Ένα μήνα μετά τη επιχείρηση της Χαμάς, τον Οκτώβριο του 2023 και ενώ βρισκόταν ήδη σε πλήρη εξέλιξη η γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού ο Γερμανός φιλόσοφος Γιούργκεν Χάμπερμας συνυπέγραψε ένα κείμενο με το οποίο δικαιολογούσε τις πολεμικές επιχειρήσεις του Ισραήλ και στρεφόταν εναντίον όσων ασκούσαν κριτική στο Τελ Αβίβ.

Το κείμενο προκάλεσε έντονες αντιπαραθέσεις (κυρίως εκτός Γερμανίας, όπου αυτός ο διάλογος μπορούσε να πραγματοποιηθεί με σχετική ελευθερία, χωρίς ηθικές, οικονομικές και ποινικές κυρώσεις). Από όλες τις απαντήσεις που δόθηκαν παρουσιάζουμε σήμερα την ανοιχτή επιστολή που έστειλε στον Χάμπερμας ο Ασεφ Μπαγιάτ, Ιρανο-αμερικανός συγγραφέας και καθηγητής κοινωνιολογίας και μεσανατολικών σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόις στο Ουρμπάνα-Σαμπέιν. Η επιστολή που δημοσιεύτηκε στο New Lines Magazine ασκεί κριτική στον Γερμανό φιλόσοφο χρησιμοποιώντας τι δικές του θέσεις για τη «δημόσια σφαίρα» και τη διαλογική θεωρία της δημοκρατίας.

«Αγαπητέ καθηγητά Χάμπερμας,

Ίσως να μην με θυμάστε, αλλά συναντηθήκαμε στην Αίγυπτο τον Μάρτιο του 1998. Είχατε έρθει στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο του Καΐρου ως διακεκριμένος επισκέπτης καθηγητής για να συνομιλήσετε με το διδακτικό προσωπικό, τους φοιτητές και το κοινό. Όλοι ήταν ενθουσιασμένοι που θα σας άκουγαν. Οι ιδέες σας για τη δημόσια σφαίρα, τον ορθολογικό διάλογο και τη δημοκρατική ζωή ήταν σαν μια ανάσα φρέσκου αέρα σε μια εποχή που οι ισλαμιστές και οι αυταρχικοί ηγέτες στη Μέση Ανατολή καταπνίγαν την ελεύθερη έκφραση με το πρόσχημα της «προστασίας του Ισλάμ».

Θυμάμαι μια ευχάριστη συζήτηση που είχαμε για το Ιράν και τη θρησκευτική πολιτική κατά τη διάρκεια ενός δείπνου στο σπίτι ενός συναδέλφου. Προσπάθησα να σας μεταφέρω την εμφάνιση μιας «μετα-ισλαμιστικής» κοινωνίας στο Ιράν, την οποία φαίνεται ότι βιώσατε αργότερα κατά το ταξίδι σας στην Τεχεράνη το 2002, πριν μιλήσετε για μια «μετα-κοσμική» κοινωνία στην Ευρώπη. Εμείς στο Κάιρο είδαμε στις βασικές σας έννοιες ένα μεγάλο δυναμικό για την προώθηση μιας διακρατικής δημόσιας σφαίρας και διαπολιτισμικών διαλόγων. Πήραμε στα σοβαρά τον πυρήνα της επικοινωνιακής σας φιλοσοφίας σχετικά με το πώς μπορεί να επιτευχθεί η αλήθεια της συναίνεσης μέσω της ελεύθερης συζήτησης.

