Το ξημέρωμα του Σαββάτου, Τραμπ και Νετανιάχου αγνόησαν όλες τις φωνές της λογικής και προχώρησαν στον νέο βομβαρδισμό του Ιράν, ανοίγοντας το κουτί της Πανδώρας. Νόμιζαν, οι ανιστόρητοι και άσχετοι με τον περσικό και ισλαμικό πολιτισμό, ότι «αποκεφαλίζοντας» το καθεστώς –σκοτώνοντας, με μπαμπεσιά μάλιστα, τον ανώτατο ηγέτη αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ και άλλους κορυφαίους αξιωματούχους μέσα στην προεδρική κατοικία– η ισλαμική κυβέρνηση θα κατέρρεε, η αντίσταση θα παρέλυε και η Περσία θα παραδιδόταν στον... στρατηλάτη τού Μαρ-α-Λάγκο.

Αλλά είναι φανερό ότι έπεσαν για πολλοστή φορά έξω. Δεν είναι ταινία του Χόλιγουντ, όπου αν σκοτώνεις τον «αρχι-κακό» (arch-villain) τα τσιράκια του παραδίδονται και πέφτουν οι τίτλοι τέλους. Το αντίθετο συμβαίνει: για το σιιτικό Ιράν, όπως και για τη Χεζμπολάχ ή τους Χούθι, ο θάνατος ενός «μάρτυρα» ηγέτη –και πολύ περισσότερο θρησκευτικού ηγέτη– είναι από τον καιρό του σχίσματος θυσία στον λαό και την πίστη, που τον καθαγιάζει ακόμη και στα μάτια των πολιτικών αντιπάλων του, και οι διάδοχοί του είναι κατά κανόνα ακόμη πιο σκληροί και αδιάλλακτοι. Το νέο θρίλερ στη Μέση Ανατολή μόλις ξεκίνησε.

Ναι, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο βίαιος θάνατος του 86χρονου Χαμενεΐ είναι βαρύ πλήγμα για το Ιράν – εξ ου και τα τεράστια πλήθη Ιρανών που βγήκαν χθες να τον θρηνήσουν σε όλες τις μεγάλες πόλεις και οι 40 μέρες εθνικού πένθους που προκηρύχθηκαν, εν μέσω βομβαρδισμών. Ομως μέσα σε λιγότερο από μία ώρα από τον θάνατό του, έγινε σαφές πως το κράτος και η πολεμική μηχανή του Ιράν είχαν προετοιμαστεί για όλα τα ενδεχόμενα και ότι η αλυσίδα διοίκησης και ελέγχου λειτουργούσε άψογα, με βάση ένα προσχεδιασμένο και καλά συντονισμένο πρόγραμμα αντιποίνων.

Η ομίχλη του πολέμου

Μέσα στο πρώτο εικοσιτετράωρο, οι υποτίθεται «αποκεφαλισμένοι» Φρουροί της Επανάστασης εξαπέλυσαν αλλεπάλληλα κύματα από βαλλιστικούς πυραύλους και τηλεκατευθυνόμενα drones-ιπτάμενες βόμβες εναντίον όχι μόνο του Ισραήλ, αλλά και οκτώ αμερικανικών βάσεων σε ισάριθμες χώρες της περιοχής, τρυπώντας σε αρκετές περιπτώσεις την πολυεπίπεδη αεράμυνα και καταφέρνοντας σημαντικά πλήγματα σε αεροδρόμια, λιμάνια και στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Ηδη η κεντρική διοίκηση των ΗΠΑ παραδέχτηκε χθες ότι από τα περσικά αντίποινα έχουν σκοτωθεί τρεις Αμερικανοί στρατιωτικοί (χωρίς να μας πουν πού ή πώς) και έχουν τραυματιστεί σοβαρά άλλοι πέντε, ενώ στο Ισραήλ οι νεκροί ανέρχονται επισήμως στους εννιά μόνο από τον βομβαρδισμό στην Μπέιτ Σεμές, στα προάστια της Ιερουσαλήμ, κι άλλος ένας στο κέντρο του Τελ Αβίβ, ενώ οι τραυματίες είναι δεκάδες.

