Το εξαγωγικό διαμάντι, το οποίο πιστεύεται ότι σχηματίζεται από προσκρούσεις μετεωριτών, εκτιμάται ότι είναι ακόμα πιο σκληρό από το συνηθισμένο «κυβικό διαμάντι».

Ερευνητική ομάδα στην Κίνα υποστηρίζει ότι απέδειξε την ύπαρξη του «εξαγωνικού διαμαντιού», μιας εξωτικής παραλλαγής των συνηθισμένων διαμαντιών που ορισμένοι επιστήμονες θεωρούν μύθο.

Το διαμάντι, το σκληρότερο φυσικό υλικό, αποτελείται από άτομα άνθρακα που διατάσσονται σε κύβους. Το εξαγωνικό διαμάντι αποτελείται κι αυτό από καθαρό άνθρακα, όμως τα άτομά του διατάσσονται σε εξάγωνα, σαν κηρύθρα κυψέλης.

Θεωρητικοί υπολογισμοί υποδεικνύουν ότι το υλικό αυτό, εφόσον όντως υπάρχει, θα ήταν ακόμα πιο σκληρό από τα συνηθισμένα «κυβικά διαμάντια».

Λίγα χρόνια αργότερα, το 1967, ερευνητές του Χάρβαρντ υποστήριξαν ότι εντόπισαν μικροσκοπικά διαμάντια στην περιοχή του Κρατήρα του Μετεώρου στην Αριζόνα, έναν από τους διασημότερους κρατήρες πρόσκρουσης στον κόσμο. Το σκεπτικό ήταν ότι η δύναμη της πρόσκρουσης μετέτρεψε σε εξαγωνικά διαμάντια τον γραφίτη –μια άλλη μορφή καθαρού άνθρακα- που κρυβόταν μέσα στον μετεωρίτη.

Οι ερευνητές βάφτισαν το περίεργο ορυκτό «λονστεϊλίτη», προς τιμήν της βρετανίδας κρυσταλλογράφου Κάθλιν Λόνστεϊλ, της πρώτης γυναίκας μέλους της Βασιλικής Εταιρείας Επιστημών της Βρετανίας.

Έπειτα από δεκαετίες διαφωνίας, ορισμένοι φυσικοί συνεχίζουν μέχρι και σήμερα να αμφιβάλλουν ότι το εξαγωνικό διαμάντι όντως υπάρχει.

Η νέα μελέτη, η οποία δημοσιεύεται στο Nature, ερευνητές του Πανεπιστημίου του Τσεντσόου στην Κίνα αναφέρουν ότι παρήγαγαν κρυστάλλους λονστεϊλίτη, μεγέθους έως 1,5 χιλιοστών, χρησιμοποιώντας ένα αμόνι από καρβίδιο του βολφραμίου –ένα εξαιρετικά σκληρό υλικό- για να εκθέσουν δείγματα γραφίτη σε πίεση 200.000 ατμοσφαιρών σε θερμοκρασίες 1.300-1.900 βαθμών Κελσίου.

Τα ευρήματα δείχνουν να επιβεβαιώνουν μελέτη του 2025, επίσης στο Nature, η οποία υποστήριζε ότι δημιούργησε εξαγωνικά διαμάντια με παρόμοιες τεχνικές.

Οι συντάκτες της νέας δημοσίευσης γράφουν ότι «δομικές και φασματοσκοπικές αναλύσεις, οι οποίες υποστηρίζονται από μεγάλης κλίμακας προσομοιώσεις μοριακής δυναμικής, επιβεβαιώνουν χωρίς αμφιβολία την ταυτότητα του HD (εξαγωνικού διαμαντιού)».

Τα ευρήματα, προσθέτουν οι ερευνητές, ίσως ανοίγουν το δρόμο για μαζική παραγωγή εξαγωνικών διαμαντιών, τα οποία θα μπορούσαν να αντικαταστήσουν τα κυβικά διαμάντια σε εργαλεία κοπής και να χρησιμοποιηθούν σε συστήματα ψύξης και κβαντικούς αισθητήρες, μεταξύ άλλων πιθανών εφαρμογών.

