Ο Ντόναλντ Τραμπ βασίστηκε στη στρατιωτική υπεροχή των ΗΠΑ και πίστεψε ότι η νίκη στον πόλεμο με το Ιράν θα ερχόταν γρήγορα, ωστόσο φαίνεται πως δεν υπολόγισε σωστά

Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ φαίνεται να πλησιάζει σε ένα δύσκολο σημείο καμπής στην κλιμακούμενη σύγκρουση με το Ιράν.

Ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες εξακολουθούν να διαθέτουν συντριπτική στρατιωτική δύναμη, οι πολιτικές, στρατηγικές και οικονομικές συνέπειες του πολέμου γίνονται όλο και πιο περίπλοκες.

Ο Τραμπ δεν μπορεί εύκολα να διεκδικήσει τη νίκη, αλλά η εγκατάλειψη του πολέμου θα μπορούσε να έχει εξίσου σοβαρές συνέπειες με τη συνέχισή του.

Μία από τις πιο σημαντικές εξελίξεις ήταν το κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ, μιας κρίσιμης παγκόσμιας διαδρομής μεταφοράς πετρελαίου, από το Ιράν.

Η κίνηση αυτή καταδεικνύει μια σκληρή πραγματικότητα: ακόμη και η συντριπτική στρατιωτική δύναμη δεν μπορεί να λύσει κάθε γεωπολιτική σύγκρουση.

1. Η κρίση στο Στενό του Ορμούζ

Το κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ αποτελεί μία από τις πιο σοβαρές προκλήσεις που προκύπτουν τον πόλεμο.

Περίπου το ένα πέμπτο του παγκόσμιου εφοδιασμού πετρελαίου διέρχεται από αυτή τη στενή θαλάσσια οδό, καθιστώντας την ένα από τα πιο κρίσιμα ενεργειακά σημεία του πλανήτη.

Η κίνηση του Ιράν να διακόψει τη ναυτιλία έχει οδηγήσει σε αύξηση των τιμών του πετρελαίου και έχει δημιουργήσει ανησυχία στις παγκόσμιες αγορές.

Ακόμη και με την προηγμένη ναυτική της δύναμη, οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζουν μεγάλες δυσκολίες στο να ανοίξουν ξανά το στενό με ασφάλεια.

Όπως εξήγησε ο συνταξιούχος πλοίαρχος του αμερικανικού ναυτικού Λόρενς Μπρέναν:

«Δεν μπορείς να νικήσεις αν δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις το Στενό του Ορμούζ».

Συνέχισε:

«Το στενό του Ορμούζ πρέπει να ανοίξει ξανά στο διεθνές εμπόριο και αυτό είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατο, υπό τις παρούσες συνθήκες».

Το Ιράν θα μπορούσε ενδεχομένως να κρατήσει το στενό κλειστό χρησιμοποιώντας φθηνά drones, πυραύλους και ναρκοπέδια — εργαλεία που είναι πολύ φθηνότερα από τα συστήματα που απαιτούνται για την αντιμετώπισή τους.

Και αυτό δημιουργεί μια δύσκολα διαχειρίσημη στρατηγική ανισορροπία.

2. Ένας πόλεμος χωρίς σαφή στρατιωτική λύση

Πολλοί αναλυτές προειδοποίησαν πριν από την έναρξη του πολέμου ότι τα προβλήματα που δημιουργούσε το Ιράν ήταν σε μεγάλο βαθμό πολιτικά και όχι καθαρά στρατιωτικά.

Ακόμα και αν οι αμερικανικές και ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές καταστρέψουν τις βάσεις πυραύλων, τις βάσεις drone ή τις στρατιωτικές υποδομές, η βαθύτερη σύγκρουση παραμένει άλυτη.

«Δεν υπάρχει στρατιωτική λύση σε αυτό, γιατί ακόμα και αν το ανοίξεις τώρα, τι θα το κρατήσει ανοιχτό;», γράφει η αναλύτρια άμυνας Τζένιφερ Κάβανο.