Από εκεί και πέρα, οι πληροφορίες για τους στόχους που έχουν χτυπηθεί εκατέρωθεν είναι εξαιρετικά συγκεχυμένοι και καλύπτονται σαφώς από την ομίχλη του πολέμου. Ο Τραμπ, για παράδειγμα, βγήκε χθες κομπάζοντας και είπε στο Axios ότι «έχει πολλές εξόδους» και «όποτε θέλει μπορεί να τελειώσει τον πόλεμο» και ότι το Ιράν σύντομα «θα παρακαλάει για συμφωνία», ενώ ο ισραηλινός στρατός υποστήριξε ότι έχει καταστρέψει «το μισό πυραυλικό απόθεμα» του Ιράν.

Ομως όλα δείχνουν ότι παρά την τεράστια υπεροπλία τους αλλά και τον ύπουλο χαρακτήρα των επιθέσεων, εν μέσω του νέου γύρου διαπραγματεύσεων για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης, οι επιτιθέμενοι δεν έχουν καταφέρει τίποτε απ' όσα λένε – και απόδειξη είναι τα αδιάκοπα κύματα των πυραυλικών αντιποίνων, αλλά και το γεγονός ότι σχεδόν όλες οι εκτοξεύσεις πυραύλων κατά του Ιράν πραγματοποιούνται από τον εναέριο χώρο του Ιράκ και άλλων κρατών, κάτι που σημαίνει πως η περσική αεράμυνα λειτουργεί και ότι το Ισραήλ και οι ΗΠΑ δεν έχουν αποκτήσει την περίφημη πλήρη αεροπορική κυριαρχία που υποστήριζαν ότι θα είχαν εξασφαλίσει από το πρώτο 24ωρο. Και είναι σαφές πως είμαστε ακόμη στην εισαγωγική φάση του πολέμου, όπου και οι δύο πλευρές προσπαθούν να υποβαθμίσουν την αεράμυνα του αντιπάλου, πριν εξαπολύσουν τα ισχυρότερα όπλα τους. Εξ ου και τα περσικά πλήγματα σε τουλάχιστον δύο συστοιχίες επίγειων αμερικανικών ραντάρ στο Μπαχρέιν και το Κατάρ, που επιβεβαιώθηκαν από γεω-εντοπισμένα βίντεο.

Είναι χαρακτηριστικό πως οι δύο τρομερές αμερικανικές αρμάδες που έχουν σταλεί στην περιοχή παραμένουν μακριά από το επίκεντρο της δράσης, στα ανοιχτά της Αραβικής Θάλασσας και σε απόσταση ώς και χίλια χιλιόμετρα μακριά από τις περσικές ακτές – με τα περισσότερα πλήγματα από πλευράς ΗΠΑ να πραγματοποιούνται με πανάκριβους πυραύλους «Τόμαχοκ» και άλλα stand-off όπλα. Οι Αμερικανοί ναύαρχοι ΔΕΝ νιώθουν (ακόμη;) ασφαλείς να πλησιάσουν το Ιράν και ουσιαστικά κρύβονται πίσω από τα βουνά του Ομάν (τα Ορη Αλ Χατζάρ, την ψηλότερη οροσειρά στην ανατολική αραβική χερσόνησο), όπου πρακτικά δεν κινδυνεύουν, αλλά και δεν απειλούν το Ιράν με τα αεροσκάφη τους, όπως θα το απειλούσαν αν βρίσκονταν σε απόσταση μερικών εκατοντάδων χιλιομέτρων.

Παρ' όλα αυτά, οι Ιρανοί Φρουροί ανακοίνωσαν χθες πως εκτόξευσαν (προφανώς συμβολικά) τέσσερις βαλλιστικούς πυραύλους στη γενική κατεύθυνση του αεροπλανοφόρου «Αbraham Lincoln», οι οποίοι προφανώς καταρρίφθηκαν: όχι για να το βουλιάξουν, αλλά για να αποθαρρύνουν την προσέγγισή του πιο κοντά στην «μπούκα» του Περσικού και τα Στενά του Ορμούζ, τα οποία έχουν ουσιαστικά κλείσει χωρίς βία ή σωστότερα μόνο με την απειλή της βίας.

