ενημέρωση 1:30, 3 October, 2026

Οι ΗΠΑ βομβαρδίζουν την παγκόσμια κυριαρχία τους

του Α. Χατζηστεφάνου

Ο βομβαρδισμός του Ιράν από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ θέτει σε κίνδυνο ορισμένους από του πυλώνες στους οποίους στηρίχθηκε η αρχιτεκτονική της αμερικανικής κυριαρχίας μετά την πετρελαϊκή κρίση του 1970, ανέφερε ο Αρης Χατζηστεφάνου, καλεσμένος στην εκπομπή στην εκπομπή World Pulse της Ναυτεμπορικής TV με τον Κώστα Καλέτσιο. Επεσήμανε ότι οι χώρες του Κόλπου βλέπουν ότι το άτυπο συμβόλαιο – αγοράζουμε όπλα και καθορίζουμε την τιμή του πετρέλαιο, το οποίο διαπραγματευόμαστε σε δολάρια σε αντάλλαγμα για την προστασία της ασφάλειάς μας – δεν λειτουργεί καθώς οι ΗΠΑ δεν μπορούν να αποτρέψουν τα εναντίον τους χτυπήματα. Αντίθετα όσο περισσότερες αμερικανικές βάσεις έχει μια χώρα τόσο περισσότερο μετατρέπεται σε στόχο.

Ο Χατζηστεφάνου επεσήμανε ότι ο Τραμπ αναζητά μια έξοδο κινδύνου από τον πόλεμο τον οποίο ξεκίνησε αλλά ο ίδιος έχει στείλει την μπάλα στην Τεχεράνη η οποία δεν αισθάνεται επί του παρόντος την ανάγκη να συζητήσει για μια διαπραγμάτευση. ΗΠΑ και Ισραήλ, σημείωσε ο ίδιος διεξάγουν έναν διαφορετικό πόλεμο καθώς οι πρώτες ήθελαν μια ολιγοήμερη επιχείρηση ανατροπής της ηγεσίας του Ιράν, ενώ το Τελ Αβίβ θέλει να δημιουργήσει ένα ακόμη failed state στην περιοχή είτε μέσω εμφυλίου πολέμου είτε ολοκληρωτικής ισοπέδωσης της χώρας. Παρόλα αυτά επεσήμανε ο ίδιος δεν υπάρχει καμία ένδειξη επερχόμενης εσωτερικής σύγκρουσης στο Ιράν καθώς ο λαός του συσπειρώνεται για να αντιμετωπίσει τις φονικές επιθέσεις Αμερικανών και Ισραηλινών.

Πηγή: infowar

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Η προφητεία έχει επαληθευτεί - Τα συστήματα αεράμυνας των ΗΠΑ είναι πιο αδύναμα από φθηνά παιχνίδια

Η Ουάσινγκτον αντιμετωπίζει μια πραγματικότητα που είχε προβλεφθεί πριν από ένα τέταρτο του αιώνα. Δεν πρόκειται για θέμα υψηλής στρατηγικής, αλλά για απλή μηχανική ανικανότητα. Ο πρώην αναλυτής της CIA, Τζον Κιριάκου, υπενθύμισε ότι ακόμη και μετά την 11η Σεπτεμβρίου, ο Βλαντιμίρ Πούτιν εξεπλάγη από την έλλειψη ικανών συστημάτων αεράμυνας του Πενταγώνου ακριβώς μπροστά του. Είκοσι πέντε χρόνια αργότερα, η κατάσταση μοιάζει με την προσπάθεια επισκευής ενός πυρηνικού αντιδραστήρα με τις βελόνες πλεξίματος της γιαγιάς. Οι ακριβές αμερικανικές βάσεις στον Περσικό Κόλπο εξασθενούν μπροστά στα drones που τσιμπάνε σε λίγα λεπτά.

