Με τον χαμηλότερο στόχο ΑΕΠ εδώ και τρεις δεκαετίες, το Πεκίνο σηματοδοτεί στροφή σε πιο συγκρατημένη αλλά στρατηγικά σχεδιασμένη οικονομική πορεία

Σε μια περίοδο αυξανόμενου γεωπολιτικού ανταγωνισμού και επιβράδυνσης της οικονομικής δυναμικής, η Κίνα έστειλε ένα σαφές μήνυμα για τη νέα φάση στην οποία εισέρχεται η οικονομία της. Από το Πεκίνο, κατά την έναρξη των εργασιών του Εθνικού Λαϊκού Κογκρέσου, ο πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ παρουσίασε το νέο οικονομικό και πολιτικό πλαίσιο για τα επόμενα χρόνια, θέτοντας στόχο ανάπτυξης για το 2026 μεταξύ 4,5% και 5% – τον χαμηλότερο από το 1991. Η επιλογή αυτή αποτελεί σαφή παραδοχή ότι η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου εισέρχεται σε περίοδο πιο συγκρατημένης ανάπτυξης, καθώς αντιμετωπίζει εσωτερικές προκλήσεις όπως χαμηλή καταναλωτική εμπιστοσύνη, υψηλή ανεργία των νέων και πιέσεις από την κρίση στην αγορά ακινήτων, ενώ ταυτόχρονα επιδιώκει να αναδιαμορφώσει το παραγωγικό της μοντέλο.

Την ίδια στιγμή, το Πεκίνο επιχειρεί να ενισχύσει τη στρατηγική του θέση στον παγκόσμιο ανταγωνισμό, δίνοντας έμφαση στην τεχνολογική υπεροχή σε τομείς όπως η τεχνητή νοημοσύνη, οι κβαντικοί υπολογιστές και οι κρίσιμες πρώτες ύλες, ενώ παράλληλα αυξάνει τις αμυντικές δαπάνες και προωθεί τη μετάβαση σε νέους ενεργειακούς και βιομηχανικούς «κινητήρες» ανάπτυξης. Το νέο σχέδιο συνδυάζει δημοσιονομική στήριξη της οικονομίας, ενίσχυση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και πολιτικές για την αντιμετώπιση της δημογραφικής συρρίκνωσης, υπογραμμίζοντας την προσπάθεια της κινεζικής ηγεσίας να διαχειριστεί μια πιο σύνθετη οικονομική πραγματικότητα χωρίς να εγκαταλείψει τις φιλοδοξίες της για τεχνολογική και γεωπολιτική ισχύ.

Κάθε Μάρτιο, οι ηγέτες της Κίνας συγκεντρώνονται στη Μεγάλη Αίθουσα του Λαού στο Πεκίνο για να ανακοινώσουν πόσο αναμένεται να αναπτυχθεί εκείνη τη χρονιά η οικονομία. Κατά κανόνα δεν υπάρχουν σοβαρές αλλαγές από χρόνο σε χρόνο. Χθες ωστόσο ήταν η πρώτη φορά εδώ και περισσότερο από τρεις δεκαετίες που το όριο τίθεται κάτω από το 5% και αποτελεί επίσημη παραδοχή ότι η χώρα βρίσκεται πλέον σε μια αργή πορεία ανάπτυξης. Η ανακοίνωση του στόχου ανάπτυξης παρακολουθείται στενά από τις χρηματοπιστωτικές αγορές, επειδή αποτυπώνει τις προσδοκίες των αξιωματούχων της χώρας, συμπεριλαμβανομένου του ηγέτη της Κίνας, Σι Τζινπίνγκ. Σε ένα πολιτικό σύστημα που καθοδηγείται έντονα από τα ανώτερα επίπεδα εξουσίας, ο αριθμός αυτός μπορεί να δώσει ενδείξεις για τα σχέδια οικονομικής πολιτικής.

Ο χαμηλότερος στόχος ανάπτυξης είναι κάτι «που περίμεναν και γνωρίζουν οι αγορές και οι οικονομολόγοι τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό», σχολίασε η Ζονγκγιούαν Ζόι-Λιου, ερευνήτρια στο Council on Foreign Relations.

