Έξι άνθρωποι σκοτώθηκαν και 42 τραυματίστηκαν όταν οι πύραυλοι Storm Shadow, βρετανικής κατασκευής, έπληξαν την πόλη, σύμφωνα με τοπικούς αξιωματούχους.

Ένα ουκρανικό πλήγμα στη ρωσική πόλη Μπριάνσκ με χρήση βρετανικής κατασκευής πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς Storm Shadow θα ήταν αδύνατη χωρίς την άμεση συμμετοχή Βρετανών εμπειρογνωμόνων, δήλωσε ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ.

Πηγή: RT

Η Gazprom ανέφερε επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη στην υποδομή του αγωγού TurkStream στην περιοχή Κρασνοντάρ

Το Κίεβο επιτίθεται σκόπιμα στην υποδομή του αγωγού φυσικού αερίου TurkStream σε μια προσπάθεια να σταματήσει τις παραδόσεις φυσικού αερίου στους Ευρωπαίους καταναλωτές, δήλωσε την Τρίτη το ρωσικό υπουργείο Άμυνας.

Η δήλωση έρχεται μετά την ανακοίνωση της Gazprom, εταιρείας διαχείρισης του αγωγού, την Τρίτη, ότι ο σταθμός συμπίεσης Russkaya στη νότια περιφέρεια Κρασνοντάρ, ο οποίος χρησιμεύει ως σημείο εκκίνησης για τον εφοδιασμό μέσω του TurkStream, δέχθηκε επίθεση κατά τη διάρκεια της νύχτας.

Η εταιρεία ανέφερε ότι οι σταθμοί συμπίεσης Μπερεγκόβαγια και Καζάτσια έγιναν επίσης στόχος την προηγούμενη ημέρα, προσθέτοντας ότι οι εγκαταστάσεις της στη νότια Ρωσία δέχτηκαν 12 επιθέσεις τις τελευταίες δύο εβδομάδες.

Την Τρίτη, το Υπουργείο Άμυνας επιβεβαίωσε τις επιθέσεις, λέγοντας: «το καθεστώς του Κιέβου, προκειμένου να σταματήσει την προμήθεια φυσικού αερίου στους Ευρωπαίους καταναλωτές, εξαπέλυσε μια ακόμη επίθεση χρησιμοποιώντας UAV τύπου κρούσης στις υποδομές του σταθμού συμπίεσης Russkaya».

Το υπουργείο δήλωσε ότι τέσσερα ουκρανικά drones καταρρίφθηκαν από ρωσικά συστήματα αεράμυνας στον εναέριο χώρο δίπλα στον σταθμό, δύο ακόμη αναχαιτίστηκαν από μαχητικά αεροσκάφη και τρία καταστράφηκαν από κινητές πυροσβεστικές ομάδες.

Ο TurkStream μεταφέρει ρωσικό φυσικό αέριο στην Τουρκία μέσω της Μαύρης Θάλασσας, με μία γραμμή αφιερωμένη στην τουρκική αγορά και μία άλλη να προμηθεύει χώρες της Νότιας και Νοτιοανατολικής Ευρώπης.

Τον περασμένο μήνα, ο Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν δήλωσε ότι η Ρωσία έχει ενημερωθεί για σχέδια επίθεσης στους αγωγούς φυσικού αερίου TurkStream και Blue Stream που διασχίζουν τη Μαύρη Θάλασσα, προσθέτοντας ότι στόχος είναι να τεθεί σε κίνδυνο η ειρηνευτική διαδικασία για τον τερματισμό της σύγκρουσης στην Ουκρανία.

Ο Πούτιν δεν απέδωσε δημόσια την φερόμενη συνωμοσία σε κάποιο συγκεκριμένο κόμμα, λέγοντας ότι θα συζητηθεί κεκλεισμένων των θυρών με το διοικητικό συμβούλιο της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Ασφαλείας (FSB).

Τον Οκτώβριο, ο επικεφαλής της FSB, Αλεξάντρ Μπόρτνικοφ, προειδοποίησε ότι η Ουκρανία και το Ηνωμένο Βασίλειο προετοιμάζουν από κοινού μια επίθεση στον TurkStream.

Οι υποδομές φυσικού αερίου και πετρελαίου στη Μαύρη Θάλασσα έχουν επανειλημμένα δεχθεί ουκρανικές επιθέσεις εν μέσω της σύγκρουσης μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας. Οι επιθέσεις περιελάμβαναν επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη μεγάλης εμβέλειας εναντίον διαφόρων εγκαταστάσεων στην ξηρά, καθώς και επανειλημμένες προσπάθειες στόχευσης ρωσικών ναυτικών σκαφών που περιπολούν τους αγωγούς με θαλάσσια drones.

