Ξεθωριασμένη πινακίδα και τοίχοι που έχουν να φρεσκαριστούν για χρόνια.
«Αυτοψία» στα κλειστά γραφεία του College of Southeastern Europe, του ιδρύματος από όπου φέρεται να πήρε πτυχίο ο Μακάριος Λαζαρίδης, έκανε ο Παύλος Πολάκης. Ο τομεάρχης Διαφάνειας του ΣΥΡΙΖΑ επισκέφθηκε το Γκύζη, όπου βρίσκονται τα κλειστά, και σε μεγάλο βαθμό εγκαταλελειμμένα γραφεία, του εργαστηρίου ελευθέρων σπουδών όπου ο νέος υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Δημοσιογραφία.
Ενδεικτική είναι η ξεθωριασμένη πινακίδα του «Κολεγίου» και τα συνθήματα στους τοίχους που έχουν να φρεσκαριστούν για χρόνια.
Ο Παύλος Πολάκης, με δηκτικό ύφος, επιθεώρησε το «campus», θυμίζοντας ότι ο Μακάριος Λαζαρίδης αξιοποίησε τη βεβαίωση σπουδών που έλαβε από εκεί προκειμένου να διοριστεί μεταξύ 2006 και 2009 επιστημονικός συνεργάτης στο υπουργείο Παιδείας επί Μαριέττας Γιαννάκου.
Χρώσταγαν σε όποιον μιλούσε Ελληνικά
Ο τομεάρχης Διαφάνειας του ΣΥΡΙΖΑ υπογράμμισε ότι οι ιδιοκτήτες του College of Southeastern Europe Κανελλόπουλος και Χατζηνικολάου «το κλείσανε και το σφραγίσανε, γιατί χρώσταγε σε όποιον μιλούσε Ελληνικά, από τον ΕΦΚΑ μέχρι το Ελληνικό Δημόσιο και την Εφορία, κάτι εκατομμύρια ευρώ».
Ο Παύλος Πολάκης πρόσθεσε ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης αντάμειψε και έκανε υπουργό «έναν άνθρωπο που πήρε πτυχίο από αυτήν την κουζίνα», όπως αποκάλεσε ειρωνικά τα γραφεία του College of Southeastern Europe.
Αναλυτικά η ανάρτηση του τομεάρχη Διαφάνειας του ΣΥΡΙΖΑ στο Facebook
«Να το «Πανεπιστήμιο» που πήρε «πτυχίο Πολιτικών Επιστημών και Δημοσιογραφίας» ο Μακάριος Λαζαρίδης!
Όλα τα λεφτά το σήμα του «κολλεγίου» στην ξεφτισμένη τέντα του παραθύρου!
Εδώ σε αυτή τη «φωλιά της Αριστείας» κατέκτησε τους ουρανούς της γνώσης και τον αντάμειψε ο Μητσοτάκης με τη θέση υφυπουργού!
Δείτε το βίντεο το οποίο δεν τελείωσε όπως ήθελα, γιατί πέρναγε κόσμος και μου έλεγε «συνέχισε μαχητικά και μου έκανε το σήμα της Νίκης!
Περισσότερα από 70 έργα, δάνεια από μεγάλα μουσεία και μια έκθεση που δεν στήνει απλώς μια αναδρομή, αλλά ξαναφέρνει τον Ρόθκο σε διάλογο με τη Φλωρεντία, τον Μιχαήλ Άγγελο και τον Φρα Αντζέλικο
ΗΦλωρεντία δεν είναι εδώ απλώς η πόλη που φιλοξενεί μια μεγάλη έκθεση. Είναι μέρος της ίδιας της ιστορίας του Ρόθκο. Το «Rothko in Florence», που παρουσιάζεται στο Palazzo Strozzi έως τις 23 Αυγούστου, δεν μένει μόνο στους χώρους του μουσείου, αλλά συνεχίζεται στη Biblioteca Medicea Laurenziana και στο Museo di San Marco, δύο σημεία που φωτίζουν τη σχέση του ζωγράφου με την αρχιτεκτονική, τη σιωπή και την πνευματική ένταση της πόλης.
Ο βασικός κορμός της έκθεσης περιλαμβάνει περισσότερα από 70 έργα από διαφορετικές φάσεις της πορείας του, από τα πρώιμα παραστατικά έργα έως τις ώριμες αφηρημένες συνθέσεις και τα ύστερα σκοτεινά έργα. Στις συνεργαζόμενες συλλογές και στα δάνεια περιλαμβάνονται μεγάλα ιδρύματα όπως το MoMA, το Metropolitan Museum, η Tate, το Centre Pompidou και η National Gallery of Art.
