Γράφει ο Γιλαννης Κατσίμπας

«Εγώ θα διάλεγα τον Διονύση Σαββόπουλο. Φαντάσου στο ύπατο αξίωμα ο άνθρωπος που συνέλαβε και απέδωσε ποιητικά ό,τι μας πλήγωσε και ό,τι μας φώτισε επί εξήντα χρόνια! Που αντιστάθηκε με κόστος όχι μόνο στη χούντα αλλά και σε κομματικές γραμμές, σε πονηρούς πολιτευτές, σε φαρμακερούς κωλοέλληνες…».

«Ο Σαββόπουλος για Πρόεδρος της Δημοκρατίας; Πας καλά; Μαύρα μεσάνυχτα έχεις προφανώς για τη δουλειά. Να δέχεσαι καθημερινά ξένους πρέσβεις, εκπροσώπους φορέων και οργανώσεων, να οργώνεις την Ελλάδα και τον κόσμο, να ακούς τις πιο πληκτικές ομιλίες, να στέκεσαι κλαρίνο σε παρελάσεις. Να μην σε αφήνουν στιγμή μόνο σου – και για καφέ να θες να πας με έναν φίλο σου, στο διπλανό τραπέζι να κάθονται αστυνομικοί της προσωπικής σου φρουράς…».

«Συνηθίζεται».

«Ο στενός κορσές; Εστω. Ελα που πρέπει να διαβάζεις κάθε νομοσχέδιο και προεδρικό διάταγμα. Απαιτείται νομική παιδεία ώστε να κατανοείς τις λεπτομέρειες, στις οποίες συχνά κρύβεται ο διάβολος. Επικυρώνει, θα μου πεις, ο Πρόεδρος τις αποφάσεις της νομοθετικής και της εκτελεστικής εξουσίας. Να μην καταλαβαίνει τουλάχιστον τι υπογράφει;».

«Ενας μεγάλος καλλιτέχνης στην κορυφή θα έδινε τον τόνο. Τα υπόλοιπα θα τα αναλάμβανε το επιτελείο του».

«Θα ήταν δηλαδή αχυράνθρωπος…».

«Σύμβολο!».

«Πες ότι ξεσπούσε μείζων κρίση. Πώς θα έφερνε βόλτα ο Σαββόπουλος τους αρχηγούς των κομμάτων; Πώς θα έκανε λεπτούς χειρισμούς ώστε να προκύψει κάποια λύση; Τραγουδώντας; Το καλοκαίρι του 2015, διαπιστώνοντας ότι το δημοψήφισμα που είχε εξαγγείλει η τότε κυβέρνηση παραβίαζε τους συνταγματικούς κανόνες, αποτελούσε παρωδία, θα τα βροντούσε. Θα παραιτούνταν. Και θα τον διαδεχόταν – άλλο που δεν θα ‘θελε – η Πρόεδρος της Βουλής. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Ο Προκόπης Παυλόπουλος – ας του το δώσουμε ύστερα από τόσα χρόνια – έσφιξε τα δόντια και την κρίσιμη ώρα τηλεφώνησε στον Ολάντ. Ετσι αποφύγαμε τα χειρότερα».

«Πρέπει άρα ο Πρόεδρος να είναι πολιτικός. Και μάλιστα παλιά καραβάνα»

«Να ξέρει τα κόλπα. Να έχει πονηριά και μετριοπάθεια. Εάν διαθέτει και προσωπική λάμψη, ευρύτερη ακτινοβολία, τόσο το καλύτερο.

Η Κατερίνα Σακελλαροπούλου θα περάσει στην Ιστορία ως η πρώτη γυναίκα πρώτη πολίτις. Η εμπειρία της ωστόσο από το δικαστικό σώμα σίγουρα τη βοηθά στην άσκηση των καθηκόντων της».

«Σε άλλες χώρες πάντως τόλμησαν να εκλέξουν καλλιτέχνες. Στην Τσεχοσλοβακία, μετά την πτώση του κομμουνισμού, τον συγγραφέα Βάτσλαβ Χάβελ».