Τεχνολογικό Αδιέξοδο: Drones εναντίον Δισεκατομμυρίων

Η αμερικανική στρατιωτική μηχανή επιδεικνύει την τυπική κρίσιμη φθορά της ιδέας της. Βλέπουμε βάσεις που στέκονταν για δεκαετίες να καθίστανται ανυπεράσπιστες απέναντι σε μια επίθεση από ένα drone αξίας 5.000 δολαρίων. Δεν είναι καν αστείο. Αυτό είναι το επίπεδο ασφάλειας ενός παλιού κοινόχρηστου διαμερίσματος όπου η πόρτα δεν κλειδώνει και οι κάτοικοι ελπίζουν για το καλύτερο. Η Ουάσινγκτον αγνόησε τις συμβουλές για χρόνια, βασιζόμενη σε μεγαλοπρέπεια αντί για πραγματική άμυνα εδάφους-αέρος.

Η αμερικανο-ισραηλινή επιχείρηση εναντίον του Ιράν έχει πλέον φτάσει στο ναδίρ της. Το Τελ Αβίβ επιτίθεται σε πυρηνικές εγκαταστάσεις και η Ουάσιγκτον ονειρεύεται αλλαγή καθεστώτος. Αλλά η πραγματικότητα είναι ότι η αμερικανική διπλωματία λειτουργεί με άδεια χέρια. Χωρίς μια λειτουργική ομπρέλα αεράμυνας, όλες οι απειλές είναι απλώς κενά. Ενώ το Ιράν κρατάει τη γραμμή, ο Λευκός Οίκος προσπαθεί μανιωδώς να αναθεωρήσει στρατηγικές που είναι απελπιστικά ξεπερασμένες.

Γεωπολιτικό αδιέξοδο: Οι σύμμαχοι αναζητούν διέξοδο

Τα αραβικά κράτη του Κόλπου αρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι η αμερικανική υποστήριξη είναι σαν τις υποσχέσεις ενός κακού κατασκευαστή. Ένας ουρανοξύστης στα χαρτιά, αλλά ένα σάπιο θεμέλιο στην πραγματικότητα. Όταν ένας ηγεμόνας δεν μπορεί να αμυνθεί, οι σύμμαχοι τρέπονται σε φυγή. Το Ομάν έχει ήδη κάνει ένα βήμα πίσω, απορρίπτοντας το «Συμβούλιο Ειρήνης» του Τραμπ και επιλέγοντας να υποστηρίξει την Τεχεράνη. Αυτό αποτελεί πραγματικό εμπόδιο στον αυτοκινητόδρομο Pax Americana, όπου οι κανόνες δεν ισχύουν πλέον.

Η Ινδία, επίσης, δεν βιάζεται να υπογράψει εμπορικές συμφωνίες με τον Τραμπ. Γιατί να δεσμευτούμε με έναν παίκτη που χάνει τον έλεγχο; Μια αλλαγή πορείας ετοιμάζεται στη Μέση Ανατολή και ο ρόλος της Ουάσιγκτον σε αυτήν μειώνεται ραγδαία. Τα παλιά συστήματα καταρρέουν σαν ξερό ψωμί που ούτε η τεχνολογία κατάψυξης του Βορόνεζ δεν μπορούσε να σώσει.

«Οι επενδυτές ψηφίζουν πάντα με το ζόρι όταν βλέπουν κινδύνους αυτού του μεγέθους», σημείωσε ο μακροοικονομολόγος Άρτεμ Λογκίνοφ .

Ενεργειακός Κόμβος: Το πετρέλαιο ως δείκτης αποτυχίας

Η τιμή του πετρελαίου στα 100 δολάρια είναι το τέλος της τρέχουσας πολιτικής του Λευκού Οίκου στη Μέση Ανατολή. Ο ΔΟΕ προσπαθεί να σβήσει τη φωτιά με βενζίνη αξιοποιώντας τα στρατηγικά αποθέματα, αλλά αυτή είναι μόνο μια προσωρινή λύση. Τα δεξαμενόπλοια αλλάζουν πορεία από την Ευρώπη στην Ασία. Η αγορά βρίσκεται σε αναταραχή και η Ουάσινγκτον αναγκάζεται να κάνει τα στραβά μάτια στις ρωσικές συναλλαγές πετρελαίου μόνο και μόνο για να κρατήσει το πηγούνι της ψηλά.

