Πώς κρίνει τη στρατηγική των αντιμαχόμενων πλευρών και τι προβλέπει για τον πόλεμο ο καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας του Ιράν και διευθυντής του Ινστιτούτου Ιρανικών Σπουδών στο St Andrews της Σκωτίας

«Αμφίβολη» αλλά «όχι απίθανη» χαρακτηρίζει στα «ΝΕΑ Σαββατοκύριακο» τη συμμετοχή της Ελλάδας στον πόλεμο με το Ιράν, λόγω της Κύπρου, ακολουθώντας τη Μεγάλη Βρετανία, ο καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας του Ιράν και ιδρυτικός διευθυντής του Ινστιτούτου Ιρανικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο St Andrews στη Σκωτία Αλί Ανσάρι.

«Αν τελικά η Ισλαμική Δημοκρατία επιβιώσει, θα έχει επιτύχει πύρρειο νίκη» προσθέτει ο ακαδημαϊκός και συγγενής της οικογένειας του τελευταίου σάχη του Ιράν Μοχαμάντ Ρεζά Παχλαβί.

Παρότι στη συνομιλία που είχαμε, κατά τη διάρκεια των αιματοκυλισμένων διαμαρτυριών στο Ιράν τον περασμένο Ιανουάριο, υποστήριζε ότι ο γιος του σάχη Ρεζά Παχλαβί «αυτή τη στιγμή είναι η μόνη διαθέσιμη επιλογή για το Ιράν», στην παρούσα συζήτηση, μιλώντας για τα σενάρια εξουσίας στην Τεχεράνη την επόμενη ημέρα, απέφυγε να κάνει την παραμικρή αναφορά στο πρόσωπό του.

Ναι. Θα εμπλακούν και άλλες χώρες και η σύρραξη θα επεκταθεί. Η στρατηγική του Ιράν στοχεύει στην πρόκληση γενικής ανάφλεξης στην περιφερειακή και διεθνή οικονομία. Το αποτέλεσμα που ωστόσο θα επιτύχει είναι πιθανότατα να στρέψει τον αραβικό κόσμο εναντίον του. Ούτως ή άλλως, τα τελευταία δύο χρόνια δεν ήταν καλά για την Ισλαμική Δημοκρατία. Και ο πόλεμος της Γάζας ήταν καταστροφικός για το Ιράν και οι εξελίξεις στη Συρία.

Παρότι αμφίβολο, η Κύπρος μπορεί να φέρει τη Βρετανία εντός του πολέμου. Για τη Σούδα δεν μπορώ να κάνω σχόλιο. Δεν έχω την ανάλογη γνώση.

Η Κύπρος μπορεί να σύρει και την Ελλάδα στον πόλεμο;

Αμφίβολο, αλλά, καθώς όλα είναι ρευστά, όχι απίθανο.

Σε ποιο βαθμό εκτιμάτε ότι οι πυρηνικές εγκαταστάσεις και οι δυνατότητες των βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν έχουν υποβαθμιστεί μέχρι στιγμής, αρχής γενομένης από τις επιθέσεις της 28ης Φεβρουαρίου;

Εκτιμώ ότι η εστίαση της επίθεσης έχει δοθεί, προσώρας, σε μεσαίες καθεστωτικές υποδομές. Δεν ξέρουμε πού θα επικεντρωθεί στη συνέχεια.

Οι επιθέσεις σε αμερικανικές βάσεις στην περιοχή, μαζί με το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, θα μπορούσαν να αποφέρουν κέρδη στο Ιράν, παρότι συντριπτικά ο ασθενέστερος αντιμαχόμενος;

Θα μπορούσε, αλλά μόνο αν το Ιράν κατάφερνε να ξεπεράσει τα χτυπήματα των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. Προς το παρόν, αυτό δεν είναι σαφές. Το κόστος για το Ιράν θα είναι τεράστιο, ούτως ή άλλως, οπότε ακόμη αν η Ισλαμική Δημοκρατία επιβιώσει, θα έχει επιτύχει πύρρειο νίκη.