«Είχε πίσω του δεκαετίες αντιστασιακής δράσης. Ζυμωμένος ήταν όχι απλώς στους ελιγμούς μα και στη συνωμοτικότητα».

«Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, που έσωσε την τιμή της πατρίδας του; Που αρνήθηκε μετά την εισβολή κάθε πρόταση να διαφύγει στο εξωτερικό; Ενας ηθοποιός ήταν, και μάλιστα του “ελαφρού”. Σε μια τηλεοπτική κωμωδία πρωταγωνιστούσε».

«Μεγάλο δράμα απεδείχθη ο Ζελένσκι για τους Ουκρανούς».

«Δεν θα έκανε σε εμάς ο Μίκης Θεοδωράκης το ίδιο;».

«Ως Πρόεδρος ο Μίκης θα ζωνόταν τα άρματα και θα έσπευδε στην πρώτη γραμμή. Θα έπεφτε πολεμώντας ηρωικά, όπως ανέκαθεν ονειρευόταν. Και θα άφηνε τη χώρα ακέφαλη

Θέλεις να νιώθεις περήφανος για τον Πρόεδρό σου. Το κατανοώ. Οι πολιτικοί σου φαίνονται φθαρμένοι, απαξιωμένοι, απωθητικά κομφορμιστές – πώς θα μπορούσαν να είναι αλλιώς όταν κάθε ώρα αναγκάζονται να κρατούν ισορροπίες, να συνδιαλέγονται με όλη την κοινωνία, να βρίσκουν δηλαδή τον χαμηλότερο κοινό παρονομαστή, και να επανεκλέγονται;

Ο,τι και αν τσαμπουνάνε λάβροι οι λαϊκιστές, είναι πολύ βαριά η καλογερική. Εκτός βεβαίως εάν έχεις μπει στον δημόσιο βίο για να θρέψεις τον ναρκισσισμό σου. Τότε μεσουρανείς για τρία τέρμινα κι έπειτα σκας. Σαν πυροτέχνημα. Ή σαν σαπουνόφουσκα».

«Πολιτικός λοιπόν».

«Μακάρι εκτός δράσης για κάποιο διάστημα ώστε να έχει αποστασιοποιηθεί. Οπως συνέβαινε με τον Κάρολο Παπούλια και τον Κωστή Στεφανόπουλο. Μακάρι και διανοούμενος συνάμα – ο Κωνσταντίνος Τσάτσος είχε το πνευματικό διαμέτρημα να συνδιαλέγεται, να επηρεάζεται γόνιμα από τον Σεφέρη. Ας μη βιαζόμαστε ωστόσο. Η Κατερίνα μια χαρά τα έχει πάει».

«Τη βρίζουν όμως».

«Εκείνοι που τη βρίζουν της περιποιούν βρίζοντάς την τιμή».

διάφορο! Μ’ αυτή τη λέξη επιχείρησε για πολλοστή φορά ο αντιπρόεδρος της Ν.Δ. και υπουργός Υγείας να… εξαερώσει το θέμα των υποκλοπών. Ο Ντίλιαν της Intellexa δηλώνει χωρίς περιστροφές ότι η εταιρεία του διέθετε το κατασκοπευτικό λογισμικό Predator μόνο σε κυβερνήσεις και κρατικές υπηρεσίες – βλέπε ΕΥΠ και Μαξίμου. Αδιάφορο. Ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ, η ηγεσία του στρατεύματος, το μισό υπουργικό συμβούλιο, αποδεικνύονται στόχοι παράνομης παρακολούθησης. Αδιάφορο. Κανένα από τα στελέχη της κυβέρνησης και του στρατού που παρακολουθούνται δεν προσφεύγει στη Δικαιοσύνη. Αδιάφορο. Ο ανεψιός του Μητσοτάκη εξορίζεται από το Μαξίμου και ο Κοντολέων από την ΕΥΠ ως εμπλεκόμενοι στις υποκλοπές. Αδιάφορο.