Οι πολλές στιλιστικές αστοχίες στο κόκκινο χαλί των Όσκαρ πρόδωσαν τις προσδοκίες όπως ο Τιμοτέ Σαλαμέ πρόδωσε το μπαλέτο και την όπερα λίγες μέρες πριν

Ο Τιμοτέ Σαλαμέ προδόθηκε στην τοποθεσία Όσκαρ αλλά αυτή δεν ήταν η μόνη ήττα της βραδιάς. Σαλαμέ, Αν Χάθαγουεϊ και Ντέμι Μουρ είναι ανάμεσα στις εμφανίσεις-φιάσκο στο κόκκινο χαλί που ήταν γεμάτο υπερβολή -και όμως βαρετό σαν τρίωρη ταινία χωρίς plot που σε αλυσοδένουν για να παρακολουθήσεις σε σκοτεινές αίθουσες με πολύ κακό ήχο -ίσως και υγρασία.

Οι πολλές ατυχείς επιλογές μονοπώλησαν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με emoji αποδοκιμασίας και τα (ελάχιστα) ενδυματολογικά ρίσκα δίχασαν.

Σε αυτό το χρονικό των fashion flops, οι σταρ που έχασαν το στοίχημα της κομψότητας στο Ντόλμπι του Λος Άντζελες έφεραν υπερβολή, κακή εφαρμογή και άστοχα αξεσουάρ στην πιο μελετημένη βραδιά της βιομηχανίας τους.

Η Αν Χάθαγουεϊ, η οποία συμμετείχε στην τελετή ως παρουσιάστρια, επέλεξε μια στράπλες δημιουργία του οίκου Valentino που αγκάλιαζε τη σιλουέτα της και κατέληγε σε μια εντυπωσιακή ουρά.

Το μαύρο φόρεμα, διακοσμημένο με απαλά ροζ λουλούδια, θα μπορούσε να είναι μια από τις κορυφαίες στιγμές της βραδιάς -αν δεν είχε φορτώσει την εμφάνιση της με τόσα αξεσουάρ.

Τα μαύρα γάντια μέχρι τον αγκώνα και η σκουρόχρωμη ζώνη «βάρυναν» το look και ήταν κόντρα στη δροσιά του φλοράλ σχεδίου, αποσπώντας την προσοχή από το ίδιο το ρούχο. Τα σχόλια πολλά, εκτίμησα ιδιαίτερα ένα που το όρισε ως ωραία ταπετσαρία για μπερζέρα.

Ο Τιμοτέ Σαλαμέ, υποψήφιος για την ερμηνεία του στην ταινία Marty Supreme και μεγάλος χαμένος της βραδιάς, εμφανίστηκε με ένα ολόλευκο σύνολο του οίκου Givenchy.

Παρά τη ρετρό γοητεία του σταυρωτού σακακιού και του φαρδιού παντελονιού, η επιλογή των υποδημάτων αποδείχθηκε μοιραία. O ηθοποιός και toy boy της Κένταλ Τζένερ, επέλεξε μπότες (επίσης λευκές) που κράτησαν την εμφάνιση αφόρητα μονότονη και υπερβολική -μια αστοχία που ίσως ήθελε τη μαεστρία του Σαλαμέ για να συμβεί και μπράβο του.

Τα μικροσκοπικά μαύρα γυαλιά ηλίου και τα πολλά ασημένια δαχτυλίδια του μαρτύρησαν πως το «προσπαθεί πολύ» ενώ ορισμένα έντυπα σχολίασαν σκωπτικά ότι το μονόχρωμο σύνολο στερούνταν οπτικού ενδιαφέροντος και έδινε την εντύπωση πως ο Σαλαμέ είχε δανειστεί το κοστούμι του πατέρα του.