Πόσο κοντά στην κατάρρευσή του είναι το θεοκρατικό καθεστώς; Σε περίπτωση πτώσης του, υπάρχει οργανωμένη αντιπολίτευση ή η χώρα οδεύει προς το χάος; Ποια μπορεί να είναι μια εναλλακτική λύση;

Το καθεστώς είναι σε πολύ εύθραυστη κατάσταση. Η αλλαγή μπορεί πράγματι να έρθει, αλλά όχι όσο πέφτουν βόμβες. Για την επόμενη ημέρα υπάρχει μια σειρά από επιλογές. Υπάρχει νοσταλγία και για τη μοναρχία.

Ο Ρομπέρτο Μπενίνι, πέρα από το ταλέντο του να μας κάνει να γελάμε, έχει μια μοναδική ικανότητα να αγγίζει τις πιο ευαίσθητες χορδές της ανθρωπότητας με έναν λόγο που είναι ταυτόχρονα ποιητικός και βαθιά πολιτικός. Το πρόσφατο ξέσπασμα του Ιταλού ηθοποιού και σκηνοθέτη ενώ η Μέση Ανατολή φλέγεται, μας συγκλόνισε.

Ο Ρομπέρτο Μπενίνι δεν είναι απλώς ένας ηθοποιός ή ένας σκηνοθέτης· είναι ένας άνθρωπος που κατάφερε να ενώσει το γέλιο με το δάκρυ, το κωμικό με το τραγικό, την πολιτική με την ποίηση. Ένας «κομιστής» της ανθρωπιάς.

Ο ρόλος του καλλιτέχνη στους σκοτεινούς καιρούς δεν είναι μόνο να ψυχαγωγεί, αλλά να γίνεται ο φάρος που δείχνει προς την ανθρωπιά, όταν όλα τα άλλα φώτα σβήνουν

Το ξέσπασμα του σε εκπομπή του καναλιού NOVE κάνει τις τελευταίες ώρες τον γύρο του διαδικτύου. Ο δημιουργός της ταινίας «Η ζωή είναι ωραία» μίλησε με έντονη συγκίνηση για τον πόλεμο, τη βία και κυρίως για τα παιδιά που πέφτουν θύματα συγκρούσεων.

Δεν μιλάει στεγνά· μιλάει για την ανθρώπινη ύπαρξη με την ωμή αλήθεια της καρδιάς. Χρησιμοποιώντας το σώμα του -αυτή τη διαρκή πηγή ενέργειας που μοιάζει να μην δαμάζεται από τον χρόνο- μίλησε για τον πόλεμο ως μια «προσβολή στη δημιουργία». Για εκείνον, κάθε βόμβα που πέφτει δεν καταστρέφει μόνο κτίρια, αλλά ακυρώνει αιώνες εξέλιξης.

«Ξέρετε τι δεν μπορώ να καταλάβω; Όταν τα παιδιά παίζουν πόλεμο και ένα από αυτά χτυπήσει, ακόμη κι αν απλώς γρατζουνιστεί, το παιχνίδι σταματά αμέσως. Σταματούν. Γιατί όμως, όταν σκοτώνεται ένα παιδί σε ένα πραγματικό πόλεμο, δεν σταματούν; Γιατί συνεχίζουν; Γιατί συνεχίζουν να σκοτώνουν παιδιά; Θα έπρεπε να σταματήσουν αμέσως. Είναι δειλία αυτό. Τι τρομερή δειλία!»

Το μεγαλείο της ομιλίας του έγκειται στην ικανότητά του να εκλογικεύει το παράλογο. Σε μια εποχή που έχουμε συνηθίσει την εικόνα του θανάτου στις οθόνες μας, ο Μπενίνι μας ανάγκασε να νιώσουμε ξανά το βάρος της απώλειας.

«Ο πόλεμος δεν πρέπει να υπάρχει»

Σε έναν κόσμο που πολώνεται και χωρίζεται σε στρατόπεδα, εκείνος στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, υπενθυμίζοντας ότι ο πόνος δεν έχει εθνικότητα. Το κλάμα μιας μητέρας στην Ουκρανία, στο Ιράν, στη Γάζα ή σε οποιαδήποτε γωνιά της γης έχει την ίδια πίκρα.

Στην κορύφωση της τοποθέτησής του απέρριψε την ιδέα ότι ο πόλεμος μπορεί να γίνει «πιο ανθρώπινος».

