Η Βρετανίδα δημοσιογράφος Κάθριν Γουάιτχορν χρησιμοποίησε την έκφραση «Η οικογένεια Givenchiaga» για να τονίσει τα κοινά στοιχεία που παρατήρησε μεταξύ των κολεξιόν που παρουσίασαν ο Cristóbal Balenciaga (1895-1972) και ο Hubert de Givenchy (1927-2018).
«Εξακολουθούν να είναι περισσότερο ίδιοι παρά διαφορετικοί, περισσότερο μοιάζουν μεταξύ τους παρά με οποιονδήποτε άλλον. Ο ένας είναι μεγαλύτερος, ο άλλος νεότερος: εξακολουθούν αναμφισβήτητα να ανήκουν στην οικογένεια Givenchiaga» έγραψε σε άρθρο της στην εφημερίδα The Observer στις 28 Αυγούστου του 1960.
Η στυλιστική συγγένεια, η στενή εργασιακή σχέση και η προσωπική φιλία που συνέδεε τους δύο μόδιστρους είναι το θέμα έκθεσης με τίτλο «The Givenchiaga Family» στο Μουσείο Κριστόμπαλ Μπαλενθιάγα στην Ισπανία που φέρνει το έργο τους σε διάλογο κατά τη διάρκεια μεγάλης χρονικής περιόδου που εκτείνεται από το 1956 έως το 1972.
Μπορεί για μας να είναι μια όμορφη μπαλάντα, όμως για τον Eric Clapton, που γεννήθηκε σαν σήμερα, στις 30 Μαρτίου του 1945, είναι το τραγούδι που θρηνεί την απώλεια του παιδιού του.
Η ζωή του Eric Clapton είχε πολλή μουσική, πολλά ναρκωτικά και πολύ αλκοόλ. Τίποτα δεν ένιωθε ότι θα μπορούσε να τον απελευθερώσει από τις εξαρτήσεις του μέχρι τη γέννηση του γιου του- «το μόνο στη ζωή του που θα μπορούσε να αποδειχθεί καλό»- που τον αναζωογόνησε αφού για χάρη του αποφάσισε να εγκαταλείψει τα πάθη του για να μην του τα «κληροδοτήσει».
O θάνατος του 4χρονου γιου του
Ο χρόνος σταμάτησε για τον Eric Clapton και τη σύντροφό του στις 20 Μαρτίου 1991 και ώρα 11 π.μ., όταν ο πεντάχρονος Connor Clapton έπεσε από τον 53ο όροφο του κτιρίου Galleria της Νέας Υόρκης και βρήκε τραγικό θάνατο. O μικρός Connor, καρπός της σχέσης του μεγάλου Βρετανού ρόκερ με την Ιταλίδα ηθοποιό Λόρι Ντελ Σάντο -αν και εκείνη την εποχή εκείνος ήταν παντρεμένος με την πρώην γυναίκα του George Harrison, Patty Boyd, τη «Layla» του περίφημου τραγουδιού- ξέφυγε για κλάσματα του δευτερολέπτου από την επιτήρηση της νταντάς του, σκαρφάλωσε στο περβάζι του παραθύρου και από ένα μικρό άνοιγμα που είχε αφήσει η καθαρίστρια, έπεσε στο κενό.
Αυτό συνήθιζε να το κάνει όσο ζούσε με την μητέρα του στην Ιταλία, όμως εκεί τα παράθυρα ήταν στο ύψος του εδάφους ενώ στην τραγική εκείνη περίσταση ήταν στον 53ο όροφο. Η μητέρα του βρισκόταν για λίγες μέρες στη Νέα Υόρκη για δουλειές, όπως και ο Clapton, που διέμενε σε διπλανό ξενοδοχείο και θα πήγαινε να παραλάβει το μικρό για να πάνε στο τσίρκο, καθώς με τη μητέρα του είχαν πλέον χωρίσει και εκείνη είχε ήδη νέο σύντροφο.
Ο θάνατος του παιδιού ήταν ακαριαίος. Ο Clapton έφτασε άμεσα στον τόπο του δυστυχήματος. Του είχε τηλεφωνήσει η μητέρα του παιδιού ουρλιάζοντας. Κατάφερε να του πει ότι έπεσε από ένα ανοιχτό παράθυρο, ενώ εκείνος το μόνο που μπόρεσε να της πει ήταν: «Είσαι σίγουρη;».
