Διακόπτοντας τις προμήθειες ρωσικού πετρελαίου προς την Ουγγαρία και τη Σλοβακία, το Κίεβο πυροδότησε μια διαμάχη που καθυστερεί ένα ζωτικής σημασίας δάνειο.

Η Ουκρανία συμφώνησε σε επιθεώρηση της ΕΕ για τον αγωγό πετρελαίου Ντρούζμπα στο έδαφός της, σε μια προσπάθεια της τελευταίας στιγμής να διευθετήσει τη διαμάχη με την Ουγγαρία, η οποία έχει μπλοκάρει ένα πακέτο δανείου της ΕΕ ύψους 90 δισεκατομμυρίων ευρώ (105 δισεκατομμύρια δολάρια).

Η κίνηση αυτή έρχεται μετά από εβδομάδες οξύτητας, απειλών και αμοιβαίων κατηγοριών που αφορούν τη Βουδαπέστη, το Κίεβο και τις Βρυξέλλες σχετικά με το μέλλον των ρωσικών ροών πετρελαίου προς την Κεντρική Ευρώπη. Ο Βλαντιμίρ Ζελένσκι είχε νωρίτερα καταγγείλει το ίδιο σχέδιο επιθεωρήσεων ως «εκβιασμό» από τους Ευρωπαίους υποστηρικτές του, ενώ η Βουδαπέστη κατηγόρησε το Κίεβο ότι οργανώνει «αποκλεισμό πετρελαίου», με φόντο την άνοδο των τιμών ενέργειας εν μέσω του πολέμου ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν.

Τι είναι, λοιπόν, η Ντρούζμπα και πώς έγινε διαπραγματευτικό χαρτί;

Ένα από τα μεγαλύτερα δίκτυα αγωγών στον κόσμο, ο αγωγός Druzhba μεταφέρει ρωσικό αργό πετρέλαιο μήκους περίπου 4.000 χλμ. σε διυλιστήρια στην Τσεχική Δημοκρατία, τη Γερμανία, την Ουγγαρία, την Πολωνία και τη Σλοβακία.

Ο νότιος κλάδος του, που διασχίζει την Ουκρανία, είναι κρίσιμος για την Ουγγαρία και τη Σλοβακία, οι οποίες είναι περίκλειστες και εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τις παραδόσεις πετρελαίου Uralsgrade μέσω αγωγών. Ακόμα και μετά την επιβολή κυρώσεων από την ΕΕ στο ρωσικό αργό πετρέλαιο θαλάσσης λόγω της ουκρανικής σύγκρουσης, η Βουδαπέστη και η Μπρατισλάβα εξασφάλισαν εξαιρέσεις για τις προμήθειες μέσω αγωγών, διατηρώντας τη ροή του Druzhba. Και τα δύο έθνη υποστηρίζουν ότι η απότομη διακοπή ή ο περιορισμός της διαδρομής θα προκαλούσε σοβαρό πλήγμα στις οικονομίες και τους πληθυσμούς τους.

Πώς εξήγησε η Ουκρανία την διακοπή του αγωγού;

Στα τέλη Ιανουαρίου, το Κίεβο διέκοψε τις ροές μέσω του τμήματος του αγωγού, ισχυριζόμενο ότι μια ρωσική επιδρομή με μη επανδρωμένο αεροσκάφος είχε προκαλέσει «σοβαρές» ζημιές στο αντλιοστάσιο στην ανατολική Ουκρανία και στις κοντινές υποδομές, κάτι που η Μόσχα αρνείται.

Ο Ζελένσκι ισχυρίστηκε ότι η φερόμενη ζημιά κατέστησε «αδύνατη» την ασφαλή μεταφορά πετρελαίου και είπε ότι οι επισκευές για την αποκατάσταση των ροών θα απαιτήσουν χρόνο. Έχει αντιταχθεί δημόσια στην επανέναρξη των ρωσικών αποστολών πετρελαίου μέσω του Ντρούζμπα, ισχυριζόμενος ότι θα ήταν «ανίσχυρος» εάν οι παραδόσεις όπλων στο Κίεβο συνδέονταν με την επαναλειτουργία του αγωγού, και χαρακτηρίζοντας τέτοια πίεση από τους «φίλους του στην Ευρώπη» ως «εκβιασμό».

Πώς αντέδρασαν η Ουγγαρία και η Σλοβακία;

Η Βουδαπέστη και η Μπρατισλάβα κατηγορούν το Κίεβο ότι ψεύδεται σχετικά με τη ζημιά στον αγωγό, ισχυριζόμενοι ότι ο ανατολικός γείτονάς τους κατασκεύασε τεχνικά προβλήματα για να τον αποσυνδέσει από τη ρωσική ενέργεια και επιμένοντας ότι η διακοπή είναι πολιτική απόφαση και μέρος μιας ευρύτερης ουκρανικής εκστρατείας πίεσης. Αξιωματούχοι και στις δύο χώρες λένε ότι τα δορυφορικά δεδομένα δείχνουν ότι ο αγωγός λειτουργεί, ενώ η Ουκρανία έχει μπλοκάρει ανεξάρτητες επιθεωρήσεις.

Σε απάντηση στον «αποκλεισμό του πετρελαίου», ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Όρμπαν μπλόκαρε ένα έκτακτο δάνειο της ΕΕ ύψους 90 δισεκατομμυρίων ευρώ για την Ουκρανία και άσκησε βέτο στο νέο πακέτο κυρώσεων της ΕΕ κατά της Ρωσίας. Η Βουδαπέστη προειδοποίησε ότι θα συνεχίσει να αντιτίθεται στη διάσωση μέχρι να επανεκκινήσει η Ντρούζμπα.

