ενημέρωση 2:47, 11 October, 2026

Η άγρια σχέση της Liz Hurley και του Hugh Grant καθόρισε τα 90s– Λαγνεία, τσακωμοί, προδοσία

Η Elizabeth Hurley και ο Hugh Grant ήταν το it ζευγάρι της δεκαετίας του '90, κυρίως χάρη στις εκρηκτικές εμφανίσεις της Hurley, το ακμάζον προφίλ τους και τη διαβόητη casual απιστία του Άγγλου ηθoποιού.


Ο Hugh Grant και η Elizabeth Hurley συναντήθηκαν για πρώτη φορά το 1987, ενώ πρωταγωνιστούσαν στην ταινία Remando Al Viento (1988), ή όπως αλλιώς είναι γνωστή, Rowing with the Wind, και η σύνδεσή τους ήταν άμεση και ακαριαία. Ωραίοι, λαμπεροί, τριζάτοι, ποθητοί, αμφότεροι σέξι, γρήγορα έγιναν το ζευγάρι που πρόσεξαν τα ταμπλόιντ.

Ο Grant είχε προηγουμένως πρωταγωνιστήσει σε μερικές ταινίες πριν από το Rowing with the Wind, αλλά αυτός ήταν ο πρώτος μεγάλος πρωταγωνιστικός ρόλος της Hurley. Οι δύο τους επιλέχθηκαν για να υποδυθούν τον Λόρδο Βύρωνα και την Κλερ Κλέρμοντ στο ρομαντικό δράμα, προλογίζοντας την επερχόμενη αιμορραγία στη σχέση τους, στην πραγματική ζωή.

«Νομίζω ότι εκπλαγήκαμε και οι δύο από τις ομοιότητές μας κατά κάποιο τρόπο» θα πει η Hurley για τη συνάντησή τους. «Ταιριάζουμε σωματικά... και έχουμε αρκετά παρόμοια ανατροφή. Θυμάμαι να σκέφτομαι ότι φαινόταν αρκετά ωραίος με το κοστούμι του εκείνη την εποχή. Στην αρχή ήταν όλα απίθανα».

Throwback: Hugh Grant and Elizabeth Hurley's red carpet couple looks |  Vogue France
Η επιλογή outfit της Hurley συγκλόνισε το κοινό και ποζάροντας δίπλα στον στιλπνό Grant, το ζευγάρι κατέκτησε τον κόσμο που βρισκόταν κοντά τους αλλά και το παγκόσμιο στερέωμα. Η πρώτη δημόσια εμφάνιση του δίδυμου έγραψε ιστορία στο χώρο των φωτογραφικών φλας.

Η πρώτη κοινή εμφάνιση έγραψε ιστορία

Οι δυο τους είχαν εντοπιστεί από τους παπαράτσι πολλές φορές μαζί εκτός οθόνης, αν και δεν έκαναν την πρώτη τους επίσημη δημόσια εμφάνιση παρά μόνο στην πρεμιέρα της θρυλικής ταινίας στην οποία έπαιζε ο Grant, Τέσσερις Γάμοι και μια Κηδεία, το 1994. Αλλά εκείνη η εμφάνιση ήταν κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή αποκάλυψη ζευγαριού στο κόκκινο χαλί.

Η επιλογή outfit της Hurley συγκλόνισε το κοινό και ποζάροντας δίπλα στον στιλπνό Grant, το ζευγάρι κατέκτησε τον κόσμο που βρισκόταν κοντά τους αλλά και το παγκόσμιο στερέωμα. Η πρώτη δημόσια εμφάνιση του δίδυμου έγραψε ιστορία στο χώρο των φωτογραφικών φλας.

Η ηθοποιός εμφανίστηκε στην πρεμιέρα με ένα iconic μαύρο φόρεμα Versace, το οποίο συγκρατούνταν από πολλαπλές χρυσές παραμάνες στα μεγάλα ανοίγματα δεξιά κι αριστερά του μπούστου. Δεδομένου ότι η Hurley ήταν ντεμπιτάντ στη βιομηχανία του θεάματος, δεν είχε ιδέα πόσο εμβληματικό θα γινόταν το φόρεμά της και πόσο γρήγορα θα έκανε τον γύρο του κόσμου η εμφάνισή τους ως ζευγάρι.