Όσο πλησίαζε όμως κοντά στην περιοχή του ουρανοξύστη, τα πίστεψε όλα: είδε ένα ασθενοφόρο, την κίτρινη ταινία της αστυνομίας και ένα πλήθος να στέκεται έξω από την είσοδο.
Εκείνος ανέλαβε το φρικτό καθήκον να κάνει την ταυτοποίηση στο νεκροτομείο του νοσοκομείου Λένοξ Χιλ. «Θυμάμαι ότι κοιτούσα το όμορφο πρόσωπό του σε απόλυτη ηρεμία και σκεφτόμουν: Αυτός δεν είναι ο γιος μου. Μοιάζει λίγο με αυτόν, αλλά έχει φύγει», εξομολογούνταν αργότερα. Η κηδεία του μικρού έγινε στην Αγγλία, στην εκκλησία Αγία Μαρία Μαγδαληνή, στο Ripley του Surrey.
Ανάμεσα στους παρευρισκόμενους στην κηδεία ήταν και ο George Harrison Χάρισον, η πρώην σύζυγος του Patty, ο Phil Collins και πολλά άλλα πρόσωπα της μουσικής σκηνής ενώ το σπίτι του τραγουδιστή κατακλύστηκε από εκατοντάδες γράμματα και μηνύματα συλλυπητηρίων απ΄ όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης και μια συλλυπητήριας επιστολής από τον τότε πρίγκιπα Κάρολο.
Πώς γράφτηκε το τραγούδι
Ο θάνατος του γιου του επέδρασε τόσο συγκλονιστικά και καταλυτικά επάνω στον Clapton, που σταμάτησε για αρκετό καιρό κάθε επαγγελματική δραστηριότητα.
Όμως κάτι τον «έτρωγε». Ένιωθε εγκλωβισμένος στον πόνο και το θρήνο, στην απώλεια και τη θλίψη και έψαχνε να βρει τον τρόπο να ελπίσει ότι ο γιος του μπορεί να ζει κάπου αλλού: στον παράδεισο.
Αν και ο Clapton δεν ήταν σε θέση να επικεντρωθεί στη μουσική για κάποιο χρονικό διάστημα, άρχισε τελικά να γρατζουνάει σε μια μικρή ισπανική κιθάρα για να απαλύνει τον πόνο του. Καθώς σκεφτόταν τον γιο του, μόνον η μελωδία του Many Rivers To Cross του Jimmy Cliff περιπλανιόταν στο μυαλό του.
Η έμπνευση για να γράψει μουσική ήρθε αρκετό καιρό μετά όταν η Αμερικανίδα σκηνοθέτις Lili Fini Zanuck τού προτεινε να γράψει ένα τραγούδι για μια ταινία δράσης με το όνομα Rush, στην οποία πρωταγωνιστούσαν οι Jennifer Jason Leigh και Jason Patric ως μυστικοί αστυνομικοί ναρκωτικών. Ο Clapton έπαιξε στη Zanuck μερικές συγχορδίες της μελωδίας που του είχαν κολλήσει στο μυαλό. «Αυτό που άκουσα ήταν ο Έρικ να κάθεται στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του και να λέει: «Αν δεν σου αρέσει αυτό, έχω πολλά περισσότερα», είπε αργότερα η σκηνοθέτις στο Newsweek. «Μετά άρχισε να παίζει το Tears In Heaven… ήταν τόσο οδυνηρά προσωπικό, τόσο προφανώς γραμμένο για τον γιο που είχε χάσει, που αναρωτήθηκα αν θα λειτουργούσε στην ταινία».
Εκείνη την εποχή ο Clapton είχε γράψει μόνο έναν αρχικό στίχο (“Would you hold my hand/If I Saw you in Heaven?” -«Θα μου κρατούσες το χέρι/ Αν σε έβλεπα στον Παράδεισο;») και ζήτησε από τον Will Jennings να γράψει επιπλέον στίχους και μια γέφυρα. Ο Jennings, ο οποίος φοβόταν ότι το τραγούδι ήταν «πολύ κλαψιάρικο» για να γίνει επιτυχία, ήταν έμπειρος τεχνίτης της ρίμας, έχοντας ήδη γράψει τους στίχους για το Up Where We Belong, από το «Ιπτάμενος και Τζέντλεμαν», και το My Heart Will Go On, από τον Τιτανικό. Τελικά συμφώνησε να ολοκληρώσει εκείνος το τραγούδι. Γιατί ο Clapton του είπε, «Θέλω να γράψω ένα τραγούδι για το αγόρι μου».
