Το διάγγελμα του πρωθυπουργού απέδειξε ότι εξακολουθεί να προσποιείται ότι δεν καταλαβαίνει τι ακριβώς συμβαίνει στη χώρα τις τελευταίες μέρες. Μνημείο προκλητικότητας ο πολιτικός προϊστάμενος δεκάδων κατηγορουμένων να πλασάρεται ως αναμορφωτής της χώρας

Όπως έχει αποδειχθεί διαχρονικά, η φράση «αγάπη μου, δεν είναι αυτό που νομίζεις», πάντα σημαίνει το ακριβώς αντίθετο: ότι δηλαδή «είναι ακριβώς αυτό που νομίζεις», είτε πρόκειται για ερωτική απιστία, είτε για κυβερνητικό σκάνδαλο. Μάλιστα, πολύ συχνά σημαίνει «είναι ακριβώς αυτό που νομίζεις και κάποια πράγματα ακόμη που θα τα μάθεις στη διαδρομή».

Στο διάγγελμα ο πρωθυπουργός προσπάθησε για άλλη μια φορά να αλλοιώσει την πραγματικότητα, που τον εκθέτει πλέον ανεπανόρθωτα, κραυγάζοντας «ο βασιλιάς είναι γυμνός». Τον ακούσαμε, σαν μόλις να ανέλαβε και όχι να έχει μεσολαβήσει η επταετία Μητσοτάκη, να μιλάει για άλλη μια φορά για το πώς θεωρεί καθήκον του να ηγηθεί μιας μεγάλης μεταρρύθμισης της χώρας, ώστε να γίνουμε επιτέλους Ευρώπη και να μην έχουμε ρουσφέτια, σκάνδαλα, και άλλες «διαχρονικές παθογένειες».

Όλα αυτά από κάποιον που κυβερνά από το 2019 και που όχι μόνο δεν αντιμετώπισε τις παθογένειες, αλλά αυτές ανέβηκαν και επίπεδο εάν κρίνουμε από τον όγκο και τα χαρακτηριστικά των κυβερνητικών σκανδάλων που τώρα είναι ανοιχτά, χαίνουσες πληγές στο σώμα του Κράτους Δικαίου.

Δηλαδή, αυτός που εδώ και επτά χρόνια δεν κατάφερε να κάνει τη χώρα, τουλάχιστον ως προς τη λειτουργία των θεσμών, καλύτερη και σε αρκετές περιπτώσεις την αφήνει χειρότερη, θεωρεί δικαιωματικά και πάλι ότι μπορεί να την αναμορφώσει και να επαναφέρει τη θεσμική κανονικότητα και την εμπιστοσύνη στο κράτος δικαίου.

Ο άνθρωπος, όμως, που ακόμη και τώρα χρησιμοποιεί σε αυτό το διάγγελμα τη φράση «οι διωκτικές αρχές και πάλι αυτής της κυβέρνησης», -παραβλέποντας ότι οι διωκτικές αρχές, δεν είναι ούτε τσιφλίκι, ούτε ιδιωτικός διωκτικός στρατός της εκάστοτε κυβέρνησης, και το ίδιο ισχύει για κάθε μηχανισμό του κράτους- δεν μπορεί να εγγυηθεί καμία αναμόρφωση.

Και στην πραγματικότητα το μήνυμα που ήθελε να στείλει ο πρωθυπουργός, δηλαδή ο «στρατολόγος» και ο πολιτικός προϊστάμενος των κατηγορουμένων δεν ήταν ότι θα σταματήσουν τα σκάνδαλα. Το μήνυμα ήταν ότι το κράτος του ανήκει, ανήκει σε αυτόν και σε ανθρώπους σαν κι αυτόν: ανθρώπους από μεγάλα πολιτικά τζάκια, εθισμένους στο να θεωρούν το κράτος εφαλτήριο της φιλοδοξίας και εργαλείο για την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων. Ανθρώπους που γεννήθηκαν μέσα σε πελατειακά δίκτυα χτισμένα δεκαετίες και που εργάζονται σκληρά για να τα παγιώσουν και να τα διευρύνουν. Ανθρώπους που συνεχίζουν το νήμα από τους κοτζαμπάσηδες, στους Μαυρογιαλούρους, στις σημερινές πολιτικές δυναστείες.