Αυτή η πραγματικότητα δημιουργεί ένα κενό.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να καταστρέψουν στόχους, αλλά δεν μπορούν να εξαλείψουν εύκολα τις υποκείμενες εντάσεις που οδηγούν στη σύγκρουση.

3. Το πρόβλημα του Ανώτατου Ηγέτη

Οι πρώτες επιθέσεις στη σύγκρουση φέρεται να σκότωσαν τον μακροχρόνιο ηγέτη του Ιράν Αλί Χαμενεΐ, δίνοντας την ελπίδα στις ΗΠΑ και το Ισραήλ ότι ο πόλεμος θα μπορούσε να προκαλέσει αλλαγή καθεστώτος.

Αντ’ αυτού, ο γιος του Μοτζτάμπα Χαμενεΐ ανέλαβε γρήγορα την εξουσία.

Αντί να αποδυναμώσει το καθεστώς, η μετάβαση στην ηγεσία μπορεί να το έχει σκληρύνει.

Ο εκπρόσωπος των ΗΠΑ Τζέικ Όχινκλος προειδοποίησε ότι ο νέος ηγέτης θα μπορούσε να είναι ακόμη πιο αδιάλλακτος, «ακόμη πιο εξτρεμιστής, ακόμη πιο σκληροπυρηνικός από τον πατέρα του».

Αυτό το αποτέλεσμα περιπλέκει την αφήγηση της νίκης για τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους.

Μεγάλη πινακίδα με τον νέο ανώτατο ηγέτη του Ιράν, Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, στην Τεχεράνη.

4. Οι στρατηγικές προτεραιότητες του Ισραήλ

Μια άλλη περιπλοκή αφορά τον ρόλο του Ισραήλ.

Ο πόλεμος ξεκίνησε ως κοινή αμερικανο-ισραηλινή στρατιωτική εκστρατεία, αλλά οι δύο χώρες ενδέχεται να μην έχουν τους ίδιους στόχους.

Ο Τραμπ πρότεινε ότι το τέλος του πολέμου θα είναι μια «αμοιβαία απόφαση» με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου. Ωστόσο, η ισραηλινή δογματική ασφάλειας συχνά ευνοεί τη μακροπρόθεσμη στρατιωτική πίεση παρά τις γρήγορες πολιτικές λύσεις.

Η ιστορία των συνεχιζόμενων συγκρούσεων του Ισραήλ σε περιοχές όπως η Λωρίδα της Γάζας, ο Λίβανος και η Συρία δείχνει ότι συχνά θεωρεί την περιφερειακή ασφάλεια ως μια συνεχιζόμενη διαδικασία και όχι ως έναν πόλεμο με σαφές τέλος.

5. Το πυρηνικό ζήτημα παραμένει

Ο Τραμπ έχει επανειλημμένα ισχυριστεί ότι οι αμερικανικές αεροπορικές επιδρομές «εξάλειψαν» το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.

Ωστόσο, παραμένουν ερωτήματα σχετικά με την τύχη του εμπλουτισμένου ουρανίου του Ιράν.

Διεθνείς επιθεωρητές πιστεύουν ότι περίπου 200 κιλά εμπλουτισμένου ουρανίου ενδέχεται να εξακολουθούν να υπάρχουν στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ισφαχάν.

Χωρίς την απομάκρυνση ή την καταστροφή αυτών των υλικών, το Ιράν θα μπορούσε θεωρητικά να ξαναρχίσει την ανάπτυξη πυρηνικών στο μέλλον.

Ορισμένοι αναλυτές εικάζουν ότι θα πραγματοποιηθεί αποστολή ειδικών δυνάμεων για την κατάσχεση του ουρανίου, αλλά μια τέτοια επιχείρηση θα απαιτούσε μαζική ανάπτυξη δυνάμεων στο έδαφος και θα ενείχε τεράστιους κινδύνους.