Τώρα, περίπου 25 χρόνια αργότερα, στο Βερολίνο, διάβασα τη δήλωση «Αρχές Αλληλεγγύης» που συνυπογράψατε σχετικά με τον πόλεμο στη Γάζα με αρκετή ανησυχία και ανησυχία. Το πνεύμα της δήλωσης επιπλήττει ευρέως όσους στη Γερμανία εκφράζουν, μέσω δηλώσεων ή διαμαρτυριών, την αντίθεσή τους στον αμείλικτο βομβαρδισμό της Γάζας από το Ισραήλ ως απάντηση στις αποτρόπαιες επιθέσεις της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου. Υπονοεί ότι αυτή η κριτική προς το Ισραήλ είναι απαράδεκτη, διότι η υποστήριξη προς το κράτος του Ισραήλ αποτελεί θεμελιώδες μέρος της γερμανικής πολιτικής κουλτούρας, «για την οποία η εβραϊκή ζωή και το δικαίωμα του Ισραήλ στην ύπαρξη είναι κεντρικά στοιχεία που αξίζουν ειδικής προστασίας». Η αρχή της «ειδικής προστασίας» έχει τις ρίζες της στην ιστορία εξαίρεσης της Γερμανίας, στα «μαζικά εγκλήματα της ναζιστικής εποχής».

Είναι αξιοθαύμαστο το γεγονός ότι εσείς και η πολιτικο-διανοητική τάξη της χώρας σας επιμένετε να διατηρείτε τη μνήμη αυτού του ιστορικού τρόμου, ώστε παρόμοιες φρικαλεότητες να μην βρουν ξανά τους Εβραίους (και υποθέτω, και ελπίζω, και άλλους λαούς). Όμως, η διατύπωση και η εμμονή σας στον γερμανικό εξαιρετισμό (exceptionalism) δεν αφήνουν πρακτικά κανένα περιθώριο για συζήτηση σχετικά με τις πολιτικές του Ισραήλ και τα δικαιώματα των Παλαιστινίων. Όταν συγχέετε την κριτική για τις «ενέργειες του Ισραήλ» με τις «αντισημιτικές αντιδράσεις», ενθαρρύνετε τη σιωπή και καταπνίγετε τη συζήτηση.

Ως ακαδημαϊκός, με εκπλήσσει το γεγονός ότι στα γερμανικά πανεπιστήμια —ακόμη και μέσα στις αίθουσες διδασκαλίας, που θα έπρεπε να είναι ελεύθεροι χώροι συζήτησης και έρευνας— σχεδόν όλοι παραμένουν σιωπηλοί όταν ανακύπτει το θέμα της Παλαιστίνης. Οι εφημερίδες, το ραδιόφωνο και η τηλεόραση στερούνται σχεδόν εντελώς ανοιχτού και ουσιαστικού διαλόγου για το θέμα. Πράγματι, δεκάδες άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων Εβραίων που έχουν ζητήσει κατάπαυση του πυρός, έχουν απολυθεί από τις θέσεις τους, έχουν ακυρωθεί εκδηλώσεις και βραβεία τους και έχουν κατηγορηθεί για «αντισημιτισμό». Πώς μπορούν οι άνθρωποι να συζητήσουν για το τι είναι σωστό και τι λάθος αν δεν τους επιτρέπεται να μιλήσουν ελεύθερα; Τι γίνεται με τη φημισμένη ιδέα σας για τη «δημόσια σφαίρα», τον «ορθολογικό διάλογο» και τη «διαλογική θεωρία της δημοκρατίας»;

Το γεγονός είναι ότι οι περισσότεροι από τους επικριτές και τους διαδηλωτές που επιπλήττετε δεν αμφισβητούν την αρχή της προστασίας της εβραϊκής ζωής — και παρακαλώ μην συγχέετε αυτούς τους ορθολογικούς επικριτές της ισραηλινής κυβέρνησης με τους επαίσχυντους ακροδεξιούς νεοναζί ή άλλους αντισημίτες που πρέπει να καταδικαστούν και να αντιμετωπιστούν σθεναρά. Πράγματι, σχεδόν κάθε δήλωση που έχω διαβάσει καταδικάζει τόσο τις φρικαλεότητες της Χαμάς εναντίον αμάχων στο Ισραήλ όσο και τον αντισημιτισμό. Αυτοί οι επικριτές δεν αμφισβητούν την προστασία της εβραϊκής ζωής ή το δικαίωμα του Ισραήλ να υπάρχει. Αμφισβητούν την άρνηση της παλαιστινιακής ζωής και του δικαιώματος της Παλαιστίνης να υπάρχει. Και αυτό είναι κάτι για το οποίο η δήλωσή σας παραμένει τραγικά σιωπηλή.