Πού να ξέρεις αν ο επί της υγείας μας Αδωνις το παραξήλωσε από μόνος του, παίζοντας το χαρτί του αδιάφορου ή εκτελεί εντολές. Το βέβαιο είναι ότι υπάρχει γραμμή από ψηλά: Υποβαθμίστε το, θάψτε το, αντιμετωπίστε το ως «δεν τρέχει και τίποτε σοβαρό». Και, πάντως, ό,τι κι αν τρέχει δεν αφορά την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό. Εξ ου και κανείς τους –και δεν ντρέπονται οι ένστολοι τουλάχιστον– δεν ζητά από τον εισαγγελέα να ερευνήσει ποιος και γιατί τον παρακολουθούσε. Εξ ου και ο Πλεύρης –κουμπάρος του καταδικασμένου Λαβράνου–, αν και δικηγόρος, αποφασίζει να μην απασχολήσει με τόσο ασήμαντο θέμα τη Δικαιοσύνη. Εξ ου εν ολίγοις η άκρα περί του Predator σιωπή. Κι αυτό το γενικό σιωπητήριο δεν υπάρχει αμφιβολία ότι έχει υπογραφή: Κυριάκος Μητσοτάκης.

Η απόφαση του δικαστηρίου για τέσσερις από τους ιδιώτες ενόχους, ωστόσο, έκανε πολύ ενδιαφέρον το αδιάφορο θέμα: 126 χρόνια φυλακή μόνο σε αδιαφορία δεν παραπέμπουν. Η ίδια απόφαση, μαζί με τη δήλωση Ντίλιαν, μαζί με την επιμονή εκείνων που δεν θεωρούν όπως ο Αδωνις και η συνομοταξία του τους κοριούς κανονικότητα, έστειλαν τις χθόνιες Ερινύες πάνω από το Μαξίμου. Το ακούτε, κύριε Μητσοτάκη, το φτερούγισμά τους; Για σας είναι….

Πηγή: efsyn

Σε θέατρο του παραλόγου εξελίσσεται ο ούτως ή άλλως παράλογος πόλεμος κατά του Ιράν, καθώς οι δύο σύμμαχοι της συμφοράς που τον εξαπέλυσαν δείχνουν να μη συμφωνούν -δημοσίως τουλάχιστον- ούτε στα στοιχειώδη. Αρχικά, «οι ΗΠΑ δεν ήξεραν τίποτα» για την προχθεσινή επίθεση του Ισραήλ στο South Pars του Ιράν, το μεγαλύτερο κοίτασμα φυσικού αερίου στον κόσμο, σύμφωνα με ανάρτηση που έκανε χθες ο Ντόναλντ Τραμπ στο Truth Social. H ενέργεια εκείνη άλλαξε «πίστα» στον πόλεμο και επέφερε ως πρώτη απάντηση από ιρανικής πλευράς επιθέσεις στη μεγαλύτερη μονάδα φυσικού αερίου του κόσμου στο Κατάρ, σε διυλιστήριο στη Σαουδική Αραβία, ενώ τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα αναγκάστηκαν να κλείσουν εγκαταστάσεις αερίου. Ακολούθησε βομβαρδισμός και ισραηλινού διυλιστηρίου στη Χάιφα.

Aν και δήλωσε άγνοια για την επίθεση που οδήγησε στο προαναφερθέν γαϊτανάκι, ο Αμερικανός πρόεδρος σε ρόλο ξαναμμένου πυρομανούς προειδοποίησε το Ιράν πως αν τολμήσει «να χτυπήσει αθώους», τότε ο ίδιος, είτε με τη βοήθεια του Ισραήλ είτε μόνος του, θα ανατινάξει... ολόκληρο το South Pars! «Με μια δύναμη που το Ιράν δεν έχει ξαναδεί ούτε έχει ξαναζήσει ποτέ του» έγραψε.