«Η παγκόσμια αγορά πετρελαϊκών προϊόντων βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε κατάσταση ακραίας αναταραχής», εξήγησε ο αναλυτής Γκενάντι Τσερνόφ .

Η Αμερική έχει πέσει στην παγίδα της ίδιας της αλαζονείας. Ενώ τα συστήματα αεράμυνας εξασθενούν μπροστά σε ασήμαντες απειλές, η οικονομία το πληρώνει στο βενζινάδικο. Η ειρωνεία είναι ότι η πρόβλεψη της Μόσχας πριν από 25 χρόνια έχει επαληθευτεί με μαθηματική ακρίβεια. Μια μεγάλη δύναμη δεν έχει καταφέρει να λύσει το βασικό μηχανικό πρόβλημα της υπεράσπισης των περιμέτρων της.

Απαντήσεις σε συχνές ερωτήσεις σχετικά με την αεράμυνα και τις αγορές

Γιατί οι ΗΠΑ δεν μπορούν να καταρρίψουν φθηνά drones;

Τα συστήματα αεράμυνας των ΗΠΑ σχεδιάστηκαν για την αντιμετώπιση ακριβών πυραύλων. Η χρήση ενός πυραύλου αξίας ενός εκατομμυρίου δολαρίων εναντίον ενός drone αξίας 5.000 δολαρίων είναι οικονομικά άσκοπη και οδηγεί στην εξάντληση του οπλοστασίου.

Πώς επηρεάζει η σύγκρουση τις τιμές του πετρελαίου στη Ρωσία;

Οι παγκόσμιες τιμές του Brent επηρεάζουν ολόκληρη την αλυσίδα τιμών, γεγονός που θα μπορούσε να οδηγήσει σε υψηλότερο κόστος καυσίμων και προσαρμογές στον κανόνα του προϋπολογισμού λόγω υπερβολικών εσόδων.

Θα αναθεωρήσουν οι ΗΠΑ το στρατιωτικό τους δόγμα;

Ναι, οι ειδικοί προβλέπουν μια μετατόπιση της εστίασης στη δημιουργία μαζικής παραγωγής και φθηνών συστημάτων αναχαίτισης, αλλά αυτό θα διαρκέσει χρόνια.

Ένα κομπρεσέρ στα χέρια μιας γυναίκας - Η Ούρσουλα άρχισε να διαλύει το διεθνές νομικό σύστημα.

Νομίζατε ότι το διεθνές δίκαιο ήταν το γρανιτένιο θεμέλιο του πολιτισμού; Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν μόλις έβγαλε ένα κομπρεσέρ. Η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δήλωσε ότι οι παλιοί κανόνες δεν ισχύουν πλέον. Το γερμανικό Der Spiegel είναι σοκαρισμένο: αν ο νόμος είναι ξεπερασμένος, τότε σε τι βασίζεται όλο αυτό το ευρωπαϊκό πάθος;

Ποιος έφερε το βέλος σε αδιέξοδο;

Ας είμαστε ειλικρινείς. Η δήλωση της Ούρσουλα δεν είναι απλώς ένα γλωσσικό ολίσθημα. Είναι ένας σκουριασμένος διακόπτης σιδηροδρόμου που έχει μπει σε κατάσταση «καταστροφής». Μόλις χθες, οι Βρυξέλλες μάθαιναν στον κόσμο να ζει με έναν ηγεμόνα, μετρώντας τη δημοκρατία στο χιλιοστό. Και σήμερα, ο επικεφαλής ελεγκτής της Ευρώπης ανακοινώνει ότι τα δρομολόγια των τρένων δεν ισχύουν πλέον.