Εκτός από τον στόχο ανάπτυξης, η Κίνα ανακοίνωσε ότι το έλλειμμα του κεντρικού προϋπολογισμού θα είναι περίπου 4% του μεγέθους της οικονομίας, δηλαδή του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος, περίπου στο ίδιο επίπεδο με πέρυσι. Ο στόχος για το έλλειμμα καθορίζει την κατεύθυνση του δανεισμού της κεντρικής κυβέρνησης, κάτι που μπορεί να δώσει ενδείξεις για σχέδια δημοσιονομικής τόνωσης της οικονομίας. Ωστόσο, και οι περιφερειακές-τοπικές κυβερνήσεις δανείζονται επίσης σε μεγάλο βαθμό. Τους τελευταίους μήνες, πολλές επαρχίες και μεγάλες πόλεις της Κίνας ανακοίνωσαν τους δικούς τους στόχους ανάπτυξης για το 2026, οι οποίοι ήταν χαμηλότεροι από τους περσινούς. Αυτό τροφοδότησε εικασίες οικονομολόγων ότι ο εθνικός στόχος θα μπορούσε να πέσει κάτω από το 5% φέτος για πρώτη φορά από το 1991, σύμφωνα με ανάλυση της επενδυτικής τράπεζας Macquarie Group.

Η βελτίωση των οικονομικών προοπτικών απαιτεί ισχυρότερη εγχώρια κατανάλωση μαζί με μια στροφή προς αυτό που η κυβέρνηση αποκαλεί «υψηλής ποιότητας ανάπτυξη» σε προηγμένους τομείς όπως η τεχνητή νοημοσύνη, κάτι που ωστόσο θα απαιτούσε διαρθρωτικές αλλαγές.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης ξεχνά ότι η κριτική στους υπουργούς είναι αυτονόητη πλευρά της δημοκρατίας. Όπως και η ελευθερία της έκφρασης την οποία ο ίδιος σαφώς περιφρονεί

Είμαι αρκετά μεγάλος για να θυμάμαι τι σήμαινε σάτιρα σε αυτή τη χώρα. Τον βιτριολικό τρόπο που στηλιτεύονταν πρωθυπουργοί και υπουργοί, ακόμη και του διαμετρήματος του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Ανδρέα Παπανδρέου. Τις γελοιογραφίες σε βάρος τους στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, τότε που τις διάβαζαν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, τις επιθεωρήσεις που τους σατίριζαν και τους γελοιοποιούσαν, τους δίσκους του Χάρρυ Κλυνν κ.λπ.. Θυμάμαι ότι τα έβλεπα και σκεφτόμουν, «πώς μπορούν μετά να περπατούν στον δρόμο», όταν έχουν δεχτεί τέτοια σάτιρα;

Όμως, μια χαρά μπορούσαν να βγαίνουν και να συνεχίζουν την πολιτική τους δράση και να μην επηρεάζονται. Όπως δεν ίδρωνε το αυτί τους όταν άκουγαν βαριούς πολιτικούς χαρακτηρισμούς από τους αντιπάλους τους ή έβλεπαν «ξύλινους τίτλους» που σχεδόν τους έβριζαν. «Εφιάλτη» είχε αποκαλέσει τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη ο Ανδρέας Παπανδρέου, και όμως δεν θυμάμαι ο πρώτος να έκανε μήνυση για εξύβριση.

Μάλιστα, όχι μόνο δεν είχαν κανένα πρόβλημα με το να είναι αντικείμενο σκληρής κριτικής ή σκληρής σάτιρας, ακόμη και εμφανώς κακόβουλης, αλλά πάντα ευχαριστούσαν τους γελοιογράφους.

Κάτι που δεν ισχύει στην περίπτωση του Άδωνι Γεωργιάδη -η σύγκριση εν πλήρει γνώσει της ασυμβατότητας των πολιτικών μεγεθών και ακριβώς προς ανάδειξη της διαφοράς και της παρακμής. Που δήλωσε ότι θα κάνει μήνυση και αγωγή σε βάρος του Λάκη Λαζόπουλου και του Mega Channel.

Και αυτό γιατί ο Λάκης Λαζόπουλος, ο καλλιτέχνης που καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο συνεχίζει την παράδοση της ελληνικής πολιτικής σάτιρας στη χώρα, του έκανε κριτική. Με τον δικό του τρόπο. Αυτό που τον έχει κάνει έναν από τους δημοφιλέστερους καλλιτέχνες της χώρας μας. Με την ίδια αυστηρότητα που έχει μιλήσει ο Λαζόπουλος και για άλλους πολιτικούς.