Όταν ο Hugh Grant είδε τη Liz Hurley με το φόρεμα με τις καρφίτσες μπόρεσε  να πει μόνο μία λέξη - Queen.gr

Το τυχαίο «ψάρεμα» του φορέματος

«Ήμουν τόσο απροετοίμαστη για αυτό που συνέβη εκείνο το βράδυ» θυμόταν η Hurley χρόνια αργότερα. «Έπρεπε επειγόντως να βρω ένα φόρεμα για να φορέσω στην πρεμιέρα του Hugh και εκείνες τις μέρες δεν είχα ιδέα από μόδα». Η ηθοποιός πρόσθεσε ότι της δόθηκε ο αριθμός ενός πρακτορείου δημοσίων σχέσεων που προσφέρθηκε να της δανείσει κάτι.

«Θυμάμαι ότι πήγα σε ένα γραφείο όπου κυριολεκτικά ψάρεψαν ένα φόρεμα από μια λευκή πλαστική σακούλα» συνέχισε. «Το πήρα στο σπίτι και έκανα μόνη μου τα μαλλιά και το μακιγιάζ μου, παλεύοντας με τον Hugh για τον καθρέφτη, που δεν ήταν καν ολόσωμος, στο μικροσκοπικό μας διαμέρισμα ενός υπνοδωματίου. Ήταν όλα πολύ άδοξα σε σύγκριση με το πώς γίνονται τα πράγματα στις μέρες μας».

Εκείνη η πρώιμη viral στιγμή της Hurley και του Grant αποτέλεσε έκτοτε μια λαμπερή αναφορά στην ιστορία της ποπ κουλτούρας.

Σημείο αναφοράς στην ποπ κουλτούρα

Μπορεί να μην είχε προετοιμαστεί από ομάδα στιλιστών και make up artist, ωστόσο η Hurley με εκείνη την εμφάνιση μετατράπηκε σε σταρ μέσα σε μία νύχτα. Αυτή ήταν και η αρχή της καριέρας της ηθοποιού στο μόντελινγκ, καθώς σύντομα έκλεισε την πρώτη της δουλειά με την Estée Lauder.

Εκείνη η πρώιμη viral στιγμή της Hurley και του Grant αποτέλεσε έκτοτε μια λαμπερή αναφορά στην ιστορία της ποπ κουλτούρας. Οι δυο τους, στη συνέχεια, εμφανίζονταν συχνά στο κόκκινο χαλί, με τη Hurley να ποζάρει με αξιοσημείωτο τρόπο και τον Grant να γελάει αινιγματικά στο πλευρό της.

Elizabeth Hurley and Hugh Grant Reunite in London

Το σκάνδαλο και η αγέρωχη στάση της Hurley

Το 1995, η εξόχως δημόσια σχέση του ζευγαριού δοκιμάστηκε αφού ο Grant ενεπλάκη σε ένα δημόσιο σκάνδαλο. Στις 27 Ιουνίου του 1995, συνελήφθη από τις αρχές για ασέλγεια με μια εργαζόμενη στο σεξ στη Sunset Boulevard. Η πράξη αυτή και η σύλληψή του έγινε βούτυρο στο ψωμί των ταμπλόιντ και άλλαξε την πορεία της 8χρονης μέχρι τότε σχέση της Hurley και του Grant.

«Ένιωσα σαν να με πυροβόλησαν» δήλωσε η Hurley σε συνέντευξή της στην Barbara Walters μετά το σκάνδαλο. Η ηθοποιός είχε μια πολύ ειλικρινή και συγκινητική συζήτηση με τη δημοσιογράφο, εξηγώντας ότι ενώ είχε χάσει τη γη κάτω από τα πόδια της, αντιλαμβανόταν ταυτόχρονα ότι θα μπορούσε να ήταν πολύ χειρότερα.

«Λέω συνέχεια στον εαυτό μου “τι θα γινόταν αν το τηλεφώνημα ήταν ότι σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα” και, ξέρετε… αυτό θα ήταν δέκα δισεκατομμύρια φορές χειρότερο». Όταν η Walters απάντησε, λέγοντας ότι αν συνέβαινε αυτό, ωστόσο, δεν θα υπήρχε αμηχανία, παρά μόνο αγάπη, η Hurley πρόσθεσε αφοπλιστικά: «Αλλά απώλεια για το υπόλοιπο της ζωής μου».

Μόλις δύο εβδομάδες μετά το σκάνδαλο, η Αγγλίδα ηθοποιός εμφανίστηκε στην πρεμιέρα της ταινίας του Grand, Εννιά Μήνες (1995), αν και δεν ήταν διόλου ενθουσιασμένη. Αναφέρθηκε και σε εκείνη τη βραδιά, λέγοντας: «Ήμουν δυστυχισμένη... σαν αμαρτία».