Και προς επίρρωση της αντίληψης «το κράτος είμαι εγώ» λειτουργούν και οι προτάσεις που έκανε. Πάρτε για παράδειγμα την πρόταση για ασυμβίβαστο ανάμεσα στη θέση του βουλευτή και του υπουργού, με υπογραμμισμένη και την επισήμανση ότι το υπουργικό Συμβούλιο το ορίζει ο πρωθυπουργός. Η πρόταση αυτή δεν διατυπώνεται με τον τρόπο που ισχύει σε άλλες χώρες, δηλαδή ότι όταν διορίζεσαι υπουργός παραιτείσαι από τη βουλευτική έδρα. Όχι, εδώ θα έχουμε το πρωτοφανές φαινόμενο των ρεπατζήδων επιλαχόντων βουλευτών που όταν αναλαμβάνει κάποιος υπουργός θα παίρνουν τη βουλευτική έδρα για όσο διάστημα είναι υπουργός και μετά αυτός, στην τελική ευθεία για τις εκλογές, θα επιστρέφει στην εκλογική περιφέρεια να εξαργυρώσει τα ρουσφέτια που έκανε όσο ήταν υπουργός και να υποσχεθεί τα ρουσφέτια της επόμενης θητείας. Δηλαδή, εδώ ξαναγράφεται η ίδια η έννοια της εκλογής βουλευτή και κατ’ επέκταση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας!

Όμως, ας μην γελιόμαστε. Η καταπολέμηση της διαφθοράς ποτέ δεν είναι υπόθεση απλώς και μόνο θεσμικού πλαισίου. Είναι θέμα πολιτικής κουλτούρας. Και αυτό δεν έχει να κάνει με μεγαλοστομίες του τύπου «να γίνουμε Ευρώπη». Είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το εάν κάποιος βλέπει την πολιτική ως λειτούργημα ή ως καριέρα ή ακόμη χειρότερα επενδυτική ευκαιρία.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατεξοχήν επένδυσε σε μια κατηγορία πολιτικών στελεχών που θεωρούσαν ότι από την πολιτική δεν γίνεται να φύγει κάποιος φτωχότερος και που θεωρούσαν ότι η εξουσία ανήκει δικαιωματικά σε αυτούς και όχι στους «κακομούτσουνους» της Αριστεράς. Μια γενιά στελεχών που θεωρούσαν ότι η συναλλαγή είναι διευκόλυνση της επιχειρηματικότητας και η «εξυπηρέτηση» το μέσο που αγιάζει ο σκοπός να μείνει η εξουσία στην παράταξη και όχι στους… Μαδούρους. Μια παράταξη που με τον μανδύα του σωτήρα της χώρας από την καταστροφή που υποτίθεται ότι έφερναν -και θα φέρουν- οι «άλλοι», θεωρεί ότι βρίσκεται στο απυρόβλητο, ότι της αναγνωρίζεται το αλάθητο του πάπα και μπορεί να κάνει τα πάντα.

Αυτή την πολιτική κουλτούρα έφερε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αυτή την πρακτική της προσπάθειας πλήρους εργαλειοποίησης του κράτους ονόμασε «επιτελικό κράτος», αυτή τη λογική δοκίμασε σε όλα τα επίπεδα: από τις υποκλοπές ως μέσο ελέγχου του κράτους έως τις πλασματικές επιδοτήσεις ως προεκλογική τακτική, το νήμα είναι κοινό και φέρει την υπογραφή, φαρδιά πλατιά, του ίδιου του πρωθυπουργού, του Κυριάκου Μητσοτάκη. Και γι’ αυτό είναι αυτός που φέρει την ευθύνη. Και όποιος φέρει την ευθύνη για ένα πρόβλημα, είναι τμήμα του προβλήματος -αν όχι η πηγή του-, δεν μπορεί να φέρει ούτε τη λύση, ούτε να δώσει διέξοδο.

Να το πούμε απλά: σταθερή παθογένεια του πολιτικού συστήματος τα τελευταία χρόνια είναι τελικά ο ίδιος ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του. Η έξοδος από την παθογένεια περνά από την πολιτική αλλαγή. Διαφορετικά θα ζούμε μέσα στο σημερινό αδιέξοδο.