Πηγή: RT

Οι φαντασιώσεις του Τραμπ, του Γουίτκοφ, του Κούσνερ, του Μπέσεντ και των άλλων μεγιστάνων του real estate και του χρηματοπιστωτικού τζόγου που υποδύονται τους statesmen δυναμιτίζοντας την ασφάλεια του πλανήτη, περνάνε μέσα από μια Μέση Ανατολή κυριολεκτικά «αγνώριστη».

Οσο σοκαριστική ήταν η προοπτική της «Ριβιέρας της Μεσογείου» για την ισοπεδωμένη από τους Ισραηλινούς Γάζα, τόσο εξωφρενική (και αρρωστημένη...) μοιάζει η εικόνα ενός καταναλωτικού Λας Βέγκας από τη Μεσόγειο ώς τον Κόλπο του Ομάν και από τη Χάιφα ώς την Τεχεράνη.

Το όραμα του Αμερικανού προέδρου για μια νέα τάξη στη Μέση Ανατολή δεν βασίζεται σε δημοκρατικές αξίες, ανθρώπινα δικαιώματα ή πολύ περισσότερο στο διεθνές δίκαιο – το τελευταίο το έχει κάνει κουρελόχαρτο παρέα με τον γενοκτόνο Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου.

Οι βασικοί εταίροι του 80χρονου προέδρου στον Περσικό Κόλπο είναι αυταρχικές, κληρονομικές μοναρχίες, όπου μια μειονότητα υπερπλούσιων ντόπιων και εύπορων ξένων –όλοι επιχειρηματίες και καταναλωτές– δημοσιεύει αναρτήσεις της χλιδάτης ζωής της στο instagram μέσα σε μια ανθρωποθάλασσα εκατομμυρίων (υπ)ανθρώπων πρακτικά χωρίς δικαιώματα, φτωχών μεταναστών από τον Νότο και την Ασία.

«Πρόκειται για μια μετα-ιδεολογική σύγκλιση οικονομικών συμφερόντων: κυρίως όπλα και αμυντική τεχνολογία, τεχνητή νοημοσύνη και κρυπτονομίσματα, ακίνητα και χρηματοοικονομικά» γράφει σε άρθρο του στην εφημερίδα Haaretz o Ισραηλινός δημοσιογράφος και ιστορικός Τζόσουα Λάιφερ.

Η «καλοπροαίρετη μοναρχία»

Και εξηγεί: «Σε αυτό το όραμα, ο Κόλπος λειτουργεί ως πρότυπο διακυβέρνησης. Ενα καταφύγιο για το κεφάλαιο, προστατευμένο από τους κινδύνους της δημοκρατίας και βαριά εξοπλισμένο ώστε να αμύνεται απέναντι στις απειλές του πολιτικού Ισλάμ και της ένοπλης δράσης».

Οπως δήλωσε με ειλικρίνεια τον Δεκέμβριο του 2025 σε διεθνές φόρουμ στο Κατάρ ο Αμερικανός απεσταλμένος στη Συρία, Τομ Μπάρακ: «Σε αυτή την περιοχή, το σύστημα που ιστορικά έχει λειτουργήσει καλύτερα –είτε το υποστηρίζετε είτε όχι– είναι μια καλοπροαίρετη μοναρχία».

Το σύνθημα της κυβέρνησης Τραμπ για την περιοχή θα μπορούσε κάλλιστα να είναι «Κάντε όλη τη Μέση Ανατολή Ντουμπάι...».

Με άλλα λόγια μια σκληρά ταξική, πατριαρχική, στρατοκρατούμενη, παραδομένη στη διαφθορά και την ηδονή επικράτεια. Με χρυσοποίκιλτες τοπικές ελίτ τύπου Οίκου των Σαούντ, υπερκέρδη από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, μια ελεγχόμενη μεσαία τάξη και μια κατεσταλμένη φτωχολογιά.

Γι’ αυτό αξιωματούχοι της κυβέρνησης Τραμπ γενικά αποφεύγουν να δεσμευτούν ότι θα «μεταλαμπαδεύσουν» κάποια δυτικού τύπου δημοκρατία στο Ιράν. Κι όσοι υποστηρίζουν ρητορικά την ιδέα αυτή, στην πραγματικότητα υποκρίνονται. Δεν ξεχνούν το φιάσκο στο οποίο κατέληξε η ανάλογη φανφαρολογία των Τζορτζ Γ. Μπους και Τόνι Μπλερ το 2003 όταν βομβάρδισαν το Ιράκ και ανέτρεψαν τον δικτάτορα Σαντάμ Χουσεΐν απελευθερώνοντας, μεταξύ άλλων, το τέρας του «Ισλαμικού κράτους».