»Ο σταρ έγραψε τον πρώτο στίχο του τραγουδιού, ο οποίος, για μένα, είναι όλο το τραγούδι, αλλά ήθελε να γράψω τους υπόλοιπους στίχους και την κυκλοφορία («Ο χρόνος μπορεί να σε φέρει πίσω, ο χρόνος μπορεί να λυγίσει τα γόνατά σου»), παρόλο που του είπα ότι ήταν τόσο προσωπικό που έπρεπε να τα γράψει όλα μόνος του. Μου είπε ότι είχε θαυμάσει τη δουλειά που έκανα με τον Steve Winwood και τελικά δεν υπήρχε τίποτα άλλο από το να κάνω ό,τι ζητούσε, παρά την ευαισθησία του θέματος. Αυτό είναι ένα τραγούδι τόσο προσωπικό και τόσο λυπηρό που είναι μοναδικό στην εμπειρία μου να γράφω τραγούδια», θυμάται ο Jennings.
Η επιτυχία του Tears in Heaven
Το Tears In Heaven ήταν ένα δύσκολο τραγούδι για να ηχογραφηθεί και ο Clapton, που τραγούδησε και έπαιζε κιθάρα και ντόμπρο στο κομμάτι, έπρεπε να ηχογραφήσει αρκετές λήψεις για τον παραγωγό Russ Titelman. Κυκλοφόρησε ως single στις 8 Ιανουαρίου 1992, μια εβδομάδα πριν από την κυκλοφορία του soundtrack της ταινίας Rush και πήγε στο Νο. 2 στο Billboard Hot 100. Μέχρι το τέλος εκείνης της χρονιάς είχε πουλήσει περισσότερα από τρία εκατομμύρια αντίτυπα μόνον στις ΗΠΑ.
Η δημοτικότητα του τραγουδιού επισφραγίστηκε όταν δόθηκε μια αξέχαστη εμφάνιση του Clapton, δέκα μήνες μετά τον θάνατο του γιου του, για μια συναυλία των MTV Unplugged. Ο κιθαρίστας, που έπαιζε με γυαλιά μπροστά σε ένα μικρό κοινό στα Bray Studios, στο Berkshire, έβγαλε όλη του τη θλίψη στο τραγούδι καθώς ηχογράφησε την ακουστική εκδοχή του τραγουδιού που σε στοιχειώνει από την πρώτη νότα. Το άλμπουμ του MTV Unplugged που προέκυψε, συνέχισε να πουλάει 26 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως και κέρδισε τρία βραβεία Grammy. Το 2004 το περιοδικό Rolling Stone συμπεριέλαβε το “Tears in heaven” στο νούμερο 362 της λίστας με τα 500 καλύτερα τραγούδια όλων των εποχών.
Το Tears In Heaven παραμένει το πιο προσωπικό τραγούδι στο ρεπερτόριο του Clapton – και εκείνο που έχει ακόμα τη δύναμη να συγκινεί. Σε μια συνέντευξη με την τηλεοπτική παρουσιάστρια του ABC, Daphne Barak, ο Clapton εξομολογήθηκε τι σήμαινε το τραγούδι για αυτόν, προσθέτοντας: «Σχεδόν υποσυνείδητα χρησιμοποίησα τη μουσική για τον εαυτό μου ως θεραπευτικό παράγοντα, και ιδού, λειτούργησε… Έχω λάβει πολλές δόσεις ευτυχίας και θεραπείας από τη μουσική».
Στην αυτοβιογραφία του με τίτλο «Clapton: The Autobiography» το 2007, ο Clapton αναφέρθηκε στο τραγούδι αυτό και αποκάλυψε: «Αυτό το τραγούδι δεν γράφτηκε για το κοινό. Το έκανα μόνο και μόνο για να μην τρελαθώ. Το έπαιζα συνέχεια ξανά και ξανά κάνοντας βελτιώσεις, ώσπου έγινε κομμάτι της ύπαρξης μου». Από τότε ο Eric Clapton δεν το περιλαμβάνει στις live εμφανίσεις του γιατί για όλους εμάς μπορεί να είναι μια διαχρονική μπαλάντα, όμως για τον ίδιο είναι ο θρήνος του πατέρα για το γιο του.