Το goatee και οι τουφίτσες που πλασίωσαν τα ζυγωματικά δεν βοήθησαν τον Σαλαμέ που λοιδωρεί την όπερα και το μπαλέτο. Βέβαια ήταν μια εμφάνιση από κάποιον που μάλλον ήδη γνώριζε πως η βραδιά μύριζε ήττα. Από όλους ήταν όχι, thank you next.

Η Ρενάτε Ράινσβε, υποψήφια για το βραβείο Πρώτου Γυναικείου Ρόλου, περπάτησε στο χαλί με μια δημιουργία Louis Vuitton που προκάλεσε ερωτηματικά.

Ενώ το επάνω μέρος ήταν κλασικό και κομψό, η φούστα με το ασύμμετρο σκίσιμο και την ουρά δημιούργησε ένα οπτικό αποτέλεσμα που «στερούνταν ισορροπίας».

Οι κριτικοί σημείωσαν ότι ένας πιο συμμετρικός σχεδιασμός θα αναδείκνυε καλύτερα την εμφάνιση της ηθοποιού που ωστόσο τόλμησε να φέρει ένα κόκκινο γεμάτο θράσος.

Παρόμοια τύχη είχε και η εμφάνιση της Ρετζίνα Χολ, όπου η ογκώδης μαύρη λεπτομέρεια στο ντεκολτέ («Σαν σκάλα μπρουταλιστικού μουσείου» έγραψαν) και η μεταλλική (χρυσή στην απόχρωση του θείου Όσκαρ) μέση φάνηκαν να την «πνίγουν», κάνοντας τη σιλουέτα της να δείχνει δυσανάλογη.

Μια από τις πιο συζητημένες εμφανίσεις ήταν αυτή του Κέβιν Ο’ Λίρι, ο οποίος επέλεξε ένα σακάκι Dolce & Gabbana που θύμιζε ρόμπα από νονό της σισιλιάνικης μαφίας ή συνταξιοδοτημένου Ρόκι, το διαδίκτυο δεν αποοφάσισε.

Το ρούχο από μόνο του ήταν εξαιρετικά φλύαρο και έντονο. Η ενδυματολογική του ομάδα φόρτωσε τον Ο’ Λίρι με απαγορευτικά πολλά αξεσουάρ, συμπεριλαμβανομένου ενός διαμαντένιου περιδεραίου άνω των 100 καρατίων, δύο ρολογιών, ακόμη και μιας συλλεκτικής κάρτας NBA. Η εμφάνιση του βαφτίστηκε ως «χάος» της βραδιάς, καθώς τα πάντα επάνω του ανταγωνίζονταν μεταξύ τους για την προσοχή του κοινού με τον ίδιο να χάνεται στη φασαρία.

Στην ίδια κατηγορία βρέθηκε και ο Ντάμσον Ίντρις, του οποίου το μπλε σατέν σακάκι με τις γούνινες λεπτομέρειες από τον οίκο Prada θύμισε περισσότερο κοστούμι για θεατρική παράσταση εποχής.

Η Κρίστεν Γουίγκ με το σύνολο του Christian Cowan έκανε το ίδιο λάθος με τον Ο’ Λίρι (πολλά κοσμήματα με μπόνους το λάθος χτένισμα), η Πριγιάνκα Τσόπρα Τζόνας ήταν ένα «τραγικό κονσέρτο λευκής αστοχίας με μαύρες κουτσουλιές» φορώντας Dior ενώ το διαδίκτυο δεν χαρίστηκε στην αγαπημένη της περσινής χρονιάς Ντέμι Μουρ.

Η Ντέμι Μουρ φόρεσε μια δημιουργία του οίκου Gucci που τελικά δεν απέφερε τα αναμενόμενα εύσημα. Το φόρεμα, διακοσμημένο με ιριδίζοντα φτερά σε μαύρες και πράσινες αποχρώσεις, θα μπορούσε να ήταν νίκη στο κόκκινο χαλί. Ωστόσο, παρά την αδιαμφισβήτητη τεχνική αρτιότητα της δημιουργίας, η πυκνή στρώση των φτερών «έπνιξε» τη σιλουέτα της ηθοποιού.