Δηλαδή, ο Άδωνις Γεωργιάδης θεωρεί ποινικό αδίκημα τη σάτιρα και την κριτική. Και δεν αναγνωρίζει την ελευθερία της καλλιτεχνικής έκφρασης, – γιατί ο Λαζόπουλος πρώτα από όλα είναι ένας καλλιτέχνης.

Με τον ίδιο τρόπο που πριν από λίγες μέρες περίπου υποσχέθηκε ότι την επόμενη φορά που θα συναντήσει δυναμικές διαμαρτυρίες από συνδικαλιστές θα υποβάλει μηνύσεις.

Είναι σαφές ότι αυτές οι πρακτικές είναι επικίνδυνες, ιδίως εάν εκπροσωπούν την κυβερνητική γραμμή. Γιατί θέλουν να φιμώσουν φωνές και να επιβάλουν ότι θα ακούγεται μόνο το κυβερνητικό αφήγημα.

Η δημοκρατία ανασαίνει μόνο μέσα στην ελευθερία της έκφρασης και την ελευθερία της κριτικής. Ακόμη και όταν αυτή φτάνει σε «υπερβολές», έχει «σκληρή γλώσσα» για τα πολιτικά πρόσωπα, και καταφεύγει και στη σάτιρα.

Ιδίως όταν μιλάμε για «δημόσια πρόσωπα» και ανθρώπους που έχουν εξουσία. Γιατί ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν  είναι «απλός πολίτης». Είναι υπουργός. Έχει εξουσία. Οι πράξεις του έχουν επιπτώσεις στις ζωές των ανθρώπων, συνολικά της κοινωνίας. Δεν είναι «ιδιωτικές υποθέσεις». Γι’ αυτό το λόγο και οφείλει να δέχεται την κριτική και την πολεμική και τη σάτιρα.

Σε τελική ανάλυση ελευθερία του λόγου δεν σημαίνει να λέμε πράγματα που αρέσουν στην εξουσία. Ελευθερία του λόγου σημαίνει να λέμε πράγματα που δεν αρέσουν την εξουσία, που τη θυμώνουν, που την κάνουν έξω φρενών.

Και ας μη γελιόμαστε. Ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν αντιδρά έτσι επειδή «θίχτηκε», ούτε επειδή αισθάνθηκε «συκοφαντημένος». Αντιδρά έτσι γιατί ξέρει ότι αυτά που λέει ο Λαζόπουλος, τα λένε και οι πολίτες. Γιατί στα μάτια πολλών ανθρώπων είναι υπεύθυνος για τα προβλήματα του δημόσιου συστήματος υγείας. Γιατί δεν έχει ξεχαστεί η μακρά θητεία του στην Ακροδεξιά. Και επειδή τώρα έχει μπόλικη φιλοδοξία τον ενοχλεί να του «χαλάνε την εικόνα». Τον ενοχλεί που ο δημοφιλέστερος κωμικός τον σατιρίζει και αυτό γίνεται στο μεγαλύτερο τηλεοπτικό κανάλι της χώρας.

Μόνο που τι να κάνουμε; Έτσι είναι η δημοκρατία. Και εάν δεν του αρέσει η δημοκρατία και η ελευθερία της έκφρασης, τουλάχιστον ας βγει να το πει ευθέως.

Γιατί καλή η πλάκα, καλή η συμπεριφορά τρολ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που έχει επιλέξει, καλή η υπεράσπιση και εκμετάλλευση της χυδαίας «Ομάδας Αλήθειας», καλή η προσπάθεια να αποσπάσει από παντού «θετική δημοσιότητα» και να το παίζει θύμα της άδικης υποκινούμενης αντίδρασης των αριστερών και του «κομμουνιστικού κινδύνου», αλλά με κάποια πράγματα δεν παίζουμε. Ή τουλάχιστον, δεν θα έπρεπε να παίζουμε…

Σε τελική ανάλυση, ούτως ή άλλως, έχουμε το πρόβλημα του πώς η κρατική διαφήμιση και δαπάνη έχει χειραγωγηθεί με διάφορους τρόπους ώστε να διαμορφωθεί ένα φιλοκυβερνητικό «μηντιακό οικοσύστημα», με επίμονη αναπαραγωγή της κυβερνητικής προπαγάνδας και άφθονο λιβάνισμα στους κυβερνητικούς υπουργούς.