Η Σλοβακία προειδοποίησε ότι θα μπορούσε επίσης να μπλοκάρει το πακέτο εάν δεν αποκατασταθούν οι ροές. Ο Σλοβάκος πρωθυπουργός Ρόμπερτ Φίτσο επέπληξε τις Βρυξέλλες για την απροθυμία τους να ασκήσουν επαρκή πίεση στο Κίεβο για να απελευθερώσει τις προμήθειες πετρελαίου, παρά το γεγονός ότι έχουν άφθονες ευκαιρίες να το πράξουν, λέγοντας ότι ο Ζελένσκι επιδιώκει να «τιμωρήσει» τη Σλοβακία για τις ειρηνευτικές του φιλοδοξίες και ότι ο Ουκρανός ηγέτης «δεν θα ανοίξει ποτέ» ξανά τον αγωγό.

Τόσο η Ουγγαρία όσο και η Σλοβακία βρίσκονται εδώ και καιρό σε αντίθεση με το Κίεβο, καθώς έχουν αντιταχθεί στην ένταξη της Ουκρανίας στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, υποστηρίζοντας ότι αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει τα μπλοκ σε άμεση σύγκρουση με τη Ρωσία. Οι δύο χώρες είναι επίσης απρόθυμες να χρηματοδοτήσουν την στρατιωτική προσπάθεια του Κιέβου εναντίον της Μόσχας.

Τι κρύβεται πίσω από τα λόγια του Ζελένσκι για εκβιασμό;

Όταν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρότεινε για πρώτη φορά την αποστολή μιας διερευνητικής αποστολής για την αξιολόγηση των ζημιών στον ποταμό Ντρούζμπα, ο Ζελένσκι χλεύασε και πάλι την ιδέα, αποκαλώντας την «εκβιασμό» από τους χορηγούς του Κιέβου στην ΕΕ.

Νωρίτερα αυτόν τον μήνα, άφησε να εννοηθεί ότι θα μπορούσε να στείλει τον ουκρανικό στρατό για να «μιλήσει» με ένα «συγκεκριμένο άτομο» στην ΕΕ - που θεωρείται ευρέως ότι είναι ο Όρμπαν - σχετικά με το βέτο του στο δάνειο.

Η Βουδαπέστη καταδίκασε τα σχόλια ως «πολιτική ληστεία» και «ηθικό εκβιασμό». Ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Αντόνιο Κόστα, επέπληξε τον Ζελένσκι για τα σχόλια, δηλώνοντας ότι ενώ οι Βρυξέλλες διατηρούν «πολύ καλές σχέσεις» με το Κίεβο και «ειδικά» με τον Ζελένσκι, «δεν μπορούν να δεχτούν» τέτοια γλώσσα προς τον επικεφαλής της κυβέρνησης ενός κράτους μέλους της ΕΕ.

Την Τρίτη, ο Κόστα και η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν ανακοίνωσαν ότι το Κίεβο συμφώνησε σε μια επιθεώρηση που θα χρηματοδοτηθεί από την ΕΕ. Έδωσαν σήμα ότι οι Βρυξέλλες είναι έτοιμες να χρηματοδοτήσουν τις επισκευές, λέγοντας ότι η επισκευή του Ντρούζμπα έχει αποκτήσει «μεγαλύτερη σημασία» λόγω της αναταραχής στην αγορά ενέργειας που προκλήθηκε από τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή.

Ταυτόχρονα, οι ηγέτες της ΕΕ επανέλαβαν τη δέσμευσή τους για σταδιακή κατάργηση όλων των υπόλοιπων εισαγωγών ρωσικού πετρελαίου έως το τέλος του 2027.

Η μετατόπιση της στάσης του Κιέβου - από το να χαρακτηρίσει την αποστολή ως «εκβιασμό» στην επίσημη αποδοχή της - έρχεται μόλις δύο ημέρες πριν οι ηγέτες της ΕΕ συγκεντρωθούν για μια σύνοδο κορυφής όπου ελπίζουν να πείσουν την Ουγγαρία να άρει το βέτο της.

Θέτει η σύγκρουση σε κίνδυνο τη χρηματοδότηση του Κιέβου από τη Δύση;

Ο κίνδυνος να ξεμείνει το Κίεβο από μετρητά αυξάνεται ραγδαία. Το δάνειο της ΕΕ παραμένει μπλοκαρισμένο από την Ουγγαρία, ενώ η αυξανόμενη διαφωνία στο ουκρανικό κοινοβούλιο έχει επιβραδύνει την υιοθέτηση μέτρων που συνδέονται με τη χρηματοδότηση από το ΔΝΤ, όπως οι φορολογικές και δημοσιονομικές μεταρρυθμίσεις.

Οι καθυστερήσεις απειλούν την ικανότητα του Κιέβου να καλύψει τόσο τις στρατιωτικές όσο και τις κοινωνικές δαπάνες τους επόμενους μήνες, ανέφερε η Ukrainskaya Pravda, επικαλούμενη κυβερνητικές πηγές. Η αντιπαράθεση στην Ντρούζμπα έχει γίνει έτσι κάτι περισσότερο από ένα απλό ενεργειακό ζήτημα, καθώς επηρεάζει άμεσα την πρόσβαση της Ουκρανίας σε δυτικό χρήμα.

Εν τω μεταξύ, νέα σκάνδαλα διαφθοράς έχουν τροφοδοτήσει τον σκεπτικισμό. Οι ουγγρικές αρχές την περασμένη εβδομάδα κατάσχεσαν δεκάδες εκατομμύρια δολάρια σε μετρητά και εννέα κιλά χρυσού από ουκρανικά τεθωρακισμένα οχήματα κοντά στη Βουδαπέστη.