Το στράπλες σχέδιο και το βαρύ οπτικό αποτέλεσμα παρέπεμπαν περισσότερο σε κοστούμι παρά σε εκλεπτυσμένη βραδινή τουαλέτα με την 63χρονη ηθοποιό να φέρνει θεατρική υπερβολή και όχι τον πολυπόθητο σοφιστικέ αέρα στο κόκκινο χαλί,

Πολλά σχόλια και αναρτήσεις από συντάκτες μόδας και μέσα ενημέρωσης είδαν στη Μουρ κάτι από παγώνι ή καλλιτέχνιδα μπουρλέσκ, σίγουρα όχι μια σταρ των Όσκαρ.

–

Διάλειμμα για trend alert: Τα φτερά

Η Μουρ δεν ήταν μόνη στην τάση των φτερών. Ο Πέδρο Πασκάλ και η μεγάλη, φτερωτή καρφίτσα που συμπλήρωσε τη Chanel εμφάνιση του δεν ενόχλησε. Η τολμηρή στις εμφανίσεις της Τεγιάνα Τέιλορ φόρεσε ένα εφαρμοστό φτερωτό λευκό και μαύρο διαφανές φόρεμα στο χαλί από τον ίδιο οίκο, όπως και η Νικόλ Κίντμαν που είναι και μια από τη στρατιά των σταρ που υποκλίνονται στον νέο σχεδιαστή του οίκου, Matthieu Blazy.

–

Άλλες εμφανίσεις που δεν ενθουσίασαν ήταν αυτές των Κλόε Ζάο (Gabriella Hearst) και Οντέσα Άζιον (Valentino) που θεωρήθηκαν είτε υπερβολικά σκοτεινές είτε πιο κατάλληλες για ένα πάρτι μετά την τελετή παρά για το επίσημο κόκκινο χαλί των Όσκαρ που είχε βαριές στιλιστικά εμφανίσεις, πάρα μα πάρα πολλά αξεσουάρ και ελάχιστη φαντασία και κομψότητα.

Οι άνδρες έμειναν στις tailored, δειλές και χωρίς ρίσκο, εμφανίσεις τους (όταν δεν θύμιζαν κοστούμι) και η ετυμηγορία για το red carpet της πιο ακριβής βραδιάς στην αμερικανική σόου μπιζ ήταν απογοητευτική.

Αν και η φιλοδοξία πίσω από κάθε εμφάνιση ήταν προφανής, η κομψότητα έχασε στο κόκκινο χαλί, όπως ο Σαλαμέ στην αίθουσα.

Ο Αλέξης Τσίπρας πάει Αλεξανδρούπολη με το βλέμμα στραμμένο στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή 

Μηνύματα για την εξωτερική πολιτική αναμένεται να στείλει ο Αλέξης Τσίπρας από την Αλεξανδρούπολη στο πλαίσιο της νέας εκδήλωσης στην περιφέρεια για την παρουσίαση του βιβλίου του Ιθάκη.

Σύμφωνα με πληροφορίες ο πρώην πρωθυπουργός αναμένεται να κινηθεί σε υψηλούς τόνους τόσο για την εισβολή ΗΠΑ – Ισραήλ στο Ιράν όσο και για τους συνολικούς χειρισμούς της ελληνικής κυβέρνησης και τη στάση του Έλληνα πρωθυπουργού, τον οποίο αποκάλεσε «γελωτοποιό του βασιλιά» σχετικά με την προσέγγιση του απέναντι στον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ.