Πηγή: in

Η εισαγγελία Πρωτοδικών μελέτησε την πολυσέλιδη απόφαση του δικαστηρίου που κατέληγε στην αναγκαιότητα της διενέργειας τεσσάρων διαφορετικών ερευνών για να μην μείνει καμιά σκιά στη σοβαρή αυτή υπόθεση που ακουμπά τη λειτουργία του κράτους δικαίου

Σε δύο «κομμάτια» σπάει η δικογραφία για τις τηλεφωνικές υποκλοπές με την βασικότερη έρευνα για το αδίκημα της κατασκοπείας να οδηγείται ξανά στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου, που είχε διενεργήσει και το πρώτο μέρος της προκαταρκτικής εξέτασης, πριν από την έκδοση της ιστορικής απόφασης του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου της Αθήνας.

Η εισαγγελία Πρωτοδικών μελέτησε την πολυσέλιδη απόφαση του δικαστηρίου, που κατέληγε στην αναγκαιότητα της διενέργειας τεσσάρων διαφορετικών ερευνών, για να μην μείνει καμία σκιά στη σοβαρή αυτή υπόθεση που ακουμπά τη λειτουργία του κράτους δικαίου.

Όπως είναι γνωστό, το Μονομελές Πλημμελειοδικείο της Αθήνας (πρόεδρος Νίκος Ασκιανάκης και εισαγγελέας Δημήτρης Παυλίδης), μετά από ενδελεχή αποδεικτική διαδικασία, κατέληξε στην απόφαση ότι πρέπει η δικαιοσύνη να ελέγξει και άλλες πτυχές της υπόθεσης των υποκλοπών που μέχρι σήμερα δεν είχαν ερευνηθεί, βάζοντας στο στόχαστρο όχι μόνο τους τέσσερις κατηγορουμένους που καταδικάστηκαν σε πολυετείς ποινές φυλάκισης, αλλά και πρόσωπα που είχαν μείνει εκτός ποινικού κάδρου.

Η κορωνίδα των ερευνών που διέταξε το πρωτοβάθμιο δικαστήριο αφορά στο αδίκημα της κατασκοπείας. Ο τρόπος λειτουργίας του κατασκοπευτικού λογισμικού Predator, η δυνατότητα απομακρυσμένης πρόσβασης στα αρχεία καταγραφής και η έκταση των δεδομένων που μπορεί να αποσπαστούν, σε συνδυασμό με τις ιδιότητες των θυμάτων, που κατείχαν νευραλγικές θέσεις με πρόσβαση σε ευαίσθητες ή απόρρητες πληροφορίες, είχαν ως αποτέλεσμα η «πυξίδα» του δικαστηρίου να στραφεί για πρώτη φορά προς αυτή την κατεύθυνση.

Αξίζει να σημειωθεί ότι κρατικοί αξιωματούχοι, στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων και άλλα υψηλά ιστάμενα πρόσωπα που ήταν στόχοι του Predator δεν κλήθηκαν να καταθέσουν μέχρι τώρα, γι’ αυτό και με ενδιαφέρον αναμένεται η απόφαση της δικαιοσύνης σε ανώτατο κλιμάκιο για την κλήτευση των συγκεκριμένων μαρτύρων, προκειμένου να απαντήσουν στο κομβικό ερώτημα αν πάτησαν ή όχι τον «σύνδεσμο» με το μολυσμένο μήνυμα.

Και ενώ τις επόμενες ημέρες αναμένεται να οριστεί ο ανώτατος εισαγγελικός λειτουργός που θα αναλάβει την υπόθεση αυτή, σύμφωνα με όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας, πολλοί από τους στόχους του Predator, που μέχρι τώρα δεν είχαν προσφύγει στη δικαιοσύνη, ετοιμάζονται να καταθέσουν μηνύσεις παραθέτοντας συγκεκριμένα περιστατικά για το ερευνώμενο αδίκημα της κατασκοπείας.