Εν γνώσει των ΗΠΑ

Οι Ισραηλινοί όμως διέψευσαν τον «αθώο» πρόεδρο των ΗΠΑ. Οχι επίσημα, αλλά από διαρροές οι οποίες έλεγαν πως η επίθεση όχι μόνο ήταν εν γνώσει των Αμερικανών, αλλά υπήρξε και ο κατάλληλος συντονισμός. Σε αυτές ήρθε να προστεθεί και ρεπορτάζ του Reuters με ανώνυμες μαρτυρίες τριών Ισραηλινών αξιωματούχων οι οποίοι ισχυρίζονταν ότι το χτύπημα έγινε μεν σε συντονισμό με τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά πιθανότατα δεν θα επαναληφθεί.

Και το παιχνίδι της κολοκυθιάς συνεχιζόταν επί αμερικανικού εδάφους. Ο μεν υπουργός Αμυνας, Πιτ Χέγκσεθ, επέμενε ότι η κυβέρνησή του αγνοούσε την ισραηλινή επίθεση. Ο δε Τραμπ σε ερώτηση δημοσιογράφων απάντησε ότι μίλησε σχετικά με τον Νετανιάχου -χωρίς να προσδιορίσει το πότε-, προσθέτοντας πως του ζήτησε «να μην κάνει άλλες τέτοιες επιθέσεις». Ο Νετανιάχου δεν είπε κουβέντα για τις δηλώσεις Τραμπ, ούτε για το ρεπορτάζ του Reuters.

Σε κάθε περίπτωση, η «μπάλα» φαίνεται πως έχει ξεφύγει σε ό,τι αφορά τους στόχους του πολέμου, τις επιπτώσεις του, αλλά και τις αντοχές του αντιπάλου. Χθες το Ιράν έπληξε για πρώτη φορά αμερικανικό F-35 το οποίο υποχρεώθηκε σε ταπεινωτική αναγκαστική προσγείωση, άγνωστο πού. Ο πιλότος, κατά το Πεντάγωνο, είναι ασφαλής.

Πλήγμα στο γόητρο των ΗΠΑ, επιπροσθέτως στα διαρκή πλήγματα στην οικονομία. Δείγμα της ανησυχίας που επικρατεί ήταν η χθεσινή δήλωση του Αμερικανού υπουργού Οικονομικών, Σκοτ Μπέσεντ, ότι οι ΗΠΑ ενδέχεται σύντομα να άρουν κυρώσεις κατά ιρανικού πετρελαίου που είναι ήδη φορτωμένο σε δεξαμενόπλοια, για να βοηθήσουν στην αύξηση των παγκόσμιων προμηθειών και στη μείωση των τιμών.

Αλλά, στον κόσμο του ακραίου πολεμοχαρούς Χέγκσεθ όλα βαίνουν καλώς. Σε συνέντευξη Τύπου ο υπουργός Αμυνας (Πολέμου, σύμφωνα με την πρόσφατη μετονομασία) δήλωσε ότι οι στρατιωτικοί στόχοι των ΗΠΑ δεν έχουν αλλάξει: καταστροφή των εκτοξευτών πυραύλων του Ιράν, της αμυντικής βιομηχανικής του βάσης και του Πολεμικού Ναυτικού, καθώς και η αποτροπή απόκτησης πυρηνικών όπλων. Πότε όμως υπολογίζει να υλοποιηθούν όλα αυτά; Αγνωστο. «Δεν θέλουμε να ορίσουμε συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα», είπε, μεταθέτοντας την ευθύνη στον Τραμπ. «Στο τέλος», είπε, «θα εξαρτηθεί από τον πρόεδρο να αποφασίσει πότε θα πούμε “εντάξει, πετύχαμε τους στόχους μας”».

Δεν μας φτάνουν τα λεφτά!

Το αόριστο χρονοδιάγραμμα όμως απαιτεί και επιπλέον έξοδα. Το Πεντάγωνο ζήτησε από τον Λευκό Οίκο να προωθήσει στο Κογκρέσο προς έγκριση αίτημα για έκτακτη χρηματοδότηση ύψους 200 δισεκατομμυρίων δολαρίων προκειμένου να χρηματοδοτηθεί ο πόλεμος. Την είδηση έβγαλε πρώτη χθες η Washington Post και αργότερα την επιβεβαίωσε εμμέσως πλην σαφώς και ο ίδιος ο Τραμπ.