«Το να είσαι καλά ντυμένος είναι λίγο σαν να είσαι ερωτευμένος» συνήθιζε να λέει ο σχεδιαστής μόδας Oleg Cassini, o οποίος πρότεινε στη Grace Kelly, να προσθέσει «λίγο σεξ» στο ντύσιμό της. Ο έρωτάς τους ξέφυγε από τη μόδα, πέρασε στο πάθος αλλά «σκόνταψε» στον πρίγκιπα Rainier του Μονακό.
Το περίφημο ξενοδοχείο Bel-Air στο Λος Άντζελες απέκτησε πριν κάποια χρόνια την αλληλογραφία μεταξύ της Grace Kelly και του τότε φίλου της σχεδιαστή μόδας Oleg Cassini, η οποία γράφτηκε το 1954, ενώ η σταρ διέμενε εκεί κατά τη διάρκεια της προώθησης της ταινίας The Country Girl, για την οποία αργότερα θα κέρδιζε το Όσκαρ. Διανυκτέρευσε στο ίδιο ξενοδοχείο μετά την τελετή προβολής σε μια σουίτα που έκτοτε πήρε το όνομά της.
Σε ένα γράμμα προς στον «αγαπημένο» της, σχολιάζει: «Πόσο υπέροχο ήταν να γυρίσω σπίτι και να βρω τα λουλούδια σου. Βλέπουμε τον Charles Boyer στην τηλεόραση, και όσο κι αν τον αγαπώ, μόνο εσένα μπορώ να σκέφτομαι».
Αργότερα λέει στον Cassini ότι τον σκέφτεται «συνεχώς». «Τα λίγα λεπτά που μιλάμε κάθε βράδυ είναι τόσο υπέροχα για μένα, ωστόσο λυπάμαι που ακούγομαι σαν ηλίθια... Σε αγαπώ».
Ενώ το ζευγάρι έβγαινε μαζί το 1954, η Grace έγραψε αρκετές επιστολές στον Oleg, συμπεριλαμβανομένων των τεσσάρων που έγραψε από το ξενοδοχείο Bel-Air.
"Δεν ενδιαφέρομαι για κανέναν άλλο»
Σε μια άλλη επιστολή, ο Cassini ζηλεύει τη φιλία της Kelly με τον ηθοποιό και τραγουδιστή Bing Crosby. «Με έχεις αναστατώσει τόσο πολύ που θα μπορούσα να πεθάνω» γράφει δραματικά. «Απλά δεν καταλαβαίνω τη στάση σου».
Η Grace συγκρίνει τη συμπεριφορά του με τη συμπεριφορά ενός «σχολιαρόπαιδου», διευκρινίζοντας ότι επρόκειτο για ένα δείπνο με φίλους και «δεν υπήρχε κάτι για να ζηλεύει κανείς».
«Δεν ενδιαφέρομαι για κανέναν άλλον εκτός από εσένα, αλλά δεν θα έπρεπε να χρειάζεται να το εξηγήσω» συνεχίζει η Grace προσθέτοντας ότι έχει λίγους φίλους στο Χόλιγουντ, οπότε δεν θα ήθελε να τερματίσει τη φιλία της με τον Crosby.
Η Kelly παραδέχεται επίσης ότι ο ηθοποιός ήταν όντως ερωτευμένος μαζί της «αλλά, ωστόσο, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι για τους οποίους ο Bing νιώθει έτσι». Η Kelly συνεχίζει λέγοντας ότι το στούντιο την κρατά «απασχολημένη μακριά του» και ότι της λείπει «τρομερά» ο Cassini.
Σε μια άλλη επιστολή, ο Cassini ζηλεύει τη φιλία της Kelly με τον ηθοποιό και τραγουδιστή Bing Crosby. «Με έχεις αναστατώσει τόσο πολύ που θα μπορούσα να πεθάνω».
Oleg Cassini / Wikimedia Commons
Ο Oleg, ο οποίος γεννήθηκε σε μια αριστοκρατική ρωσική οικογένεια με ιταλική καταγωγή από τη μητέρα του, πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες ως νεαρός αφού ξεκίνησε ως σχεδιαστής στη Ρώμη και γρήγορα άρχισε να δουλεύει με την Paramount Pictures. Ο Cassini εδραίωσε τη φήμη του σχεδιάζοντας για ταινίες.