«Το αστείο είναι ότι εξακολουθεί να είναι η απόλυτα καλύτερη φίλη μου. Είναι το νούμερο ένα άτομο που καλώ σε περίπτωση κρίσης» εξομολογήθηκε, το 2015, ο Grant για τη φιλία τους.
Hugh Grant and Elizabeth Hurley: The Romance That Defined a Decade
Παρέμειναν φίλοι

Παρά την τρέλα που περιέβαλλε το ζευγάρι σαν συνέχεια της αδιακρισίας του Grant, η Hurley παρέμεινε μαζί του για πέντε χρόνια ακόμα. Ωστόσο, τα πράγματα δεν ήταν ποτέ όπως πριν μεταξύ των δύο τους.

«Τσακωνόμασταν όλη μέρα για το αν θα κάνουμε παιδιά. Κοιταζόμασταν στον καθρέφτη ο ένας δίπλα στον άλλον και λέγαμε: "Πρέπει να έχει τα μάτια μου". "Όχι, τα δικά μου μάτια”. "Τα μαλλιά σου. 'Όχι, τα μαλλιά μου!”», αποκάλυψε η Hurley.

«Έτσι, τσακωνόμασταν για ώρες για το σε ποιον θα έμοιαζαν τα παιδιά που θα κάναμε. Και φυσικά, κανένα από τα παιδιά του δεν του μοιάζει».

Το 2000, μετά από δεκατρία χρόνια σχέσης, το ζευγάρι χώρισε επίσημα, αν και από τότε παρέμειναν πολύ στενοί φίλοι. Η Hurley απέκτησε αργότερα έναν γιο, τον Damian, το 2002 με τον παραγωγό ταινιών Steve Bing, ενώ από το 2007 έως το 2011 ήταν παντρεμένη με τον Arun Nayar.

Ο Grand απέκτησε δύο παιδιά με την πρώην φίλη του Tinglan Hong: την Tabitha το 2011 και τον Felix το 2013. Αργότερα παντρεύτηκε την τηλεοπτική παραγωγό Anna Eberstein, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά: τον John το 2012, τη Lulu το 2015 και τη Blue το 2018.

Ο Grant είναι νονός του γιου της Hurley, ενώ εκείνη είναι νονά σε ένα από τα παιδιά του.

«Λοιπόν, το αστείο είναι ότι εξακολουθεί να είναι η απόλυτα καλύτερη φίλη μου. Είναι το νούμερο ένα άτομο που καλώ σε περίπτωση κρίσης» εξομολογήθηκε, το 2015, ο Grant για τη φιλία τους.

Το 2017, η Hurley άνοιξε, επίσης τα χαρτιά της, λέγοντας: «Είμαστε χώρια περισσότερο καιρό απ' όσο ήμασταν μαζί. Ήμασταν μαζί για δεκατρία χρόνια και μετά είμαστε οι καλύτεροι φίλοι για δεκαπέντε χρόνια».

Πηγή: Grace

Kωστής Παλαμάς - Ο θάνατος του και η «αυτοπροσωπογραφία» του

Η κηδεία του Κωστή Παλαμά και μια σπάνια αυτοβιογραφική μαρτυρία του σπουδαίου ποιητή.

Στις 27 Φεβρουαρίου 1943, φεύγει από τη ζωή, σε ηλικία 84 ετών μία από τις εμβληματικότερες προσωπικότητες των ελληνικών γραμμάτων, ο Κωστής Παλαμάς.

Όπως είναι ευρέως γνωστό η κηδεία του Κωστή Παλαμά, στην Αθήνα που βρισκόταν υπό την κατοχή των Ναζί εξελίχθηκε στη μεγαλύτερη αντιστασιακή συγκέντρωση του ελληνικού λαού κατά των γερμανών κατακτητών.

Ο Τύπος των ημερών εκείνων τελούσε υπό την ναζιστική λογοκρισία γι’ αυτό και οι αναφορές του «ΒΗΜΑΤΟΣ» στα φύλλα που κυκλοφόρησαν τις ημέρες εκείνες δεν θα μπορούσαν να αναφέρονται στη μορφή αυτή που έλαβε η  κηδεία.

«ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΒΗΜΑ», 2.3.1943, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» | «ΤΑ ΝΕΑ»

Ο Βενέζης για την κηδεία του Παλαμά

Δέκα χρόνια αργότερα, τον Φεβρουάριο του 1953, στην ελεύθερη πια Ελλάδα, ο εμβληματικός συγγραφέας και σταθερός συνεργάτης του «ΒΗΜΑΤΟΣ» Ηλίας Βενέζης περιγράφει το πώς βίωσε ο ίδιος τις ημέρες του θανάτου του Παλαμά.