Όσο αυτά τα υλικά παραμένουν άγνωστης τύχης, το πυρηνικό ζήτημα δεν μπορεί να θεωρηθεί πραγματικά επιλυμένο.

Στην αρχή του πολέμου, ο Τραμπ ενθάρρυνε τους Ιρανούς να εξεγερθούν κατά της κυβέρνησής τους, λέγοντάς τους ότι «η ώρα της ελευθερίας σας πλησιάζει».

Ωστόσο, πιο πιθανό είναι να έρθει το αντίθετο αποτέλεσμα.

Πολλοί ειδικοί πιστεύουν ότι όταν σταματήσουν οι βομβαρδισμοί, η ιρανική κυβέρνηση πιθανότατα θα ενισχύσει τον έλεγχό της μέσω καταστολής και όχι κατάρρευσης.

Ακόμα και αν οι στρατιωτικές δυνατότητες της χώρας αποδυναμωθούν, το καθεστώς μπορεί να επιβιώσει.

Η τελική πρόκληση μπορεί να προέλθει από την αμερικανική κοινή γνώμη.

Η αύξηση των τιμών του πετρελαίου που προκλήθηκε από τις διαταραχές στο Στενό του Ορμούζ έχει ωθήσει τις τιμές της βενζίνης προς τα πάνω, επηρεάζοντας τον προϋπολογισμό των νοικοκυριών.

Ταυτόχρονα, οι αμερικανικές απώλειες στον πόλεμο αρχίζουν να αυξάνονται.

Οι εσωτερικές εντάσεις έχουν επίσης αυξηθεί.

Βίαια επεισόδια σε πολιτείες όπως η Βιρτζίνια και το Μίσιγκαν έχουν προκαλέσει ανησυχίες για πιθανές δευτερογενείς επιπτώσεις από τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή.

Για πολλούς Αμερικανούς, η στρατηγική απειλή που αποτελεί το Ιράν μπορεί να φαίνεται μακρινή σε σύγκριση με τις άμεσες οικονομικές συνέπειες στην πατρίδα τους.

Ένας πόλεμος που μπορεί να δοκιμάσει την αντοχή

Ο Τραμπ έχει ήδη βιαστεί να κηρύξει τη νίκη:

«Ας το πω, κερδίσαμε», δήλωσε την Τετάρτη στο Κεντάκι.

«Ξέρετε, ποτέ δεν θέλετε να πείτε πολύ νωρίς ότι κερδίσατε. Κερδίσαμε. Κερδίσαμε, την πρώτη ώρα που τελείωσε, αλλά κερδίσαμε», είπε ο Τραμπ.

Το τέλος των πολέμων σπάνια είναι τόσο καθαρό και αδιαμφισβήτητο όσο το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Αναμφισβήτητα, η χώρα έχει χάσει πολύ περισσότερους πολέμους από όσους έχει κερδίσει από τότε.

Όμως ο Τραμπ αντιμετωπίζει τις αναπόφευκτες συνέπειες ενός πολέμου που ο ίδιος επέλεξε.

Και τώρα πρέπει να βγει νικητής πριν η αρχική υπεροχή της στρατιωτικής δύναμης εξασθενήσει και ένας πιο αδύναμος αντίπαλος θέσει σε δοκιμασία την αντοχή του.

Στο νησάκι Χαργκ, βαθιά στην αγκαλιά του Περσικού Κόλπου, στις ιρανικές ακτές απέναντι απ’ το Κουβέιτ, χτυπάει η καρδιά της πετρελαϊκής βιομηχανίας του Ιράν. Τρεις θηριώδεις υποθαλάσσιοι αγωγοί τροφοδοτούν τις δεξαμενές του με πετρέλαιο και υπό «κανονικές» συνθήκες τα τάνκερ φορτώνουν εκατομμύρια βαρέλια και σαλπάρουν, δυσκίνητα και προσεκτικά, λόγω δυτικού εμπάργκο, για την ενεργοβόρο Κίνα.