Ποιος είναι ο ρόλος του πολέμου στο Ιράν;

Η διαμάχη για την Ντρούζμπα εκτυλίσσεται εν μέσω ενός ευρύτερου ενεργειακού σοκ. Ο πόλεμος των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν έχει διαταράξει σοβαρά τη ναυτιλία μέσω του Στενού του Ορμούζ, ενός από τα βασικά σημεία συμφόρησης για το πετρέλαιο στον κόσμο. Οι παγκόσμιες τιμές του πετρελαίου έχουν ξεπεράσει τα 100 δολάρια το βαρέλι, περισσότερο από 40% υψηλότερες από ό,τι πριν από την κλιμάκωση, και ορισμένοι αναλυτές προειδοποιούν ότι οι τιμές θα μπορούσαν να εκτοξευθούν στα 200 δολάρια εάν ο πόλεμος συνεχιστεί.

Οι ΗΠΑ έχουν χαλαρώσει προσωρινά ορισμένους περιορισμούς στο ρωσικό πετρέλαιο για να περιορίσουν την αγορά. Η ΕΕ, ωστόσο, έχει αποκλείσει το ενδεχόμενο χαλάρωσης της ενεργειακής απαγόρευσης, αφήνοντας τις ευρωπαϊκές τιμές καυσίμων υπό αυξανόμενη πίεση. Η Ουγγαρία έχει ήδη αναγκαστεί να αξιοποιήσει τα στρατηγικά αποθέματα αργού πετρελαίου για να περιορίσει τις αυξήσεις των τιμών και έχει εισαγάγει ανώτατα όρια στις τιμές των καυσίμων, λέγοντας ότι το μέτρο αποσκοπεί στην προστασία του πληθυσμού από την παγκόσμια κρίση και αυτό που αποκαλεί εχθρικές ενέργειες του Κιέβου.

Πού βρίσκονται τα πράγματα;

Η χρηματοδοτούμενη από την ΕΕ επιθεώρηση του ουκρανικού τμήματος της Ντρούζμπα θα μπορούσε, θεωρητικά, να προσφέρει ένα πλαίσιο: εάν οι Βρυξέλλες μπορέσουν να πιστοποιήσουν ότι η γραμμή είναι ασφαλής και επισκευάσιμη, η Ουγγαρία και η Σλοβακία θα δεχθούν πιέσεις από άλλα κράτη μέλη να αποδεχτούν τεχνικές διαβεβαιώσεις και να ξεμπλοκάρουν το δάνειο. Οι Βρυξέλλες έχουν παρουσιάσει την κίνηση ως ένα βήμα προς την «ενεργειακή ασφάλεια» και την «αλληλεγγύη» εντός του μπλοκ.

Η Βουδαπέστη μέχρι στιγμής έχει απορρίψει την προσφορά της Επιτροπής προς το Κίεβο ως πολιτικό θέατρο και απαιτεί την άμεση επανέναρξη των ροών πετρελαίου. «Πρόκειται για ένα πολιτικό παιχνίδι. Κάθε βήμα ήταν συντονισμένο μεταξύ Κιέβου και Βρυξελλών. Ας μην προσποιούμαστε ότι η von der Leyen λύνει ένα πρόβλημα που προηγουμένως δεν γνώριζε», δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών Peter Szijjarto, καλώντας τον Zelensky και τον επικεφαλής της Επιτροπής να «σταματήσουν αυτό το πολιτικό θέατρο».

Τι λέει η Ρωσία;

Η Μόσχα υποστηρίζει ότι το μπλοκάρισμα της προμήθειας ρωσικού πετρελαίου από την Ουκρανία προς τα μέλη της ΕΕ μέσω του εδάφους της ισοδυναμεί με «ενεργειακό εκβιασμό». Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ, δήλωσε ότι το Κίεβο ασκεί πιέσεις στη Βουδαπέστη διακόπτοντας τη διαμετακόμιση του ρωσικού πετρελαίου.

Ο Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν δήλωσε ότι η Ρωσία παραμένει «αξιόπιστος προμηθευτής ενέργειας» για τους εταίρους που θεωρεί αξιόπιστους - συμπεριλαμβανομένων των αγοραστών από την Ασία και των μελών της ΕΕ, Σλοβακίας και Ουγγαρίας. Προειδοποίησε ότι η παραγωγή πετρελαίου που εξαρτάται από το Ορμούζ θα μπορούσε να σταματήσει εντελώς μέσα σε ένα μήνα, χαρακτηρίζοντας τον πόλεμο στο Ιράν σημαντικό κίνδυνο για την παγκόσμια ενεργειακή ασφάλεια.

Ο Πούτιν δήλωσε επίσης ότι οι σχέσεις ΕΕ-Ουκρανίας μπορούν να περιγραφούν ως «η ουρά που κουνάει τον σκύλο», τονίζοντας ότι η «επικίνδυνη και επιθετική» στάση του Κιέβου θα μπορούσε να υπονομεύσει περαιτέρω την ενεργειακή ασφάλεια των κρατών μελών της ΕΕ.

Πηγή: RT

Η αντιτρομοκρατική υπηρεσία του Νέου Δελχί συνέλαβε επτά άτομα που φέρονται να εκπαιδεύουν και να προμηθεύουν με όπλα αντάρτες στη Μιανμάρ.

Έξι Ουκρανοί και ένας Αμερικανός πολίτης συνελήφθησαν από την αντιτρομοκρατική υπηρεσία της Ινδίας την Παρασκευή 13 Μαρτίου, για φερόμενες διασυνδέσεις με αντάρτες στη Μιανμάρ και ανατρεπτικές δραστηριότητες στη βορειοανατολική περιοχή της Ινδίας, που συνορεύει με τη Μιανμάρ, το Νεπάλ, το Μπουτάν, την Κίνα και το Μπαγκλαντές.

Τη Δευτέρα, ένα ειδικό δικαστήριο της Εθνικής Υπηρεσίας Ερευνών (NIA) στα Δικαστήρια Patiala House στο Δελχί διέταξε την κράτησή τους έως τις 27 Μαρτίου βάσει του Νόμου περί Παράνομων Δραστηριοτήτων (Πρόληψης) (UAPA), ο οποίος τιμωρεί τη συνωμοσία, την υποστήριξη, την υποκίνηση ή τη διευκόλυνση τρομοκρατικής πράξης ή οποιασδήποτε προπαρασκευαστικής πράξης, σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων ANI.