Αυτό που κάνει την έκθεση να ξεχωρίζει είναι ότι δεν αντιμετωπίζει τον Ρόθκο μόνο ως έναν από τους μεγάλους ζωγράφους της αμερικανικής αφαίρεσης. Τον τοποθετεί ξανά μέσα σε μια πόλη που τον επηρέασε βαθιά. Το Wallpaper θυμίζει τη σημασία που είχε για εκείνον η Laurentian Library του Μιχαήλ Αγγέλου, ένας χώρος που τον είχε σημαδέψει από το ταξίδι του στην Ιταλία το 1950. Εκεί αναγνώριζε κάτι από την κλειστή, σχεδόν ασφυκτική ένταση που ήθελε να έχουν και οι δικοί του πίνακες.
Ο προθάλαμος της Biblioteca Medicea Laurenziana, σχεδιασμένος από τον Μιχαήλ Άγγελο, με δύο έργα του Ρόθκο Mark Rothko, 'Untitled', 1944
Αυτό έχει σημασία γιατί βοηθά να δεις αλλιώς και τα ίδια τα έργα. Οι μεγάλοι πίνακες του Ρόθκο δεν ζητούσαν ποτέ να ιδωθούν σαν απλά αντικείμενα σε έναν τοίχο. Ήθελαν χώρο, απόσταση, σιωπή, μια συνθήκη σχεδόν σωματική. Στη Φλωρεντία αυτή η ανάγκη γίνεται πιο καθαρή, γιατί οι πίνακές του μπαίνουν σε διάλογο με κτίρια και δωμάτια που κουβαλούν ήδη το δικό τους ψυχικό βάρος.
Στο Palazzo Strozzi η διαδρομή περνά από όλες τις βασικές φάσεις του έργου του. Ξεκινά από τα πρώιμα παραστατικά έργα, συνεχίζει στις μεταβατικές αναζητήσεις και φτάνει στα ώριμα χρωματικά πεδία και στα ύστερα, πιο σκοτεινά έργα. Έτσι, η έκθεση δεν δείχνει μόνο τον Ρόθκο που όλοι αναγνωρίζουν, αλλά και τον δρόμο που τον οδήγησε εκεί.
Mark Rothko, Untitled Mark Rothko, Untitled Grey, Orange on Maroon, No. 8, Mark Rothko, 1960 Mark Rothko, Untitled
Στη Laurentian Library, όμως, το βλέμμα αλλάζει. Εκεί δεν στέκεσαι απλώς απέναντι σε πίνακες του Ρόθκο· βρίσκεσαι και μέσα σε έναν χώρο που ο ίδιος είχε νιώσει έντονα. Το Wallpaper σημειώνει ότι ο ζωγράφος είχε μιλήσει ανοιχτά για την επίδραση που του είχε ασκήσει η βιβλιοθήκη του Μιχαήλ Αγγέλου και για το πώς αυτό το αίσθημα πίεσης, εγκλωβισμού και ψυχικής έντασης πλησίαζε πολύ αυτό που αναζητούσε στη δική του ζωγραφική.
Η δεύτερη στάση, στο Museo di San Marco, πηγαίνει τη συζήτηση ακόμη πιο βαθιά. Εκεί ο Ρόθκο έρχεται κοντά στον Φρα Αντζέλικο, όχι μέσα από κάποια εύκολη ιστορική αντιστοίχιση, αλλά μέσα από μια κοινή αίσθηση ησυχίας, απομόνωσης και περισυλλογής. Οι χώροι του μοναστηριού και οι τοιχογραφίες του Φρα Αντζέλικο δημιουργούν ένα περιβάλλον όπου ο Ρόθκο μοιάζει να διαβάζεται λιγότερο ως ζωγράφος της αφαίρεσης και περισσότερο ως ζωγράφος μιας εσωτερικής εμπειρίας.
Mocking of Christ with the Virgin and Saint Dominic του Φρα Αντζέλικο.
Στους τελευταίους μήνες της ζωής του, ο Ρόθκο δούλεψε πάνω σε τρεις σειρές μεγάλων έργων σε χαρτί. Κάποια συνομιλούν με τους σκοτεινούς πίνακες της περιόδου Black and Grey, άλλα είναι σχεδόν ανεπαίσθητα μέσα στο σκοτάδι τους, ενώ άλλα ανοίγουν σε απαλότερους τόνους, με γαλάζια, γήινες ροζ αποχρώσεις και τερακότα. Είναι έργα βαθιά προσωπικά, στραμμένα προς τα μέσα, με μια ήσυχη ομορφιά που δύσκολα ξεχνάς.
Ο Κρίστοφερ Ρόθκο, που έχει αφιερώσει τη ζωή του στη φροντίδα της κληρονομιάς του πατέρα του, έχει πει πως βλέπει αυτή την αίθουσα σχεδόν σαν ένα αυτόνομο έργο και ως την αγαπημένη του σε όλη την έκθεση. Όπως λέει, ο πατέρας του ήταν γνωστός για τη διανοητική του ένταση και για την αγάπη του στη συζήτηση, αλλά στην ουσία του ήταν ένας πολύ ζεστός άνθρωπος, με μεγάλη καρδιά και αυτό, πιστεύει, φαίνεται στους πίνακές του.