Στη δίνη της τωρινής πολεμικής σύγκρουσης το Χαργκ παραμένει μακριά από τα στόχαστρα των Αμερικανών και Ισραηλινών πιλότων – δεν του έχουν ρίξει όχι βόμβες, αλλά ούτε μια ματιά. Τραμπ και Νετανιάχου γνωρίζουν ότι αν τσακίσουν τη σπονδυλική στήλη των εξαγωγών πετρελαίου του Ιράν, ο πλανήτης θα πάρει φωτιά από το ενεργειακό σοκ.

Από το νησί περνάει το 90% των συνολικών εξαγωγών, διακινώντας περίπου 950 εκατομμύρια βαρέλια κάθε χρόνο.

Με μήκος μόλις 8 χιλιόμετρα και πλάτος έως 5 χιλιόμετρα, τα βαθιά νερά που το περιβάλλουν προσφέρουν ένα φυσικό γεωγραφικό πλεονέκτημα. Το μεγάλο βάθος επιτρέπει σε τεράστια υπερδεξαμενόπλοια να δένουν με ασφάλεια και να φορτώνουν.

Εδώ στάθηκε στη δεκαετία του 1950 ο σπουδαίος Ιρανός λογοτέχνης Τζαλάλ Αλ-ε-Αχμάντ (1923-1969) και αντίκρισε τις απέναντι ακτές. Είχε στα νώτα του τις πρώτες πετρελαϊκές εγκαταστάσεις, αυτές που σήμερα καλύπτουν κάθε σπιθαμή των 22 στρεμμάτων της έκτασής του. «Χαργκ, ορφανό μαργαριτάρι του Περσικού Κόλπου...» ψιθύρισε. Η φράση του έμεινε ιστορική, καθώς έγινε ο τίτλος ενός από τα πιο γνωστά βιβλία του, που κυκλοφόρησε το 1960.

Ανάπτυξη χωρίς ρίζες

Στο δοκίμιο αυτό, όπως και στο εμβληματικό έργο του «Δυτικοποίηση» (ή κατ’ άλλους «Δυτικο-τοξίνωση», εκδ. 1962), ο Αλ-ε-Αχμάντ καταγγέλλει την αρπακτική δράση των ξένων επενδυτών και την πρόθυμη νέα βιομηχανική τάξη του Ιράν. Με διορατικότητα και φιλοσοφικές αποχρώσεις εξετάζει τις εντάσεις μεταξύ «εργασίας και αδράνειας», «βιομηχανίας και σιωπής της θάλασσας», «οικονομικής ανάπτυξης και ανθρώπινης εξάντλησης». Με τρεις λέξεις αυτό που ο ίδιος ονομάζει «ανάπτυξη χωρίς ρίζες», μια πρόοδο που επιβάλλεται εξωτερικά από την ισχύ των εμπόρων πετρελαίου, αντί να προκύπτει από την κοινωνία.

Το Χαργκ είναι γνωστό και ως «Απαγορευμένο Νησί» λόγω του ασφυκτικού στρατιωτικού ελέγχου από τους άνδρες των Φρουρών της Επανάστασης. Παρά τις μακροχρόνιες διεθνείς κυρώσεις (οι πρώτες επιβλήθηκαν από τις ΗΠΑ τον Νοέμβριο του 1979), οι οποίες κατά περιόδους περιόριζαν την παραγωγή, το θεοκρατικό καθεστώς έχει επεκτείνει επανειλημμένα τις εγκαταστάσεις.

Τον Μάιο του 2025 η Τεχεράνη επεξέτεινε κατά άλλα δύο εκατομμύρια βαρέλια «αργού» πετρελαίου τη χωρητικότητα αποθήκευσης του τερματικού σταθμού. Ιστορικά, η ικανότητα φόρτωσης έχει φτάσει στο εντυπωσιακό μέγιστο των επτά εκατομμυρίων βαρελιών την ημέρα, αν και οι σημερινές εθνικές εξαγωγές κυμαίνονται γύρω στα 1,6 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως, επιπλέον της παραγωγής που προορίζεται για την εγχώρια αγορά.