Την περασμένη εβδομάδα, αξιωματούχοι του Πενταγώνου δήλωσαν ότι οι πρώτες έξι μέρες του πολέμου κόστισαν στις ΗΠΑ πάνω από 11,3 δισ. δολάρια. Το κονδύλι των 200 δισ. -εφόσον καταφέρει να λάβει την έγκριση του Κογκρέσου- σημαίνει ότι οι ΗΠΑ ετοιμάζονται για έναν πόλεμο διαρκείας. Λεφτά υπάρχουν, τελικά. Αλλά, μόνο για πολέμους.

Ο Βέλγος πρωθυπουργός Μπαρτ ντε Βέβερ είναι λογικός δημόσια, κάτι που αποτελεί μεγάλο αμάρτημα στις Βρυξέλλες αυτές τις μέρες.

Ιδανικά, οι πολιτικές συζητήσεις θα πρέπει να χρησιμεύουν στο να συγκεντρώνουν τις πιο πλήρεις πληροφορίες, τα πιο λαμπρά μυαλά και τα πιο οξυδερκή επιχειρήματα, προκειμένου να βρεθούν λύσεις. Δηλαδή, ο βέλτιστος συνδυασμός μεταξύ του καλύτερου και του εφικτού.

Στον πραγματικό κόσμο, που διαμορφώνεται από την συνηθισμένη ανθρώπινη ατασθαλία και τον εξαιρετικό εγωισμό των επαγγελματιών πολιτικών, αυτό συνήθως δεν συμβαίνει. Αλλά η ΕΕ εξακολουθεί να είναι ξεχωριστή στο πόσο φρικτά, απελπιστικά, επιδεικνύει άσχημη στάση απέναντι στην εξεύρεση λύσης. Επειδή δεν παίζει απλώς άσχημα, δεν παίζει καθόλου.

Αντίθετα, στο ανάποδο, το λευκό είναι μαύρο, το Ισραήλ αμύνεται και το Ιράν είναι απλώς τόσο κακόβουλο εναλλακτικό σύμπαν της ΕΕ, ο χώρος όπου θα έπρεπε να λαμβάνουν χώρα πολιτικές συζητήσεις έχει από καιρό γεμίσει από τρία ολέθρια ζιζάνια βάλτου τύπου Βρυξελλών. Πρώτον, αυτές οι περίτεχνα ύπουλες παρασκηνιακές συμφωνίες που εξαλείφουν ακόμη και τα ελάχιστα υπολείμματα διαφάνειας και λογοδοσίας. Για ένα φρέσκο ​​-αν και επίσης άσχημο- παράδειγμα, απλώς δείτε την πρόσφατη διπλή συναλλαγή μεταξύ των τόσο δημοκρατικών Κεντρώων του κοινοβουλίου της ΕΕ και της τουλάχιστον όχι και τόσο υποκριτικής ακροδεξιάς. Μια συμφωνία τόσο προφανώς ύπουλη, που ούτε το Βερολίνο θέλει να συνδέεται με αυτήν - δημόσια, δηλαδή.

Δεύτερον, υπάρχει αυτή η παλιά γραφειοκρατική πανάκεια: η υπερκινητική λήθαργος. Αν δεν μπορείτε να επινοήσετε μια ορθολογική λύση στην ανάγκη του κοινού να βρει ευρεία υποστήριξη από τις περισσότερες από τις 27 εθνικές κυβερνήσεις (για να μην μιλήσουμε για τους ψηφοφόρους τους που ούτως ή άλλως έχουν μικρή σημασία), απλώς συνεχίστε να εκπονείτε αναποτελεσματικά έγγραφα, στρατηγικές και σχέδια που δεν αποτελούν λύσεις, για τα οποία όλοι μπορούν τουλάχιστον να συμφωνήσουν να συνεχίσουν να μιλάνε, αλλά να κάνουν πολύ λίγα. Αυτό είναι το μοτίβο με το οποίο η ΕΕ δεν αντιμετωπίζει επί του παρόντος, για παράδειγμα, το πιθανώς μεσοπρόθεσμο-θανατηφόρο πρόβλημά της, της φθίνουσας ανταγωνιστικότητας.

