Ένα φιλόδοξο πρόγραμμα επανένταξης άγριας ζωής φέρνει ξανά στο Ρίο ντε Τζανέιρο τα εντυπωσιακά πτηνά, δύο αιώνες μετά την εξαφάνισή τους από την περιοχή

Αν και οι εικόνες των μακάο είναι παντού στο Ρίο, τα ίδια τα πουλιά είχαν σχεδόν εξαφανιστεί από την πόλη εδώ και 200 χρόνια, κυρίως λόγω αποψίλωσης των δασών και παράνομου εμπορίου άγριας ζωής.

Σήμερα, βιολόγοι επαναφέρουν σταδιακά το είδος στο εθνικό πάρκο Tijuca στο Ρίο, ένα από τα μεγαλύτερα αστικά δάση στον κόσμο.

Μέχρι στιγμής έχουν επανενταχθεί τέσσερα πουλιά, τα οποία εκπαιδεύτηκαν ώστε να μπορέσουν να επιβιώσουν στη φύση, αφού είχαν διασωθεί από αιχμαλωσία.

Παρότι είναι λίγα, η παρουσία τους γίνεται έντονα αισθητή, με τις φωνές τους να γεμίζουν το δάσος. Στόχος των επιστημόνων, είναι να απελευθερωθούν συνολικά έως και 50 μακάο τα επόμενα χρόνια.

Η επιστροφή της άγριας ζωής στο Ρίο και η σημασία της

Το πρόγραμμα «refaunation» δεν περιορίζεται όμως μόνο στους μακάο.

Από το 2010 έχουν επιστρέψει στο δάσος και άλλα είδη που είχαν εξαφανιστεί, όπως τρωκτικά, χελώνες και μαϊμούδες, συμβάλλοντας στην αποκατάσταση της φυσικής ισορροπίας.

Πολλά φυτά του δάσους εξαρτώνται από τα ζώα για την αναπαραγωγή τους, καθώς αυτά διασπείρουν τους σπόρους.

Οι μακάο, με το ισχυρό τους ράμφος και τη δυνατότητα να διανύουν μεγάλες αποστάσεις, μπορούν να παίξουν σημαντικό ρόλο στην αναγέννηση όχι μόνο του πάρκου, αλλά και άλλων περιοχών.

Ωστόσο, η επιτυχία του εγχειρήματος εξαρτάται από την προσαρμογή τους στη φύση και από την αποφυγή επαφής με τους ανθρώπους, καθώς η ομορφιά τους τα καθιστά ευάλωτα.

Οι επιστήμονες αισιοδοξούν ότι με τον χρόνο ο ουρανός του Ρίο θα γεμίσει ξανά με τα χαρακτηριστικά μπλε και κίτρινα χρώματα των μακάο.

Περισσότερο από ένα εντυπωσιακό θέαμα, η επιστροφή τους αποτελεί σύμβολο της προσπάθειας για την αποκατάσταση της φύσης και της ισορροπίας του οικοσυστήματος.

Με πληροφορίες από Guardian

Ο πόλεμος, σύμφωνα με το βρετανικό περιοδικό, ανέδειξε την ελλιπή στρατηγική ισχύ των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μέση Ανατολή

Δεν έχουν όλοι οι πόλεμοι νικητές, έχουν όμως πάντα τουλάχιστον έναν χαμένο. και αν -μεγάλο «αν»- η εκεχειρία σηματοδοτήσει το τέλος της σύγκρουσης με το Ιράν, τότε ο μεγαλύτερος χαμένος είναι ο Ντόναλντ Τραμπ, αναφέρει σε ανάλυσή του ο Economist, περιγράφοντας πως οι ΗΠΑ, παρά τα όσα εξήγγειλαν, τελικά «έπεσαν έξω» στους στόχους τους.