Εάν πρόκειται πλάι σε όλα αυτά τα προβλήματα να έχουμε να αντιμετωπίσουμε προληπτική λογοκρισία και διώξεις σε βάρος της ελεύθερης έκφρασης, ας το ξέρουμε. Μόνο που αυτό θα σημαίνει ότι δεν θα έχουμε ακριβώς δημοκρατία…

Πηγή: in.gr

Το Ιράν έχει ως στόχο να αποδυναμώσει τα συστήματα αεράμυνας, καταστρέφοντας αμερικανικής κατασκευής ραντάρ που εντοπίζουν πυραύλους και drones

Νέες δορυφορικές φωτογραφίες από αρκετές κομβικές στρατιωτικές βάσεις στην Αραβική Χερσόνησο δείχνουν ότι το Ιράν έχει ως στόχο να αποδυναμώσει τα συστήματα αεράμυνας, καταστρέφοντας αμερικανικής κατασκευής ραντάρ που εντοπίζουν πυραύλους και drones.

Οι ΗΠΑ διαθέτουν οκτώ συστοιχίες THAAD, ενώ τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα διαθέτουν δύο και η Σαουδική Αραβία μία

Όπως αναφέρει το CNN, το ραντάρ ενός αμερικανικού πυραυλικού συστήματος THAAD στην Ιορδανία χτυπήθηκε και προφανώς καταστράφηκε κατά τις πρώτες ημέρες των αμερικανοϊσραηλινών επιθέσεων κατά του Ιράν, όπως δείχνει δορυφορική εικόνα που τραβήχτηκε τη Δευτέρα 2 Μαρτίου.

Τα ραντάρ είναι ένα κρίσιμο στοιχείο για το συγκεκριμένο προηγμένο σύστημα, το οποίο χρησιμοποιείται για την αναχαίτιση και καταστροφή βαλλιστικών πυραύλων καθώς πετούν προς τον στόχο τους.

Οι ΗΠΑ διαθέτουν οκτώ συστοιχίες THAAD, ενώ τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα διαθέτουν δύο και η Σαουδική Αραβία μία.

Δορυφορική εικόνα που τραβήχτηκε στις 2 Μαρτίου του 2026 δείχνει συντρίμμια γύρω από ένα ραντάρ THAAD στην αεροπορική βάση Μουαφάκ Σάλτι στην Ιορδανία (Πηγή: Airbus).

Πανάκριβο το ραντάρ του THAAD

Το ραντάρ του THAAD είναι το μεταφερόμενο ραντάρ AN/TPY-2, κατασκευασμένο από τη Raytheon.

Σύμφωνα με τον προϋπολογισμό της αμερικανικής Υπηρεσίας Αντιπυραυλικής Άμυνας για το 2025, το κόστος του ανέρχεται σε σχεδόν μισό δισεκατομμύριο δολάρια.

To CNN σημειώνει ότι το συγκεκριμένο μπορεί να μην είναι το μόνο ραντάρ THAAD που χτυπήθηκε στις πρώτες ημέρες του πολέμου με το Ιράν.

Τουλάχιστον τρία κτίρια σε στρατιωτική εγκατάσταση κοντά στη Ρουαΐς και τέσσερα σε εγκατάσταση στη Σαντέρ, στα ΗΑΕ, υπέστησαν ζημιές μεταξύ 28 Φεβρουαρίου και 1 Μαρτίου.

Μεταξύ των κτιρίων που χτυπήθηκαν ήταν και υπόστεγα οχημάτων που χρησιμοποιούνταν για την αποθήκευση συστημάτων ραντάρ για μπαταρίες THAAD και στις δύο τοποθεσίες.

Δείτε δορυφορικές φωτογραφίες πριν και μετά τα πλήγματα του Ιράν.

Πριν από τα πλήγματα του Ιράν. (Πηγή: Airbus)

Μετά τα πλήγματα του Ιράν. (Πηγή: Airbus)

Επιπλέον, δορυφορικές εικόνες δείχνουν ζημιές σε ένα αμερικανικής κατασκευής σύστημα ραντάρ έγκαιρης προειδοποίησης του Κατάρ στην Ουμ Νταχάλ, σύμφωνα με εικόνες που ανέλυσε ο Σαμ Λέιερ, συνεργάτης ερευνών στο James Martin Center for Nonproliferation Studies.