Δεν υπάρχει ούτε μία αναφορά στο Ισραήλ ως κατοχική δύναμη ή στη Γάζα ως ανοιχτή φυλακή. Δεν υπάρχει τίποτα για αυτή την διεστραμμένη ανισότητα. Για να μην μιλήσουμε για την καθημερινή εξόντωση της παλαιστινιακής ζωής στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ. «Οι ενέργειες του Ισραήλ», τις οποίες θεωρείτε «δικαιολογημένες κατ’ αρχήν», περιλαμβάνουν τη ρίψη 6.000 βομβών σε έξι ημέρες πάνω σε έναν ανυπεράσπιστο πληθυσμό· πάνω από 15.000 νεκρούς (το 70% των οποίων γυναίκες και παιδιά)· 35.000 τραυματίες, 7.000 αγνοούμενους και 1,7 εκατομμύρια εκτοπισμένους — για να μην αναφέρουμε τη στέρηση τροφής, νερού, στέγης, ασφάλειας και οποιουδήποτε επιπέδου αξιοπρέπειας για τον πληθυσμό. Βασικές υποδομές, απαραίτητες για την επιβίωση των ανθρώπων έχουν εξαφανιστεί.

Ενώ, όπως υπονοεί η δήλωσή σας, αυτά μπορεί τεχνικά να μην συνιστούν «γενοκτονικές προθέσεις», αξιωματούχοι των Ηνωμένων Εθνών έχουν μιλήσει με αδιαμφισβήτητους όρους για «εγκλήματα πολέμου», «αναγκαστικός εκτοπισμό» και «εθνοκάθαρση». Το μέλημά μου εδώ δεν είναι να κρίνω τις «ενέργειες του Ισραήλ» από νομική άποψη, αλλά να κατανοήσω αυτή την ηθική ψυχρότητα και αδιαφορία που επιδεικνύετε μπροστά σε μια τόσο συγκλονιστική καταστροφή. Πόσες ακόμη ζωές πρέπει να χαθούν για να αξίζουν την προσοχή σας; Τι νόημα έχει τελικά η «υποχρέωση σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας» που υπογραμμίζει εμφατικά η δήλωσή σας; Είναι σαν να φοβάστε ότι το να μιλήσετε για τα δεινά των Παλαιστινίων θα μείωνε τη ηθική σας δέσμευση απέναντι στις εβραϊκές ζωές. Αν είναι έτσι, πόσο τραγικό είναι το γεγονός ότι η αποκατάσταση ενός κολοσσιαίου αδικήματος που διαπράχθηκε στο παρελθόν συνδέεται με τη διαιώνιση ενός άλλου τερατώδους αδικήματος στο παρόν.

Φοβάμαι ότι αυτή η διαστρεβλωμένη ηθική πυξίδα σχετίζεται με τη λογική του γερμανικού εξαιρετισμού που υπερασπίζεστε. Διότι ο εξαιρετισμός, δεν επιτρέπει ένα καθολικό πρότυπο, αλλά διαφοροποιημένα πρότυπα. Μερικοί άνθρωποι γίνονται πιο άξιοι, άλλοι λιγότερο άξιοι και άλλοι πάλι ανάξιοι. Αυτή η λογική κλείνει τον ορθολογικό διάλογο και απευαισθητοποιεί την ηθική συνείδηση, δημιουργεί ένα γνωστικό εμπόδιο που μας εμποδίζει να δούμε τα δεινά των άλλων, παρεμποδίζοντας την ενσυναίσθηση.