Ο Τραμπ δεν είναι ο πρώτος Αμερικανός πρόεδρος που φαντασιώθηκε την ανατροπή του θεοκρατικού καθεστώτος της Τεχεράνης. Αλλά είναι ο πρώτος που προσπαθεί (από τα ξημερώματα του Σαββάτου 28 Φεβρουαρίου 2026) να την κάνει πράξη.

«Ο Νετανιάχου μπορεί να ενθάρρυνε τον Τραμπ να ξεκινήσει τον τρέχοντα πόλεμο εναντίον του Ιράν, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η Αμερική και το Ισραήλ έχουν ταυτόσημα συμφέροντα ή επιθυμητές τελικές εκβάσεις. Κάθε άλλο», τονίζει στο άρθρο του ο Τζόσουα Λάιφερ.

Η Ουάσινγκτον, εξηγεί, όπως και οι σύμμαχοί της στον Κόλπο, θέλει οποιαδήποτε νέα ιρανική κυβέρνηση να λειτουργεί ως σταθεροποιητική δύναμη, ένα καθεστώς πρόθυμο να ενταχθεί στη νέα περιφερειακή τάξη που γεννιέται επώδυνα και χωρίς βεβαιότητες. Ετσι θα δρομολογηθεί η ταχεία «αξιοποίηση» των τεράστιων φυσικών πόρων του αχανούς Ιράν του 1,6 εκατομμυρίου τετραγωνικών χιλιομέτρων και των 93 εκατομμυρίων κατοίκων.

Η ηγεσία του Ισραήλ, αντίθετα, δεν βλέπει καμία στρατηγική ανάγκη για ένα σταθερό Ιράν. Μάλιστα, κάποιοι υποστηρίζουν ότι για το Ισραήλ ένα ασταθές Ιράν μπορεί να είναι ακόμη και επιθυμητό. Ενδέχεται να προτιμούν ένα χαοτικό και αποτυχημένο κράτος, διχασμένο από εσωτερικές εθνοτικές και πολιτικές αντιπαραθέσεις, αρκεί να μην είναι σε θέση να αποτελέσει απειλή για το Ισραήλ.

Στερεά, υγρά και συγκυρία

Μια εκδοχή παρατηρείται ήδη στη Συρία. Ενώ το Τελ Αβίβ ήθελε τον Αχμέντ αλ Σαράα αδύναμο και αποσταθεροποιημένο, ο Τραμπ αγκάλιασε με ενθουσιασμό τον πρώην τζιχαντιστή και πίεσε τον Νετανιάχου να ανακόψει τις επιθέσεις εναντίον της νέας κυβέρνησης της Δαμασκού. Στην αντίληψη της Ουάσινγκτον μια σταθερή Συρία –υποστηριζόμενη από την Τουρκία και κράτη του Κόλπου– είναι απαραίτητη στο (εξαιρετικά θολό….) όραμά της για μια νέα περιφερειακή τάξη πραγμάτων.

«Βομβαρδίζοντας το Ιράν ο Τραμπ πήρε τεράστιο ρίσκο. Δεν μπόρεσε να αντισταθεί στην πιθανή ανταμοιβή που του παρουσίασαν οι σύμβουλοι και οι σύμμαχοί του: μια Μέση Ανατολή χωρίς καμία ιδεολογική ή ανταγωνιστική πρόκληση προς τον αμερικανικό καπιταλισμό για πρώτη φορά από την αρχή του Ψυχρού Πολέμου», λέει ο Ισραηλινός αρθρογράφος.

Και θυμίζει ότι τον Σεπτέμβριο του 2024 ο Τζάρεντ Κούσνερ, απεσταλμένος και γαμπρός του Τραμπ, ένας απροκάλυπτος σιωνιστής, έγραψε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μετά τη δολοφονία του ηγέτη της Χεζμπολάχ, Χασάν Νασράλα, από το Ισραήλ: «Η Μέση Ανατολή είναι πολύ συχνά ένα στερεό όπου ελάχιστα αλλάζουν. Σήμερα όμως είναι ένα υγρό. Και η δυνατότητα αναδιαμόρφωσης είναι απεριόριστη. Μην αφήσετε να περάσει ανεκμετάλλευτη αυτή η συγκυρία».

