του Άλεξ Καλλίνικος*: | The Socialist Worker

Το πρόβλημα με τον Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι ότι χρησιμοποιεί τη λέξη από «f» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Είναι ότι πρόκειται για έναν απεχθή, ρατσιστή τραμπούκο που έχει εξουσία ζωής και θανάτου πάνω σε όλους τους ανθρώπους στον πλανήτη.

Ας δούμε την ομιλία του την περασμένη Τετάρτη, όπου προειδοποίησε τους Ιρανούς ότι «θα τους γυρίσουμε πίσω στη Λίθινη Εποχή, εκεί όπου ανήκουν». Αφήνοντας κατά μέρος την περιφρονητική προσβολή προς έναν πολιτισμό 3.000 ετών, από πού προέρχεται αυτή η φράση;

Το 1965, ο στρατηγός Κέρτις ΛεΜέι έγραψε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα έπρεπε να βομβαρδίσουν το Βόρειο Βιετνάμ «ώστε να επιστρέψει στη Λίθινη Εποχή», αν δεν σταματούσε να πολεμά το καθεστώς-μαριονέτα της Ουάσιγκτον στο Νότο. Ως αρχηγός του επιτελείου της Πολεμικής Αεροπορίας, ο ΛεΜέι είχε επανειλημμένα επιδιώξει πυρηνικό πόλεμο με τη Σοβιετική Ένωση.

Στις προεδρικές εκλογές του 1968, ο ΛεΜέι ήταν υποψήφιος αντιπρόεδρος στο πλευρό του υποστηρικτή του φυλετικού διαχωρισμού Τζορτζ Γουάλας. Τις εκλογές εκείνες κέρδισε ο Ρεπουμπλικανός Ρίτσαρντ Νίξον. Όμως τέσσερα χρόνια αργότερα, έφτασε κοντά στο να υλοποιήσει το σύνθημα του ΛεΜέι.

Για να εξαναγκάσει το Βόρειο Βιετνάμ να αποδεχθεί τους αμερικανικούς όρους για τον τερματισμό του πολέμου, ο Νίξον διέταξε εκατοντάδες βομβαρδιστικά Β-52 να καταστρέψουν τις πολιτικές υποδομές της χώρας — εργοστάσια ηλεκτρικής ενέργειας, βιομηχανίες, νοσοκομεία, αποθήκες, σιδηροδρόμους, σχολεία. Αυτό ακριβώς απειλεί να κάνει ο Τραμπ στο Ιράν.

Το Βόρειο Βιετνάμ αρνήθηκε και πάλι να κάνει τις παραχωρήσεις που απαιτούσε ο Νίξον. Απελπισμένος να απεμπλακεί, τελικά αποδέχθηκε όρους που είχαν ήδη συμφωνηθεί νωρίτερα, πριν επιχειρήσει να τους αναιρέσει. Λίγο αργότερα, τον Απρίλιο του 1975, ο βορειοβιετναμικός στρατός κατέλαβε τη Σαϊγκόν, πρωτεύουσα του Νότου.

Σε αντίθεση με τη ρητορική του Τραμπ, δεν έχει υπάρξει καμία αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη. Αντιθέτως, η εκστρατεία δολοφονιών από ΗΠΑ και Ισραήλ έχει ενισχύσει ακόμη περισσότερο στοιχεία αποφασισμένα να συνεχίσουν τον πόλεμο κατά της Ουάσιγκτον και του Τελ Αβίβ.

Οι ηγέτες του Ιράν διαθέτουν δύο βασικά πλεονεκτήματα. Πρώτον, μεγάλα εγχώρια αποθέματα προηγμένων πυραύλων και drones, τα οποία οι ΗΠΑ και το Ισραήλ δεν έχουν καταφέρει να εξουδετερώσουν. Δεύτερον, τον έλεγχο ενός από τα βασικά «στενά» της παγκόσμιας οικονομίας, τα Στενά του Ορμούζ. Το ότι το Ιράν θα χρησιμοποιούσε αυτό το μέσο πίεσης ήταν απολύτως προβλέψιμο.