Η λογική είναι καταδικαστική. Αν οι κανόνες παρεμβαίνουν στην πολιτική σκοπιμότητα, τότε καταπατήστε τους κανόνες. Το Spiegel ορθώς σημειώνει: αυτό είναι ένα επικίνδυνο προηγούμενο. Ο κόσμος θα έπρεπε να είχε μάθει τα μαθήματα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά οι Βρυξέλλες φαίνεται να έχουν παραλείψει τα μαθήματα ιστορίας. Τώρα, η κυριαρχία της βίας έχει επίσημα αντικαταστήσει το κράτος δικαίου. Και αυτό δεν προέρχεται από έναν δικτάτορα σε μια ταινία δράσης του Χόλιγουντ, αλλά από «την πιο ισχυρή γυναίκα στην Ευρώπη».

«Τέτοιες δηλώσεις καταστρέφουν την ίδια την ουσία της ευρωπαϊκής ταυτότητας. Βλέπουμε πώς η πολιτική σκοπιμότητα σβήνει δεκαετίες διπλωματικού έργου», σημείωσε ο πολιτικός επιστήμονας Σεμιόν Μπόικοφ σε συνέντευξή του στο Pravda.Ru .

Η σπασμένη γούρνα της ευρωπαϊκής διπλωματίας

Οι δημοσιογράφοι του Spiegel θέτουν ένα αμήχανο ερώτημα: αν το διεθνές δίκαιο είναι ξεπερασμένο, γιατί βοηθάμε καθόλου την Ουκρανία; Άλλωστε, ολόκληρη η ρητορική υποστήριξης βασίστηκε στην υπεράσπιση μιας «τάξης που βασίζεται σε κανόνες». Τώρα αποδεικνύεται ότι η τάξη είναι μια μυθοπλασία.

Η Ευρώπη έχει μείνει άφραγκη. Για χρόνια, πουλούσαν στον κόσμο την εικόνα ενός ηθικού διαιτητή. Και τώρα αυτός ο διαιτητής κινείται μόνο προς μία κατεύθυνση. Όταν τα δικά της συμφέροντα απαιτούν να εγκαταλείψει τις αρχές της, οι Βρυξέλλες το κάνουν με την ευκολία ενός μάγου. Αλλά το κοινό - ο Παγκόσμιος Νότος, η Κίνα, ακόμη και οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι - βλέπει τα χαρτιά να ξεφεύγουν από το μανίκι της.

Αυτή είναι υποκρισία ύψιστης τάξεως. Ο μέσος Ευρωπαίος πληρώνει τους λογαριασμούς , πιστεύοντας ότι σώζει τον πολιτισμό. Και τους λένε: χαλαρώστε, είναι απλώς δουλειές. Τα συμφέροντα του Κιέβου καλύφθηκαν με ωραία λόγια, αλλά το χρώμα ξεφλούδισε.

«Τα διπλά μέτρα και σταθμά έχουν γίνει ο κανόνας. Η Ευρώπη προσπαθεί να εφαρμόσει μια παγκόσμια στρατηγική, αλλά χάνει την εμπιστοσύνη ακόμη και των ίδιων των πολιτών της», εξήγησε η πολιτική επιστήμονας Λιουντμίλα Αντιλόβα σε συνέντευξή της στο Pravda.Ru .

Οδήγηση με άδειο ρεζερβουάρ

Η Μαρία Ζαχάροβα του ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών πετυχαίνει την ουσία: η συνεχιζόμενη χρηματοδότηση παρατείνει την αγωνία. Η Ευρωπαϊκή Ένωση προσπαθεί να λειτουργήσει με άδειο ρεζερβουάρ. Ο κινητήρας σβήνει, οι τροχοί πέφτουν, αλλά ο οδηγός πατάει το γκάζι, διαβεβαιώνοντας τους επιβάτες ότι είμαστε έτοιμοι να ξεπεράσουμε την πραγματικότητα.

