Η εκτεταμένη χρήση πυραύλων αναχαίτισης από τις ΗΠΑ οδήγησαν σε ελλείψεις

Σε συμφωνίες με αμυντικές βιομηχανίες προχωρά το υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ σήμερα, προκειμένου να τεθεί η παραγωγή πυραύλων «σε ετοιμότητα», καθώς η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή ωθεί την Ουάσιγκτον να δαπανήσει τα πυρομαχικά της με γοργό ρυθμό.

Η εκτεταμένη χρήση πυραύλων αναχαίτισης από τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και τα κράτη του Κόλπου για την αντιμετώπιση των ιρανικών αντιθέσεων εγείρει ερωτήματα σχετικά με το μέγεθος των αποθεμάτων αυτών των πολύ ακριβών όπλων.

Οι ανακοινώσεις από το Πεντάγωνο

Το Πεντάγωνο ανακοίνωσε σήμερα τον τετραπλασιασμό της παραγωγής ενός βασικού εξαρτήματος για το THAAD, ένα αντιπυραυλικό σύστημα μεγάλου υψόμετρου που θεωρείται από τα πιο προηγούμενα στον κόσμο και χρησιμοποιείται ευρέως τις τελευταίες εβδομάδες στη Μέση Ανατολή.

Παράλληλα το υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ σύναψε συμφωνία με την εταιρεία αυτή για την «επιτάχυνση» της παραγωγής των PrSM, ενός τακτικού βαλιστικού πυραύλου που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά σε μάχη εναντίον του Ιράν. Πρόκειται για τον διάδοχο του ATACMS.

Αυτή η συμφωνία «θέτει την αμυντική βιομηχανία σε πολεμική ετοιμότητα» και μας επιτρέπει να «κατασκευάσουμε το οπλοστάσιο της ελευθερίας», ανέφερε το Πεντάγωνο σε ανακοίνωσή του.

Η Ουάσιγκτον, σύμφωνα με πληροφορίες από το ΑΠΕ, ανακοίνωσε επίσης και μια τρίτη συμφωνία με την Honeywell Aerospace για την ενίσχυση της παραγωγής «κρίσιμων εξαρτημάτων για το απόθεμα πυρομαχικών των ΗΠΑ».

Μια... επιδημία ύποπτων συναλλαγών έχει εμφανιστεί γύρω από τις πιο σημαντικές αποφάσεις του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ: συνήθως λίγα λεπτά ή κάποιες ώρες πριν αναστατώσει τις παγκόσμιες αγορές.

Μετακινηθείτε εύκολα στις σκάλες, με τον ανελκυστήρα σκάλας της Draculis!

Το παραπάνω αναφέρει το Axios, επικαλούμενο τα στοιχεία των χρηματιστηρίων. Όπως τονίζει, τη στιγμή που ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή στέλνει τις τιμές στα ύψη για τους απλούς Αμερικανούς πολίτες, λίγοι «εκλεκτοί» φαίνεται να επωφελούνται. Μάλιστα, το Axios υπογραμμίζει πως αυτό είναι ακριβώς το είδος της φερόμενης διαφθοράς κατά της οποίας ο Τραμπ έχτισε την πολιτική του καριέρα.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι Δημοκρατικοί –που πλέον φαίνονται ως το φαβορί για να κερδίσουν τη Βουλή των Αντιπροσώπων στις εκλογές του Νοεμβρίου– ήδη βάζουν τις βάσεις για έρευνες σχετικά με το εάν οι συγκεκριμένοι παράγοντες διαπραγματεύονται βάσει των αποφάσεων του Τραμπ που επηρεάζουν τις αγορές. 

Σε κάθε περίπτωση το επαναλαμβανόμενο μοτίβο –που είναι αδύνατο να αγνοηθεί– καλύπτει τόσο τις παραδοσιακές χρηματοπιστωτικές αγορές όσο και τις ταχέως αναπτυσσόμενες πλατφόρμες πρόβλεψης.

Αποκαλυπτικά παραδείγματα

Τα γεγονότα που χρησιμοποιεί το δημοσίευμα είναι απολύτως χαρακτηριστικά της κατάστασης: 

► Την περασμένη Δευτέρα, 580 εκατομμύρια δολάρια σε συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης πετρελαίου καθοδήγησαν τις αγορές σε ξαφνική άνοδο –χωρίς να έχει προηγηθεί κάποια είδηση ​​που να το εξηγεί–, περίπου 16 λεπτά πριν ο Τραμπ ανακοινώσει την παύση των επιθέσεων σε ιρανικούς σταθμούς παραγωγής ενέργειας.