Εξίσου σημαντική είναι και η δεύτερη πτυχή της έρευνας που διέταξε το δικαστήριο για σημαίνοντα στελέχη των εξεταζόμενων εταιρειών, τα οποία, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται, «δεν αποτελούσαν απλά εκτελεστικά όργανα των κατηγορουμένων, αλλά είχαν εξίσου πλήρη εικόνα καθώς και αποφασιστικές αρμοδιότητες επί των επιχειρήσεων».

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι όλα τα πρόσωπα που αφορά η πτυχή της συγκεκριμένης έρευνας θα ελεγχθούν και αν τελικά παραπεμφθούν στο εδώλιο θα δικαστούν για τα ίδια αδικήματα για τα οποία έχουν καταδικαστεί οι εργοδότες τους. Η έρευνα για τα πρόσωπα αυτά μάλιστα θα πρέπει να ολοκληρωθεί το συντομότερο δυνατό για να αποφευχθεί ο κίνδυνος της παραγραφής.

«Η απόφαση της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών να διαβιβάσει στον Άρειο Πάγο και να μην επεξεργαστεί το κομμάτι που αφορά τις πλημμεληματικές πράξεις 9 συνεργών των ήδη πρωτοδίκως καταδικασθέντων είναι υψηλού ρίσκου, καθώς βρισκόμαστε ήδη σε καθεστώς παραγραφής. Σε κάθε περίπτωση, το κύρος της Δικαιοσύνης οφείλει να προστατευτεί. Θα είναι απαράδεκτο να μην λογοδοτήσουν κάποιοι για σοβαρότατες πράξεις λόγω καθυστέρησης των Εισαγγελικών Αρχών», επισημαίνει σε δήλωση του ο δικηγόρος Ζαχαρίας Κεσσές.

Παράλληλα με τις έρευνες που, αν δεν κριθεί διαφορετικά, θα μείνουν στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου, η εισαγγελία Πρωτοδικών θα διερευνήσει και το κομμάτι της ψευδορκίας για όσα ο τότε εμφανιζόμενος ως νόμιμος εκπρόσωπος της εταιρείας Krikel, Σταμάτης Τρίμπαλης, είχε καταθέσει στη Βουλή που ερευνούσε το σκάνδαλο των υποκλοπών.

Ο ίδιος, καταθέτοντας στο δικαστήριο, είχε αποκαλύψει ότι ήταν «αχυράνθρωπος» και ότι ενεργούσε για λογαριασμό του επιχειρηματία Γιάννη Λαβράνου, ο οποίος επίσης πρωτοδίκως καταδικάστηκε και, με βάση την απόφαση, ζητείται να ελεγχθεί για ηθική αυτουργία στην ψευδορκία.

Επιπλέον, ο εισαγγελέας Πρωτοδικών θα αναζητήσει και την ενδεχόμενη ψευδορκία, με αφορμή όσα είπε στο δικαστήριο ο κάτοχος της προπληρωμένης κάρτας, από την οποία εστάλη το μολυσμένο μήνυμα με αποδέκτη τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Νίκο Ανδρουλάκη, υπό το φως και των «κινήσεων» της επίμαχης κάρτας που ζήτησε το δικαστήριο, καθώς και της αποκάλυψης της ταυτότητας του υπαλλήλου σε κατάστημα κινητής τηλεφωνίας και της σχέσης του με την ΕΥΠ.

Σε μια κατάμεστη αίθουσα πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση με τίτλο «Από τη Γάζα στο Ιράν: Δυτική προπαγάνδα και παγκόσμιες πρωτοβουλίες αντίστασης», που διοργάνωσαν το BDS Greece και το Journalists’ Network for Palestine – Greece (JNFP), φέρνοντας στο επίκεντρο τον ρόλο των μέσων ενημέρωσης, τις γεωπολιτικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και τις αντιδράσεις των κοινωνιών.