Γιατί δεν το χτυπάνε;

Η από αέρος επίθεση των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν εξελίσσεται σε συνθήκες 24/7. Κι όμως το Χαργκ βρίσκεται στο απυρόβλητο. Γιατί; Αν οι επιτιθέμενοι το βομβάρδιζαν, η οικονομία του Ιράν θα κατέρρεε. Αλλά, πρώτον, την ίδια στιγμή θα ξεκινούσε μια ανεξέλεγκτη αλυσιδωτή αντίδραση στην παγκόσμια αγορά πετρελαίου.

Δεύτερον, στρατιωτικά, θα οδηγούσε στην πιο ζοφερή προοπτική: να στρέψει η Τεχεράνη το πυραυλικό της οπλοστάσιο εναντίον των αντίστοιχων σταθμών πετρελαϊκών υποδομών των Αράβων γειτόνων της. Ο Κόλπος θα γέμιζε με φλεγόμενα λιμάνια, διυλιστήρια και αγωγούς.

Τρίτον, οι περισσότεροι αναλυτές εκτιμούν ότι οι Αμερικανοί δεν θα μπορέσουν να κρατήσουν για πολύ το νησί αν δεν στείλουν επιτόπου χερσαίες δυνάμεις και αν δεν το περικυκλώσουν επ’ αόριστον με πολεμικά πλοία.

Και οι τρεις προοπτικές σημαίνουν κατακόρυφη αύξηση στις τιμές των καυσίμων, αλλά και προϊόντων και υπηρεσιών σε όλο τον πλανήτη. Ακόμα κι αν το θεοκρατικό καθεστώς κατέρρεε αύριο το πρωί, πάλι η ισοπέδωση του Χαργκ θα στερούσε από μια μελλοντική κυβέρνηση στην Τεχεράνη τη σπονδυλική στήλη της πετρελαϊκής οικονομίας της χώρας.

Νερό, αποικίες και τόπος μαρτυρίου

Η στρατηγική αξία του νησιού το κατέστησε περιζήτητο έπαθλο για ξένους κατακτητές πολύ πριν τον πυρετό του πετρελαίου. Οι φυσικές πηγές πόσιμου νερού και η προνομιακή του θέση το μετέτρεψαν σε ναυτικό σταυροδρόμι, κόμβο για το εμπόριο αγροτοκτηνοτροφικών προϊόντων, ορυκτών και σκλάβων.

Οι Πορτογάλοι ήταν οι πρώτοι Δυτικοί αποικιοκράτες που κατέλαβαν το Χαργκ μαζί με άλλα νησιά του Κόλπου. Στα μέσα του 18ου αιώνα ακολούθησαν οι Ολλανδοί. Το 1752, ο Ολλανδός βαρόνος Νιπχάουζεν έκανε συμφωνία με τον Μιρ Νασέρ αλ Ζαάμπι, τοπικό ηγεμόνα του γειτονικού λιμανιού Μπαντάρ Ριγκ, για την ίδρυση εμπορικού σταθμού. Την επόμενη χρονιά, η ολλανδική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών κατασκεύασε στο νησάκι ένα οχυρό. Ωστόσο, αυτή η παρουσία κράτησε λίγο. Το 1766 οι Ιρανοί ξεσηκώθηκαν και έδιωξαν τους Ολλανδούς.

Στον 20ό αιώνα, η ιστορία του νησιού πήρε μια σκοτεινή τροπή όταν ο σάχης Ρεζά Παχλαβί (στον «θρόνο» από το 1925 έως το 1941) το έκανε «Μακρόνησο»: το μετέτρεψε σε απομονωμένο τόπο εξορίας, βασανιστηρίων και θανάτου για πολιτικούς κρατούμενους, βυθίζοντας στα νερά του Κόλπου την παλαιά εμπορική του σημασία.