Ο Μπεν Ρόουντς, αναπληρωτής σύμβουλος εθνικής ασφάλειας επί προεδρίας Μπαράκ Ομπάμα, δήλωσε στο BBC ότι είχε συμμετάσχει σε ασκήσεις προσομοίωσης, όπου «το Ιράν έκλεινε πάντα τα Στενά του Ορμούζ». Ωστόσο, ο Τραμπ δεν το προέβλεψε. Την περασμένη Τετάρτη δήλωσε ότι «δεν τα χρειαζόμαστε» τα Στενά του Ορμούζ και κάλεσε τους συμμάχους των ΗΠΑ στην Ευρώπη και την Ανατολική Ασία να «βρουν λίγο καθυστερημένο θάρρος… να πάνε εκεί και απλώς να τα πάρουν».

Αυτό συνιστά ουσιαστικά εγκατάλειψη ενός βασικού ρόλου. Στη θεωρία των διεθνών σχέσεων, όπως σημειώνει ο Ρόμπερτ Γκίλπιν, οι ηγεμονικές δυνάμεις παρέχουν «δημόσια αγαθά» (ασφάλεια και προστασία δικαιωμάτων ιδιοκτησίας) με αντάλλαγμα έσοδα. Η ηγεμονία μπορεί να ιδωθεί ως ένα είδος «συστήματος προστασίας», μέσω του οποίου η στρατιωτικά και οικονομικά κυρίαρχη δύναμη εξασφαλίζει τη συμμόρφωση των ασθενέστερων κρατών. Όμως, για να λειτουργήσει, η «προστασία» πρέπει πράγματι να παρέχεται — όπως γνωρίζει όποιος έχει δει τον «Νονό».

Ένα από τα βασικά «δημόσια αγαθά» είναι η διατήρηση ανοικτών των θαλάσσιων οδών του διεθνούς εμπορίου. Οι ΗΠΑ ανέλαβαν αυτόν τον ρόλο από τη Βρετανία. Όταν το Ιράν αύξησε τις επιθέσεις σε πετρελαιοφόρα στον Περσικό Κόλπο κατά τη δεκαετία του 1980, το Πεντάγωνο παρενέβη για να ανατρέψει την ισορροπία εις βάρος της Τεχεράνης.

Ωστόσο, υπό αυτό που ο Στίβεν Γουόλτ αποκαλεί «αρπακτική ηγεμονία» του Τραμπ, οι ΗΠΑ φαίνεται να εγκαταλείπουν αυτόν τον ρόλο. Αυτό αντανακλά τη μεταβαλλόμενη ισορροπία οικονομικής και στρατιωτικής ισχύος. Αν το «απλώς πάρτε τα» ήταν εύκολο, το Πεντάγωνο θα το είχε ήδη κάνει. Αντιδρώντας σπασμωδικά, ο Τραμπ επανήλθε ζητώντας το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ. Όμως οι παραδοσιακοί σύμμαχοι των ΗΠΑ δεν τον εμπιστεύονται πλέον. Τα μέσα ενημέρωσης αναφέρονται στην οργή του προς το ΝΑΤΟ που δεν συμμετείχε στον πόλεμο.

Αυτό όμως λειτουργεί αμφίδρομα. Ακόμη και η στενότερη σύμμαχός του στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ιταλίδα πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι, έχει ταχθεί κατά του πολέμου και υπέρ της επιβολής κυρώσεων στο Ισραήλ.

Οι τεκτονικές πλάκες της παγκόσμιας ισχύος μετακινούνται πράγματι.

*Ο Άλεξ Καλλίνικος είναι ομότιμος καθηγητής Ευρωπαϊκών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο King’s College του Λονδίνου, ηγετικό μέλος του Socialist Workers Party στη Βρετανία και εκδότης του περιοδικού International Socialism.