«Οι Αθηναίοι θα θυμούνται εκείνη την ημέρα του Φεβρουαρίου του 1943. Οι μέρες της δουλείας ήταν φοβερές, ότι είχε τελειώσει ο δεύτερος σκληρός χειμώνας της πικρίας, της πείνας και του θανάτου. Τίποτα δε μηνούσε ακόμα τη μέρα της λυτρώσεως. (…)

»Τότε, ένα πρωινό του Φεβρουαρίου του 1943, άξαφνα ο λαός της πρωτεύουσας των Ελλήνων, μάθαινε το άγγελμα: πέθανε ο Κωστής Παλαμάς! (…) Όλη η Αθήνα ξεσηκώθηκε.

»Απ’ τα πιο μακρυνά σημεία της μεγάλης πόλης, άρχισαν να ξεκινούν και να οδεύουν τα κύματα του κόσμου για να φτάσουν στο λόφο του κοιμητηρίου και να συνοδεύσουν στην τελική του γαλήνη τον Ποιητή.

»Ήξεραν όλα αυτά τα πλήθη την ποίηση του Παλαμά και την αγαπούσαν; Τους είχαν δώσει μήπως κανένα σύνθημα παρακινώντας τους, για λόγους σκοπιμότητας, να πάνε στην κηδεία;

Αυθόρμητη, παλλαϊκή έξοδος

»Ω, τίποτα απ’ όλα αυτά! Ήταν μια αληθινά αυθόρμητη, παλλαϊκή έξοδος, μια κίνηση του ενστίκτου. Μιλούσε αυτό το ένστικτο σε όλους, ως και στους πιο απλοϊκούς ανθρώπους.

»Τούς έλεγε πως αυτός ο θάνατος ήταν ένα γεγονός μέγα, πώς μια στιγμή μεγάλη της Ελλάδας τελείωνε για ναρθή έπειτα άλλη να τη διαδεχθή με τον αδιάσπαστο νόμο της Ελληνικής διάρκειας.

»Και η Ελλάδα, η Αθήνα, έπρεπε να δώσει το παρόν της σ’ αυτόν το θάνατο, υπενθυμίζοντας έτσι στους κατακτητές της πως αυτός εδώ ο τόπος δεν υποδουλώνεται, δεν εξανδραποδίζεται, αφού στην ουσία του είναι ένας χώρος αιωνιότητος του πνεύματος.

(…)

»Έπρεπε να το μάθουν, πως κάθε φορά, μεσ’ στους χρόνους της ιστορίας, που μαχόμαστε εδώ στη γυμνή μας γη, στα βουνά μας τα άγρια, στα φαράγγια μας και στη θάλασσά μας, πως κάθε φορά που στηλωνόμαστε όρθιοι, που πολεμούμε και πεθαίνουμε, δεν υπερασπίζουμε μονάχα ένα κομμάτι γης, τα χωράφια μας, τα καλύβια μας, τις αιωνόβιες εληές μας.

»Αλλ’ ότι μαζί μ’ αυτά υπερασπίζουμε ό,τι επήραμε απ’ τους πατέρες μας κι απ’ τους πατέρας των πατέρων μας: το Ελληνικό πνεύμα.

»Έπρεπε να δουν ακόμα οι κατακτητές μας πώς σ’ εμάς οι μεγάλες ώρες μας ως Έθνους δεν είναι μονάχα όταν νικήσαμε. Αλλά και όταν νικηθήκαμε».

«ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΒΗΜΑ», 22.1.1923, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» | «ΤΑ ΝΕΑ»

«Ο δυστυχέστερος των προλεταρίων, των βιοπαλαιστών»

Με άρθρο του στις 22 Ιανουαρίου 1923, ο Κώστας Αθάνατος ένας από τους κορυφαίους δημοσιογράφους των πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνα και επιφανές στέλεχος του «ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΒΗΜΑΤΟΣ» αναρωτιέται «Τι είναι, λοιπόν, ο Κωστής Παλαμάς – ω Νεοέλληνες;» και απαντά με ζηλευτή απλότητα και αμεσότητα:

«Ο δυστυχέστερος των προλεταρίων, των βιοπαλαιστών. Έφαγε την ζωήν του ως γραμματεύς του Πανεπιστημίου, υπηρετεί ως ο έσχατος εις το μέγαρον με τα προπύλαια και της κουκουβάγιες, ενώ θα ημποούσε να το τιμήση ως Πρύτανις!

»Σκύβει υπομονητικά σ’ ένα τραπέζι, τρώγεται με τον καϋμό μιας εργασίας ξηράς και παθητικής, ενώ οι χυμοί της εμπνεύσεως και της σοφίας του πλημμυρίζουν την απέραντον ψυχήν.