Εθνική υποτέλεια ή πολυδιάστατη πολιτική;

Στο 10ο κεφάλαιο της Ιθάκης που έχει τίτλο η Ελλάδα ψηλότερα αναμένεται να εστιάσει η παρουσίαση του βιβλίου του. Στην ομιλία του ο Αλ. Τσίπρας θα αναλύσει διεξοδικά την πρότασή του για μια «Νέα Εθνική Πυξίδα» εστιάζοντας στις τελευταίες δραματικές γεωπολιτικές εξελίξεις, και θέτοντας το δίπολο: εθνική υποτέλεια ή πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική βασισμένη στο διεθνές δίκαιο και τα συμφέροντα της χώρας;

Αναμένεται να διατηρήσει σε υψηλούς τόνους την κριτική προς την κυβέρνηση, με αφορμή τις διεθνείς εξελίξεις και κυρίως τον πόλεμο στο Ιράν. Παράλληλα θα θέσει εκ νέου το ζήτημα «σύμμαχοι ή προστάτες» όσον αφορά τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις, ενώ αναμένεται να παρουσιάσει και σαφείς κόκκινες γραμμές ως προς τις σχέσεις με τις ΗΠΑ.

Αντιπολεμικό μήνυμα και η ασφάλεια της Κύπρου

Σκιαγραφώντας μια αντιπολεμική αλλά ταυτόχρονα και ρεαλιστική γραμμή για την εξωτερική πολιτική, σύμφωνα με συνεργάτες του, θα ταχθεί κατά του πολέμου και υπέρ της ρεαλιστικής προσέγγισης, αναμένεται να τοποθετηθεί με σαφήνεια για το ζήτημα της ασφάλειας των κρατών – μελών της ΕΕ ιδιαίτερα με τις απειλές κατά της Κύπρου από το Ιράν.

Ακόμη θα στείλει σαφές μήνυμα κατά του πολέμου και υπέρ της εκπόνησης μίας εξωτερικής πολιτικής πραγματικά πολυδιάστατης και βασισμένης στο διεθνές δίκαιο.

Πυρά για την ακρίβεια και την «Ενεργειακή Ολιγαρχία»

Ταυτόχρονα ο Αλ.Τσίπρας θα δώσει ιδιαίτερη έμφαση στην αλυσιδωτή έκρηξη τιμών που αναμένεται να πυροδοτηθεί στην χώρα μας με αφορμή τον πόλεμο στο Ιράν. Στο θέμα είχε αναφερθεί και στην Κοζάνη αλλά και με τη πρόσφατη ανάρτησή του με αφορμή την επεξεργασία του Ινστιτούτου για την Ενεργειακή Δημοκρατία.

Ο Αλ.Τσίπρας κατηγόρησε ευθέως την κυβέρνηση για τα ημίμετρα που έχει εξαγγείλει «θεσπίζοντας πλαφόν στα περιθώρια κέρδους στα πρατήρια καυσίμων όχι όμως στα διυλιστήρια που θα μπορούν να ορίζουν τη τιμή εκκίνησης στην όλη αλυσίδα κατά βούληση. Και όπως σε κάθε πληθωριστική κρίση, έτσι και τώρα τα δημόσια έσοδα θα αυξηθούν από τον σταθερά υψηλό ΦΠΑ. Ήδη η αύξηση εσόδων από τις αυξήσεις στα καύσιμα αγγίζει το 30%. Και που αναμένεται να καταλήξουν ; Είναι σχεδόν βέβαιο ότι για άλλη μια φορά μέρος αυτών των εσόδων θα διατεθεί σε επιδοτήσεις που θα πριμοδοτήσουν όμως κυρίως τους παραγωγούς ενέργειας και όχι τους καταναλωτές. Και έτσι ο νέος πόλεμος θα είναι ακόμα ένα πρόσχημα για ακόμα μεγαλύτερη αισχροκέρδεια και ενίσχυση των καρτέλ. Αισχροκέρδεια που δεν περίμενε βέβαια μόνο τους πολέμους. Γιατί το ίδιο συμβαίνει εδώ και καιρό και με την ενεργειακή μετάβαση. Μια μετάβαση η οποία από ευκαιρία για πράσινη ενέργεια και απαγγίστρωση από τα καρτέλ, έγινε ακριβώς το αντίθετο, δημιούργησε μια Ενεργειακή Ολιγαρχία».