Η σημαντικότερη όμως αποτυχία των επιτιθέμενων μέχρι στιγμής είναι πολιτική: η ύπουλη δολοφονία του Χαμενεΐ και άλλων αξιωματούχων δεν έχει προκαλέσει καμιά πολιτική αναταραχή ή αμφισβήτηση, ενώ είναι σαφές ότι οι μαζικές απώλειες αμάχων και ιδιαίτερα το λουτρό αίματος σε δημοτικό σχολείο θηλέων της Μινάμπ, με περισσότερα από 150 αθώα θύματα, έχουν προκαλέσει τεράστια οργή στον πληθυσμό και οδήγησαν σε μεγάλη συσπείρωση γύρω από το καθεστώς. Για την Ιστορία, το σχολείο βρισκόταν περίπου 600 μέτρα από γνωστή βάση των Φρουρών της Επανάστασης και επλήγη με ακρίβεια από τρεις πυραύλους, που το κατέστρεψαν ολοσχερώς. Από τα συνολικά 200 ώς τώρα θύματα των βομβαρδισμών που παραδέχεται η Τεχεράνη, τα 160 είναι μικρά παιδιά που «απελευθερώθηκαν» όχι από την τυραννία, αλλά από τα εγκόσμια.

Οργή για το μακελειό στο σχολείο

Παράλληλα, το πυκνό δίκτυο των ξένων πρακτόρων και προβοκατόρων που είδαμε να δρα με δολοφονίες και σαμποτάζ τόσο στον πόλεμο των δώδεκα ημερών όσο και στην αιματηρή εξέγερση του Ιανουαρίου δεν υφίσταται πλέον ως παράγοντας της μάχης. Ειδικά το δίκτυο πρακτόρων της ισραηλινής Μοσάντ μέσα στο Ιράν μοιάζει να έχει καταστραφεί πλήρως, γεγονός που ίσως αποδειχτεί... υπερόπλο για την Τεχεράνη όσο προχωρά ο πόλεμος. Ο γρήγορος και περιορισμένος πόλεμος που δήθεν θα τέλειωνε με έναν εύκολο θρίαμβο της Δύσης, αποδείχτηκε πως ήταν ένα υγρό όνειρο των νοσηρών νεοσυντηρητικών, σιωνιστικών εγκεφάλων του Τελ Αβίβ και της Ουάσινγκτον.

Το νέο θρίλερ λοιπόν ξεκίνησε – και ο Χίτσκοκ αυτή τη φορά μιλάει φαρσί. Με την έννοια ότι το Ιράν αυτή τη φορά δεν μοιάζει να επιζητεί κάποιου είδους συμφωνία για το γρήγορο τέλος της σύρραξης, αλλά την παράτασή της, εκτιμώντας ότι μπορεί να αντέξει περισσότερο το βαρύ κόστος και τις απώλειες του πολέμου από τους αντιπάλους του, και ιδιαίτερα από τους συγκριτικά ευάλωτους Ισραηλινούς. Εκτιμούν, με άλλα λόγια, ότι έπειτα από λίγες μέρες πυραυλικού πινγκ-πονγκ τα αποθέματα των πανάκριβων αντιβαλλιστικών πυραύλων των συστημάτων THAAD και Patriot θα αρχίσουν να εξαντλούνται τόσο στο Ισραήλ όσο και στις σουνιτικές χώρες του Κόλπου κι ότι εκείνη θα είναι η καταλληλότερη στιγμή για να εξαπολύσουν τα καλύτερα φυλαγμένα όπλα τους.

Πηγή: efsyn

Με μια εύλογη ερώτηση τελείωνε το κύριο άρθρο της η Libération, το οποίο υπέγραφε η διευθύντρια σύνταξης της εφημερίδας, η ιρανικής καταγωγής Χαμντάμ Μοσταφαβί: «Ποιο είναι το σχέδιο, κύριε πρόεδρε;». Η Γαλλοϊρανή δημοσιογράφος θέτει ερωτήματα για την επόμενη μέρα στο Ιράν, ορμώμενη από την ανοιχτή προτροπή του Ντόναλντ Τραμπ για αλλαγή καθεστώτος, απευθυνόμενου στους ίδιους τους πολίτες της χώρας που βομβαρδίζει σε αγαστή σύμπραξη με τον γενοκτόνο Νετανιάχου.