Ο Cassini που έντυσε και τη Jackie Kennedy ήταν υπεύθυνος για την κομψή εμφάνιση της Kelly, αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό για να κερδίσει την οικογένειά της. Παρά τον αρραβώνα τους, η ηθοποιός αναγκάστηκε να «ακυρώσει τον έρωτά τους» για να παντρευτεί to 1956 τον πρίγκιπα Rainier του Μονακό, μετά από επιθυμία των γονιών της.
Η Kelly δήλωσε αργότερα ότι μετάνιωσε για την απόφασή της. «Αντιλαμβάνεστε ότι αν η μητέρα μου δεν ήταν τόσο δύσκολη με τον Oleg Cassini, πιθανόν να τον είχα παντρευτεί;» λέγεται να είπε.
«Πόσους υπέροχους ρόλους θα μπορούσα να είχα παίξει μέχρι τώρα; Πώς θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί η ζωή μου; Αυτή η μία απόφαση να παντρευτώ τον πρίγκιπα Rainier άλλαξε ολόκληρο το μέλλον μου.
Για τον Cassini, ήταν απλό: «Ήμασταν ερωτευμένοι. Ήμασταν αρραβωνιασμένοι κι ετοιμαζόμασταν να παντρευτούμε. Αυτή είναι η αλήθεια. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο».
Ο πατέρας της, John Brendan Kelly, ο οποίος ήταν συντηρητικός και ρατσιστής, θεωρούσε ότι ο Cassini ήταν «πολύ ξένος».
«Το να είσαι καλά ντυμένος είναι λίγο σαν να είσαι ερωτευμένος»
Τα σχέδια του Oleg Cassini για την τότε Πρώτη Κυρία, γνωστά εν συντομία ως «The Jackie Look», αναγνωρίζονται ως η «μεγαλύτερη επιρροή της μόδας στην ιστορία» από την ενδυματολόγο κινηματογραφικών ταινιών, Edith Head.
Τα καινοτόμα σχέδια του Cassini, όπως η γραμμή Α, το Sheath Dress και το Empire Strapless, εξακολουθούν να ασκούν επιρροή και να κυριαρχούν και σήμερα. Τα πάθη του, όπως ο αθλητισμός και η κουλτούρα των πρώτων κατοίκων της Αμερικής, τροφοδοτούσαν το έργο του με φρεσκάδα και φαντασία, δημιουργώντας καινοτόμες εμφανίσεις που φιλτράρονταν από το πολύ προσωπικό του συναίσθημα ότι: «Το να είσαι καλά ντυμένος είναι λίγο σαν να είσαι ερωτευμένος».
Τα σχέδια του Oleg Cassini για την τότε Πρώτη Κυρία, γνωστά εν συντομία ως «The Jackie Look», αναγνωρίζονται ως η «μεγαλύτερη επιρροή της μόδας στην ιστορία».
Ντυμένη «σαν δασκάλα»
Η Grace Kelly ήταν με τον Γάλλο ηθοποιό Jean-Pierre Aumont, προσπαθώντας να ξεπεράσει τον χωρισμό από τον Ουαλό ηθοποιό και σκηνοθέτη Ray Milland (η Grace συνειδητοποίησε ότι ο Ray δεν είχε ξεπεράσει εντελώς τη γυναίκα του και ότι ήταν λάθος να είναι εκείνη η αιτία του διαζυγίου του), όταν γνώρισε τον Oleg Cassini.
Ο Cassini είχε δει πρόσφατα την Grace Kelly στην ταινία Mogambo και ήταν ήδη ερωτευμένος όταν την εντόπισε σε ένα εστιατόριο στη Νέα Υόρκη. Εκείνη ήταν με τον Aumont, τον οποίο ο Oleg Cassini γνώριζε ήδη (στο παρελθόν είχαν ανταγωνιστεί για τον έρωτα της Gene Tierney).
Σύμφωνα με τον Oleg, όταν συναντήθηκαν, η Grace ήταν ντυμένη «σαν δασκάλα». Εκείνος την ενθάρρυνε να «βάλει λίγο σεξ στα ρούχα της».