«Μπορεί ο πόλεμος να εξανθρωπιστεί; Ο πόλεμος δεν πρέπει να εξανθρωπιστεί, πρέπει να εξαφανιστεί. Πρέπει να τελειώσουν με τον πόλεμο! Ο πόλεμος δεν πρέπει να υπάρχει». Και κατέληξε με μια φράση που γροθιά στο στομάχι: «Ο κόσμος πρέπει να αποκηρύξει τον πόλεμο. Είναι μια απάτη, μια φρικαλεότητα. Ο πόλεμος είναι μια χυδαιότητα, μια απέραντη χυδαιότητα».

Η ζωή είναι ένα δώρο τόσο εύθραυστο

Ο σπουδαίος αυτός δημιουργός μας άφησε με μια αίσθηση ευθύνης αλλά και ελπίδας. Μας θύμισε ότι η ζωή είναι ένα δώρο τόσο εύθραυστο, που είναι εγκληματικό να το σπαταλάμε στο μίσος. Η ομιλία του δεν ήταν μια πολιτική τοποθέτηση, αλλά μια πνευματική αφύπνιση.

Μας έδειξε ότι ο ρόλος του καλλιτέχνη στους σκοτεινούς καιρούς δεν είναι μόνο να ψυχαγωγεί, αλλά να γίνεται ο φάρος που δείχνει προς την ανθρωπιά, όταν όλα τα άλλα φώτα σβήνουν.

Πλάνα που αναρτήθηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από την ομάδα Last Generation Canada δείχνουν τη στιγμή που ο διαδηλωτής πέταξε μπογιά στο έργο του Πάμπλο Πικάσο του 1901 με τίτλο L'hetaire.

Την Πέμπτη, 19 Ιουνίου, ένας πίνακας του Πάμπλο Πικάσο που εκτίθεται στο Μουσείο Καλών Τεχνών του Μόντρεαλ, βρέθηκε στο στόχαστρο ακτιβιστών, οι οποίοι έριξαν ροζ μπογιά στο προσταυτετικό γυαλί του έργου, σε μια προσπάθεια να επιστήσουν την προσοχή στην κλιματική κρίση.

Πλάνα που αναρτήθηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από την ομάδα Last Generation Canada δείχνουν τη στιγμή που ο διαδηλωτής πέταξε τη μπογιά στο πορτρέτο, ένα έργο του Πάμπλο Πικάσο του 1901 με τίτλο L’hetaire, το οποίο ανήκει στη μόνιμη συλλογή της γκαλερί τέχνης Pinacoteca Agnelli στο Τορίνο και αποτελεί το κεντρικό αξιοθέατο της ειδικής έκθεσης «Berthe Weill: Art Dealer of the Parisian Avant-garde».

Στη συνέχεια του βίντεο εμφανίζεται ένας διαδηλωτής, ο οποίος απομακρύνεται από την γκαλερί από ένα μέλος της ασφάλειας του μουσείου. Η ανάρτηση στο Instagram περιλαμβάνει μια δήλωση του διαδηλωτή.

Νομικές συνέπειες

Όπως μεταδίδει η The Art Newspaper, το έργο απομακρύνθηκε από την υπόλοιπη έκθεση, η οποία άνοιξε ξανά για το κοινό περίπου μία ώρα μετά το περιστατικό. Σύμφωνα με εκπρόσωπο της Last Generation Canada, ο ακτιβιστής, ο οποίος κατονομάζεται μόνο ως Μαρσέλ «κατηγορήθηκε για καταστροφή κάτω των 5.000 δολαρίων» και αφέθηκε ελεύθερος αργότερα.

Η αστυνομία του Μόντρεαλ επιβεβαίωσε στον Independent ότι ο ακτιβιστής συνελήφθη και αργότερα αφέθηκε ελεύθερος για να εμφανιστεί στο δικαστήριο σε επόμενη ημερομηνία. Τα δύο άτομα που βιντεοσκόπησαν τον βανδαλισμό συνελήφθησαν πριν αφεθούν ελεύθερα χωρίς να τους απαγγελθούν κατηγορίες, ανέφερε η αστυνομία σε ανακοίνωσή της.

Τα τελευταία χρόνια, διάσημα έργα τέχνης έχουν γίνει στόχοι από κλιματικές ομάδες, συμπεριλαμβανομένων διαφόρων ομάδων όπως η Just Stop Oil- η οποία είναι περισσότερο γνωστή για τις διαμαρτυρίες που στόχευαν το Βρετανικό Μουσείο στο Λονδίνο.