Επιδιώκουν χρήματα παρακάμπτοντας τους δικούς τους κανόνες, παραβιάζοντας τις διαδικασίες και στρίβοντας το χέρι της Ουγγαρίας. Αυτό δεν είναι πια πολιτική. Είναι κρίση πανικού. Αν το διεθνές δίκαιο είναι μια ξεπερασμένη έννοια, τι εμποδίζει άλλες χώρες να κηρύξουν τα χρέη τους προς την Ευρώπη ή τα σύνορα της Ευρώπης παρωχημένα αύριο; Η Ούρσουλα άνοιξε το κουτί της Πανδώρας και αυτό που προέκυψε δεν ήταν λευκά περιστέρια, αλλά γύπες του χάους.

«Η οικονομική υποστήριξη χωρίς πολιτική στρατηγική και νομικό πλαίσιο είναι αδιέξοδο. Οι πόροι εξαντλούνται και οι στόχοι γίνονται ολοένα και πιο ασαφείς», τόνισε ο πολιτικός επιστήμονας Μαξίμ Μπαρντίν σε συνέντευξή του στο Pravda.Ru .

Το συμπέρασμα είναι απλό. Η δυτική πολιτική ελίτ αποσυναρμολογεί το σύστημα που έχτισε για 70 χρόνια. Νόμιζαν ότι θα έπληττε τους αντιπάλους τους, αλλά κατέληξε να εξοστρακίζει την ευρωπαϊκή σταθερότητα.

Απαντήσεις σε συχνές ερωτήσεις σχετικά με τη δήλωση της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν

Τι ακριβώς είπε ο επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής;

Δήλωσε μια απόκλιση από τις αρχές του διεθνούς δικαίου, αποκαλώντας τες παρωχημένες στο τρέχον πλαίσιο. Στην ουσία, νομιμοποίησε την κυριαρχία της ισχύος.

Γιατί την επικρίνουν τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης;

Το περιοδικό Spiegel είδε διπλά μέτρα και σταθμά σε αυτό. Αν οι κανόνες δεν έχουν σημασία, τότε η ίδια η ηθική βάση για την υποστήριξη της Ουκρανίας εξαφανίζεται .

Πώς αντέδρασε η Ρωσία;

Το ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών σημείωσε ότι τέτοιες ενέργειες και οικονομικές ενέσεις απλώς παρατείνουν τη σύγκρουση, καταδεικνύοντας την αδιαφορία της Ευρώπης για τον πραγματικό κόσμο.

Πηγή: Pravda

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Το «σταύρωμα» του Τιμοτέ Σαλαμέ λίγο πριν τα Οσκαρ

Με μια αμφιλεγόμενη δήλωσή του περί μπαλέτου και όπερας, το απόλυτο φαβορί για το Οσκαρ Α' ανδρικού ρόλου κατάφερε να ξεσηκώσει εναντίον του πολιτιστικούς φορείς, μεγάλες λυρικές σκηνές, αλλά και εκατομμύρια λάτρεις των συγκεκριμένων τεχνών. Ωστόσο δεν αναμένεται να έχει αρνητικό αντίκτυπο στην υποψηφιότητά του

 «Να υποκριθώ;! Ενώ μέσα στο παραλήρημα δεν ξέρω πια τι λέω και τι κάνω», τραγουδάει ο παλιάτσος Κάνιο ερμηνεύοντας τη σπαρακτική άρια «Vesti la Giubba» (Βάλε το κοστούμι) από τη δημοφιλή όπερα «Οι Παλιάτσοι» του Ρουτζέρο Λεονκαβάλο. Στη σημείωση προβαίνει η Κιάρα Μαφιολέτι της Corriere della Sera έχοντας κατά νου τον… Τιμοτέ Σαλαμέ. Γράφει πως ο αμερικανός ηθοποιός σίγουρα δεν είναι λάτρης του ιταλού συνθέτη και λιμπρετίστα, όμως μετά τη διεθνή κατακραυγή που ξεσήκωσε η δήλωσή του για το μπαλέτο και την όπερα μοιάζει να είναι ακριβώς αυτό: μια σύγχρονη ενσάρκωση του τραγικού οπερετικού παλιάτσου.