Όμως, δεν υποκύπτουν όλοι σε αυτό το γνωστικό εμπόδιο και την ηθική αδιαφορία. Κατά την αντίληψή μου, πολλοί νέοι Γερμανοί εκφράζουν, ιδιωτικά, απόψεις για την ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση που διαφέρουν αρκετά από αυτές της κυρίαρχης πολιτικής τάξης της χώρας. Μερικοί συμμετέχουν ακόμη και σε δημόσιες διαμαρτυρίες. Η νέα γενιά εκτίθεται σε εναλλακτικά μέσα ενημέρωσης και πηγές γνώσης και βιώνει διαφορετικές γνωστικές διαδικασίες από την παλαιότερη γενιά. Ωστόσο, οι περισσότεροι τηρούν σιωπή στον δημόσιο χώρο, από φόβο για αντίποινα.

Φαίνεται ότι αναδύεται ένα είδος «κρυφής σφαίρας», ειρωνικά στη δημοκρατική Γερμανία, παρόμοια με την Ανατολική Ευρώπη πριν από το 1989 ή υπό την απολυταρχική διακυβέρνηση στη Μέση Ανατολή σήμερα. Όταν ο εκφοβισμός καταστέλλει τη δημόσια έκφραση, οι άνθρωποι τείνουν να διαμορφώνουν ιδιωτικά τις δικές τους, εναλλακτικές αφηγήσεις για βασικά κοινωνικά ζητήματα, ακόμη και αν δημοσίως συμφωνούν με τις επίσημα επιβεβαιωμένες απόψεις. Μια τέτοια κρυφή σφαίρα μπορεί να ξεσπάσει με εκρηκτικό τρόπο όταν παρουσιαστεί η ευκαιρία.

Ζούμε σε ταραγμένους καιρούς, καθηγητά Χάμπερμας. Είναι ακριβώς σε τέτοιες στιγμές που η σοφία, η γνώση και πάνω απ’ όλα το ηθικό θάρρος στοχαστών όπως εσείς είναι πιο απαραίτητα. Οι πρωτοποριακές σας ιδέες για την αλήθεια και τη διαπραγματευτική δράση, τον κοσμοπολιτισμό, την ισότιμη ιθαγένεια, τη διαλογική δημοκρατία και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια παραμένουν εξαιρετικά σημαντικές. Ωστόσο, ο ευρωκεντρισμός σας, ο γερμανικός εξαιρετισμός σας και η απαγόρευση της ελεύθερης συζήτησης για το Ισραήλ και την Παλαιστίνη, στο οποίο συμβάλλετε, φαίνεται να έρχονται σε αντίθεση με αυτές τις ιδέες.

Φοβάμαι ότι η απλή γνώση και η συνειδητοποίηση μπορεί να μην αρκούν. Άλλωστε, πώς μπορεί ένας διανοούμενος να «γνωρίζει» χωρίς να «κατανοεί» και να κατανοεί χωρίς να «αισθάνεται», όπως αναρωτιόταν ο Αντόνιο Γκράμσι; Μόνο όταν «αισθανόμαστε» ο ένας τον πόνο του άλλου, μέσω της ενσυναίσθησης, μπορεί να υπάρχει ελπίδα για τον ταραγμένο κόσμο μας.

Ας θυμηθούμε τα λόγια του περσικού ποιητή του 13ου αιώνα Σαάντι Σιράζι:

Οι άνθρωποι είναι μέλη ενός συνόλου,
Δημιουργημένοι από μία ουσία και μία ψυχή.
Αν ένα μέλος υποφέρει από πόνο,
Τα άλλα μέλη θα παραμείνουν ανήσυχα.
Αν δεν έχεις συμπάθεια για τον ανθρώπινο πόνο,
Δεν μπορείς να διατηρήσεις το όνομα του ανθρώπου!

Με σεβασμό,
Ασέφ Μπαγιάτ
8 Δεκεμβρίου 2023

Πηγή: infowar

Του Αρη Χατζηστεφάνου

Η συνεχής παρουσία στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων Ιρανών που στηρίζουν τον βομβαρδισμό της χώρας τους προκαλεί ερωτήματα όχι μόνο για το πώς γίνεται η επιλογή των καλεσμένων, αλλά και για το ποιες ομάδες φτάνουν να εμφανίζονται ως «γνήσιοι» εκπρόσωποι του ιρανικού λαού στις δυτικές κοινωνίες.