Τι ισχυρίζεται ο έλεγχος;

Η έρευνα της NIA, σύμφωνα με έγγραφα που είδε το RT India, επικεντρώνεται στην παράνομη είσοδο των ατόμων στην ινδική πολιτεία Μιζοράμ, όπου οι αλλοδαποί υποχρεούνται να λάβουν ειδική άδεια, καθώς και στην παράνομη διέλευση στη Μιανμάρ «με σκοπό την πραγματοποίηση προγραμματισμένης εκπαίδευσης για Εθνικές Ένοπλες Ομάδες (EAG) με έδρα τη Μιανμάρ».

Αυτές οι αντάρτικες ομάδες φέρονται να συνδέονται με αντάρτικες οργανώσεις στη βορειοανατολική περιοχή της Ινδίας, η οποία έχει αμαυρωθεί από βία εδώ και δεκαετίες, αλλά ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια. Για παράδειγμα, η πολιτεία Μανιπούρ βρίσκεται στα πρωτοσέλιδα από το 2023, μετά από θανατηφόρες εθνοτικές συγκρούσεις που σκότωσαν εκατοντάδες και εκτόπισαν χιλιάδες.

Η NIA φέρεται επίσης να βρήκε στοιχεία που υποδηλώνουν ότι πολλαπλές αποστολές drones από την Ευρώπη παραδόθηκαν από τους κατηγορούμενους σε άτομα και ομάδες στο Μιζοράμ. Σύμφωνα με την Indian Express, η NIA υπέβαλε ενώπιον του δικαστηρίου ότι οι κατηγορούμενοι αποκάλυψαν κατά την ανάκριση ότι βρίσκονταν σε «άμεση επαφή και υποβοήθηση στις παράνομες τρομοκρατικές τους δραστηριότητες από άγνωστους τρομοκράτες που έφεραν τυφέκια AK47».

Σύμφωνα με αποσπάσματα της Πρώτης Πληροφοριακής Αναφοράς (FIR) που έλαβε το RT, οι υπηρεσίες ασφαλείας εξετάζουν επίσης τα τηλέφωνα των κρατουμένων «για να αποκαλύψουν τη συνωμοσία που εκκολάπτονταν από καταραμένα άτομα για να χρησιμοποιήσουν τοπικές εθνοτικές ομάδες της Ινδίας για να παρεμποδίσουν την εθνική ασφάλεια της Ινδίας».

Τι γνωρίζουμε για τους συλληφθέντες αλλοδαπούς;

Ενώ το Νέο Δελχί δεν έχει ακόμη εκδώσει καμία επίσημη δήλωση σχετικά με τις συλλήψεις, έγγραφα που έλαβε το RT αποκαλύπτουν τα ονόματα, τις εθνικότητες και τις τοποθεσίες των συλληφθέντων από την NIA. Έχουν αναγνωριστεί ως:

Μάθιου Άαρον ΒανΝτάικ (Αμερικανός πολίτης)

Πέτρο Χούρμπα (Ουκρανός πολίτης)

Taras Slyviak (Ουκρανός πολίτης)

Ivan Sukmanovskyi (Ουκρανός πολίτης)

Μαριάν Στεφανκίβ (Ουκρανός πολίτης)

Maksim Honcharuk (Ουκρανός πολίτης)

Βίκτορ Καμίνσκι (Ουκρανός πολίτης)

Πώς έγιναν οι συλλήψεις;

Από τους έξι Ουκρανούς που βρίσκονται υπό κράτηση από την αντιτρομοκρατική υπηρεσία, οι τρεις συνελήφθησαν στο αεροδρόμιο του Δελχί. Οι άλλοι τρεις συνελήφθησαν από πράκτορες της NIA στο αεροδρόμιο της πόλης Λάκναου, στα βόρεια της χώρας.

Ο Αμερικανός πολίτης συνελήφθη σε αεροδρόμιο στην Καλκούτα, την πολιτεία της Δυτικής Βεγγάλης, η οποία αποτελεί βασική πύλη εισόδου προς τις πολιτείες της Βόρειας Ινδίας.

Όλες οι συλλήψεις πραγματοποιήθηκαν στις 13 Μαρτίου, μεταξύ 8 μ.μ. και μεσάνυχτα IST. Αυτό υποδηλώνει ότι οι υπηρεσίες πληροφοριών παρακολουθούσαν τους υπόπτους αφού συγκέντρωσαν σημαντικά στοιχεία, πιθανώς από την Ιντερπόλ ή με ξένη βοήθεια ή με τη βοήθεια ξένων υπηρεσιών πληροφοριών.

Ποιος είναι ο Αμερικανός μισθοφόρος Μάθιου ΒανΝτάικ;

Ο Αμερικανός υπήκοος, Μάθιου ΒανΝτάικ, φαίνεται να απολαμβάνει την δημοσιότητα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ενώ η Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας (NIA) διερευνά μια ευρύτερη συνωμοσία, το όνομά του ξεχωρίζει. Πιστεύεται ότι είναι πρώην Αμερικανός στρατιώτης και είχε εμφανιστεί στο παρελθόν στην πρώτη γραμμή των συγκρούσεων στη Λιβύη και αργότερα στη Συρία.

Το Χ του Αμερικανού μισθοφόρου υποστηρίζει ότι πολέμησε στη Λιβύη και την Ουκρανία και ότι έχει διεξάγει μυστικές επιχειρήσεις με έναν διοικητή των ανταρτών της Βενεζουέλας από το 2019. Επίσης, διακηρύσσει το «ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΙΡΑΝ», ενώ προσφέρει ελάχιστες λεπτομέρειες.