«Οταν τελειώσουμε, πάρτε εσείς την εξουσία, είναι στο χέρι σας να το κάνετε. Αυτή θα είναι σίγουρα η μοναδική σας ευκαιρία για τις επόμενες γενιές», είπε το Σάββατο ο μέχρι πρότινος αυτοαποκαλούμενος «ειρηνοποιός» πρόεδρος των ΗΠΑ, λίγες ώρες μετά τα πρώτα αμερικανοϊσραηλινά πλήγματα.

Χωρίς πρόβλεψη

Τι είναι όμως αυτό που έχει στο μυαλό του και, κυρίως, πόση σχέση μπορεί να έχει με την ιρανική πραγματικότητα; Η Χαμντάμ Μοσταφαβί, όπως και πολλοί άλλοι ειδικοί και δημοσιογράφοι, έχει διάφορες απορίες επ’ αυτού. «Τι ονειρεύεται;» διερωτάται.

«Να αναπαραγάγει ένα σενάριο τύπου Βενεζουέλας; Να βρει συνεργάσιμα πρόσωπα στους κόλπους του καθεστώτος, πρόθυμα να το αδειάσουν από το ιδεολογικό του περιεχόμενο προκειμένου να το διατηρήσουν ζωντανό και να συνεργαστούν ελεύθερα με τις Ηνωμένες Πολιτείες; Να αντικαταστήσει το θεοκρατικό καθεστώς με τον γιο του έκπτωτου σάχη που υποστηρίζει με σθένος την αμερικανοϊσραηλινή επέμβαση και καλεί και αυτός τους Ιρανούς να ξεσηκωθούν;»

«Οποιο κι αν είναι το σχέδιο», συνεχίζει η Μοσταφαβί, «θα πρέπει να ελπίζουμε ότι τουλάχιστον υπάρχει σχέδιο. Οτι ο Ντόναλντ Τραμπ δεν κάλεσε για ακόμα μια φορά έναν λαό που βομβαρδίζεται να απελευθερωθεί από τις αλυσίδες του χωρίς να έχει προβλέψει τη συνέχεια». Η ανησυχία ότι ο Τραμπ ίσως βαδίζει χωρίς σχέδιο για τη διάδοχη κατάσταση στο Ιράν είναι διάχυτη και σε αμερικανικά ΜΜΕ. «Ποιος ιρανικός λαός ακριβώς; Είναι 90 εκατομμύρια άνθρωποι», λέει στους New York Times με αφορμή το κάλεσμα του Τραμπ προς τον ιρανικό λαό να πάρει την κατάσταση στα χέρια του o έμπειρος διπλωμάτης Φίλιπ Γκόρντον, υψηλόβαθμος σύμβουλος σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και εθνικής ασφάλειας επί κυβερνήσεων Ομπάμα και Μπάιντεν.

Τα παραδείγματα

Την ίδια στιγμή, άλλοι ειδικοί σχολιάζουν στην αμερικανική εφημερίδα ότι ο Τραμπ έχει υπονομεύσει με την πολιτική του τα εργαλεία που θα του χρησίμευαν στο να κερδίσει την εμπιστοσύνη μέρους του ιρανικού λαού, αναφερόμενοι για παράδειγμα στο ξήλωμα της Φωνής της Αμερικής (Voice of America).

«Η κυβέρνηση Τραμπ έχει διαλύσει μερικά από τα πιο ισχυρά εργαλεία που διέθετε για να μεταφέρει το μήνυμά της», σχολιάζει ο Ιλάν Μπέρμαν, ειδικός σε θέματα Ιράν από το American Foreign Policy Council, μια δεξαμενή σκέψης με έδρα την Ουάσινγκτον. «Αυτή η ελάχιστη προσέγγιση δεν είναι κατάλληλη για την περίσταση», προσθέτει ο Μπέρμαν, ο οποίος είναι επίσης μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Radio Free Europe/Radio Liberty.