»Από το αφανές εκείνο τραπέζι της αθλιεστέρας γραφειοκρατίας, από το τέμενος της ρουτίνας και του συμβατισμού, αυτός πηγή ανεξάντλητος, καταρράκτης ακράτητος και ορμητικός, ξεχύνει χειμάρρους φωτός, απλώνει γύρω του αυλάκια δροσιάς, κυλάει όπως το γάργαρο νερό και ποτίζει και αρδεύει άφθονα, ανεμπόδιστα, πλούσια το έρημο, το ακαλλιέργητο, το χέρσο χωράφι της φυλής.

»Ο στίχος του, άλλοτε τραγούδι παρηγοριάς, μάς μαλακώνει τον πόνο, άλλοτε σφυρί ατσαλένιο χτυπάει και φτιάνει όπως στο κοκκινισμένο σίδερο, και άλλοτε κασμάς που γκρεμίζει, που κομματιάζει που ρίχνει το άρρωστο, το σάπιο, το βλαβερό.

»Ας του χαρίσουμε του Ποιητού το μεγαλείτερον αγαθόν επόθησεν η ψυχή του: την ώραν του!

»Ας τον κάνουμε κύριον του χρόνου που του φεύγει. Πόσο χρόνον πολύτιμον, χρόνον παραγωγής και δυναμικότητος του εκλέψαμε…

»Δεν είναι ανάγκη, επί τέλους, το Κράτος να είνε πάντοτε εμπόδιον εις τον δρόμον του Καλού. Ας μη στιγματίζεται περισσότερον. Έχει εις την κατοχήν του ένα θησαυρόν, και κάνει το παν να τον εξανεμίση.

»Συνωμοτεί με την βιοπάλην και κτυπά το Κράτος, σαν δήμιος! Ας σώση έστω και εκ των υστέρων, ένα υπόλοιπον υπολήψεως και τιμής».

«ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΒΗΜΑ», 18.9.1927, Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» | «ΤΑ ΝΕΑ»

Ο Παλαμάς για τον Παλαμά

Το 1927, με αφορμή τους εορτασμούς που διοργανώθηκαν στη Θεσσαλονίκη για την 5οετηρίδα του Κωστή Παλαμά, ο σπουδαίος ποιητής μίλησε στο «ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΒΗΜΑ» και τον Κλέωνα Παράσχο. Οι αναφορές του μεγάλου ποιητή για τη σχέση του με την ποίηση και τη γλώσσα αποτελούν  σπανιότατο ντουκουμέντο.

Για την ποίηση

“Πέστε το όπως θέλετε. Η αλήθεια είνε, ότι στην ποίηση αφιέρωσα όλη μου τη ζωή, σ’ ένα ποίημα ήθελα πάντα να κορυφώνεται και να τελειώνη κάθε τι της ζωής μου αυτή μου εθέρμανε και νου και ψυχή. (…)

Από δέκα χρονών παιδί. Από τότε διάβαζα ό,τι βιβλίο στίχων έπεφτε στα χέρια μου, και λίγο αργότερα, δεν θυμούμαι πότε ακριβώς, έγραψα το πρώτο μου ποίημα, το ‘Γιούλι’, ποίημα ερωτικό, φυσικά.

(…)

 Στο έργο μου μέσα περνούν πολλές γυναικείες μορφές, άλλες θαμπά, άλλες εντονώτερα ζωγραφισμένες, μα για καμμιά δεν μπορώ να πω ποιο ακριβώς ζωντανό πρότυπο είχα υπόψιν μου για να την πλάσω.

Το πρώτο κίνημα παίρνει η ψυχή απ’ την πραγματικότητα, μα ως πού να δημιουργηθή το ποίημα, μεσολαβούν χίλιες μυστικές, ασύλληπτες, μετουσιώσεις και μεταμορφώσεις μέσα μας.

Έτσι που, πολλές φορές για να γραφή ένα ερωτικό ποίημα, μπορεί να μας εθέρμανον την φαντασία και την καρδιά πέντε-έξη γυναίκες και όχι μια μόνον”.

Ο Κωστής Παλαμάς σε ηλικία 10 ετών

Καλλιτεχνικό μικρόβιο

“[Το Γιούλι] ίσως να τόγραψα επηρεασμένος κ’ απ’ τον μακαρίτη Χρήστο Παλαμά, που αργότερα αφιερώθηκε στην διοικητική υπηρεσία και εγκατέλειψε ολότελα σχεδόν τα γράμματα, μα που εκείνη την εποχή, έγραφε στίχους.