Και τέλος, υπάρχει ο πιο απαιτητικός από δογματικής άποψης τρόπος για να σταματήσει η γνήσια πολιτική συζήτηση: το σφυρί της Ιεράς Εξέτασης των Βρυξελλών. Αυτό, φυσικά, δεν είναι ένα συγκεκριμένο αξίωμα, αλλά μια διάχυτη στάση στενόμυαλου κομφορμισμού, πάντα έτοιμη να επιτεθεί άμεσα σε οποιονδήποτε αιρετικό προσφέρει εναλλακτικές απόψεις για την πραγματικότητα και εύλογες οδούς δράσης. Αυτά, σαφώς, θα ήταν ένα ουσιαστικό συστατικό κάθε παραγωγικής συζήτησης και διαδικασίας λήψης αποφάσεων. Αλλά αυτό δεν είναι σημαντικό για την ΕΕ. Καμία απόκλιση από τη γραμμή του κόμματος, παρακαλώ, είμαστε Ευρωπαίοι! Και κάτω όλοι οι επαναστάτες!

Αυτό συμβαίνει αυτή τη στιγμή στον Βέλγο πρωθυπουργό Μπαρτ ντε Βέβερ, και όχι για πρώτη φορά. Είναι ήδη διαβόητος για το γεγονός ότι σχεδόν μόνος του εμπόδισε την ΕΕ (και το Βερολίνο) να λεηλατήσουν πλήρως τα παγωμένα κρατικά περιουσιακά στοιχεία της Ρωσίας στην ΕΕ. Με πρωτοφανή τόλμη, ο Ντε Βέβερ επέμεινε στην προστασία των εθνικών συμφερόντων του Βελγίου πρώτα.

Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα L'Echo της χώρας του, η οποία έχει αναφερθεί ευρέως από τους Financial Times στον Guardian, ο De Wever σκιαγράφησε έναν στόχο στην πλάτη του, αναγνωρίζοντας το προφανές και καταλήγοντας στο αναπόφευκτο. Το προφανές είναι ότι η τρέχουσα πολιτική της ΕΕ να διεξάγει πόλεμο δι' αντιπροσώπων εναντίον της Ρωσίας μέσω της Ουκρανίας δεν λειτουργεί και δεν θα λειτουργήσει ποτέ, και το αναπόφευκτο είναι ότι όταν δεν μπορείς να κερδίσεις τον κακοσχεδιασμένο πόλεμό σου, τότε πρέπει να συμβιβαστείς με τον αντίπαλό σου.

Και από τη στιγμή που πρέπει να κάνετε ειρήνη, ας το κάνετε με τρόπο που προσφέρει οικονομικά οφέλη. Στην περίπτωση της ΕΕ, το πιο προφανές - και το πιο επειγόντως απαραίτητο - θα ήταν η προσπάθεια ανάκτησης της πρόσβασης στο ρωσικό φυσικό αέριο και πετρέλαιο. Επιπλέον, αν η ΕΕ εμμείνει στην πολιτική της, ουσιαστικά, της πλήρους παρεμπόδισης, τότε θα φροντίσει να μην αποτελέσει μέρος της λύσης μόνο όταν τελικά βρεθεί ένας τρόπος επιστροφής στην ειρήνη. Όχι σε αυτό το τραπέζι, θα πρέπει να αποδεχτεί ένα αποτέλεσμα που θα είναι μειονεκτικό για τα συμφέροντά της. Και όλα αυτά για να παίξει το παιχνίδι του δύσκολου. Τα επιχειρήματα του De Wever είναι απλά και πειστικά, σωστά;