«Κάποιοι λένε ότι το Ιράν δεν αποτελεί απειλή για τις ΗΠΑ. Είστε σοβαροί; Αυτοί δεν έστειλαν να δολοφονήσουν τον Τραμπ;» αναρωτιόταν με τη γνωστή θεατράλε παρουσία της η Μασίν Αλινετζάντ, η Ιρανή αντικαθεστωτική που εμφανίζεται εδώ και μήνες σε όλα τα αμερικανικά τηλεοπτικά δίκτυα παρουσιάζοντας ψευδή στοιχεία και εκλιπαρώντας να βομβαρδίσουν τη χώρα της. Και δεν είναι η μόνη. Από την Αθήνα μέχρι το Λονδίνο οι τηλεοπτικοί σταθμοί παρουσιάζουν σε καθημερινή βάση Ιρανούς που στηρίζουν τους αμερικανικούς και ισραηλινούς βομβαρδισμούς. Παρ’ όλα αυτά έρευνα που δημοσιοποίησε το ιρανο-αμερικανικό συμβούλιο πριν από την επίθεση δείχνει ότι οι Ιρανοί που διαμένουν στις ΗΠΑ έστω και με οριακή διαφορά (49,3% έναντι 48,9%) καταδίκαζαν τον πόλεμο – και το ποσοστό πιστεύεται ότι αυξήθηκε αισθητά στη συνέχεια.

Η ψευδής εικόνα των ΜΜΕ έρχεται να προστεθεί στην επιχείρηση προπαγάνδας που, όπως αποκάλυψε η ισραηλινή εφημερίδα Haaretz, έστησαν μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ δημιουργώντας εκατοντάδες ψεύτικους λογαριασμούς «Ιρανών» σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι οποίοι υποτίθεται ζητούν την επιστροφή της μοναρχίας των Παχλαβί.

Παρ’ όλα αυτά αν το 50% των μελών της ιρανικής διασποράς στις ΗΠΑ στήριζε τον βομβαρδισμό, ενώ δεκάδες Ιρανοί διαδήλωναν σε ευρωπαϊκές χώρες φωνάζοντας «Μπίμπι (Νετανιάχου) σε ευχαριστούμε», προκύπτει ένα άλλο ερώτημα: εκπροσωπούν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι τον λαό στο εσωτερικό του Ιράν;

Η ταυτότητα των προσφύγων

Οι άνθρωποι που εγκαταλείπουν μια χώρα κατά τη διάρκεια σημαντικών γεγονότων είναι συνήθως οι ηττημένοι μιας πολιτικής αντιπαράθεσης. Αυτό από μόνο του δεν σημαίνει ότι έχουν κάθε φορά προοδευτικό ή αντιδραστικό πολιτικό πρόσημο. Μπορούμε με σχετική βεβαιότητα να υποθέσουμε ότι όσοι εγκατέλειψαν τη Ρωσία μετά την επανάσταση του 1917 σχετίζονταν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο με το αυταρχικό καθεστώς της τσαρικής Ρωσίας, όπως και οι πρόσφυγες της κουβανικής επανάστασης του 1953 συνδέονταν με τη δικτατορία του Μπατίστα. Αντίστοιχα (και πολιτικά αντίστροφα) οι Ελληνες κομμουνιστές που κατευθύνθηκαν στο πρώην ανατολικό μπλοκ μετά τον τερματισμό του Εμφυλίου για να γλιτώσουν από τα αντίποινα του ελληνικού κράτους είχαν συγκεκριμένη πολιτική ταυτότητα, όπως και οι πολιτικοί εξόριστοι της χούντας των συνταγματαρχών.