Ο αδελφός μου αυτός μ’ έκανε περισσότερο από κάθε άλλον ίσως να επιδοθώ στην ποίηση μπρρώ να πω, ότι από παιδάκι την “ανέπνευσα” στο σπήτι μου. Μια θειά μου αγαπούσε πολύ τα ποίηματα του Ζαλοκώστα, ώστε όταν της απήγγελαν ή τα διάβαζε, έκλαιγε απ’ την συγκίνησή της.

Ένας ξάδερφός μου έγραφε επίσης ποιήματα σαν εμένα και τον αδελφό μου, ποιήματα που είχαν κάτι το ιδιαίτερο, ένα κάποιο “cachet”, και ο μικρότερος τέλος από μένα αδελφός μου Νίκος Παλαμάς, έκλεινε και εκείνος μέσα του το καλλιτεχνικό μικρόβιο, γιατί μ’ όλο που σπούδασε μηχανικός αγαπούσε τρομερά την μουσική και ήταν φανατικός θιασώτης του Βάγνερ”.

Καθαρεύουσα – Δημοτική

“Φανατικός θιασώτης της καθαρεύουσας δεν είμουν ποτέ. Την έγραφα όμως γιατί όλοι την έγραφαν την εποχή εκείνη – και γιατί δεν είχαν ακόμη ανοίξει τα μάτια μου στην αλήθεια του δημοτικισμού.

Στην καθαρεύουσα έγραψα όλα μου τα πρώτα ποιήματα ως το 1886, όπως και αρκετά διηγήματά μου της ίδιας εποχής που τα ξανάγραψα ύστερα στη δημοτική, όπως – αλλ’ αυτό όμως γινότανε κατ’ ανάγκην,- και τα δημοσιογραφικά μου άρθρα της περιόδου εκέινης, γιατί, καθώς ξέρετε, εχρημάτισα κάμποσο καιρό και δημοσιογράφος. (…)

Δημοτικιστή μ’ έκανε η μελέτη του Ροΐδη ‘Περί της Συγχρόνου Ελληνικής Ποιήσεως’ όπου ο τόσο δύσκολος στα γούστα του άνθρωπος εκείνος, μιλούσε με ανεπιφύλακτο θαυμασμό για τον Σολωμό και τα δημοτικά τραγούδια, ο ‘Όρκος’  του Μαρκορά, ο Βαλαωρίτης, και τα σατυρικά φύλλα της εποχής, ο ‘Ραμπαγάς’ και το ‘Μη Χάνεσαι’ που εγράφοντο σε μιάν απλή καθομιλουμένη που επλησίαζε αρκετά την δημοτική.

Εννοείται όμως, ότι τότε ακόμη την δημοτική δεν τη θεωρούσαμε κατάλληλη, όπως και ο Βαλαωρίτης, παρά μόνον για την ποίηση”.

Τσίπρας για Ιράν - «Η Δημοκρατία δεν επιτυγχάνεται με στρατιωτικές επεμβάσεις ξένων χωρών»

Υπέρ των λύσεων που προσφέρει το Διεθνές Δίκαιο τάχθηκε ο Αλέξης Τσίπρας σε ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με αφορμή την αμερικανο-ισραηλινή επίθεση στο Ιράν. Κάλεσε, δε, τον πρωθυπουργό να μην εμπλέξει τη χώρα σε πόλεμο.

Καταδικαστικός απέναντι στην κοινή επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν εμφανίστηκε ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Σε ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ανέφερε μεταξύ άλλων πως μια τέτοια επίθεση οδηγεί σε περισσότερη «αποσταθεροποίηση» στην περιοχή, γεγονός που επιβεβαιώνεται από το αποτέλεσμα αντίστοιχων επιθέσεων που έχουν συμβεί τα τελευταία 25 χρόνια.

Στην ίδια ανάρτηση ο Αλέξης Τσίπρας καλεί τον Κυριάκο Μητσοτάκη να ξεκαθαρίσει ότι «η χώρα δεν θα εμπλακεί στον πόλεμο στο Ιράν και θα εξαντλήσει όλα τα περιθώρια για ειρήνη και σταθερότητα στην γειτονιά μας, στη βάση του διεθνούς δικαίου».

Η ανάρτηση του πρώην πρωθυπουργού:

«Η επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν βυθίζει την περιοχή ακόμα περισσότερο στην καταστροφή, στην ένταση και στην αποσταθεροποίηση. Τα τελευταία 25 χρόνια έχουμε δει που οδηγούν τέτοιες επιχειρήσεις, είτε ευαγγελίζονται τη δημοκρατία είτε πραγματοποιούνται ανοιχτά για την προάσπιση γεωπολιτικών και οικονομικών συμφερόντων.

Η δημοκρατία για την οποία αγωνίζεται ο ιρανικός λαός, δεν μπορεί να επιτευχθεί με στρατιωτικές επεμβάσεις ξένων χωρών.