Ο Cassini, που ήταν μέγας γόης της εποχής, έβαλε στόχο να κερδίσει την καρδιά της Grace και το έκανε με τον κλασικό τρόπο που γνώριζε. «Θα ήταν η μεγαλύτερη, πιο συναρπαστική εκστρατεία της ζωής μου» σημείωσε αργότερα.
«Ανησυχητικά πλατωνική»
Ο θρύλος λέει ότι αρχικά ο Cassini έστελνε επί δέκα ημέρες μια δωδεκάδα κόκκινων τριαντάφυλλων στο σπίτι της Grace, χωρίς υπογραφή στην κάρτα -με μία μόνο φράση: «από τον φιλικό ανθοπώλη». Τη δέκατη ημέρα της τηλεφώνησε λέγοντάς της ότι ήταν ο «φιλικός ανθοπώλης».
Την έκανε να γελάσει και να δεχθεί την πρότασή του για ένα ραντεβού, στο οποίο πήγε με τη μεγαλύτερη αδελφή της, Peggy.
Η Grace είπε στον Oleg ότι ήταν ερωτευμένη με τον Ray Milland. Ο γεμάτος αυτοπεποίθηση Oleg της είπε ότι αυτό δεν ήταν πρόβλημα και ότι θα αρραβωνιαζόταν μαζί του μέσα σε ένα χρόνο. Η Grace έφυγε για το Λος Άντζελες την επόμενη μέρα, αλλά ο Cassini φρόντισε να τον απαθανατίσουν οι κουτσομπολίστικες στήλες παρέα με καλλονές όπως η Pier Angeli και η Anita Ekberg.
Τελικά Grace και Oleg συναντήθηκαν ξανά στη γαλλική Ριβιέρα όπου πέρασαν ένα βράδυ μαζί σε μια κατάσταση που ο σχεδιαστής θα περιγράψει ως «ανησυχητικά πλατωνική», ανοίγοντας την καρδιά του στην ηθοποιό και εστιάζοντας στην ουσία των επιθυμιών του.
Το μεγαλύτερο εμπόδιο του Oleg Cassini για την ισόβια ευτυχία με την Grace Kelly ήταν το ζωηρό παρελθόν του (είχε παντρευτεί και είχε συνδεθεί με πολλές όμορφες γυναίκες)
Για το «μπράβο» του πατέρα της
Το μεγαλύτερο εμπόδιο του Oleg Cassini για την ισόβια ευτυχία με την Grace Kelly ήταν το ζωηρό παρελθόν του (είχε παντρευτεί και είχε συνδεθεί με πολλές όμορφες γυναίκες), γεγονός που δημιούργησε πρόβλημα στη μητέρα της Grace, τη Margaret Katherine Maje, η οποία θεωρούσε τον Oleg «ρίσκο για έναν σύζυγο».
Ο πατέρας της, John Brendan Kelly, ο οποίος ήταν συντηρητικός και ρατσιστής, θεωρούσε ότι ο Cassini ήταν «πολύ ξένος».
Η Grace πείστηκε να μην παντρευτεί τον σχεδιαστή. «Αντιλαμβάνεστε ότι αν οι γονείς μου δεν ήταν τόσο αρνητικοί με τον Oleg Cassini, πιθανότατα θα τον είχα παντρευτεί;» απαντάει με ερώτηση κάποια χρόνια αργότερα σε μια τηλεοπτική συνέντευξη.
Ο γάμος της με τη βασιλική οικογένεια του Μονακό το 1956 ήταν μια προφανής προσπάθεια να κερδίσει την αποδοχή του πατέρα της, ο οποίος δεν είχε συγχαρεί την ίδια για κανένα από τα προηγούμενα επιτεύγματά της, συμπεριλαμβανομένου του Όσκαρ που της απονεμήθηκε για την ταινία του 1955, Τhe Country Girl(Η Χωριατοπούλα).
«Όσοι με αγαπούν, με ακολουθούν»
Μόλις παντρεύτηκε, η Grace συνειδητοποίησε ότι δεν υπήρχε τρόπος να συνεχίσει την καριέρα στο Χόλιγουντ που τόσο αγαπούσε και άρχισε να μετανιώνει που δεν επέλεξε έναν γάμο που θα της επέτρεπε να εργαστεί.