«Η δολοφονία του ανώτατου θρησκευτικού ηγέτη αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ είναι μια επικίνδυνα απλή λύση σε ένα πολύ σύνθετο πρόβλημα», σχολίαζε ο Νικ Πάτον Γουόλς, δημοσιογράφος του CNN ειδικός σε θέματα διεθνούς ασφάλειας. «Ο Τραμπ μοιάζει να έχει βγάλει πάλι το εγχειρίδιο της Βενεζουέλας, υπονοώντας πως έχει κάποιον διάδοχο κατά νου (...) Ομως, το Ιράν δεν είναι επ’ ουδενί λόγω τόσο διαχειρίσιμο όσο έχει δείξει να είναι μέχρι στιγμής η Βενεζουέλα», έγραφε ο Γουόλς στην ανάλυσή του.

«Απουσιάζουν θετικά ιστορικά παραδείγματα αεροπορικών επιδρομών που να έριξαν εύκολα κάποια αυταρχικά καθεστώτα και να οδήγησαν σε διάδοχες καταστάσεις που προτιμούσαν οι επιτιθέμενοι», υποστηρίζει παρακάτω ο Αμερικανός δημοσιογράφος, με σαφείς υπαινιγμούς για το χάος που άφησαν πίσω τους οι ΗΠΑ σε Ιράκ, Αφγανιστάν και Λιβύη. Διερωτάται αν τα μέλη του θεοκρατικού καθεστώτος θα σπεύσουν να καλύψουν το κενό που αφήνει η δολοφονία του Χαμενεΐ, ενδεχομένως με κάποιες μικρές παραχωρήσεις προς τις ΗΠΑ για λόγους επιβίωσής τους.

«Μωσαϊκό βίας»

«Δεν υπάρχουν έτοιμοι αντικαταστάτες από την αντιπολίτευση που να μπορεί να προωθήσει ο Τραμπ», εκτιμά ο Γουόλς. «Ο γιος του σάχη, Ρεζά Παχλεβί, δεν μπορεί να εμφανιστεί ξαφνικά στην Τεχεράνη και να αναλάβει τα ηνία χωρίς να ρισκάρει την οργή των Φρουρών της Επανάστασης. Δεν έχει απομείνει ουσιαστική αντιπολίτευση στο εσωτερικό του Ιράν. Οπως στη Βενεζουέλα, η όποια λύση πιθανώς θα προέλθει από τα απομεινάρια του καθεστώτος».

Ο δημοσιογράφος του CNN σημείωνε, τέλος, τον τεράστιο κίνδυνο που καραδοκεί: «Να μην επικρατήσει καμία φράξια και να σπάσει το Ιράν σε ένα μωσαϊκό βίας από τη μια μεριά και πανηγυρισμών από την άλλη, που θα οδηγήσουν σε κατάρρευση η οποία δεν θα αποσταθεροποιήσει μόνο τη χώρα, αλλά ολόκληρη την περιοχή».

Αρκετοί είναι οι πιθανοί διάδοχοι του δολοφονημένου ανώτατου θρησκευτικού ηγέτη αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, χωρίς όμως αυτή τη στιγμή να ξεχωρίζει μεταξύ τους κάποιο φαβορί. Ρεπορτάζ του CNN παρουσίασε μερικά από τα φερόμενα ως επικρατέστερα πρόσωπα για το αξίωμα.

Ονοματολογία για τη διαδοχή

ΜΟΧΤΑΜΠΑ ΧΑΜΕΝΕΪ, 56 ετών: Ο δεύτερος γιος του Αλί Χαμενεΐ φέρεται να έχει σημαντική επιρροή στον κλήρο και ισχυρούς δεσμούς με τους Φρουρούς της Επανάστασης. Παράλληλα όμως, η διαδοχή από πατέρα σε γιο είναι κάτι που αντιμετωπίζεται αρνητικά στον σιιτικό κλήρο και μάλιστα σε ένα καθεστώς που προέκυψε ύστερα από μια επανάσταση που ανέτρεψε τη μοναρχία.