Mark Rothko 'Interior', 1936,
Το Wallpaper θυμίζει και μια άλλη πλευρά του: τον άνθρωπο που κουβαλούσε μέσα του την εμπειρία του αντισημιτισμού, της εβραϊκής καταγωγής, του εκτοπισμού και μιας βαθιάς αίσθησης ανθρώπινου πόνου. Δεν είναι το στοιχείο που εξηγεί μόνο του το έργο του, αλλά βοηθά να καταλάβει κανείς γιατί ακόμη και οι πιο ήσυχοι πίνακές του κρατούν μέσα τους τόση πίεση.
Γι’ αυτό και το «Rothko in Florence» δεν μοιάζει απλώς με ένα μεγάλο εικαστικό γεγονός της σεζόν. Είναι μια έκθεση που δείχνει πιο καθαρά πώς μπορεί να διαβαστεί ο Ρόθκο μέσα από τη Φλωρεντία και πώς η πόλη αυτή παραμένει, αθόρυβα αλλά σταθερά, μέσα στο έργο του.
Ο Νίκος Κούρκουλος και η Ειρήνη Παπά είχαν καταγραφεί στην Επίδαυρο το 1998, θεατές στους «Βατράχους» του Αριστοφάνη από το Εθνικό Θέατρο.
Ο Νίκος Κούρκουλος, υπό την διεύθυνση του οποίου το Εθνικό έζησε μια χρυσή εποχή, είχε παραδεχθεί τότε στον Θανάση Λάλα:
«Ζηλεύω κάθε φορά που πάω και βλέπω μια παράσταση και εγώ είμαι κάτω από τη σκηνή. Αυτό είναι μια τρομακτική ζήλεια, είναι ένας πόνος. Οταν βλέπω τους άλλους να κάνουν πρόβα και να λένε κάποια λόγια, ψιθυρίζω και εγώ από κάτω. Θέλω να είμαι εκεί πάνω».
Το 1954, ο Pablo Picasso, ο οποίος έφυγε από τη ζωή στις 8 Απριλίου του 1973, στα πρώτα χρόνια της έβδομης δεκαετίας της ζωής του, γνώρισε τη νέα του μούσα: μια εντυπωσιακή 19χρονη με χαρακτηριστική ψηλή αλογοουρά και μια αθόρυβη, εσωστρεφή παρουσία.
Το 1954, ο Pablo Picasso, ήδη στα πρώτα χρόνια της έβδομης δεκαετίας της ζωής του, γνώρισε στη Vallauris της νότιας Γαλλίας τη Sylvette David- μια εντυπωσιακή 19χρονη με χαρακτηριστική ψηλή αλογοουρά και μια αθόρυβη, εσωστρεφή παρουσία. Η συνάντηση αυτή πυροδότησε μια δημιουργική έκρηξη που οδήγησε σε μία από τις πιο παραγωγικές σειρές πορτρέτων του καλλιτέχνη.
Η Sylvette, η οποία αργότερα πήρε το όνομα Lydia Corbett, έγινε μούσα του για περισσότερα από 60 έργα — πίνακες, σχέδια και γλυπτά — μέσα σε λίγους, αλλά έντονους μήνες εκείνης της χρονιάς. Η σειρά, γνωστή ως The Sylvette Series, συνδύαζε την αφαίρεση με τον νατουραλισμό, σηματοδοτώντας μια φάση όπου ο Picasso παντρεύει κλασικές επιρροές με τη μοντέρνα του γραφή. Αργότερα, η ίδια η Lydia Corbett ακολούθησε καλλιτεχνική πορεία, δημιουργώντας έργα που εξερευνούσαν την ταυτότητα και τη θηλυκότητα.
Οι φωτογραφίες του 1954 τους δείχνουν μαζί στο ατελιέ: εκείνη, γαλήνια και στοχαστική· εκείνος, βυθισμένος στη διαδικασία της δημιουργίας, αντλώντας ενέργεια από την παρουσία της. Ο Picasso είχε πει κάποτε ότι η Sylvette “έμοιαζε με ακτίνα ήλιου” — μια περιγραφή που αποτυπώνει την ισορροπία συστολής και δύναμης που τον μάγευε.
Από τα λεπτεπίλεπτα σχέδια με μολύβι έως τις τολμηρές κυβιστικές απεικονίσεις, τα έργα αυτής της περιόδου αποδεικνύουν όχι μόνο την τεχνική του ευρύτητα, αλλά και το βάθος της σχέσης καλλιτέχνη και μούσας. Παρότι η συνεργασία τους διήρκεσε μόλις λίγους μήνες, χάρισε στον Picasso μια συμπυκνωμένη αποτύπωση της νιότης και της ομορφιάς, ενώ η Sylvette κατέκτησε μια θέση στην ιστορία της τέχνης που ξεπέρασε κατά πολύ τους τοίχους του ατελιέ στη Vallauris.