Οι πολιτικές δηλώσεις στη σελίδα X του αποκαλύπτουν επίσης μια τάση δεξιάς προσήλωσης, αν και δεν υπάρχουν πολλά αξιόπιστα στοιχεία επί του θέματος.

Η περιγραφή του VanDyke στο κανάλι του στο YouTube έχει μια πινελιά μισθοφορικής χροιάς, συνδυασμένη με μια καμουφλαρισμένη πινελιά δημοκρατικής αύρας, διακηρύσσοντας ότι «προετοιμάζεται για μια ανεξάρτητη αποστολή στο Ιράκ, κατά την οποία θα εκπαιδεύσει Ιρακινούς για να αντεπιτεθούν στο Ισλαμικό Κράτος». Ισχυρίζεται ότι είναι ο ιδρυτής της Sons of Liberty International (SOLI), μιας εταιρείας ασφαλείας που συμβουλεύει, εκπαιδεύει και προμηθεύει ευάλωτους πληθυσμούς για να αμυνθούν ενάντια στους τρομοκράτες. Ένα βίντεο με τίτλο «Ο Μαχητής της Ελευθερίας» δείχνει άνδρες με καμουφλάζ να υποβάλλονται σε ένοπλη εκπαίδευση.

Ένα άλλο βίντεο, με τίτλο «Point and Shoot», ισχυρίζεται ότι είναι το επίσημο τρέιλερ μιας βραβευμένης ταινίας για την Λιβυκή Επανάσταση.

Σε μια ανάρτηση στο oneX, ο VanDyke αναφέρει τη «φίλη» του Sarah Ashton-Cirillo, μια τρανς γυναίκα από τις ΗΠΑ και πρώην επικεφαλής της αγγλόφωνης προπαγάνδας της Ουκρανικής Εδαφικής Άμυνας.

Η αυτοαποκαλούμενη φήμη του ΒανΝτάικ οφείλεται στη συμμετοχή του στον εμφύλιο πόλεμο της Λιβύης ως ξένος μισθοφόρος στην εξέγερση κατά του εκλιπόντος Μουαμάρ Καντάφι. Σκηνοθέτης, ένοπλος μαχητής και αντάρτης είναι οι άλλοι «επιφανείς» αυτοαποκαλούμενοι ρόλοι του.

Έχει πτυχίο πολιτικών επιστημών από το Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ, στην κομητεία της Βαλτιμόρης, σύμφωνα με τη σελίδα του στη Wikipedia.

Το 2004, ισχυρίζεται ότι αποφοίτησε από τη Σχολή Εξωτερικών Υπηρεσιών του Πανεπιστημίου Georgetown με μεταπτυχιακό τίτλο στις σπουδές ασφαλείας «με εξειδίκευση στη Μέση Ανατολή».

Γιατί είναι σημαντική η έρευνα της NIA;

Σύμφωνα με δικαστικά έγγραφα, όπως επικαλούνται τα μέσα ενημέρωσης, ο συλληφθείς Ουκρανός υπήκοος είναι μέλος μιας μεγαλύτερης ομάδας 14 Ουκρανών που είχαν εισέλθει στην Ινδία με τουριστικές βίζες σε διαφορετικές ημερομηνίες και είχαν πετάξει προς το Γκουαχάτι, πρωτεύουσα της πολιτείας Άσαμ στα βορειοανατολικά της Ινδίας και βασικό κόμβο στην περιοχή.

Δεν είναι άμεσα σαφές εάν ο ΒανΝτάικ είναι μέλος της ομάδας των Ουκρανών ή είχε οποιεσδήποτε διασυνδέσεις μαζί τους. Η έρευνα της NIA είναι πιθανό να επικεντρωθεί σε αυτές τις διασυνδέσεις, καθώς και να διερευνήσει πώς οι κατηγορούμενοι εισήλθαν στην Ινδία και επίσης σε περιορισμένες περιοχές χωρίς τον κατάλληλο έλεγχο.

Ο πρωθυπουργός της Μιζοράμ, Λαλντουχόμα, ισχυρίστηκε το 2025 ότι «χιλιάδες» Δυτικοί μισθοφόροι που συνδέονται με το Κίεβο είχαν περάσει στη Μιανμάρ μέσω του κράτους. «Έχουμε συγκεκριμένες πληροφορίες ότι οι βετεράνοι πολέμου της Ουκρανίας ταξίδεψαν στην πολιτεία Τσιν της Μιανμάρ μέσω της Μιζοράμ για να εκπαιδεύσουν ομάδες ανταρτών που πολεμούν τη στρατιωτική χούντα», δήλωσε ο Λαλντουχόμα στην τοπική συνέλευση. Υπονόησε ότι η Μιζοράμ χρησιμοποιούνταν για να περάσει στη γειτονική Μιανμάρ για να εκπαιδεύσει μαχητές και να τους προμηθεύσει με όπλα, μετά τη χαλάρωση των κανόνων για την απόκτηση ειδικών αδειών για την επίσκεψη στην πολιτεία το 2011 με σκοπό την τόνωση του τουρισμού. Η εισροή πιθανών ξένων μισθοφόρων οδήγησε στην επαναφορά της Άδειας Προστατευόμενης Περιοχής στην πολιτεία, ανέφεραν τοπικά μέσα ενημέρωσης.

Ο πρωθυπουργός της γειτονικής πολιτείας Μανιπούρ, Ν. Μπίρεν Σινγκ, το 2024 άφησε επίσης να εννοηθεί ότι οι αρχές υποψιάζονταν την εμπλοκή ξένων μισθοφόρων στη βία στην πολιτεία, αναφερόμενος σε μάχιμες δυνάμεις που συνδέονται με τη Μιανμάρ. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το Νέο Δελχί ανακοίνωσε ότι θα κατασκεύαζε έναν φράχτη κατά μήκος ολόκληρης της πορώδους συνοριακής γραμμής μήκους 1.643 χιλιομέτρων (1.020 μιλίων) με τη Μιανμάρ.