Υπάρχει λόγος για τον οποίο το Κίεβο διοικεί ένα de facto αυταρχικό καθεστώς και ο ουκρανικός στρατός έχει στραφεί σε μαζική και βάναυση αναγκαστική κινητοποίηση. Αλλά η απάντηση τόσο από τις Βρυξέλλες όσο και από τις εθνικές κυβερνήσεις είναι να προσπαθήσουν να σπρώξουν ακόμη και εκείνους τους Ουκρανούς άνδρες που τα κατάφεραν πίσω στον κρεατοκόπτη του πολέμου δι' αντιπροσώπων.

Αυτοί που δίνουν τον τόνο στην ΕΕ δεν είναι ούτε λογικοί ούτε ανθρώπινοι. Γι' αυτό ακόμη και τα αποφασιστικά ρεαλιστικά επιχειρήματα του Ντε Βέβερ δεν μπορούν να επηρεάσουν τη μονότονη ομαδική σκέψη τους. Ο Ντε Βέβερ, άλλωστε, δεν είναι ρωσόφιλος. Δείτε, για παράδειγμα, την πρόσφατη εμφάνισή του σε ένα πάνελ του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός, με επικεφαλής, όπως συνέβη, τον υπερ-αναγεννητή του Ψυχρού Πολέμου Γκίντεον Ράχμαν από τους Financial Times. Εκεί, ο Ντε Βέβερ ήταν σαφής ως προς την άποψή του ότι η ΕΕ πρέπει να συνεχίσει να βοηθά την Ουκρανία, σε αυτή την περίπτωση με το ποσό των 90 δισεκατομμυρίων δολαρίων, για να «[την] κρατήσει στη μάχη».

Ο Ντε Βέβερ, παρεμπιπτόντως, έκανε λάθος σε αυτό το σημείο. Θα ήταν καλύτερα αν η ΕΕ είχε σταματήσει προ πολλού να διοχετεύει χρήματα στο εξαιρετικά διεφθαρμένο καθεστώς Ζελένσκι. Πολλά από αυτά τα κεφάλαια κλέβονται από την εξαιρετικά άπληστη ελίτ της Ουκρανίας και ο «αγώνας» είναι μάταιος, σπατάλη ζωών και μόνο θα κάνει τα πράγματα ακόμη χειρότερα για την Ουκρανία. Ωστόσο, ένα πράγμα είναι προφανές, αυτό ακριβώς δεν θα έλεγε ένας κρυφός φίλος της Ρωσίας.

Αυτό που κάνει τον Ντε Βέβερ να κινείται, σαφώς, δεν είναι οι συμπάθειες που θεωρούνται πλέον τρομερά παράνομες μεταξύ των παραγόντων που διαμορφώνουν και κινούν την ΕΕ, καθώς και των υπάκουων mainstream μέσων ενημέρωσης. Η πρόσφατη πίεσή του για την τελική ομαλοποίηση της σχέσης της ΕΕ με τη Ρωσία είναι, σύμφωνα με τα δικά του λόγια, θέμα «κοινής λογικής» που εφαρμόζεται στην προώθηση «του συμφέροντος της Ευρώπης». «Χωρίς», όπως τόνισε, «να είναι αφελής για τον Πούτιν».