Σε αυτή την ανάρτηση ο Κούσνερ –φίλος και επιχειρηματικός εταίρος των Σαουδαράβων και των μοναρχών των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων– αποκάλυψε τις βλέψεις των σημερινών ενοίκων του Λευκού Οίκου για τον πόλεμο: καταστροφή της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν και «εγκαίνια» μιας «νέας Μέσης Ανατολής». Αλλεργικής στη δημοκρατία. Πανηγύρι καταναλωτισμού. Και, φυσικά, business friendly.

Πηγή: efsyn

τα αχαρτογράφητα νερά των διεθνών εξελίξεων, ο τόπος να έχει σταθερό χέρι στο τιμόνι του». Αυτός είναι ο πολιτικός, ου μην αλλά και εθνικός κανόνας στον οποίο καταλήγει το κατά Μητσοτάκη κοντάκιο της περασμένης Κυριακής. Ενας ύμνος στο μεγαλείο του πρωθυπουργού και της πολιτικής του, που επαναλαμβάνεται κάθε εβδομάδα, τον υπογράφει ο ίδιος, και είναι τόσο σχοινοτενής και ξένος στην αλήθεια, ώστε να έχει καταντήσει αφόρητα βαρετός και να απασχολεί ελάχιστους. Εχει παρ’ όλα αυτά κάποια σημασία η προχθεσινή του ανάρτηση, γιατί ασχολείται με την τραγωδία του Ιράν και αποκαλύπτει ορισμένες ενδιαφέρουσες διαπιστώσεις, τόσο για το ήθος όσο και για τις προθέσεις του.

Πρώτον, ο κυνισμός και η ανυπέρβλητη υποκρισία. Ούτε μια κουβέντα συμπάθειας ή θλίψης, έστω τυπική, για τα θύματα της επίθεσης στο Ιράν, τους άμαχους και τα παιδιά που χάνουν τη ζωή τους, τις πόλεις και τη χώρα που ρημάζονται. Αρκείται να υποβιβάσει με ουδέτερη ψυχρότητα το μακελειό σε «σύρραξη», δεν τολμά να κατονομάσει τους δράστες, λέει μια αρλούμπα ότι τώρα δεν είναι εποχή για ιδεολογικές, αλλά για εθνικές επιλογές -στην υπόθεση της Βενεζουέλας είχε πει, αν θυμάστε, ότι τώρα δεν είναι ώρα να μας απασχολεί το διεθνές δίκαιο- και οδεύει προς την προσωπική του δόξα: Μας εξιστορεί πώς στήριξε την Κύπρο και έφερε πίσω τους Ελληνες από τα πεδία της «σύρραξης».

Το δεύτερο, το σταθερό χέρι -δηλαδή το δικό του- προδιαγράφει τη στρατηγική της διαφυγής του από τον κλοιό της φθοράς, της διαφθοράς και της αποφοράς της πολιτικής και των σκανδάλων του. Rally ‘round the flag, όπου flag, σημαία, ο ίδιος. Ο κόσμος καίγεται, η χώρα χρειάζεται ασφάλεια και σταθερότητα, και Εγώ είμαι η καταφυγή σας, ο προστάτης σας, η εγγύηση της ασφάλειάς σας. Να ξεχάσουμε δηλαδή -αυτό είναι το νόημα- τα κλέη του ΟΠΕΚΕΠΕ, τα ελέη του Predator, το έγκλημα και τα μπάζα των Τεμπών, την εξοντωτική ακρίβεια, τον ευτελισμό θεσμών και Δικαιοσύνης. Να ξεχάσουμε την αποφορά της πολιτικής του και να αναπνεύσουμε τον καθαρό εθνικό αέρα που εκπορεύεται από το Μαξίμου.

Η εκμετάλλευση εν ολίγοις μιας ανείπωτης τραγωδίας στη γειτονιά μας, η επένδυση στον φόβο, που έχει σκοπό να καταργήσει την κριτική σκέψη και να μετατρέψει την κοινωνία μας σε σύνολο από τρομαγμένα και γι’ αυτό πειθήνια άτομα. Ο σώζων εαυτόν σωθήτω - με τον Μητσοτάκη ως σωτήρα. Περίπου αντεθνική κάθε συζήτηση ότι ο ίδιος μετατρέπει την Ελλάδα σε στόχο, στηρίζει την κερδοσκοπία, στηρίζεται στην πατριδοκαπηλία, ευτελίζει τη δημοκρατία, σμπαραλιάζει κάθε μέρα την ασφάλεια. Τον Μητσοτάκη υμνείτε, για να σωθείτε…

Πηγή: efsyn