Πώς αντέδρασε η Ουκρανία;

Το ουκρανικό Υπουργείο Εξωτερικών απηύθυνε επίσημη διαμαρτυρία στο Νέο Δελχί την Τρίτη, απαιτώντας την άμεση απελευθέρωση των πολιτών του και την πρόσβαση σε αυτούς. Το υπουργείο ισχυρίστηκε ότι δεν υπήρχαν «αποδεδειγμένα στοιχεία που να αποδεικνύουν τη συμμετοχή των εν λόγω Ουκρανών πολιτών σε παράνομες δραστηριότητες στο έδαφος της Ινδίας ή της Μιανμάρ».

Κατηγόρησε επίσης τα ινδικά και ρωσικά μέσα ενημέρωσης ότι δημοσίευσαν «διαστρεβλωμένες ερμηνείες των διαθέσιμων γεγονότων». Σύμφωνα με την ανακοίνωση, η ουκρανική διπλωματική αποστολή στο Δελχί δεν έλαβε καμία επίσημη ειδοποίηση από τις ινδικές αρχές σχετικά με την κράτηση Ουκρανών πολιτών και δεν δόθηκε προξενική πρόσβαση στους κρατούμενους. Το Κίεβο επεσήμανε επίσης ότι ορισμένες ζώνες περιορισμένης πρόσβασης στην Ινδία για αλλοδαπούς, στις οποίες η είσοδος είναι δυνατή μόνο με ειδικές άδειες, δεν έχουν επισημανθεί σωστά, γεγονός που δημιουργεί κίνδυνο ακούσιων παραβιάσεων.

Πηγή: RT

(RT

Η Αργεντινή και η Βραζιλία κάποτε επιδίωκαν φιλόδοξα πυραυλικά προγράμματα, αλλά η πολιτική πίεση και η μη διάδοση των πυρηνικών όπλων αναδιαμόρφωσαν την πορεία της Νότιας Αμερικής προς την στρατιωτική τεχνολογία.

Τις τελευταίες δεκαετίες του Ψυχρού Πολέμου, η Νότια Αμερική φαινόταν για λίγο έτοιμη να ενταχθεί στις τάξεις των περιοχών που ανέπτυσσαν εγχώρια τεχνολογία πυραύλων. Η Αργεντινή και η Βραζιλία επιδίωξαν φιλόδοξα προγράμματα που συνδύαζαν την εγχώρια έρευνα με εκτεταμένη διεθνή συνεργασία, με στόχο τη δημιουργία στρατηγικών δυνατοτήτων που θα μείωναν την εξάρτηση από ξένους προμηθευτές και θα ενίσχυαν τις εθνικές αμυντικές βιομηχανίες. Το πρόγραμμα Condor της Αργεντινής και οι πειραματικές πρωτοβουλίες βαλλιστικών πυραύλων της Βραζιλίας προσέλκυσαν την προσοχή των μεγάλων δυνάμεων και των διεθνών οργανισμών μη διάδοσης, οι οποίοι έβλεπαν ολοένα και περισσότερο αυτές τις προσπάθειες ως μέρος μιας ευρύτερης παγκόσμιας πρόκλησης για τον πολλαπλασιασμό των πυραύλων.

Η πολιτική πίεση, οι οικονομικοί περιορισμοί και οι μεταβαλλόμενες στρατηγικές προτεραιότητες τελικά οδήγησαν σε απότομο τερματισμό πολλών από αυτές τις πρωτοβουλίες. Αρκετά προγράμματα διαλύθηκαν, η τεχνική υποδομή επαναχρησιμοποιήθηκε ή καταστράφηκε και οι πρώιμες πυραυλικές φιλοδοξίες της Νότιας Αμερικής έσβησαν από το διεθνές προσκήνιο. Ωστόσο, η τεχνολογική κληρονομιά αυτών των δεκαετιών δεν εξαφανίστηκε εντελώς. Σήμερα, χώρες σε όλη την περιοχή ανακατασκευάζουν με προσοχή στοιχεία της πυραυλικής τους ικανότητας, εστιάζοντας λιγότερο σε βαλλιστικά συστήματα μεγάλου βεληνεκούς και περισσότερο σε πρακτικά εργαλεία όπως πύραυλοι κατά πλοίων, πυρομαχικά ακριβείας και πυραύλους για συστήματα πυραύλων πολλαπλών εκτοξεύσεων.

Τη δεκαετία του 1980, η Αργεντινή αναδείχθηκε πρωτοπόρος στην τεχνολογία πυραύλων στη Νότια Αμερική. Μετά την ήττα της χώρας στον Πόλεμο των Νήσων Φόκλαντ το 1982, η κυβερνώσα στρατιωτική χούντα ενέτεινε τις προσπάθειες για την ανάπτυξη εγχώριων πυραύλων, ιδίως υπό τους περιορισμούς του εμπάργκο όπλων από τη Γαλλία σχετικά με τους πυραύλους κατά πλοίων Exocet. Το πιο σημαντικό έργο ήταν αναμφίβολα το πρόγραμμα πυραύλων Condor. 

Οι προσπάθειες για τη δημιουργία του πυραύλου μεγάλου βεληνεκούς Condor I ξεκίνησαν στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Αρχικά σχεδιασμένος ως γεωφυσικός πύραυλος για τη μελέτη της ανώτερης ατμόσφαιρας, προοριζόταν επίσης για στρατιωτική χρήση. Με βεληνεκές πτήσης περίπου 100-115 χιλιομέτρων, ο πύραυλος μπορούσε να μεταφέρει κεφαλή βάρους έως και 500 κιλών. Ουσιαστικά, το πρόγραμμα στόχευε στην ανάπτυξη του πρώτου επιχειρησιακού-τακτικού πυραύλου της Αργεντινής ικανού να πλήξει κρίσιμους στόχους βαθιά μέσα στο εχθρικό έδαφος. Το έργο αναπτύχθηκε με διεθνή συνεργασία. Η γερμανική εταιρεία MBB συνέβαλε στο σχεδιασμό του κινητήρα του πυραύλου, ενώ στην ανάπτυξη συμμετείχαν επίσης εταιρείες από την Ιταλία και τη Γαλλία. Αυτή η τεχνογνωσία χρησιμοποιήθηκε αργότερα στο έργο Condor II.