ΑΛΙΡΕΖΑ ΑΡΑΦΙ, 67 ετών: Υψηλόβαθμος κληρικός με μακρά κυβερνητική εμπειρία και έμπιστος του Χαμενεΐ. Σήμερα είναι αντιπρόεδρος της Συνέλευσης των Εμπειρογνωμόνων, του σώματος που εκλέγει τον ανώτατο ηγέτη.

ΜΟΧΑΜΑΝΤ ΜΕΧΝΤΙ ΜΙΡΜΠΑΓΚΕΡΙ, περίπου 60 ετών: Σκληροπυρηνικός κληρικός, φανατικά αντιδυτικός και αντι-ισραηλινός, μέλος της Συνέλευσης των Εμπειρογνωμόνων.

ΧΑΣΑΝ ΧΟΜΕΪΝΙ, περίπου 50 ετών: Είναι εγγονός του ιδρυτή της Ισλαμικής Δημοκρατίας, αγιατολάχ Ρουχολάχ Χομεϊνί. Επίτροπος του Μαυσωλείου του Χομεϊνί, θεωρείται σχετικά μετριοπαθής, αλλά δεν είχε μέχρι σήμερα κάποιο δημόσιο αξίωμα.

ΧΑΣΕΜ ΧΟΣΕΪΝΙ ΜΠΟΥΣΕΡΙ, περίπου 70 ετών: Υψηλόβαθμος κληρικός, πρώτος αντιπρόεδρος του Συμβουλίου των Εμπειρογνωμόνων. Λέγεται ότι βρισκόταν κοντά στον Χαμενεΐ, αλλά δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό πρόσωπο στη χώρα.

Όπως σημειώθηκε, το 20% των παγκόσμιων προμηθειών LNG διέρχονται από το Στενό του Ορμούζ και μετά το κλείσιμό του, ουσιαστικά μπλοκαρίστηκαν.

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ, 1 Μαρτίου. /TASS/. Η περαιτέρω κλιμάκωση της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή θα μπορούσε να οδηγήσει στη μεγαλύτερη αναστάτωση στην αγορά φυσικού αερίου από το 2022, σύμφωνα με το Bloomberg .

Όπως σημειώθηκε, το 20% των παγκόσμιων προμηθειών LNG διέρχονται από το Στενό του Ορμούζ και μετά το κλείσιμό του, ουσιαστικά μπλοκαρίστηκαν. Οι Ασιάτες εισαγωγείς, οι οποίοι λαμβάνουν περίπου το ένα τέταρτο του LNG τους από το Κατάρ, έχουν ήδη αρχίσει να αναζητούν εναλλακτικές οδούς εφοδιασμού, ανέφερε ο οργανισμός.

Η περαιτέρω κλιμάκωση της κρίσης θα μπορούσε να οδηγήσει στις σημαντικότερες διαταραχές στις αγορές φυσικού αερίου από την έναρξη της σύγκρουσης στην Ουκρανία, ανέφερε το Bloomberg.

Το Σάββατο, ο Υποστράτηγος Εμπραχίμ Τζαμπάρι του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης του Ιράν προειδοποίησε ότι το Στενό του Ορμούζ θα κλείσει για τη ναυτιλία μετά από μια επίθεση στο Ιράν. Οι αναλυτές προειδοποίησαν ότι εάν εξελιχθεί αυτό το σενάριο, η τιμή του αργού πετρελαίου Brent στο χρηματιστήριο ICE του Λονδίνου θα μπορούσε να εκτοξευθεί σχεδόν κατά το ένα τρίτο, φτάνοντας τα 90 δολάρια ανά βαρέλι όταν ανοίξει η διαπραγμάτευση στις 2 Μαρτίου.