Ωστόσο, ακόμη και αυτή η επίδειξη μη συναισθηματικής νηφαλιότητας δεν βοήθησε τον Ντε Βέβερ. Η Ιερά Εξέταση των Βρυξελλών εντόπισε έναν αιρετικό και βρίσκεται σε ισχύ. Ο επίτροπος ενέργειας της ΕΕ, Νταν Γιούργκενσεν, για παράδειγμα, επανέλαβε την κοινότοπη παλιά ατάκα για την εξάρτηση από τη Ρωσία από το ένα και τον εκβιασμό από τη Μόσχα από το άλλο. Σαν να ήταν η προμήθεια LNG από το Κατάρ (ή όχι) και τις ΗΠΑ μια συνταγή για ανεξαρτησία και αξιόπιστο εφοδιασμό. Αν η ΕΕ πραγματικά επιδίωκε τη διαφοροποίηση των εφοδιασμών της, θα συμπεριλάμβανε, φυσικά, τη Ρωσία, ώστε να αντισταθμίσει τους προφανείς κινδύνους που συνοδεύουν άλλες πηγές.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Λιθουανίας, Κστούτις Μπούντρις, έκανε αυτό που θα περίμενε κανείς από έναν εκπρόσωπο της Βαλτικής και είπε στην ΕΕ να παραμείνει στην πορεία της μέχρι να πάρει «το μπαστούνι στα χέρια της», κάτι που φαίνεται να είναι λιθουανικο-αγγλικό για να ονειρεύεται μια θέση ισχύος που δεν θα έχει ποτέ. Εν τω μεταξύ, στο ίδιο το Βέλγιο, μέλη του συνασπισμού του Ντε Βέβερ, συμπεριλαμβανομένου του υπουργού Εξωτερικών, έχουν αποστασιοποιηθεί από τον πρωθυπουργό, ο οποίος, τονίζουν, μιλούσε μόνο κατ' ιδίαν.

Αυτό που πιθανώς κάνει την ανεξαρτησία του νου του Ντε Βέβερ ακόμη πιο ενοχλητική για τους επικριτές του είναι τρεις παράγοντες. Απολαμβάνει μεγάλη και αυξανόμενη δημοτικότητα στους Βέλγους ψηφοφόρους, όπως δείχνουν οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις. Πράγματι, αυτή τη στιγμή έχει τις καλύτερες δημοσκοπήσεις για πρωθυπουργό από το 2008. Δεύτερον, το γεγονός ότι η ΕΕ χρειάζεται ρωσική ενέργεια καταδεικνύεται από τις συσσωρευόμενες επιπτώσεις του πολέμου στο Ιράν που ξεκίνησε το Ισραήλ και οι αμερικανικές δυνάμεις, οι οποίες, ωστόσο, δεν έχουν ιδέα πώς να τον τερματίσουν. Όπως το συνόψισε η Wall Street Journal, αυτός είναι ένας πόλεμος που «πλήττει την Ευρώπη με ένα ενεργειακό σοκ που δεν μπορεί να απορροφήσει». Και, τέλος, όπως αποκάλυψε ο Ντε Βέβερ, «πίσω από κλειστές πόρτες, οι Ευρωπαίοι ηγέτες μου λένε ότι έχω δίκιο, αλλά κανείς δεν τολμά να το πει δυνατά». Πόσο αντιαθλητικό πράγματι, κύριε Ντε Βέβερ! Πρώτον, έχετε την πραγματικότητα με το μέρος σας και μετά ντροπιάζετε τους συναδέλφους σας δείχνοντάς τους ότι μπορεί κανείς πραγματικά να μιλήσει γι' αυτήν και να ζήσει.

Το Βέλγιο μπορεί να μοιάζει με μια μικρή χώρα, αλλά είναι επίσης ιδρυτικό μέλος της διαδικασίας ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης που, προς το χειρότερο, οδήγησε στην ΕΕ. Είναι σημαντικό ότι ο Ντε Βέβερ δεν μπορεί εύκολα να θεωρηθεί ως ένας γκρινιάρης Ρωσόφιλος, ας πούμε, από τη Σλοβακία ή την Ουγγαρία. Η αμφισβήτησή του, όσο μοναχική κι αν είναι ακόμα σε αυτό το σημείο, προέρχεται από την ιστορική καρδιά της ΕΕ. Μακάρι όλοι οι άλλοι ηγέτες της ΕΕ που δεν μπορούν ακόμη να συγκεντρώσουν αρκετό θάρρος για να αμφισβητήσουν ανοιχτά την ηγεσία της, να μιλούσαν επιτέλους. Μήπως αυτό απαιτεί πραγματικά πολλά;

Πηγή: RT