Από την έναρξη της εκδήλωσης, οι διοργανωτές υπογράμμισαν τη σημασία της δημόσιας έκφρασης και της συλλογικής παρουσίας, ενώ η Λαμπρινή Θωμά που συντόνισε τη συζήτηση σημειώσε χαρακτηριστικά ότι «οι αίθουσες γεμίζουν γιατί υπάρχει ανάγκη να εκφραστούμε και να είμαστε παρόντες εκεί που πρέπει». Στην εκδήλωση μίλησαν ο Γιώργος Πλειός, ο Νικόλας Κοσματόπουλος, η Μαριέττα Σιμενιάτου και ο Γιώργος Τσιάρας, ενώ παρέμβαση έκανε και ο Άρης Χατζηστεφάνου.

Η συζήτηση άνοιξε με προβολή βίντεο από δημοσιογράφους που βρίσκονται στο Ιράν – μεταξύ αυτών ο Ελληνοκαναδός δημοσιογράφος Δημήτρης Λάσκαρης – οι οποίοι μετέφεραν εικόνες από επιθέσεις κοντά σε πολιτικές και αστικές υποδομές. Στο μήνυμά τους έκαναν λόγο για «επιθέσεις χωρίς εμφανή στρατιωτικό λόγο» και για έναν πόλεμο που πλήττει κυρίως αμάχους: «Οι περισσότεροι στόχοι είναι πολιτικοί και οι περισσότεροι νεκροί είναι άμαχοι. Πρόκειται ουσιαστικά για έναν τρομοκρατικό πόλεμο», είπε χαρακτηριστικά ο Δ. Λάσκαρης. Παράλληλα, περιέγραψαν την έντονη κοινωνική συσπείρωση στο Ιράν, κάνοντας λόγο για «πατριωτικές συγκεντρώσεις και ενότητα απέναντι στην επίθεση».

Ο καθηγητής Γιώργος Πλειός επικεντρώθηκε στον τρόπο με τον οποίο διαμορφώνεται η ενημέρωση για τον πόλεμο, παρουσιάζοντας συγκεκριμένα στοιχεία για την παρουσία δημοσιογράφων στις εμπόλεμες ζώνες. Όπως ανέφερε, στο Ισραήλ βρίσκονται χιλιάδες διαπιστευμένοι δημοσιογράφοι, ενώ στην Τεχεράνη ελάχιστοι δυτικοί ανταποκριτές, γεγονός που δημιουργεί έντονη ανισορροπία στην πληροφόρηση. Παράλληλα, σημείωσε ότι οι δημοσιογράφοι στο Ισραήλ λειτουργούν υπό αυστηρούς περιορισμούς και καθοδήγηση: «Οι δημοσιογράφοι δεν μπορούν να κινηθούν ελεύθερα. Το υλικό και οι επαφές τους ελέγχονται. Η πληροφόρηση είναι εξαρχής χαλκευμένη». Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο καθηγητής στη στρατηγική της «υπερπληροφόρησης» ως εργαλείου προπαγάνδας, σε αντίθεση με τον περιορισμό πληροφορίας που εφαρμόζουν άλλες πλευρές. Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, άσκησε έντονη κριτική στα μέσα ενημέρωσης. «Τα ελληνικά μέσα αποφεύγουν τη δημοσιογραφία του πολέμου και λειτουργούν ως προέκταση δυτικών αφηγημάτων.» Παράλληλα, υπογράμμισε την αντίφαση ανάμεσα στη στάση των ΜΜΕ και της κοινής γνώμης, σημειώνοντας ότι «το 70–75% των Ελλήνων είναι κατά του πολέμου, παρά τη στάση των μέσων».

Ο Νικόλας Κοσματόπουλος, συνδεδεμένος μέσω διαδικτύου από τη Βηρυτό, μετέφερε εικόνα από το πεδίο, περιγράφοντας μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα από αυτή που παρουσιάζεται στη Δύση. Αναφέρθηκε στις συγκεντρώσεις ακαδημαϊκών και πολιτών στον Λίβανο, αλλά και στους πρόσφατους βομβαρδισμούς, τονίζοντας την ανάγκη κοινωνικής αντίδρασης. Ιδιαίτερα αιχμηρός ήταν για τον ρόλο των δυτικών μέσων: «Υπάρχει τεράστιο χάσμα ανάμεσα σε αυτό που ζούμε εδώ και σε αυτό που καταλαβαίνει η Δύση», ενώ έφερε ως παράδειγμα συνέντευξη σε αμερικανικό μέσο που εστίασε αποκλειστικά σε γεωπολιτικά ερωτήματα, αγνοώντας πλήρως τα θύματα και τις κοινωνικές επιπτώσεις.