Ο Oleg, ο οποίος δεν ξαναπαντρεύτηκε ποτέ έκτοτε, άφηνε τη λύπη να χρωματίσει τη φωνή του όταν μιλούσε για το πως θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί τα πράγματα, δίνοντας τη δική του αφήγηση για το love story τους: «Ερωτεύτηκα τη Grace όταν την είδα στο Mogambo. Όταν χώρισε με τον Milland, μου έστειλε μια καρτ ποστάλ ζητώντας μου να πάω στη νότια Γαλλία, ενώ γύριζε την ταινία To Catch a Thief (Το Κυνήγι του κλέφτη). 'Όσοι με αγαπούν με ακολουθούν', έγραψε.
»Λοιπόν, άφησα τις συλλογές των φορεμάτων μου να πάνε κατά διαόλου και πέταξα για τις Κάννες. Ήταν ζεστή και αστεία και στοργική, αλλά και πολύ πειθαρχημένη στη δουλειά της. Δεν έμενε ποτέ έξω μετά τις 11 μ.μ. Μέχρι τώρα η σχέση μας ήταν πλατωνική, αλλά περνούσαμε τόσο υπέροχα που όταν με ρώτησε ποιες ήταν οι προθέσεις μου, της είπα χωρίς δεύτερη σκέψη ότι ήθελα να την παντρευτώ. Αρραβωνιαστήκαμε κρυφά».
Η κρεβατοκάμαρα των γονιών της Grace
«Αργότερα είδα τους... καρχαρίες στο νερό» συνέχισε ο Oleg.
«Ήταν το 1955, και το Paris Match "σύστησε" τη Grace στον πρίγκιπα Rainier ως διαφημιστικό κόλπο για ένα άρθρο του περιοδικού. Δεν το σκέφτηκα καθόλου, τότε. Είπε ότι ο Rainier ήταν ωραίος, αλλά αυτό ήταν όλο….
»Επιστρέψαμε στη Νέα Υόρκη και η Grace είχε γίνει σούπερ σταρ. Κανένας από τους γονείς της δεν με συμπαθούσε. Το Σαββατοκύριακο που πέρασα στο εξοχικό τους, στο Ocean City, ήταν το χειρότερο της ζωής μου. Είχα το δικό μου δωμάτιο, αλλά έπρεπε να περάσω μέσα από την κρεβατοκάμαρα των γονιών της για να πάω εκεί.
»Συνέχισε, ωστόσο, να με βλέπει παρά τις αντιδράσεις της οικογένειάς της, προτείνοντας μάλιστα να παντρευτούμε αμέσως. Μου είπε να βρω έναν ιερέα και να προχωρήσουμε. Συμφώνησα, αλλά μετά αρρώστησε και κατέρρευσε. Μόλις ανάρρωσε, είχε αλλάξει γνώμη. Οι γονείς της την είχαν μεταπείσει. Δεν την ξαναείδα μέχρι που μου τηλεφώνησε για να μου πει ότι αρραβωνιάστηκε τον πρίγκιπα Rainier».
*Κεντρική φωτογραφία: H Grace Kelly στην πρεμιέρα της ταινίας Rear Window με τον fashion designer Oleg Cassini το 1954/ (Silver Screen Collection/Getty Images)
Σε κάθε περίπτωση οι Κινέζοι κατασκευαστές αυτοκινήτων έχουν αποκτήσει φήμη, που μεταδίδεται με μεγάλες «ταχύτητες» στο διστακτικό αγοραστικό κοινό στην Ευρώπη.
Τα Κινέζικα αυτοκίνητα έχουν εισβάλει στην αγορά αυτοκινήτου, ενθουσιάζοντας το νέο τους κοινό με τις προτάσεις που αλλάζουν το προφίλ των επιλογών. Ξεχωρίζουν οι αμιγώς ηλεκτρικές προτάσεις χάρη στις μεγάλες μπαταρίες που παρέχουν δυναμικές αυτονομίες αλλά και τα Plug in υβριδικά που κερδίζουν το στοίχημα των πωλήσεων.
Στην Ευρώπη, τα νέα Κινέζικα μοντέλα δίνουν τα …ρέστα τους, με συγκεκριμένες φίρμες να έχουν εδραιωθεί στην συνείδηση του κοινού, αν και ακόμη είναι νωρίς να δημιουργήσουν «στερεότυπες» σχέσεις με τους αγοραστές, όντας η πρώτη γενιά που επενδύει στην επέλαση από την Απω Ανατολή .