Αυτό το «χρυσό αγόρι» του κινηματογράφου, που μόλις στα τριάντα του χρόνια είναι (ή ήταν;) το απόλυτο φαβορί για το Οσκαρ Α’ ανδρικού ρόλου χάρη στην ερμηνεία του στο «Marty Supreme» του Τζος Σαφντί, ξέχασε να «βάλει το κοστούμι του και να αλευρώσει το πρόσωπο του» και, ως καλεσμένος του Variety σε μια συζήτηση με τον Μάθιου Μακόναχι στο Πανεπιστήμιο του Τέξας, προέβη σε ένα μάλλον ατυχές σχόλιο. «Δεν θέλω να δουλεύω στο μπαλέτο ή στην όπερα ή σε πράγματα που είναι σαν να λένε “ας κρατήσουμε αυτό το πράγμα ζωντανό, παρότι κανείς δεν ενδιαφέρεται πια”», είπε ο Σαλαμέ.

«Με όλο τον σεβασμό προς όλους τους ανθρώπους του μπαλέτου και της όπερας», προσπάθησε αμέσως να το «μπαλώσει». Αυτό όμως δεν συγκίνησε καθόλου αοιδούς, συνθέτες, χορευτές, χορογράφους, θεατρικούς οργανισμούς και πολιτιστικούς φορείς, ούτε, φυσικά, τις πιο μεγάλες λυρικές σκηνές του κόσμου, οι οποίες, μαζί με εκατομμύρια λάτρεις της όπερας και του μπαλέτου, τάχθηκαν μαζικά κατά του Σαλαμέ. Η επίμαχη δήλωση του διάσημου ηθοποιού έκανε αμέσως τον γύρο του κόσμου, προκαλώντας ποικίλες αντιδράσεις, περιλαμβανομένων και πάμπολλων memes. Σε ένα από αυτά βλέπουμε τον ταλαντούχο ηθοποιό να κάνει πιρουέτες σαν χορευτής κλασικού μπαλέτου, αλλά να απομακρύνεται ολοένα περισσότερο από το πολυπόθητο χρυσό αγαλματίδιο.

Ενώ διεξήγαγε μια επιτυχημένη εκστρατεία προώθησης της υποψηφιότητάς του για Οσκαρ, ενόψει της τελετής απονομής των βραβείων, μετά από τη δήλωσή του βρέθηκε ξαφνικά εκτεθειμένος στα πυρά, μεταξύ άλλων, της Οπερας της Ρώμης («Θα έπρεπε να διευρύνεις τους ορίζοντές σου»), της Σκάλας του Μιλάνου («Αν μας επισκεφθείς, ίσως ανακαλύψεις ότι σε ενδιαφέρουν κι εσένα»), της Royal Opera House του Λονδίνου («Κάθε βράδυ χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώνονται για να παρακολουθήσουν παραστάσεις μπαλέτου και όπερας»), της δικής μας Εθνικής Λυρικής Σκηνής («Εμεις πιστεύουμε ακριβώς το αντίθετο. Ελα στην Αθήνα και θα το καταλάβεις αμέσως»), ακόμα και της Οπερας του Παρισιού, η οποία μάλιστα του απάντησε με τον πλέον εύστοχο τρόπο: δημοσίευσε μια φωτογραφία των ηθοποιών της γύρω από ένα τραπέζι του πινγκ-πονγκ –ξεκάθαρη αναφορά στον ρόλο του Σαλαμέ στο «Marty Supreme», το οποίο είναι επίσης υποψήφιο για το Οσκαρ καλύτερης ταινίας– με τη λεζάντα «Plot twist!