Στην περίπτωση της ιρανικής διασποράς, εξηγούσε πρόσφατα ο Βρετανός δημοσιογράφος Ααρον Μπαστανί, μπορείς να καταλάβεις αυτές τις αλλαγές παρατηρώντας τους Ιρανούς που κατέληξαν στις ΗΠΑ και σε αυτούς που έφτασαν σε διαφορετικές χρονικές στιγμές στη Βρετανία. Στην πρώτη περίπτωση, εξηγούσε, έχουμε πρώην στελέχη του μοναρχικού καθεστώτος του Παχλαβί που μετακινήθηκαν προς την Καλιφόρνια μετά το 1979 και σήμερα αποτελούν τον σκληρό ιδεολογικό πυρήνα που ζητά την ανατροπή του καθεστώτος στην Τεχεράνη. Αντίθετα, στη Βρετανία οι παλαιότεροι πρόσφυγες έχουν πολύ πιο μετριοπαθείς τάσεις, ενώ μια νέα γενιά ανθρώπων που ήρθαν τα πέντε ή δέκα τελευταία χρόνια ζητούν και πάλι την ανατροπή της ιρανικής ηγεσίας με κάθε δυνατό μέσο.

Διαλέγοντας από το καλάθι της διασποράς

Ενώ λοιπόν τα πολιτικά χαρακτηριστικά προσφύγων ακόμη και από την ίδια χώρα αλλάζουν με το πέρασμα του χρόνου, το ποια ομάδα θα παρουσιαστεί ως «η φωνή της διασποράς» στο εξωτερικό συχνά καθορίζεται από τη χώρα υποδοχής τους.

Στην περίπτωση των Κουβανών προσφύγων είναι γνωστό ότι η CIA στήριξε τα πιο ακροδεξιά στοιχεία από τα οποία αρχικά στρατολόγησε και τις δυνάμεις για την αποτυχημένη εισβολή στον Κόλπο των Χοίρων το 1961. Από αυτή τη στήριξη (που σύμφωνα με τον δημοσιογράφο Μπιλ Μόγερς δινόταν και σε ομάδες που είχαν πραγματοποιήσει τρομοκρατικές επιθέσεις στο εσωτερικό των ΗΠΑ) προέκυψε ο ακροδεξιός χαρακτήρας της κοινότητας των Κουβανών που σήμερα κυριαρχεί στο Μαϊάμι.

Επίσης στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου οι ίδιες αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες αγκάλιασαν την ουκρανική διασπορά, γνωρίζοντας ότι ανάμεσά της υπήρχαν όχι απλώς συνεργάτες του Χίτλερ, αλλά, όπως έγραφε ένα στέλεχος της CIA, «άνθρωποι για τη βρόμικη δουλειά» την οποία ούτε οι ναζί ήθελαν να κάνουν. Παρεμπιπτόντως, όπως και στην περίπτωση της Κούβας η CIA έστειλε αρκετούς Ουκρανούς εθνικιστές σε βέβαιο θάνατο στην επιχείρηση Red Sox που στόχο είχε την ανάπτυξη ένοπλων ομάδων κατασκοπίας και σαμποτάζ στο εσωτερικό της πρώην ΕΣΣΔ. Η σημαντικότερη «προσφορά» όμως δινόταν στο εσωτερικό των ΗΠΑ, όπου η στήριξη κάθε ουκρανικής οργάνωσης που καταδίκαζε τη Σοβιετική Ενωση γέννησε και το ρεύμα αναθεωρητισμού στο εσωτερικό των κοινοτήτων τους στην Αμερική.

Οπως εξηγούσε βέβαια ο Ιρανός Μοχάμεντ Αλί Μοτζαραντί σε συνέντευξή του στο Novara Media, τον τελικό λόγο για το ποιος θα εμφανιστεί ως εκπρόσωπος της διασποράς τον έχουν πλέον τα μέσα ενημέρωσης. Σύμφωνα με τον ίδιο, τα αμερικανικά ΜΜΕ όχι μόνο αγνοούν τις φωνές Ιρανών που αντιτίθενται στον πόλεμο, αλλά δεν δίνουν τον λόγο ούτε σε όσους στήριξαν τις αριστερές αντικυβερνητικές διαδηλώσεις του 2023. Αντίθετα, τα μικρόφωνα είναι πάντα ανοιχτά για όσους έχουν κάτι να πουν για τις πρόσφατες κινητοποιήσεις, στις οποίες σύμφωνα με τον ίδιο είχαν παρεισφρήσει «φασιστικά στοιχεία», αναγκάζοντας τμήμα του αντιπολεμικού και φεμινιστικού κινήματος να άρει τη στήριξή του.