Αρχαιολογικά ευρήματα μαρτυρούν πανάρχαια ανθρώπινη παρουσία, καλύπτοντας τις περιόδους των Ελαμιτών (2.700 με 539 π.Χ.), των Αχαιμενιδών (550 με 330 π.Χ. – η δυναστεία του Κύρου και του Δαρείου) και των Σασσανιδών (550 π.Χ. με 651 μ.Χ.).

Εντυπωσιακά είναι τα ερείπια αρχαίων υδραγωγείων, ενός συστήματος μεταφοράς και αποθήκευσης του πολύτιμου πόσιμου νερού από τις πηγές του νησιού στα κατοικημένα σημεία του. Δαιδαλώδεις αγωγοί και διάσπαρτες υδατοδεξαμενές (στέρνες).

Τα τελευταία δείγματα που ελήφθησαν κοντά στο χωριό Νασλάβτσα έδειξαν μόλυνση επιπέδου 5, μια σημαντική απόκλιση από τον κανόνα που θέτει σε κίνδυνο την ανθρώπινη υγεία.

ΚΙΣΙΝΑΟΥ, 13 Μαρτίου. /TASS/. Πετρέλαιο ρέει στον ποταμό Δνείστερο της Μολδαβίας από το ουκρανικό έδαφος, αναγκάζοντας τις αρχές να διακόψουν την παροχή νερού στους κατοίκους σε ορισμένες περιοχές της δημοκρατίας, ανέφερε το Υπουργείο Περιβάλλοντος της Μολδαβίας.

Το TASS έχει συγκεντρώσει τις βασικές λεπτομέρειες που είναι γνωστές μέχρι στιγμής.

Καταπολέμηση της πετρελαϊκής ρύπανσης στον ποταμό Δνείστερο

Η Μολδαβία εγκατέστησε πετρελαϊκά φράγματα στον ποταμό Δνείστερο, μετά τη διαρροή πετρελαίου στην Ουκρανία και τη μόλυνση του νερού, δήλωσε ο υπουργός Περιβάλλοντος Γκεόργκε Χάιντερ.

Έχουν στηθεί κοντά στις πόλεις Κοσάουτι και Γιάμπολ.

Σύμφωνα με τον Χάιντερ, η Μολδαβία εξετάζει επίσης το ενδεχόμενο εγκατάστασης φραγμών κοντά στην πόλη Ρεζίνα.

Αν συνεχίσει να εισέρχεται πετρέλαιο από την Ουκρανία, θα εγκατασταθούν φράγματα στα σύνορα, είπε.

Ποιότητα νερού

Τα τελευταία δείγματα που ελήφθησαν κοντά στο χωριό Νασλάβτσα έδειξαν μόλυνση επιπέδου 5, μια σημαντική απόκλιση από τον κανόνα που θέτει σε κίνδυνο την ανθρώπινη υγεία.

Το υπουργείο συνέστησε στη διοίκηση του χωριού να διακόψει την παροχή νερού και προέτρεψε τους κατοίκους να μην χρησιμοποιούν νερό από το ποτάμι σε αυτήν την περιοχή για οικιακές ανάγκες ούτε να το δίνουν σε ζώα.

Οι δοκιμές που διεξήχθησαν κατάντη της πόλης Σορόκα έδειξαν μέτριο επίπεδο μόλυνσης και κανένα κίνδυνο για την υγεία.

Οι κάτοικοι της περιοχής συμβουλεύτηκαν να προμηθευτούν νερό.

Μολδαβοί εμπειρογνώμονες εξέφρασαν την ανησυχία τους ότι τα φράγματα που είχαν εγκατασταθεί προηγουμένως στον ποταμό δεν θα ήταν σε θέση να αποτρέψουν τη ρύπανση των υδάτων κατάντη.

Στις περιοχές Σολντανέστι, Ρεζίνα, Όρχεϊ, καθώς και στο σημείο πρόσληψης νερού για το Κισινάου, η ποιότητα του νερού παραμένει εντός των φυσιολογικών ορίων.