Αυτή η δορυφορική εικόνα δείχνει τις ζημιές που υπέστη ένα αμερικανικής κατασκευής σύστημα ραντάρ έγκαιρης προειδοποίησης του Κατάρ στην Ουμ Νταχάλ στο Κατάρ, στις 3 Μαρτίου 2026. (Πηγή: Planet Labs PBC/Middlebury Institute)

Ας είμαστε ειλικρινείς: Οποιος ενδιαφέρεται για την πρόσφατη ιστορία του τόπου, δεν μπορεί να μην ενδιαφερθεί για το ντοκιμαντέρ του ΣKAΪ και του Παπαχελά, με θέμα τη «17 Νοέμβρη». Μια τρομοκρατική οργάνωση που η ματωμένη διαδρομή της απασχόλησε για δεκαετίες την ελληνική κοινωνία, επηρέασε πολιτικές εξελίξεις, οδήγησε σε σφοδρές συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις. Η «17 Νοέμβρη» είναι, με δυο λόγια, ένα από τα στοιχεία που συγκροτούν την εικόνα της μεταπολίτευσης. Μέχρι την εξάρθρωσή της, αλλά και μετά από αυτήν, αν σκεφτούμε ότι ακόμα και σήμερα, με αφορμή μια συνέντευξη του Κουφοντίνα, έχει ξεσηκώσει μεγάλη συζήτηση. Με βαριές κατηγορίες για ματωμένη τηλεθέαση να απευθύνονται στο κανάλι και τον δημοσιογράφο από συγγενείς των θυμάτων της οργάνωσης.

Δεν χωράει καμιά συζήτηση για το δικαίωμα όσων έχασαν τους ανθρώπους τους να έχουν τη δική τους άποψη για το τηλεοπτικό βήμα που δόθηκε στον δολοφόνο τους. Οπως δεν χωράει καμιά συζήτηση ότι η επιδίωξη της ματωμένης τηλεθέασης, το αίμα, το σκάνδαλο, η έξαψη ενστίκτων κάθε είδους χαρακτηρίζουν πολλές από τις εκπομπές της τηλεόρασης. Οπως δεν χωράει συζήτηση ότι τα μέσα ενημέρωσης γενικά, και στην πατρίδα μας ακόμα περισσότερο, έχουν χάσει από καιρό το τεκμήριο της αθωότητας ως προς τις προθέσεις και την αντικειμενικότητά τους. Αλλά χωράει πολλή συζήτηση αν ένας δημοσιογράφος κι ένα κανάλι που επιχειρούν να φωτίσουν μια τέτοια ιστορία, μπορούν να το κάνουν χωρίς να δώσουν τον λόγο στον σκηνοθέτη, ή έναν από τους σκηνοθέτες, του αιματηρού δράματος.

Εδώ θα πρέπει να είμαστε καθαροί, όποια αισθήματα κι αν τρέφουμε για τον ΣΚΑΪ ή τον Παπαχελά: Κανένας δημοσιογράφος και κανένα κανάλι, σε οποιαδήποτε δημοκρατική χώρα, εφόσον αναλάμβανε το ριψοκίνδυνο εγχείρημα να φωτίσει τη διαδρομή, τα γιατί και τα διότι μιας τέτοιας οργάνωσης, δεν θα μπορούσε να αποκλείσει την άποψη, τις αποκαλύψεις, τις δικαιολογίες, την «απολογία» κατά κάποιο τρόπο των δραστών. Στην περίπτωση αυτή μάλιστα, του πιο γνωστού από τους ηγέτες της 17Ν, που βρίσκεται στις φυλακές καταδικασμένος σε βαρύτατες ποινές για βαρύτατα κακουργήματα. Και του οποίου ο λόγος, λόγος ενός γερασμένου τρομοκράτη, ρίχνει κάποιο φως στον τρόπο που σκέφτονταν τότε οι αυτόκλητοι δήμιοι. Και στον τρόπο που σκέφτονται σήμερα για όσα τότε διέπραξαν.

Από κει και πέρα είναι θέμα των ειδικών και του κοινού να κρίνουν το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ, και ως προς τη σχέση του με την αλήθεια ή ως τηλεοπτικό προϊόν. Από τα μέρη πάντως που μέχρι σήμερα προβλήθηκαν, ούτε υπόνοια έλλειψης σεβασμού προς τα θύματα της οργάνωσης, αλλά ούτε σκιά ως προς την ηθική καταδίκη της 17Ν και της αιματηρής δράσης της προκύπτει…

Πηγή: efsyn