Ο ίδιος ο Μοτζαραντί δέχτηκε πρόσφατα μπαράζ διαδικτυακών επιθέσεων και απειλών για την ίδια του τη ζωή, ενώ το Instagram τού έκοψε κάθε πηγή εσόδων για τις αναρτήσεις του – πιθανότατα γιατί δεν εξέφραζε αυτό που τα δυτικά ΜΜΕ θεωρούν «γνήσιο Ιρανό».

Πηγή: infowar

Θα βρίσκεται κάτω από το MG4 στο χαρτοφυλάκιο της βρετανο-κινεζικής μάρκας, αναλαμβάνοντας τον ρόλο του νέου βασικού μοντέλου.

Tο MG2 θα ενταχθεί στη γκάμα ηλεκτρικών οχημάτων της μάρκας, η οποία ήδη περιλαμβάνει επτά σειρές μοντέλων.Το MG2 θα ειναι το εισαγωγικό μοντέλο της φίρμας.  Συγκεκριμένα, θα βρίσκεται κάτω από το MG4 στο χαρτοφυλάκιο της βρετανο-κινεζικής μάρκας, αναλαμβάνοντας τον ρόλο του νέου βασικού μοντέλου.

Το MG2 θα είναι ένα ηλεκτρικό αυτοκίνητο πόλης με τιμή περίπου 20.000  ευρώ,  με ημερομηνία κυκλοφορίας το 2027. Θα αποκαλυφθεί το δεύτερο εξάμηνο του τρέχοντος έτους. 

Η MG θα επεκτείνει επίσης τη γκάμα της  με το S9, ένα μεγάλο plug-in hybrid SUV που αναμένεται αργότερα μέσα στη φετινή χρονιά.

Η τουριστική βιομηχανία του Ντουμπάι, ενός από τους σημαντικότερους προορισμούς της Μέσης Ανατολής, βρίσκεται αντιμέτωπη με σοβαρές προκλήσεις εξαιτίας της πολεμικής έντασης στην περιοχή.

«Χθες: μηδέν. Σήμερα: μηδέν». Οπως και χιλιάδες άλλοι εργαζόμενοι στον τουριστικό τομέα στο Ντουμπάι, ο Ντουλάς, ένας νεαρός από την Σρι Λάνκα, πληρώνει τις επιπτώσεις του πολέμου στην Μέση Ανατολή που έχει ερημώσει έναν μέχρι πρότινος ανθηρό τουριστικό προορισμό.

Στην διάσημη παραλία Jumeirah Beach Residence (JBR), συνήθως πνιγμένη στον κόσμο, οι ξαπλώστρες είναι παραταγμένες μπροστά σε μια θάλασσα αδειανή. Τα τραπέζια των εστιατορίων είναι άδεια. Και τα καταστήματα των τουριστικών σουβενίρ, των αρωμάτων , των θαλάσσιων σπορ περιμένουν τους σπάνιους περαστικούς.

«Χθες: μηδέν. Σήμερα: μηδέν. Δεν υπάρχει ούτε πελάτης», αναστενάζει ο 26χρονος Ντούλας που εργάζεται σε επιχείρηση ενοικίασης τζετ σκι εδώ και έξι χρόνια. «Ποτέ δεν έχω δει το Ντουμπάι έτσι».

Με τα τεχνητά της νησιά και τους υπερμεγέθεις ουρανοξύστες της, η δεύτερη πόλη των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων που επιβλήθηκε ως μείζων τουριστικός προορισμός στην Μέση Ανατολή, υποδέχθηκε 19,6 εκατομμύρια επισκέπτες τον περασμένο χρόνο.

