλο του «Λόρδου», έχει βυθιστεί σε σκάνδαλο αφότου μια σειρά από email που δημοσίευσε το Υπουργείο Δικαιοσύνης των Ηνωμένων Πολιτειών τον περασμένο μήνα έριξαν νέο φως στη σύνδεσή του με τον εκλιπόντα Έπσταϊν.

Τα email αποκάλυψαν ότι οι δύο είχαν μια στενότερη σχέση από ό,τι είχε γίνει δημόσια γνωστό και ότι ο Μάντελσον μοιραζόταν πληροφορίες με τον Έπσταϊν όταν ήταν υπουργός στην κυβέρνηση του πρώην πρωθυπουργού Γκόρντον Μπράουν.

Νωρίτερα αυτόν τον μήνα, ο Μάντελσον – ο οποίος απολύθηκε από τη θέση του πρέσβη στις ΗΠΑ πέρυσι λόγω προηγούμενων αποκαλύψεων σχετικά με τη σχέση του με τον Έπσταϊν –  παραιτήθηκε από το Εργατικό Κόμμα του πρωθυπουργού Κιρ Στάρμερ και παραιτήθηκε από τη θέση του στην άνω βουλή του Κοινοβουλίου.

Προηγουμένως είχε δηλώσει ότι μετάνιωσε «βαθιά» για την προηγούμενη σχέση του με τον καταδικασμένο σεξουαλικό εμπορία Επστάιν.

Η συλλήψη του Μάντελσον έρχεται λιγότερο από μία εβδομάδα αφότου ο Άντριου Μαουντμπάτεν-Γουίντσορ, ο νεότερος αδελφός του βασιλιά της Βρετανίας Καρόλου Γ΄, συνελήφθη επίσης για ανάκριση στο πλαίσιο παρόμοιας έρευνας που απορρέει από τους δεσμούς του με τον Έπσταϊν.

Η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου εξετάζει τώρα το ενδεχόμενο νομοθεσίας για την αφαίρεση του πρώην πρίγκιπα από τη βασιλική γραμμή διαδοχής, με αποτέλεσμα οι δεσμοί του με τη βασιλική οικογένεια να «σχεδόν αποδεκατιστούν», δήλωσε ο Χαλ. Η Μαουντμπάτεν-Γουίντσορ αρνήθηκε οποιαδήποτε παράβαση.

Οι επιπτώσεις της υπόθεσης Έπσταϊν στο Ηνωμένο Βασίλειο ασκούν επίσης περαιτέρω πίεση στον Στάρμερ, ο οποίος έχει αντιμετωπίσει ορισμένες εκκλήσεις για παραίτηση.

«Αυτό θα προσθέσει ακόμη περισσότερο πολιτικό σκάνδαλο, πολιτικό δράμα και πολιτικό βάρος στη θέση στην οποία βρίσκεται ο Στάρμερ», δήλωσε ο Χαλ. «Φαίνεται ότι οι επιπτώσεις του σκανδάλου Έπσταϊν γίνονται πιο έντονα αισθητές εδώ παρά στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού - όπου, φυσικά, έζησε και καταγόταν ο Έπσταϊν».

Πηγή: RT