► Μία ημέρα πριν από την έναρξη τού εν εξελίξει πολέμου στη Μέση Ανατολή, καταγράφηκε ασυνήθιστη κίνηση σε γραφεία στοιχημάτων, με πλήθος προβλέψεων για «χτύπημα» των ΗΠΑ στο Ιράν την επόμενη μέρα, σύμφωνα με ανάλυση των New York Times.

► Στις 2 Ιανουαρίου, ένας επενδυτής μετέτρεψε περίπου 32.000 δολάρια σε περισσότερα από 400.000 δολάρια, στοιχηματίζοντας στη σύλληψη του προέδρου της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο, πριν συμβεί το επόμενο πρωί.

► Τον περασμένο Απρίλιο, υπήρξε έξαρση ανοδικών συναλλαγών σε μετοχές, λίγα λεπτά πριν ο Τραμπ ανακοινώσει 90ήμερη παύση των εμπορικών δασμών που συγκλόνιζαν την αγορά.

Σημειώνεται ότι επειδή ορισμένοι από τους παραπάνω λογαριασμούς είναι ανώνυμοι, δεν είναι σαφές εάν αφορούν άτομα με προηγούμενη γνώση, συντονισμένους επενδυτές ή ανεξάρτητους κερδοσκόπους.

Τι γνωρίζει (και τι διαρρέει) ο Τραμπ

«Όλοι οι ομοσπονδιακοί υπάλληλοι υπόκεινται σε κυβερνητικές κατευθυντήριες γραμμές δεοντολογίας που απαγορεύουν τη χρήση μη δημόσιων πληροφοριών για οικονομικό όφελος. Ωστόσο, οποιαδήποτε υπόνοια ότι αξιωματούχοι της Διοίκησης εμπλέκονται σε τέτοια δραστηριότητα χωρίς αποδεικτικά στοιχεία είναι αβάσιμη και ανεύθυνη αναφορά», δήλωσε πρόσφατα, σε ανακοίνωσή του, εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου.

Σε κάθε περίπτωση, δεν υπάρχουν στοιχεία ότι ο Τραμπ γνώριζε για τις ύποπτες συναλλαγές ή ότι εμπλέκονταν αξιωματούχοι. Γενικότερα, η προεδρία του συνέπεσε με επιχειρηματική και επενδυτική δραστηριότητα που αφορούσε συμμάχους, δωρητές και μέλη της οικογένειας, μερικές από τις οποίες ήταν ιστορικά επικερδείς.

Σημειώνεται ότι η επιχείρηση κρυπτονομισμάτων της οικογένειας Τραμπ έχει αποφέρει δισεκατομμύρια. Επίσης, οι γιοι του Τραμπ, Έρικ και Ντόναλντ Τζούνιορ, έχουν επενδύσει σε εταιρείες drones που ανταγωνίζονται για συμβόλαια του Πενταγώνου. Ο Τζάρεντ Κούσνερ (γαμπρός του Τραμπ και ένας από τους απεσταλμένους του στο Ιράν) επιδιώκει να συγκεντρώσει δισεκατομμύρια για το ιδιωτικό του κεφάλαιο από κυβερνήσεις του Περσικού Κόλπου που εμπλέκονται στον πόλεμο. Σε δύο θητείες, ο Τραμπ έχει χορηγήσει χάρη σε περισσότερους από 70 δωρητές, συμμάχους και άλλα άτομα που καταδικάστηκαν για απάτη. 

«Ο πρόεδρος δεν έχει καμία εμπλοκή σε επιχειρηματικές συμφωνίες που θα μπορούσαν να εμπλέξουν τις συνταγματικές του ευθύνες. Ο Πρόεδρος Τραμπ εκτελεί τα συνταγματικά του καθήκοντα με ηθικά ορθό τρόπο και το να υπονοεί κανείς το αντίθετο είναι είτε κακοπληροφορημένο είτε κακόβουλο», δήλωσε ο σύμβουλος του Λευκού Οίκου Ντέιβιντ Ουόρινγκτον στο Axios.

«Οποιαδήποτε συνεισφορά κάνει ένα άτομο δεν επηρεάζει τις αποφάσεις του προέδρου για χάρη. Όποιος ξοδεύει χρήματα για να ασκήσει πιέσεις για χάρη σπαταλά ανόητα τα χρήματά του», δήλωσε ένας αξιωματούχος του Λευκού Οίκου.