Ο συμβολισμός

Η παρουσίαση της Ιθάκης στην Αλεξανδρούπολη έχει και ένα σημαντικό συμβολισμό. Είναι ακριτικός νομός σε μια δύσκολη γεωπολιτική περίοδο όπου τον ιδιαίτερο γεωπολιτικό της χαρακτήρα ανέδειξε ο ΣΥΡΙΖΑ μέσα από την αναβάθμιση του λιμανιού αλλά και την κατασκευτή της πλωτής μονάδας επαναεριοποίησης (FSRU). Εργο που αναβάθμισε τη θέση της Ελλάδας στον ενεργειακό χάρτη και ενισχύει την ενεργειακή ασφάλεια της χώρας αλλά και συνολικά της ΝΑ Ευρώπης.

Η κυβέρνηση επιμένει ότι είναι ο πόλος της σταθερότητας. Ωστόσο, απέχει από το να προσφέρει πραγματικές εγγυήσεις για αυτό

Από τη στιγμή που ξέσπασε ο πόλεμος των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη κινείται στη βάση ενός πολύ συγκεκριμένου αφηγήματος, σύμφωνα με το οποίο αυτά που κάνει εγγυώνται την ασφάλεια της χώρας σε ταραγμένους καιρούς: χωρίς να έχει ασκήσει κάποια δημόσια κριτική, αποφεύγοντας όμως και να ταυτιστεί με ΗΠΑ και Ισραήλ – με την εξαίρεση, βεβαίως, της «ιδιωτικής εξωτερικής πολιτικής» υπουργών όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης –, έχει συντονιστεί με τους ευρωπαίους συμμάχους και έχει επενδύσει στην ασφάλεια της Κύπρου, αλλά και του ελλαδικού χώρου απέναντι σε ενδεχόμενες επιθέσεις σε νατοϊκές βάσεις που εμπλέκονται στις πολεμικές επιχειρήσεις.

Όμως, όλα αυτά δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι από μόνα τους εξασφαλίζουν πραγματικά τη χώρα και τη σταθερότητα. Και αυτό γιατί, όπως επεσήμανε και ο Αντώνης Σαμαράς στη Βουλή, σε μια παρέμβαση που διάφοροι έσπευσαν να απαξιώσουν χωρίς να κάνουν τον κόπο να δουν τι ακριβώς είπε – ίσως γιατί δεν μπορούσαν να απαντήσουν πειστικά σε όσα ανέφερε – η χώρα μας εάν από κάπου εξακολουθεί να απειλείται σταθερά – και άρα πρέπει να εξετάζει τρόπους αποτροπής – δεν είναι από το Ιράν, αλλά από την Τουρκία.

Με αυτό δεν θέλω να αναπαράγω κάποια πατριδοκάπηλη ρητορική. Το ίδιο επικίνδυνη όμως είναι η άγνοια ή η υποτίμηση της πραγματικότητας ότι η Τουρκία παραμένει μια χώρα που έχει αξιώσεις που συγκρούονται με τα ελληνικά συμφέροντα. Αυτό δεν σημαίνει, προφανώς, ότι η λύση θα ήταν μια σύγκρουση ανάμεσα στις δύο χώρες, αλλά την επίγνωση ότι ο όποιος διάλογος και η όποια διαπραγμάτευση δεν θα είναι καθόλου εύκολες υποθέσεις, ενώ υπάρχει διαρκώς το ενδεχόμενο ακόμη και για κάποιο «θερμό επεισόδιο».