Π{ηγή: infowar

«Αυτή είναι η "αριστεία" του ίδιου του Μητσοτάκη-Θα έπρεπε να έχει καταθέσει ήδη τους τίτλους σπουδών του όπως ζήτησαν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και όπως οφείλει»

Η Μόσχα έχει γίνει πιο τολμηρή εν μέσω της κατάρρευσης του ΝΑΤΟ. Μια στρατιωτική νηοπομπή έχει σταλεί στη Μάγχη για να συνοδεύσει τα δεξαμενόπλοια που μεταφέρουν ρωσικό πετρέλαιο

Ο Τραμπ έχει μετατρέψει τους συμμάχους του ΝΑΤΟ σε αποδιοπομπαίους τράγους.

Ο Ντόναλντ Τραμπ συναντήθηκε με τον Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε . Ο Λευκός Οίκος ανακοίνωσε εκ των προτέρων ότι θα συζητηθεί η πιθανή αποχώρηση των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ.

Μετά τη συνάντηση, ο πρόεδρος των ΗΠΑ δήλωσε ότι το ΝΑΤΟ «δεν ήταν εκεί όταν οι ΗΠΑ το χρειάζονταν και δεν θα είναι εκεί αν χρειαστεί ξανά». Ο Ρούτε παραδέχτηκε σε συνέντευξή του στο CNN ότι ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες «απέτυχαν στη δοκιμασία» αρνούμενες να υποστηρίξουν την Ουάσινγκτον στον πόλεμο κατά του Ιράν και κατανοεί την απογοήτευση του Αμερικανού ηγέτη.

Ο Ρούτε κολάκευσε τον Τραμπ, σημειώνοντας ότι ο κόσμος είναι ασφαλέστερος από ό,τι ήταν πριν από τον πόλεμο με το Ιράν, και «αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην ηγεσία του Τραμπ». Αλλά αυτή η τακτική δεν θα λειτουργήσει τόσο καλά όσο πριν. Οι Ευρωπαίοι θα είναι οι αποδιοπομπαίοι τράγοι στον πόλεμο με το Ιράν, και η ήττα των ΗΠΑ είναι τόσο μεγάλη που δύσκολα θα τους ζηλέψει κανείς.

Σύμφωνα με την Wall Street Journal, συζητήθηκε η επιλογή της «τιμωρίας» όσων δεν υποστήριξαν την εισβολή. Αμερικανικά στρατεύματα θα αποσυρθούν από αυτές τις χώρες. Αυτές θα μπορούσαν να είναι η Ισπανία ή η Γερμανία, σημείωσαν πηγές της WSJ. Πρέπει να προστεθεί ότι η Γαλλία και η Ιταλία δέχτηκαν επίσης έντονη κριτική. Προηγουμένως είχε διατυπωθεί η απειλή να αποκλειστούν από βασικές αποφάσεις οι σύμμαχοι που επενδύουν λιγότερο από το 5% του ΑΕΠ τους στην άμυνα και να ανακληθούν οι εγγυήσεις του Άρθρου 5 — και αυτό περιλαμβάνει όλες τις χώρες της συμμαχίας.

Το ΝΑΤΟ είναι εγκεφαλικά νεκρό, τώρα τα χέρια του πέφτουν

Ο Ρούτε, αγνοώντας τις απόψεις των ευρωπαϊκών πρωτευουσών για έναν πόλεμο που δεν υποστήριξαν, βασίζεται στην προσωπική αλληλεπίδραση με τον Τραμπ. Ο Ρούτε δεν θέλει να χάσει τη δουλειά του, και οι παγκοσμιοποιητές που εκπροσωπεί διστάζουν να εγκαταλείψουν την πυρηνική ομπρέλα των ΗΠΑ, η οποία τους έχει εξασφαλίσει την ισότιμη θέση στην αντιπαράθεση με τη Ρωσία στο ευρωπαϊκό θέατρο επιχειρήσεων.