Υπενθυμίζεται τέλος ότι η κυβέρνηση Τραμπ έχει συστηματικά διαλύσει μεγάλο μέρος του μηχανισμού που έχει σχεδιαστεί για να εντοπίζει την εμπορία εμπιστευτικών πληροφοριών και την απάτη από πλευράς δημοσίων υπαλλήλων.

της Σουμάγια Γκαννούσι* | Middle East Eye

Ο Τραμπ υποχώρησε γιατί δεν μπορεί να αντέξει την οικονομική κατάρρευση που θα ακολουθούσε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο στη Μέση Ανατολή, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο πόλεμος τελείωσε.

Για 48 ώρες, ο κόσμος προετοιμαζόταν για φωτιά. Ορίστηκε προθεσμία, εκδόθηκε τελεσίγραφο. Εργοστάσια ηλεκτροπαραγωγής θα ισοπεδώνονταν, υποδομές θα καταστρέφονταν, ένα έθνος θα βυθιζόταν βαθύτερα στον πόλεμο. Η γλώσσα ήταν απόλυτη. Η απειλή θεατρική. Το μήνυμα σαφές: συμμορφωθείτε ή συντριβείτε.

Και έπειτα, εξίσου ξαφνικά, όλα εξαφανίστηκαν. Καμία επίθεση, καμία αποφασιστική κλιμάκωση, καμία υλοποίηση της απειλής που είχε διακηρυχθεί τόσο δυνατά. Γιατί αυτή τη φορά, η μπλόφα αποκαλύφθηκε.

Το Ιράν δεν δίστασε. Δεν ζήτησε χρόνο ούτε έτρεξε για συμβιβασμό. Απάντησε με πρόκληση και, κυρίως, με σαφήνεια. Οποιαδήποτε επίθεση δεν θα έμενε περιορισμένη. Δεν θα ήταν «χειρουργική» ή ελεγχόμενη, θα εξαπλωνόταν σε ολόκληρη την περιοχή.

Ο Κόλπος δεν θα έμενε αλώβητος. Οι ενεργειακοί διάδρομοι δεν θα προστατεύονταν. Ο πόλεμος δεν θα ήταν τοπικός. Θα ήταν συστημικός. Και μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, υποχώρησε πρώτος – αλλά όχι για τους λόγους που θα ήθελε να πιστέψει ο κόσμος.

Δεν ήταν από ανησυχία για τις κοινωνίες του Κόλπου που ήδη δέχονταν πυραυλικά πλήγματα, ούτε για τα δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια ζημιών στις περιφερειακές οικονομίες, ούτε από ηθικό δισταγμό για την επέκταση ενός πολέμου που έχει κοστίσει αμέτρητες ζωές και έχει αποσταθεροποιήσει μια ολόκληρη περιοχή. Ο Τραμπ υποχώρησε για έναν μόνο λόγο: τις αγορές.

Αυτός ήταν ο κρυφός ρυθμός του πολέμου από την αρχή: κλιμάκωση όταν οι αγορές κλείνουν, αποκλιμάκωση πριν ξανανοίξουν. Απειλές μέσα στη σιωπή του Σαββατοκύριακου, που μετριάζονται τη Δευτέρα το πρωί.

Οι Ιρανοί παρατηρητές το κατάλαβαν νωρίς. Το ονόμασαν όπως είναι: μια ψυχολογική επιχείρηση με οικονομικό πυρήνα.

Κάθε έξαρση ρητορικής δεν συνδέεται με στρατιωτική ανάγκη, αλλά με ώρες συναλλαγών. Κάθε υποχώρηση δεν σχετίζεται με διπλωματία, αλλά με τη μεταβλητότητα. Και σε αυτό το μοτίβο βρίσκεται η αλήθεια: για τον Τραμπ, αυτός ο πόλεμος δεν μετριέται σε ζωές, αλλά σε διαγράμματα τιμών. Πετρέλαιο, αγορές, εικόνα – αυτός είναι ο άξονας των αποφάσεών του.

Τα στοιχεία δεν είναι αφηρημένα. Είναι απτά.

Για περισσότερες από τρεις εβδομάδες, οι κοινωνίες του Κόλπου βρίσκονται υπό πυρά. Πύραυλοι έχουν πλήξει καίριες εγκαταστάσεις. Οι οικονομίες αιμορραγούν. Ολόκληροι τομείς έχουν υποστεί απώλειες δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Είχαν δοθεί προειδοποιήσεις – σαφείς, άμεσες, επείγουσες. Πλήγματα στην ενεργειακή υποδομή του Ιράν, προειδοποιούσαν αξιωματούχοι του Κόλπου, θα προκαλούσαν αντίποινα εναντίον τους. Αγνοήθηκαν. Οι επιθέσεις έγιναν και οι συνέπειες ακολούθησαν.