Σε κάθε περίπτωση οι Κινέζοι κατασκευαστές αυτοκινήτων έχουν αποκτήσει φήμη, που μεταδίδεται με μεγάλες «ταχύτητες» στο διστακτικό αγοραστικό κοινό στην Ευρώπη.
Είναι σημαντικό ότι σε αυτό το πεδίο φίρμες όπως οι BYD, MG και Leapmotor έχουν διεισδύσει σε μια αγορά που κυριαρχείται για πάνω από έναν αιώνα από «ντόπιες» ευρωπαϊκές φίρμες, που πίστευαν ότι έχουν κληρονομικό χάρισμα, το οποίο δεν θα κλονιζόταν ποτέ. Και όμως έρευνες φανερώνουν ότι οι Κινέζοι δεν πάνε στα τυφλά! Εξίσου σημαντικό ότι τα μοντέλα από την Κίνα αρχίζουν να διώχνουν από πάνω τους την «ρετσινιά» της κακής ποιότητας, που αντικαθίσταται ταχύτατα με μοντέλα εξαιρετικής κατασκευής, τεχνολογικής υπεροχής και άρτιας ηλεκτρικής απόδοσης. Σε αυτό το πλαίσιο φίρμες όπως η Geely ή και Zeekr στοχεύουν να προσπεράσουν σε λίγα χρόνια μεγάλα brand, όπως την Stellantis!
Σε κάθε περίπτωση το καλό κλίμα για τα Κινέζικα αυτοκίνητα έρχεται από τους νέους. Σύμφωνα με έρευνα της Cox Automotive , το 69% των ερωτηθέντων της Γενιάς Ζ θα αγόραζε ευχαρίστως ένα κινεζικό αυτοκίνητο , ενώ μόνο το 39% των ερωτηθέντων δήλωσαν αρνητικοί στην αγορά ενός ηλεκτρικού μοντέλου.
Πάντως, η ίδια έρευνα δείχνει ότι υπάρχει ακόμη στο ευρύ κοινό σημαντική έλλειψη πραγματικής γνώσης για τα συγκεκριμένα αυτοκίνητα αλλά και τις μάρκες ( την ιστορία τους, τις παροχές τους και τη γκάμα τους). Ένα 35% των ερωτηθέντες δήλωσαν ότι ήταν εξοικειωμένοι με την BYD, αλλά ο μέσος όρος για όλες τις μάρκες είναι περίπου 17% . Παρόλο που δραστηριοποιούνται πολλές κατασκευαστές από την Κίνα, σήμερα, ελάχιστοι αναπτύσσονται με ιλιγγιώδη ρυθμό και λαμβάνουν σημαντική δημοσιότητα στην Ευρώπη. Αλλά και στην Ελλάδα οι αγοραστές δηλώνουν ενθουσιασμένοι με τις νέες προτάσεις αν και πριν την τελική επιλογή τα συγκρίνουν με τα ευρωπαϊκά μοντέλα.
Είναι χαρακτηριστικό ότι το 2025, το μερίδιο αγοράς των κινεζικών εταιρειών αυτοκινήτου στην Ευρώπη έπιασε το εντυπωσιακό ποσοστό του 6%. Σε αριθμούς αυτό μεταφράζεται σε 800.000 μονάδες! Αυτό δείχνει ότι οι Ευρωπαίοι οδηγοί βλέπουν με θετικό μάτι τις νέες επιλογές, αναζητώντας κυρίως ηλεκτρικά και υβριδικά μοντέλα.
Ενδεικτικό της ανόδου των Κινέζων είναι το γεγονός ότι η BYD μετά από μια δεκαετία καταφερε να προσπεράσει σε πωλήσεις την Tesla! Οι πωλήσεις της BYD αυξάνονται ραγδαία στην Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική, ενώ ο Καναδάς ενδέχεται να είναι ο επόμενος σταθμός της.
Aλλά και ο Όμιλος της Geely σημείωσε το πρώτο δίμηνο του 2026 άνοδο 14% σε σχέση το 2025 , με τα οχήματα νέας ενέργειας να αποτελούν πλέον την πλειοψηφία των συνολικών πωλήσεων του ομίλου.