Αλλά το πρόβλημα είναι πολύ πιο σοβαρό από μια απλή κρίση αναμονής για να βελτιωθούν τα πράγματα με την αποχώρηση του Τραμπ. Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν δήλωσε πριν από πολύ καιρό ότι το ΝΑΤΟ ήταν «εγκεφαλικά νεκρό» και τώρα «τα χέρια του πέφτουν». Οι Ευρωπαίοι δήλωσαν ότι ο Περσικός Κόλπος δεν έχει καμία σχέση με το ΝΑΤΟ. Δεν έθεσαν το ζήτημα με αυτόν τον τρόπο κατά τη διάρκεια των πολέμων των ΗΠΑ στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Υπάρχει λοιπόν μια βαθιά απόκλιση συμφερόντων.

Η Ρωσία πρέπει να ενεργήσει πιο τολμηρά

Η Ρωσία επωφελείται από τυχόν ρωγμές στην «διατλαντική ενότητα», καθώς αυτές αποδυναμώνουν την επιρροή των ΗΠΑ στην Ευρώπη, όπου η Ρωσία αποκτά την ευκαιρία να δράσει με μεγαλύτερη τόλμη - διεξάγοντας πιο ενεργά αντεπιχειρήσεις για να διαταράξει τη συμμαχία των ευρωπαϊκών «γερακιών» που υποστηρίζουν το καθεστώς του Κιέβου. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα όσον αφορά την τιμωρία των επιθέσεων με μη επανδρωμένα αεροσκάφη από την Ουκρανία και τα κράτη της Βαλτικής και την προμήθεια βρετανικών συστημάτων πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς.

Χωρίς τις ΗΠΑ, το Λονδίνο δεν έχει τη δύναμη να ξεκινήσει μια μετωπική σύγκρουση με τη Ρωσία. Αυτός είναι πιθανώς ο λόγος για τον οποίο δόθηκε η εντολή να αποσταλεί μια στρατιωτική νηοπομπή για να συνοδεύσει τα δεξαμενόπλοια που υπόκεινται σε κυρώσεις του Ηνωμένου Βασιλείου στη Μάγχη, δεδομένων των απειλών για σύλληψή τους. Η φρεγάτα «Ναύαρχος Γκριγκόροβιτς» πέρασε αρκετές ημέρες συνοδεύοντας μια νηοπομπή δεξαμενόπλοιων κατά μήκος των νότιων ακτών της Αγγλίας. Το Λονδίνο έλαβε ένα σαφές μήνυμα: Το ρωσικό πετρέλαιο θα συνεχίσει να πωλείται και να διακινείται χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα.

Πηγή: Pravda

Το Reuters ανέφερε ότι τα έσοδα της Ρωσίας από πετρέλαιο τον Απρίλιο θα μπορούσαν να ανέλθουν σε σχεδόν 9 δισεκατομμύρια δολάρια εν μέσω της αύξησης των τιμών των Ουραλίων και των εντάσεων γύρω από το Ιράν.

• Τα έσοδα από τον φόρο εξόρυξης ορυκτών αυξάνονται
• Η Urals ξεπερνά τον στόχο του προϋπολογισμού
• Τι θα συμβεί αν η κρίση συνεχιστεί;

Σύμφωνα με τις προκαταρκτικές εκτιμήσεις του οργανισμού, τα έσοδα από τον φόρο εξόρυξης ορυκτών τον Απρίλιο θα μπορούσαν να ανέλθουν σε 700 δισεκατομμύρια ρούβλια , από 327 δισεκατομμύρια ρούβλια τον Μάρτιο - περίπου 9 δισεκατομμύρια δολάρια και περίπου 10% υψηλότερα από τον Απρίλιο του περασμένου έτους. Αυτό οφείλεται στην άνοδο των τιμών του ρωσικού πετρελαίου και σε ένα ισχυρότερο γεωπολιτικό ασφάλιστρο.