Κι όμως, τίποτα δεν άλλαξε στην Ουάσινγκτον. Καμία αναπροσαρμογή, κανένας περιορισμός, καμία ξαφνική ανησυχία για τη σταθερότητα της περιοχής. Όταν όμως η απειλή στράφηκε προς τα μέσα – όταν εμφανίστηκε το φάσμα αστάθειας στις αγορές, ενεργειακών σοκ και οικονομικής αναταραχής – τότε ξαφνικά εμφανίστηκε δισταγμός. Μια παύση. Συζητήσεις για καθυστέρηση.

Ο Τραμπ δεν έκανε πίσω όταν καιγόταν ο Κόλπος. Έκανε πίσω όταν τρόμαξαν οι αγορές. Στους υπολογισμούς του, ολόκληρες κοινωνίες ζυγίζουν λιγότερο από ένα βαρέλι πετρελαίου.

Η διαχείριση του αφηγήματος

Γι’ αυτό το τελευταίο μήνυμα έχει σημασία – όχι για όσα ισχυρίζεται, αλλά για όσα αποκαλύπτει.

Δεν υπάρχουν πραγματικές διαπραγματεύσεις. Υπάρχουν μεσολαβητές: εξαντλημένοι, αγχωμένοι, που προσπαθούν απεγνωσμένα να συγκρατήσουν έναν πόλεμο εκτός ελέγχου. Υπάρχουν μηνύματα μέσω ενδιάμεσων: σήματα, προτάσεις, ανοίγματα.

Αλλά δεν υπάρχει συμφωνία. Οι ισχυρισμοί του Τραμπ για επικείμενες συμφωνίες δεν είναι διπλωματία. Είναι διαχείριση αφήγησης – ένας τρόπος να παρουσιαστεί η υποχώρηση ως στρατηγική και ο δισταγμός ως πολιτική ηγεσία. Η ουσία είναι απλή και πολύ πιο σημαντική: ο Τραμπ υποχώρησε.

Και όμως, αυτό δεν είναι το τέλος. Γιατί αν υπάρχει μία σταθερά σε αυτόν τον πόλεμο, είναι η εξαπάτηση. Αυτό που βλέπουμε είναι πιθανότατα ένας ελιγμός – μια παύση όχι για ειρήνη, αλλά για χρόνο. Χρόνο να ηρεμήσουν οι αγορές. Χρόνο για στρατιωτική προετοιμασία. Χρόνο για να δημιουργηθεί μια ψευδαίσθηση στον αντίπαλο.

Δεν είναι κάτι νέο. Είναι μοτίβο. Είναι, στην πραγματικότητα, η τρίτη φορά που ο Τραμπ ακολουθεί αυτή την τακτική. Η πρώτη ήταν πριν τον 12ήμερο πόλεμο του περασμένου Ιουνίου. Η δεύτερη κατά τις διαπραγματεύσεις πριν από την τελευταία κλιμάκωση. Και τώρα, ξανά, το ίδιο σενάριο επαναλαμβάνεται. Αυτή τη φορά, η ψευδαίσθηση δεν πείθει. Στα ιρανικά μέσα ενημέρωσης, στις επίσημες δηλώσεις και στη ρητορική της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας, δεν υπάρχει ένδειξη ότι πιστεύουν αυτό το «παιχνίδι».

Δεν υπάρχει εμπιστοσύνη ή δισταγμός. Το Ιράν δεν πείθεται.

Ο μηχανισμός του πολέμου

Το Ιράν φαίνεται να κατανοεί τη φύση αυτής της κυβέρνησης – μια διοίκηση που κινείται από μια ανίερη τριάδα: ύβρη, απληστία και εξαπάτηση. Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα για τον Τραμπ: δεν μπορεί να χρησιμοποιεί το ίδιο τέχνασμα και να περιμένει να λειτουργεί. Όπως λέει η αραβική παροιμία, ο πιστός δεν δαγκώνεται δύο φορές από την ίδια τρύπα.

Και όλα δείχνουν προς την αντίθετη κατεύθυνση. Μια «καθυστέρηση» που συμπίπτει βολικά με το Σαββατοκύριακο προστατεύει τις αγορές, ενώ η στρατιωτική ενίσχυση συνεχίζεται. Δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες βρίσκονται ήδη στην περιοχή. Υπάρχουν ομάδες μάχης αεροπλανοφόρων, εκστρατευτικές μονάδες, αεροπορικά μέσα, δυνάμεις ταχείας αντίδρασης και μονάδες αλεξιπτωτιστών σε ετοιμότητα.