Το βράδυ της 11ης Μαρτίου, η παροχή νερού στη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Μολδαβίας, το Μπάλτι, διακόπηκε εν μέρει, αφού εθεάθη πετρέλαιο άγνωστης προέλευσης να συγκεντρώνεται στον ποταμό Δνείστερο, δήλωσε σε δημοσιογράφους του τοπικού πρακτορείου Nord News ο Βιτάλι Ουνγκουρεάνου, διευθυντής της εταιρείας Apa-Canal Balti.

Την επόμενη μέρα, η υδροδότηση της πόλης αποκαταστάθηκε.

Επείγον

Στις 10 Μαρτίου, οι μολδαβικές αρχές ξεκίνησαν έρευνα για την εμφάνιση πετρελαιοκηλίδων στον ποταμό Δνείστερο κοντά στο χωριό Νασλάβτσα, που βρίσκεται κατάντη του υδροηλεκτρικού σταθμού Δνείστερου της Ουκρανίας.

Η Μολδαβία απέστειλε επίσημο αίτημα στην Ουκρανία για πληροφορίες, προκειμένου να προσδιοριστεί η προέλευση και οι πιθανές συνέπειες των διαρροών, ανέφερε το Υπουργείο Περιβάλλοντος.

Ελήφθησαν δείγματα για δοκιμές.

Οι μολδαβικές αρχές επικοινώνησαν με το τμήμα υπηρεσιών έκτακτης ανάγκης της περιφέρειας Τσερνόβτσι της Ουκρανίας και πραγματοποίησαν κοινή συνάντηση μέσω τηλεδιάσκεψης.

Λεπτομέρειες της συνάντησης, καθώς και πληροφορίες σχετικά με την πηγή της ρύπανσης, δεν έχουν αποκαλυφθεί, αλλά παρατηρητές υποδηλώνουν ότι το πρόβλημα μπορεί να προκλήθηκε από ατύχημα στον Υδροηλεκτρικό Σταθμό του Δνείστερου.

Ο Δνείστερος είναι επίσης η κύρια πηγή πόσιμου νερού για το Κισινάου και το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της Μολδαβίας.

Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών εξέφρασε την υποστήριξη της Μόσχας στις αξίες της Προπαρασκευαστικής Επιτροπής για τον Οργανισμό Συνθήκης για την Πλήρη Απαγόρευση των Πυρηνικών Δοκιμών.

ΜΟΣΧΑ, 13 Μαρτίου. /TASS/. Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ επέκρινε αρκετούς διεθνείς οργανισμούς που εμπλέκονται στη μη διάδοση όπλων μαζικής καταστροφής (ΟΜΚ) επειδή ενδίδουν στον πειρασμό να παίξουν πολιτικά παιχνίδια.

Μιλώντας κατά τη διάρκεια συνάντησης με τον Ρόμπερτ Φλόιντ, Εκτελεστικό Γραμματέα της Προπαρασκευαστικής Επιτροπής για τον Οργανισμό Συνθήκης για την Πλήρη Απαγόρευση των Πυρηνικών Δοκιμών (CTBTO), ο Λαβρόφ σχολίασε: «Πολλοί άλλοι διεθνείς οργανισμοί που έχουν αναλάβει τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων μπαίνουν στον πειρασμό να παίξουν πολιτικά παιχνίδια και να ευθυγραμμιστούν με όσους επιδιώκουν να κλιμακώσουν τις εντάσεις σε ζητήματα για τα οποία ιδρύθηκαν αυτοί οι οργανισμοί. Χαίρομαι - και θέλω να τονίσω - ότι η επιτροπή που ηγείστε αντιστέκεται σε αυτόν τον πειρασμό».

Εξέφρασε περαιτέρω την υποστήριξη της Ρωσίας, δηλώνοντας: «Αναγνωρίζουμε την αξία των προσπαθειών σας και είμαστε έτοιμοι να συνεργαστούμε μαζί σας για την επίτευξη των στόχων που έθεσε η προπαρασκευαστική επιτροπή της συνθήκης».