Η ελληνική κυβέρνηση αντί να λέει μεγάλα λόγια για την Ευρώπη και το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ στο οποίο συμμετέχουμε, θα έπρεπε να υποστηρίζει πρωτοβουλίες για την ειρήνη και διπλωματική λύση στο ζήτημα του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν.

Η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει επιτέλους να οικοδομήσει σχήματα συνεργασίας για την ειρήνη την ασφάλεια και το διεθνές δίκαιο στην περιοχή. Όχι να αυτοχειροκροτείται επειδή συμπεριλαμβάνεται στο εξάγωνο συμμαχιών που προτείνει ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός για να χτίσει το νέο μέτωπο του πολέμου.

Ο κύριος Μητσοτάκης οφείλει να ξεκαθαρίσει με σαφήνεια: Η χώρα δεν θα εμπλακεί στον πόλεμο στο Ιράν και θα εξαντλήσει όλα τα περιθώρια για ειρήνη και σταθερότητα στην γειτονιά μας, στη βάση του διεθνούς δικαίου».

Υπενθυμίζεται ότι ο Αλέξης Τσίπρας είχε καταδικάσει πριν λίγο καιρό και έτερη πολεμική επιχείρηση των ΗΠΑ, όταν στρατεύματά της εισέβαλλαν στην Βενεζουέλα και απήγαγαν τον εκλεγμένο Πρόεδρο της χώρας, Νίκολας Μαδούρο.

Τολμήστε σήμερα - Η μέρα που σταματάτε να φυλάτε τα ρούχα για «την κατάλληλη στιγμή» έφτασε

Φορέστε επιτέλους το τολμηρό κομμάτι που κρατάτε «για κάποτε». Υιοθετήστε το πείραμα «μεγάλο βήμα τώρα», και κάντε το με θάρρος και αυτοπεποίθηση.

Υπάρχει σχεδόν σε κάθε ντουλάπα: εκείνο το κομμάτι που αγαπάτε, αλλά διστάζετε να φορέσετε. Το φόρεμα με το έντονο print, το σακάκι σε απροσδόκητο χρώμα, τα παπούτσια που «φωνάζουν» παρουσία. Τα κρατάτε για μια αόριστη «ειδική περίσταση», για μια μέρα που θα νιώθετε πιο θαρραλέες, πιο έτοιμες, πιο… εσείς. Και κάπως έτσι, οι μέρες περνούν, οι σεζόν αλλάζουν, κι αυτά τα ρούχα μένουν στο σκοτάδι. Το πείραμα «μεγάλο βήμα τώρα» προτείνει κάτι απλό και λυτρωτικό, διαλέγετε μία μέρα-σύμβολο, ή και όχι και φοράτε επιτέλους το τολμηρό κομμάτι σας. Όχι αύριο. Σήμερα.

Γιατί «κάποτε» σημαίνει συχνά «ποτέ»

Το «για κάποτε» κρύβει φόβους, μήπως τραβήξετε βλέμματα, μήπως δεν ταιριάζει «αρκετά» με το περιβάλλον σας, μήπως δεν είστε ο τύπος που φορά τέτοια. Στην πραγματικότητα, το στιλ δεν είναι διαγωνισμός εγκρίσεων, είναι προσωπική έκφραση. Κάθε ρούχο που μένει αφόρετο είναι μια μικρή ευκαιρία που χάνεται να δείξετε στον εαυτό σας εμπιστοσύνη. Και όσο περισσότερο αναβάλλετε, τόσο πιο «μεγάλο» μοιάζει το βήμα.

Η δύναμη μιας συμβολικής ημέρας

Η ιδέα μιας συμβολικής ημέρας λειτουργεί ως ψυχολογικός διακόπτης, μια ημερομηνία που σας επιτρέπει να πείτε «σήμερα κάνω κάτι αλλιώς». Δεν έχει σημασία αν είναι κυριολεκτικά μια σημαντική ημερομηνία ή απλώς μια δική σας «ημέρα πειράματος». Το νόημα είναι να δημιουργήσετε ένα πλαίσιο παιχνιδιού. Δεν δοκιμάζετε ένα νέο εαυτό για πάντα, δοκιμάζετε μια εκδοχή σας για μία μέρα. Κι αυτό κάνει το τόλμημα πιο εύκολο.