Αυτού του είδους οι ακτιβιστικές δράσεις έχουν διχάσει την κοινή γνώμη και, σε ορισμένες περιπτώσεις, έχουν οδηγήσει σε σοβαρές νομικές συνέπειες για τους διαδηλωτές/ιες.

*Με πληροφορίες από: ARTnews | The Art Newspaper

Δεν έχει σημασία ότι δεν έχει αποκομίσει κέρδη από το 2017. Η σχεδιάστρια μόδας Stella McCartney ξέρει πώς να μετατρέψει μια επίδειξη σε μια ξεχωριστή στιγμή τόσο για την ίδια όσο και για τους καλεσμένους της.

Με μια δόση «ιπποθεραπείας», η οποία σηματοδοτεί το κινεζικό έτος του αλόγου, η Stella McCartney μετατρέπει την επίδειξη μόδας της εβδομάδας μόδας σε μια ξεχωριστή στιγμή

Μιλώντας μετά την επίδειξή της στην εβδομάδα μόδας του Παρισιού, η βρετανίδα σχεδιάστρια γιόρτασε τα 25 χρόνια της στον χώρο αποκαλύπτοντας ότι θα λάβει την πιο διάσημη γαλλική διάκριση, το Légion d’honneur, και θα δημιουργήσει ένα πουλόβερ χρησιμοποιώντας μαγιά.

REUTERS/Stephane Mahe

REUTERS/Stephane Mahe

«Ο μπαμπάς μου είναι ροκ σταρ»

Δεν έχει σημασία ότι δεν έχει αποκομίσει κέρδη από το 2017. Η Stella McCartney ξέρει πώς να μετατρέψει μια επίδειξη σε μια ξεχωριστή στιγμή, ξεκινώντας με «ιπποθεραπεία» βάζοντας στην πασαρέλα-στάβλο δώδεκα χορευτικά άλογα για να σηματοδοτήσει το κινεζικό έτος του αλόγου και κλείνοντας με ένα φανελάκι που έγραφε «Ο μπαμπάς μου είναι ροκ σταρ» μπροστά από έναν χαμογελαστό Paul McCartney που καθόταν στην πρώτη σειρά δίπλα στην Oprah Winfrey.

Η συλλογή ήταν μια γρήγορη περιήγηση στη ζωή της McCartney. Τα πλεκτά πουλόβερ των ψαράδων ήταν μια αναφορά στην παιδική της ηλικία που πέρασε στο Mull of Kintyre, τα φαρδιά χαμηλοκάβαλα τζιν (ανακυκλωμένα, φυσικά) στην εφηβεία της στο δυτικό Λονδίνο και τα κολάν σε χρώματα πολύτιμων λίθων στην πρακτική της στο Christian Lacroix.

Το φανελάκι του φινάλε ήταν μια αναφορά στο «rock royalty» του 1999 που φορούσε στο Met Gala. «Προσπαθούσα να σκεφτώ ποιος θα μπορούσε να το φορέσει, αλλά ειλικρινά πιστεύω ότι υπάρχει κόσμος», είπε.

REUTERS/Stephane Mahe

REUTERS/Stephane Mahe

Το μέλλον αβέβαιο

Σε μια σταθερή αγορά πολυτελών προϊόντων, υπάρχουν φόβοι ότι η μάρκα της θα μπορούσε να εξαντλήσει τα χρήματά της μέχρι το 2028. Ωστόσο, η McCartney επέμεινε περισσότερο στο γεγονός ότι είναι μία από τις λίγες γυναίκες που σχεδιάζουν για γυναίκες και ότι η μάρκα της δεν έχει χρησιμοποιήσει ποτέ δέρμα, φτερά, γούνα ή δέρματα ζώων.

Για να είμαστε δίκαιοι, ενώ σχεδόν όλες οι επιδείξεις μόδας σήμερα αναφέρονται με κάποιο τρόπο στη «βιωσιμότητα», μόνο η McCartney έχει μετατρέψει τις ζυθοποιημένες πρωτεΐνες σε πλεκτά ρούχα.

*Με στοιχεία από theguardian.com

Δείτε ολόκληρο το σόου F/W 2026 της Stella McCartney