Ο μηχανισμός του πολέμου δεν επιβραδύνεται. Επεκτείνεται. Σχέδια έκτακτης ανάγκης εξετάζουν επιχειρήσεις πολύ πέρα από τη ρητορική: έλεγχο των Στενών του Ορμούζ, πλήγματα σε παράκτιες υποδομές, ακόμη και κατάληψη κρίσιμων ενεργειακών κόμβων.

Και ενώ γίνεται λόγος για «παύση», η πραγματικότητα στο έδαφος λέει κάτι διαφορετικό. Οι επιθέσεις κατά της ενεργειακής υποδομής του Ιράν συνεχίζονται, με αναφορές για πλήγματα στο Ισφαχάν και στην περιοχή του Χοραμσάχρ, γεγονός που δείχνει ότι το σχέδιο προχωρά.

Αυτό δεν είναι αποκλιμάκωση. Είναι προετοιμασία.

Η επικίνδυνη στιγμή

Το Ιράν έχει καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα. Δεν εμπιστεύεται τα μηνύματα από την Ουάσινγκτον. Δεν αποδέχεται το αφήγημα περί συμφωνίας. Και, κυρίως, έχει ανακαλύψει έναν μοχλό πίεσης: τα Στενά του Ορμούζ. Όχι ως αφηρημένη απειλή, αλλά ως στρατηγικό εργαλείο – καθοριστικό και αναπόφευκτο.

Περίπου το ένα πέμπτο του παγκόσμιου πετρελαίου περνά από εκεί. Ένα στενό πέρασμα ικανό να ταρακουνήσει την παγκόσμια οικονομία.

Και εδώ βρίσκεται η βαθύτερη αλλαγή: το Ιράν έχει συνειδητοποιήσει ότι το Ορμούζ είναι ισχυρότερο από οποιοδήποτε πυρηνικό όπλο – γιατί ένα όπλο απειλεί καταστροφή, ενώ το Ορμούζ απειλεί το ίδιο το σύστημα.

Οι διαπραγματεύσεις πλέον δεν περιστρέφονται γύρω από τα πυρηνικά, αλλά γύρω από τη ροή της ενέργειας. Το Ιράν έχει ξεκαθαρίσει τη θέση του: ο πόλεμος θα συνεχιστεί μέχρι να αποζημιωθούν οι ζημιές, να αρθούν οι κυρώσεις και να δοθούν εγγυήσεις ότι οι ΗΠΑ δεν θα παρεμβαίνουν.

Και εδώ βρίσκεται μια δύσκολη αλήθεια για το Τελ Αβίβ και την Ουάσινγκτον: αυτός ο πόλεμος, που στόχευε να αποδυναμώσει το Ιράν, σε κρίσιμα σημεία το έχει ενισχύσει. Οι κυρώσεις έχουν διαβρωθεί. Η παραγωγή πετρελαίου αυξήθηκε. Οι τιμές ανέβηκαν. Δημιουργήθηκαν νέοι τρόποι πληρωμών.

Όσο περισσότερο διαρκεί ο πόλεμος, τόσο λιγότερο έχει κίνητρο το Ιράν να επιστρέψει στην προηγούμενη κατάσταση. Αυτό που βλέπουμε δεν είναι λύση. Είναι παύση – εύθραυστη, τακτική και παραπλανητική. Ο Τραμπ υποχώρησε. Αλλά η υποχώρηση δεν είναι παράδοση.

Και σε έναν πόλεμο γεμάτο αυταπάτες και υπολογισμούς, η πιο επικίνδυνη στιγμή δεν είναι όταν εκτοξεύονται απειλές, αλλά όταν αποσύρονται σιωπηλά – για να επιστρέψουν με άλλη μορφή.

Το «παράθυρο» των πέντε ημερών δεν είναι ειρήνη. Είναι το διάστημα ανάμεσα σε δύο κλιμακώσεις. Και αν το μοτίβο επαναληφθεί, αυτό που θα ακολουθήσει δεν θα είναι διπλωματία – αλλά κάτι πολύ πιο δαπανηρό, για την περιοχή, τις αγορές και τον κόσμο.

*Η Σουμάγια Γκαννούσι είναι Βρετανο-Τυνήσια συγγραφέας και ειδικός στην πολιτική της Μέσης Ανατολής. Το δημοσιογραφικό της έργο έχει δημοσιευτεί στα μέσα The Guardian, The Independent, Corriere della Sera, aljazeera.net και Al Quds.

Πηγή: infowar

Zaraliks tv