Τα σχέδια, για παράδειγμα, για ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ, που επιμένουν κάποιοι να προωθούν, υποστηρίζοντας ότι αυτό θα αποτελέσει εγγύηση ασφάλειας, μπορεί να αποβούν μοιραία, εάν αναλογιστούμε ότι η Τουρκία, ως κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ είναι βέβαιο ότι θα εκμεταλλευτεί την ευκαιρία που της δίνει το γεγονός ότι απαιτείται και η δική της συναίνεση για να εκβιάσει για «λύση» στο Κυπριακό σύμφωνη με τη δική της γραμμή, δηλαδή τη διχοτόμηση του νησιού.

Την ίδια στιγμή, η όλη προσπάθεια «κατευνασμού» της τουρκικής πλευράς το τελευταίο διάστημα, φαίνεται ότι δεν αποτελεί απλώς μια προσπάθεια να αποφευχθούν περιττές εντάσεις, καθώς παίρνει τη μορφή μιας σιωπηρής αποδοχής τουρκικών τετελεσμένων, όπως δείχνει τουλάχιστον η αντιμετώπιση της τουρκικής NAVTEX, ένα ιδιότυπο τουρκικό βέτο σε στρατηγικά έργα ενεργειακής διασύνδεσης.

Και βέβαια, μιλώντας για σταθερότητα ήδη είδαμε ότι η κυβέρνηση αρνείται να πάρει μέτρα που θα εξασφαλίσουν ότι η κρίση στη Μέση Ανατολή δεν θα μεταφραστεί σε σημαντικό οικονομικό κόστος, καθώς ανακοίνωσε μέτρα μόνο για την αντιμετώπιση ενδεχόμενης αισχροκέρδειας, αλλά όχι μέτρα που θα εξασφαλίζουν ότι δεν θα πληρώσουν τα νοικοκυριά το κόστος των γεωπολιτικών εντάσεων.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι η ρητορική της κυβέρνησης περί εγγύησης της ασφάλειας και της σταθερότητας, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Και αυτό, γιατί η συγκεκριμένη κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με το γεγονός ότι ο τρόπος με τον οποίο σκέφτεται και δρα δεν μπορεί να ανταποκριθεί σε ένα δύσκολο και από πολλές απόψεις αχαρτογράφητο πεδίο.

Η μονομερής αντίληψη των συμμαχιών και πρωτίστως η λογική ότι η χώρα εξασφαλίζεται από την ένταξη της σε ένα στρατόπεδο με συμμάχους αρκετά ισχυρούς, ώστε να την προστατεύσουν, προσκρούει πάνω στο ίδιο το γεγονός ότι αυτή  τη στιγμή η «δυτική συμμαχία» αποδιαρθρώνεται και άρα αποκτά πολύ μεγαλύτερη σημασία η πραγματική ισχύς της χώρας μας και η ικανότητά της να κατοχυρώσει συμμαχίες με βάση όρους ισοτιμίας και όχι απλώς «προσκόλλησης».

Αντίστοιχα, η δογματική επιμονή σε ένα οικονομικό μοντέλο όπου κατά βάση θα είναι οι «δυνάμεις της αγοράς» που θα υποδείξουν τη βέλτιστη λύση, σημαίνει και δυστοκία -αν όχι άρνηση- λήψης μέτρων με κριτήριο το συμφέρον της κοινωνίας σε μια περίοδο, κατά την οποία αυτό που απαιτείται είναι ισχυρές κρατικές παρεμβάσεις που θα εξασφαλίσουν ότι οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις δεν θα μετατραπούν και σε οικονομική κρίση.

Η προσπάθεια λοιπόν της κυβέρνησης να εμφανίσει όσους της ασκούν κριτική ως «επαγγελματίες ανησυχούντες» μάλλον αποσκοπεί στο να συγκαλύψει την αποτυχία της πως ό,τι προσπάθησε για χρόνια να παρουσιάσει ως επιτυχημένη «εθνική στρατηγική», αποδεικνύεται ανεπαρκής επί του πεδίου, κατώτερη των προκλήσεων που θέτει επιτακτικά η ίδια η πραγματικότητα.

Πηγή: in