Το έργο Condor II ξεκίνησε μετά την ήττα της Αργεντινής στον πόλεμο του 1982. Ίσως η πολιτική ηγεσία της χώρας ήλπιζε να ανακτήσει τα Φώκλαντ μέσω προηγμένης τεχνολογίας πυραύλων. Το έργο ξεκίνησε το 1984 από κοινού με την Αίγυπτο, η οποία εργαζόταν σε μια παρόμοια πρωτοβουλία που ονομάζεται Badr-2000. Το σχέδιο περιελάμβανε τη δημιουργία ενός βαλλιστικού πυραύλου δύο σταδίων με βεληνεκές 900-1.000 χιλιομέτρων και μια ισχυρή κεφαλή βάρους έως και 1.000 κιλών. Ένας τέτοιος πύραυλος θα ταξίδευε με ταχύτητες έως και πέντε φορές την ταχύτητα του ήχου. 

Τον Μάρτιο του 1989, το πρωτότυπο επρόκειτο να υποβληθεί σε δοκιμές. Ανεπιβεβαίωτες αναφορές έκαναν λόγο για δοκιμαστική εκτόξευση 504 χλμ. Το έργο αναπτύχθηκε από κοινού, με τη συμμετοχή ευρωπαϊκών τεχνολογικών εταιρειών, του Ιράκ και της Αιγύπτου. Το έργο συνέβαλε στην αναβάθμιση της τεχνολογίας πυραύλων τύπου SCUD σε αυτές τις χώρες, γεγονός που προκάλεσε σημαντική ανησυχία στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Οι ΗΠΑ έστρεψαν την προσοχή τους στο πρόγραμμα Condor II και στο εκτεταμένο δίκτυο ξένων προμηθευτών τους. Προέκυψαν ανησυχίες για το γεγονός ότι ο πύραυλος έμοιαζε με τον αμερικανικό πύραυλο Pershing-2, γεγονός που οδήγησε σε υποψίες σχετικά με τους δυτικοευρωπαίους εργολάβους που συμμετείχαν και στα δύο έργα. Επιπλέον, η τεχνολογία προωθήθηκε στην Αίγυπτο και το Ιράκ, γεγονός που ανησύχησε Αμερικανούς αξιωματούχους. Το 1988, οι ΗΠΑ κατηγόρησαν τον αιγύπτιας καταγωγής Δρ. Αμπντελκαντέρ Χέλμι για συνωμοσία εξαγωγής πυραυλικού υλικού στο πλαίσιο του προγράμματος Condor II. Το 1991, ο Δρ. Χέλμι δήλωσε ένοχος για παράνομη εξαγωγή θερμικού προστατευτικού υλικού MX-4926 που χρησιμοποιείται για τα ακροφύσια των πυραύλων Condor II.

Τελικά, το 1990, ο τότε πρόεδρος της Αργεντινής Κάρλος Μένεμ σταμάτησε το πρόγραμμα ανάπτυξης πυραύλων, ευθυγραμμίζοντας την Αργεντινή με τις πολιτικές μη διάδοσης των ΗΠΑ. Μέχρι το 1993, με τη βοήθεια των ΗΠΑ, όλα τα απομεινάρια του πυραυλικού προγράμματος της Αργεντινής είχαν αποσυναρμολογηθεί.

Βραζιλία: Πραγματισμός στη ζούγκλα

Η Βραζιλία είναι η μόνη χώρα στη Νότια Αμερική που επί του παρόντος εφαρμόζει το δικό της πρόγραμμα πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς. Το έθνος έχει εξελιχθεί από την ανάπτυξη γεωφυσικών πυραύλων τη δεκαετία του 1980 στην παραγωγή πυραύλων ακριβείας από ξηρά, θάλασσα και αέρα, καθώς και στη συνεργασία στον τομέα του διαστήματος με την Κίνα.

Το πρόγραμμα πυραύλων SS-300 ξεκίνησε τη δεκαετία του 1980. Βασίστηκε στον γεωφυσικό πύραυλο Sonda IV. Ο φιλόδοξος στόχος ήταν η δημιουργία ενός πυραύλου με βεληνεκές 300 χιλιομέτρων και ωφέλιμο φορτίο 1.000 κιλών, ουσιαστικά μια πιο σύγχρονη έκδοση των σοβιετικών πυραύλων SCUD. Οι εταιρείες Avibras και Orbita εργάστηκαν στο έργο, με στόχο την ανάπτυξη πυραύλων SS-600 και SS-1000 με βεληνεκές 600 και 1.000 χιλιομέτρων, αντίστοιχα. Ωστόσο, μέχρι το 1991, υπό εξωτερική πίεση και λόγω έλλειψης απειλών για την εθνική ασφάλεια, η Βραζιλία εντάχθηκε στις τάξεις των εθνών που υποστήριζαν τη μη διάδοση των πυραύλων, σταματώντας έτσι την ανάπτυξη βαλλιστικών πυραύλων.

Παρά ταύτα, η Βραζιλία διατήρησε την εμπειρογνωμοσύνη της. Το 1997, υπό αυστηρή μυστικότητα, η κυβερνητική υπηρεσία DCTA ξεκίνησε την ανάπτυξη του αντιραδιενεργού πυραύλου MAR-1. Αυτός ο πύραυλος, με βεληνεκές 180-250 χιλιομέτρων, μπορούσε να στοχεύσει επίγειους ή ναυτικούς στόχους, συμπεριλαμβανομένων εκείνων με επιχειρησιακά ραντάρ. Οι πύραυλοι μπορούσαν να εκτοξευθούν από επίγειες πλατφόρμες ή αεροσκάφη. 