Καθώς τα έσοδα από τον τουρισμό έχουν στερέψει, η βιομηχανία ελπίζει στον γρήγορο τερματισμό του πολέμου. Αλλά πολλοί εργαζόμενοι στον τουριστικό κλάδο ανησυχούν.

Με μισθό 4.500 ντιρχάμ (975 ευρώ), ο Ντούλας δεν πληρώθηκε γι’ αυτόν τον μήνα. «Δανείστηκα 1.000 ντιρχάμ από φίλο, πλήρωσα 800 στο ενοίκιο, αλλά δεν μου μένουν παρά 200 ντιρχάμ για να ζήσω».

«Ούτε καν η επιστροφή στην χώρα μου δεν είναι επιλογή», λέει καθώς οι τιμές των αεροπορικών εισιτηρίων έχουν τριπλασιασθεί λόγω της μείωσης των πτήσεων.

«Δεν έχουμε άλλη επιλογή παρά να περιμένουμε και να ελπίζουμε».

«Τελικά, οι τουρίστες θα επιστρέψουν»

Το World Travel and Tourism Council (WTTC), στο οποίο συμμετέχουν οι μεγάλες τουριστικές εταιρείες στον κόσμο, αποτίμησε αυτήν την εβδομάδα στα 600 εκατομμύρια δολάρια τις ημερήσιες απώλειες στην Μέση Ανατολή εξαιτίας του πολέμου.

Στα Εμιράτα, ο τουριστικός τομέας αντιπροσωπεύει το 13% του ΑΕΠ για το 2025 και απασχολεί 925.000 άτομα, στην μεγάλη πλειονότητά τους ξένους.

Πολλοί εργαζόμενοι προέρχονται από ασιατικές χώρες, αλλά και από χώρες της Μέσης Ανατολής. Εχουν έρθει αναζητώντας ασφάλεια και οικονομική σταθερότητα.

«Είμαι από την Συρία και έχω γνωρίσει τον πόλεμο. Αρα οι πύραυλοι και τα drone δεν με φοβίζουν», εξηγεί ένας νεαρός πωλητής αρωμάτων. «Αλλά πληρώνομαι με ποσοστά επί των πωλήσεων και δεν έχω πια τα μέσα να μείνω εδώ και αυτό με φοβίζει».

Ο Καλχάν είναι από την Σρι Λάνκα και αμείβεται επίσης με ποσοστά που συμπληρώνουν έναν μισθό 3.000 ντιρχάμ (709 ευρώ) .

«Βρίσκομαι στο Ντουμπάι για να έχω καλύτερες συνθήκες ζωής, αλλά τώρα δεν ξέρω τι θα γίνει».

Καθώς πλησιάζει η γιορτή για το τέλος του ραμαζανιού, το Έιντ αλ-Φιτρ, τα 827 ξενοδοχεία της πόλης κάνουν προσφορές για να προσελκύσουν τουλάχιστον τους κατοίκους και τις οικογένειές τους.

Οι επαγγελματίες φοβούνται μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στην εικόνα της πόλης που παρουσιάζεται ως καταφύγιο ειρήνης και ασφάλειας στην περιοχή.

Ο Ναμπίλ Χαριούλι, ιδιοκτήτης τουριστικού γραφείου στο Ντουμπάι, θεωρεί ότι «είναι βέβαιο πως θα υπάρξουν επιπτώσεις για μερικούς μήνες». Αλλά, τελικά, οι τουρίστες θα επιστρέψουν.

«Το κυριότερο είναι η επιστροφή της σταθερότητας», λέει υπενθυμίζοντας τις επιπτώσεις της χρηματοπιστωτικής κρίσης και της πανδημίας της Covid.

«Αν υπάρχει μία πόλη που μας έχει δείξει ότι μπορεί να ανακάμψει, αυτή είναι το Ντουμπάι».