Σύμφωνα με το Υπουργείο Βιομηχανίας και Εμπορίου, η μέση τιμή του αργού πετρελαίου των Ουραλίων αυξήθηκε στα 77 δολάρια ανά βαρέλι τον Μάρτιο , η υψηλότερη από τον Οκτώβριο του 2023. Αυτό είναι 73% υψηλότερο από τα 44,59 δολάρια του Φεβρουαρίου και σημαντικά υψηλότερο από τον στόχο του προϋπολογισμού των 59 δολαρίων. Σε αυτό το πλαίσιο, η αγορά λαμβάνει πρόσθετη ώθηση από τις εντάσεις γύρω από το Στενό του Ορμούζ και τις συζητήσεις για νέους όρους διαμετακόμισης πετρελαίου.

Ο πρώην αξιωματούχος του Υπουργείου Εξωτερικών και του Υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ, Έντουαρντ Φίσμαν, πιστεύει ότι η Ουάσινγκτον μπορεί να επιλέξει να χαλαρώσει την πίεση των κυρώσεων εάν το κόστος της σύγκρουσης γίνει πολύ υψηλό.

Ο οικονομολόγος Άρτεμ Λογίνοφ, γράφοντας για το Pravda.ru, επισημαίνει ότι η αγορά πετρελαίου υπερεκτιμά γρήγορα τους κινδύνους όταν η πολιτική επηρεάζει την φυσική προσφορά.

Ο αναλυτής Νικίτα Βόλκοφ σημειώνει ότι σε τέτοιες καταστάσεις, οι τιμές αυξάνονται όχι μόνο λόγω ελλείψεων, αλλά και λόγω των προσδοκιών των εμπόρων.

Το Semafor αναφέρει ότι ο Ντόναλντ Τραμπ πιθανότατα θα παρατείνει την άρση των κυρώσεων για το ρωσικό και ιρανικό πετρέλαιο, η οποία λήγει στις 11 και 19 Απριλίου. Ο ίδιος ο Τραμπ δήλωσε ότι οι ΗΠΑ «συζητούν την άρση των δασμών και των κυρώσεων με το Ιράν».

Ο Φίσμαν εξήγησε: «Υπάρχει μια τρίτη επιλογή: να προκληθεί επαρκής οικονομική ζημία στις Ηνωμένες Πολιτείες, ώστε η Ουάσινγκτον να θεωρήσει σκόπιμο να χαλαρώσει τις κυρώσεις».

Το βασικό ερώτημα είναι: θα πρόκειται για βραχυπρόθεσμη ενίσχυση των εσόδων ή για μια βιώσιμη προσαρμογή των τιμών για τον ρωσικό προϋπολογισμό;

Η αγορά πετρελαίου αντιδρά όχι μόνο στα βαρέλια αλλά και στις πιθανές διαταραχές στην εφοδιαστική αλυσίδα, στα παράθυρα κυρώσεων και στα μηνύματα από τον Λευκό Οίκο. Γι' αυτό ακόμη και η συζήτηση για χαλάρωση των περιορισμών μπορεί να αλλάξει άμεσα την τιμή του αργού πετρελαίου.

Εάν η ιρανική κρίση συνεχιστεί, η Ρωσία θα μπορούσε να κερδίσει περισσότερα από τις υψηλότερες τιμές του πετρελαίου, αλλά η βιωσιμότητα αυτού του μπόνους εξαρτάται από το πόσο καιρό θα διαρκέσουν οι εντάσεις και πόσο γρήγορα οι ΗΠΑ θα αναθεωρήσουν την πολιτική κυρώσεων τους.

Γιατί αυξήθηκαν τα έσοδα; Λόγω της απότομης αύξησης των τιμών των Ουραλίων και της αύξησης των ενοικίων πετρελαίου.

Θα διαρκέσει αυτό; Μόνο αν η κρίση γύρω από το Ιράν και οι κυρώσεις συνεχιστούν.

Πηγή: Pravda