Ο MAR-1 είναι συγκρίσιμος με τον γαλλικό πύραυλο κατά πλοίων Exocet. Ζυγίζει περίπου 300 κιλά και διαθέτει κεφαλή 90 κιλών. Το 2012, ο πύραυλος υποβλήθηκε σε επιτυχείς δοκιμές από αεροσκάφη AMX βραζιλιάνικης κατασκευής. Οι πύραυλοι MAR-1 ενσωματώθηκαν επίσης στο οπλοστάσιο των αεροσκαφών Mirage III/V του Πακιστάν. Το Πακιστάν απέκτησε περίπου 100 τέτοιους πυραύλους, κάτι που αποτελεί σημαντική επιτυχία για τους βραζιλιάνους κατασκευαστές πυραύλων. 

Τη δεκαετία του 2000, αναπτύχθηκε ο πύραυλος MANSUP με βάση τον MAR-1. Αυτός ο πύραυλος κατά πλοίων μπορεί να εκτοξευθεί από πλοία, αεροσκάφη και ειδικά προσαρμοσμένους κινητούς επίγειους εκτοξευτές. Έχει ενσωματωθεί στα συστήματα παράκτιας άμυνας της Βραζιλίας, με συνεχείς προσπάθειες για τη δημιουργία μιας παραλλαγής εκτεταμένης εμβέλειας.

Το παράδειγμα της Βραζιλίας είναι μάλλον μοναδικό για τη Νότια Αμερική. Η στρατηγική της αντικατοπτρίζει μια σταδιακή και ανεξάρτητη ανάπτυξη των πυραυλικών προγραμμάτων. Ωστόσο, η χώρα τηρεί πολιτικές μη διάδοσης, οι οποίες επιβάλλουν όριο 300 χιλιομέτρων στα συστήματα πυραύλων μάχης.

«Τακτικά παιχνίδια» άλλων χωρών 

Οι χώρες της Νότιας Αμερικής βασίζονται κυρίως στην εισαγωγή πυραυλικών συστημάτων από το εξωτερικό. Αξιοσημείωτη εξαίρεση αποτελεί το Περού, όπου η εταιρεία FAMAE κατασκευάζει πυραύλους 306 χιλιοστών για το σύστημα πολλαπλής εκτόξευσης πυραύλων SLM. Παρόλο που αυτοί οι πύραυλοι μπορούν να φτάσουν σε αποστάσεις έως και 150 χιλιόμετρα, δεν χαρακτηρίζονται ως πυρομαχικά ακριβείας.

Στη Χιλή και την Κολομβία, οι επίγειες δυνάμεις χρησιμοποιούν αμερικανικής κατασκευής συστήματα M270 MLRS και HIMARS, εξοπλισμένα με πυραύλους GMLRS και ATACMS με βεληνεκές 70 και 150/300 χιλιομέτρων (ανάλογα με την παραλλαγή).

Η Βενεζουέλα έχει εισάγει ενεργά πυραυλικά συστήματα από τη Ρωσία. Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, έχει αποκτήσει ισχυρά ρωσικά όπλα, συμπεριλαμβανομένων των πυραύλων Smerch MLRS και διαφόρων τύπων πυραυλικών συστημάτων εδάφους-αέρος, μερικά από τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν εναντίον επίγειων στόχων. Οι εικασίες σχετικά με το ενδεχόμενο η Βενεζουέλα να ζητήσει το πυραυλικό σύστημα 9K720E Iskander-E παραμένουν αβάσιμες, καθώς δεν έχουν υπάρξει σοβαρές συζητήσεις σχετικά με τέτοιες προμήθειες. 

***

Η ιστορία των πυραύλων της Νότιας Αμερικής καταδεικνύει πώς η στρατηγική φιλοδοξία, ο τεχνολογικός πειραματισμός και η διεθνής πίεση διασταυρώθηκαν στα τέλη του εικοστού αιώνα. Προγράμματα όπως το Condor της Αργεντινής και οι πρώτες πρωτοβουλίες βαλλιστικών πυραύλων της Βραζιλίας απέδειξαν ότι η περιοχή διέθετε τόσο την επιστημονική εμπειρογνωμοσύνη όσο και τη βιομηχανική ικανότητα για την επιδίωξη προηγμένων τεχνολογιών πυραύλων. Ταυτόχρονα, τα παγκόσμια καθεστώτα μη διάδοσης, η διπλωματική πίεση και οι μεταβαλλόμενες εγχώριες προτεραιότητες αναμόρφωσαν την πορεία αυτών των προγραμμάτων, οδηγώντας σταδιακά τα κράτη της Νότιας Αμερικής μακριά από την ανάπτυξη βαλλιστικών πυραύλων μεγάλης κλίμακας.

Σήμερα, οι πυραυλικές δυνατότητες στην περιοχή αναπτύσσονται με πιο ρεαλιστικό τρόπο. Οι κυβερνήσεις δίνουν έμφαση στα συστήματα παράκτιας άμυνας, στους πυραύλους κατά πλοίων και στο σύγχρονο πυραυλικό πυροβολικό αντί για τα στρατηγικά όπλα μεγάλου βεληνεκούς. Το αποτέλεσμα είναι ένα τοπίο στο οποίο η τεχνολογική επάρκεια συνεχίζει να υπάρχει, ενώ οι πολιτικές επιλογές και η περιφερειακή δυναμική ασφάλειας διατηρούν την ανάπτυξη πυραύλων σε μεγάλο βαθμό εντός περιορισμένων και πρακτικών ορίων.