Η Μαριέτα Σιμεγιάτου παρουσίασε τη δράση του BDS Movement, εξηγώντας ότι πρόκειται για μια διεθνή μη βίαιη καμπάνια πίεσης προς το Ισραήλ. Αναφέρθηκε εκτενώς στην κατάσταση στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, κάνοντας λόγο για τη συστηματική βία και τη γενοκτονία του Ισραήλ στη Γάζα, ενώ τόνισε ότι τα δυτικά ΜΜΕ συμβάλλουν στη συγκάλυψη: «Η γενοκτονία παρουσιάζεται ως πόλεμος και η αντίσταση ως τρομοκρατία». Ως απάντηση, πρότεινε την ενίσχυση του μποϊκοτάζ και της κοινωνικής πίεσης.

Ο δημοσιογράφος Γιώργος Τσιάρας μίλησε από τη σκοπιά της επαγγελματικής εμπειρίας, αναδεικνύοντας τα δομικά προβλήματα της ενημέρωσης. Αναφέρθηκε στη χρήση στερεοτύπων και στον «οριενταλισμό» που επηρεάζει ακόμη και έμπειρους δημοσιογράφους, σημειώνοντας ότι «ακόμη και οι καλύτεροι δημοσιογράφοι λειτουργούν μέσα από φίλτρα που αλλοιώνουν την πραγματικότητα». Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στη διαστρέβλωση της πληροφορίας: «Οι ανταποκριτές πολλές φορές δεν ανταποκρίνονται – μεταφέρουν μια προκαθορισμένη αφήγηση», είπε χαρακτηριστικά, ενώ συνέδεσε τη στάση των μέσων με οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα.

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με κάλεσμα για συμμετοχή και δράση, υπογραμμίζοντας ότι η ενημέρωση και η αντίσταση αποτελούν πλέον αλληλένδετα πεδία.

Παρακολουθείστε ολόκληρη την εκδήλωση εδώ:

Πηγή: infowar

Σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων, το Πεκίνο αρχικά προσπάθησε να ενεργήσει μέσω μεσαζόντων, συμπεριλαμβανομένων των Ισλαμαμπάντ, Άγκυρας και Καΐρου. Στη συνέχεια, Κινέζοι αξιωματούχοι επικοινώνησαν απευθείας με το Ιράν.

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ, 8 Απριλίου. /TASS/. Η Κίνα επικοινώνησε απευθείας με το Ιράν για να πείσει την Τεχεράνη να συμφωνήσει σε προσωρινή εκεχειρία με τις ΗΠΑ, ανέφερε το πρακτορείο ειδήσεων Associated Press (AP).

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, Κινέζοι αξιωματούχοι βρίσκονταν σε επαφή με την ιρανική κυβέρνηση για να διευκολύνουν την εκεχειρία. Το Πεκίνο αρχικά προσπάθησε να ενεργήσει μέσω μεσαζόντων, συμπεριλαμβανομένων του Ισλαμαμπάντ, της Άγκυρας και του Καΐρου.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε ότι η διμερής εκεχειρία μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν θα τεθεί σε ισχύ για δύο εβδομάδες. Η απόφαση «εξαρτάται από τη συμφωνία της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν για το πλήρες, άμεσο και ασφαλές άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ», δήλωσε ο Τραμπ.

Ο πρωθυπουργός του Πακιστάν, Σεχμπάζ Σαρίφ, κάλεσε αμερικανικές και ιρανικές αντιπροσωπείες στην Ισλαμαμπάντ στις 10 Απριλίου για περαιτέρω διαπραγματεύσεις. Ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Τζ. Ντ. Βανς, ο ειδικός απεσταλμένος Στιβ Γουίτκοφ και ο γαμπρός του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, επιχειρηματίας Τζάρεντ Κούσνερ, αναμένεται να συμμετάσχουν στις προγραμματισμένες ειρηνευτικές συνομιλίες με το Ιράν στην Ισλαμαμπάντ του Πακιστάν, ανέφερε το CNN .