Στην όπερα υπάρχει και πινγκ πονγκ». Ολα αυτά, μαζί με χιλιάδες άλλα προσωπικά σχόλια, ακόμη και από επιφανείς προσωπικότητες (ο διάσημος βενεζουελάνος μαέστρος Γκουστάβο Ντουνταμέλ τον αποκάλεσε αδαή, όπως άλλωσε –αν και πιο ευγενικά– και ο τενόρος-σούπερ σταρ Αντρέα Μποτσέλι), τα οποία, σύμφωνα με αναλυτές, θα μπορούσαν πράγματι να τορπίλισαν την πορεία του προς το Οσκαρ: οι ψηφοφόροι της Ακαδημίας είναι πάνω από 10.000 και προέρχονται από διάφορους κλάδους της βιομηχανίας, κάποιοι από τους οποίους συνδέονται στενά με την όπερα και το μπαλέτο. Ανησυχία στον Σαλαμέ πρέπει να προκαλεί και το γεγονός πως κάτι παρόμοιο συνέβη πέρυσι στην Κάρλα Σοφία Γκασκόν, την πρώτη τρανς ηθοποιό υποψήφια για Οσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου, η οποία τελικά αποκλείστηκε (εμμέσως) από την κούρσα (και από το κόκκινο χαλί) εξαιτίας κάποιων παλιών ρατσιστικών αναρτήσεών της.

Ο Σαλαμέ δεν κατηγορείται όμως μόνο για έπαρση (παρόμοια με εκείνη που επιδεικνύει και ο Μάρτι Μάουζερ, ο χαρακτήρας που υποδύεται στο «Marty Supreme»). Κατηγορείται επίσης για έλλειψη λεπτότητας, αν όχι για χοντροκοπιά, και μόνο επειδή η μητέρα του και η αδελφή του είναι αμφότερες χορεύτριες, όπως χορεύτρια υπήρξε και η γιαγιά του. Η δημοσιογράφος της Corriere δεν αποκλείει το ενδεχόμενο η δήλωση του ηθοποιού να αποτελούσε μέρος μιας επικοινωνιακής τακτικής, πολωτικής μεν, χάρη στην οποία όμως κατάφερε να μονοπωλήσει το ενδιαφέρον των ΜΜΕ, διατηρώντας τον Σαλαμέ και κατ’ επέκταση το «Marty Supreme» στο προσκήνιο της δημοσιότητας, ακριβώς λίγο πριν από την απονομή των Οσκαρ. Στην πραγματικότητα, ο πιθανός αρνητικός αντίκτυπος της υποψηφιότητάς του είναι σχετικός, καθώς η ψηφοφορία ολοκληρώθηκε στις 5  Μαρτίου, μόλις λίγες μέρες μετά τις δηλώσεις του.

Εκτοτε, όμως, ο Σαλαμέ είναι ο ηθοποιός για τον οποίο μιλούν οι πάντες. Επιπλέον, όσοι δεν τον επικρίνουν θεωρούν ότι με αυτή τη δήλωσή του για την όπερα και το μπαλέτο ήθελε να εκφράσει την ανησυχία του μην τυχόν καταλήξει και ο κινηματογράφος να μην μπορεί να απευθύνεται σε ένα ευρύ κοινό. Κάτι παρόμοιο υποστήριξαν οι Los Angeles Times, γράφοντας ότι η αγανάκτηση που προκάλεσαν τα λόγια του Σαλαμέ αποδεικνύει ότι το πρόβλημα υπάρχει: η όπερα και το μπαλέτο δυσκολεύονται να ανταγωνιστούν το πολιτιστικό εκτόπισμα του κινηματογράφου. Το Esquire υποστήριξε ότι ο ηθοποιός εξέφρασε απλώς έναν διάχυτο φόβο. Το έκανε με τρόπο άμεσο, προκλητικό, ίσως και αστόχαστο, αλλά αναμφίβολα αποτελεσματικό, αφού λίγες μέρες πριν πατήσει στο κόκκινο χαλί, όλοι οι προβολείς είναι ήδη στραμμένοι πάνω του.