Πώς διαλέγετε το τολμηρό κομμάτι σας

Ανοίξτε τη ντουλάπα και ρωτήστε: «ποιο ρούχο με κάνει να χαμογελώ» αλλά δεν έχω φορέσει; Μπορεί να είναι ένα έντονο κόκκινο παντελόνι, ένα παλτό με ιδιαίτερη υφή, ένα statement κόσμημα. Δεν χρειάζεται να είναι «κραυγαλέο», αρκεί να σας βγάζει λίγο έξω από τη ζώνη άνεσης. Επιλέξτε ένα μόνο κομμάτι για αρχή. Το πείραμα λειτουργεί καλύτερα όταν είναι εστιασμένο.

Πλαισιώστε το σωστά: styling χωρίς άγχος

Αν φοβάστε ότι το τολμηρό κομμάτι θα «φωνάζει» παραπάνω από όσο θα θέλατε, ισορροπήστε το με ουδέτερα κομμάτια. Ένα έντονο σακάκι με απλό τζιν και λευκό t-shirt, ένα statement παπούτσι με μονόχρωμο σύνολο. Το μυστικό είναι να αφήσετε το κομμάτι να πρωταγωνιστήσει χωρίς να νιώθετε μεταμφιεσμένοι. Παίξτε με τις υφές, κρατήστε τις γραμμές καθαρές, και θυμηθείτε, η αυτοπεποίθηση κάνει το ρούχο να δείχνει καλύτερο, όχι το αντίστροφο.

 Τι γίνεται με τα βλέμματα των άλλων;

Ναι, κάποιοι θα κοιτάξουν. Κάποιοι ίσως σχολιάσουν. Οι περισσότεροι, όμως, θα περάσουν χωρίς δεύτερη σκέψη. Η αλήθεια είναι ότι ο καθένας είναι απορροφημένος στον δικό του μικρό κόσμο. Κι όσοι προσέξουν το look σας; Συχνά θα το κάνουν γιατί τους δώσατε θάρρος. Το στιλ είναι μεταδοτικό. Όταν βλέπουμε κάποιον να τολμά, νιώθουμε κι εμείς λίγο πιο ελεύθεροι.

Το εσωτερικό αποτέλεσμα: μικρές νίκες αυτοπεποίθησης

Το σημαντικότερο κέρδος δεν είναι τα κομπλιμέντα. Είναι η εσωτερική αίσθηση ότι «μπορώ». Ότι δεν χρειάζεται να περιμένετε την τέλεια στιγμή για να ζήσετε μικρές χαρές. Μια τέτοια εμπειρία επαναπρογραμματίζει το πώς βλέπετε τον εαυτό σας, λιγότερο αυστηρά, πιο παιχνιδιάρικα. Κι αυτή η αλλαγή ξεφεύγει από το ντύσιμο, περνά στον τρόπο που μιλάτε, που κινείστε, που παίρνετε αποφάσεις.

Από το πείραμα στη συνήθεια

Αν το πείραμα πάει καλά, μην το αφήσετε να μείνει μεμονωμένο. Βάλτε μικρές «δόσεις τόλμης» στην καθημερινότητά σας, ένα χρώμα την εβδομάδα, ένα ιδιαίτερο αξεσουάρ, ένα νέο συνδυασμό. Δεν χρειάζεται να αλλάξετε όλη την γκαρνταρόμπα σας. Αρκεί να ανοίξετε λίγο το παράθυρο. Με τον καιρό, αυτό που κάποτε φάνταζε τολμηρό θα γίνει απλώς… εσείς.

Μικρός οδηγός για την ημέρα του πειράματος

  • Ετοιμαστείτε από το προηγούμενο βράδυ: Έτσι αποφεύγετε τις πρωινές αναβολές.
  • Φωτογραφίστε το look:  Όχι για τα social (εκτός αν θέλετε), αλλά για να θυμάστε πώς νιώσατε.
  • Δώστε χώρο στο σώμα σας:  Άνετα παπούτσια και εφαρμογή που σας κολακεύει βοηθούν.
  • Κρατήστε ανοιχτή στάση: Χαμογελάστε, το μήνυμα περνά πριν καν μιλήσετε.
  • Κάντε ένα μικρό «check-in» το βράδυ: Τι μάθατε για τον εαυτό σας σήμερα;

Τα ρούχα φτιάχνονται για να φοριούνται, όχι για να «ωριμάζουν» στο ράφι. Η ζωή δεν ζητά τελειότητα στο ντύσιμο, ζητά παρουσία. Διαλέξτε τη δική σας «ημέρα πειράματος» και δώστε στο τολμηρό κομμάτι σας μια κανονική μέρα ζωής. Το πιθανότερο είναι ότι θα αναρωτηθείτε γιατί περιμένατε τόσο. Και κάπως έτσι, το «κάποτε» γίνεται «τώρα».

  • Κατηγορία ΜΟΔΑ
  • 0