Το πρόσωπο που φέρεται να λειτούργησε για σχεδόν μια δεκαετία ως βασικός σύνδεσμος μεταξύ του πρίγκιπα Άντριου, της Σάρας Φέργκιουσον και του Τζέφρι Επστάιν, αποκαλύπτοντας τις σκοτεινές σχέσεις που κινούνται στο παρασκήνιο των βασιλικών κύκλων και των διεθνών επιχειρηματικών συμφωνιών

Στην πόλη Σενζέν, στη νότια Κίνα, ο πρίγκιπας Άντριου παρακολούθησε την άνοιξη του 2019 μια εκδήλωση για start-ups.

Ήταν η τελευταία φορά που ο τότε πρίγκιπας εμφανίστηκε σε δημόσια εκδήλωση πριν αποσυρθεί από τη βασιλική ζωή, εξαιτίας της καταστροφικής του συνέντευξης για τους δεσμούς του με τον Τζέφρι Επστάιν.

Ωστόσο, στην ίδια εκδήλωση υπήρχε και ένας τρίτος άνθρωπος, σχεδόν άγνωστος στο ευρύ κοινό, ο Ντέιβιντ Στερν, ο οποίος εμφανίζεται στιγμιαία στο επίσημο βίντεο της εκδήλωσης.

Για σχεδόν μια δεκαετία, ο Ντέιβιντ Στερν λειτούργησε ως βασικός σύνδεσμος μεταξύ του Άντριου, της Σάρας Φέργκιουσον και του Επστάιν. Η συνεργασία του περιελάμβανε τη διευθέτηση οικονομικών ζητημάτων της Φέργκιουσον, τη διαμεσολάβηση για επιχειρηματικές συμφωνίες, τη μεταφορά εγγράφων και τη διευκόλυνση επαφών, κυρίως στην Κίνα, μια χώρα που θεωρούσε γη ευκαιριών και πλούτου.

Η πρώτη γνωστή επαφή μεταξύ του Ντέιβιντ Στερν και του Επστάιν καταγράφεται τον Μάιο του 2008, όταν ο πρώτος προσκάλεσε τον Επστάιν να επενδύσει σε ένα «China-focused private equity fund». Η σχέση τους αναπτύχθηκε παρά την ενοχή του Επστάιν για προσέγγιση ανηλίκων τον επόμενο μήνα. Ο Στερν εμφανιζόταν ως μαθητευόμενος, πάντα πρόθυμος να εντυπωσιάσει τον πολύ πλουσιότερο και συνδεδεμένο με τις αμερικανικές ελίτ Επστάιν, αποκαλώντας τον «μέντορά» του ή ακόμα και «στρατηγό» του.

Τα email τους περιέχουν συνεχείς αναφορές σε γυναίκες, συχνά με την κωδική συντομογραφία «P», και προτάσεις για ταξίδια στο νησί του Επστάιν στην Καραϊβική.

Η γνωριμία του Στερν με τον Άντριου και τη Σάρα Φέργκιουσον φαίνεται να έγινε μέσω του Επστάιν. Το 2010, η Φέργκιουσον έγραψε σε ένα email ότι συστήθηκε στον Στερν από τον Επστάιν και ότι τον είχε βοηθήσει με καθοδήγηση και επαφές στην Κίνα.

Ο Στερν ανέλαβε να την βοηθήσει με την εκτίμηση και τακτοποίηση των χρεών της, τα οποία φέρονταν να ανέρχονται σε περίπου 6 εκατ. λίρες, και προτείνεται ότι συνεργάστηκε στενά με τον Επστάιν στην προσπάθεια διαχείρισης των οικονομικών της Δούκισσας.

Στη συνέχεια, ο Στερν πρότεινε στον Επστάιν τη δημιουργία μιας επιχειρηματικής πρωτοβουλίας στο Λονδίνο, στοχεύοντας πλούσιους επενδυτές, κυρίως Κινέζους. Σε αυτά τα σχέδια, αναφερόταν στον πρίγκιπα Άντριου ως «PA», χρησιμοποιώντας την «αύρα και την πρόσβασή» του για να προσελκύσει ενδιαφερόμενους. Όμως, όπως και πολλές άλλες προτάσεις του Στερν, τα σχέδια αυτά φαίνεται να μην απέδωσαν καρπούς.

Με πληροφορίες από BBC