Ο πόλεμος όχι μόνο υπονόμευσε τους βασικούς του στόχους, αλλά αποκάλυψε και τα όρια του τρόπου με τον οποίο επιχείρησε να επαναπροσδιορίσει την αμερικανική ισχύ στη Μέση Ανατολή.

Η ειρήνη παραμένει εξαιρετικά εύθραυστη. Η Ουάσινγκτον και η Τεχεράνη διαφωνούν ακόμη και για το αν η εκεχειρία καλύπτει τον Λίβανο, την ώρα που οι ισραηλινές επιθέσεις συνεχίζονται με ένταση, θέτοντας σε κίνδυνο τη συνολική συμφωνία. Αντίστοιχα, υπάρχει σύγκρουση για το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ, βασική προϋπόθεση των ΗΠΑ για την έναρξη συνομιλιών. Οι θέσεις των δύο πλευρών είναι τόσο μακριά που δεν έχουν καταφέρει να συμφωνήσουν ούτε στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων που αναμένεται να γίνουν στο Ισλαμαμπάντ το ερχόμενο Σάββατο.

Ο βασικότερος λόγος που δεν διαφαίνεται άμεση επιστροφή στον πόλεμο είναι ότι ο Τραμπ φαίνεται να αντιλαμβάνεται πως δεν έπρεπε να τον ξεκινήσει, συνεχίζει στην ίδια ανάλυσή του το περιοδικό.

Οι επιθετικές του δηλώσεις μοιάζουν πλέον περισσότερο με προσπάθεια να «ντύσει» την υποχώρησή του, γνωρίζοντας ότι μια νέα σύγκρουση θα προκαλούσε πανικό στις αγορές και θα ακύρωνε το αφήγημα περί «χρυσής εποχής» και αμερικάνικης επιβολής στη Μέση Ανατολή.

Και το Ιράν, ωστόσο, έχει λόγους να αποφύγει την κλιμάκωση. Η ηγεσία του έχει πληγεί, κρίσιμες υποδομές έχουν καταστραφεί και η οικονομία έχει δεχθεί σοβαρό πλήγμα. Παράλληλα, επιδιώκει την άρση των κυρώσεων και θεωρεί ότι ο χρόνος λειτουργεί υπέρ του στις διαπραγματεύσεις. Αν υπάρξει νέα σύγκρουση, αυτό πιθανότατα θα οφείλεται σε υπερβολικές απαιτήσεις της ίδιας της Τεχεράνης.

Το πιθανότερο σενάριο είναι ένα τραυματισμένο αλλά ανθεκτικό ιρανικό καθεστώς, που θα συνεχίσει να επιδιώκει τους μέγιστους στόχους του στο τραπέζι των συνομιλιών. Παρά τις απώλειες σε στρατιωτικό εξοπλισμό και τις εκτεταμένες επιθέσεις που δέχθηκε, η Τεχεράνη διατηρεί τη δυνατότητα να ανασυνταχθεί, έστω και με κόστος χρόνου και πόρων.

Ο Τραμπ παρουσιάζει την εξέλιξη αυτή ως «μεγάλη νίκη». Ωστόσο, τα αποτελέσματα δεν επιβεβαιώνουν αυτόν τον ισχυρισμό. Οι τρεις βασικοί στόχοι του πολέμου, κοινώς η -κατά την πολιτική Τραμπ- σταθεροποίηση της Μέσης Ανατολής, η ανατροπή του ιρανικού καθεστώτος και η οριστική εξάλειψη του πυρηνικού προγράμματος, δεν επιτεύχθηκαν.

Αντίθετα, η περιφερειακή ασφάλεια επιδεινώθηκε. Το Ιράν απέκτησε νέους μοχλούς πίεσης, επιτιθέμενο σε χώρες του Κόλπου και περιορίζοντας τη ναυσιπλοΐα στα Στενά του Ορμούζ. Η ιδέα επιβολής «διοδίων» στη διέλευση εντείνει τις ανησυχίες για το μέλλον της παγκόσμιας ενεργειακής αγοράς.

Οι χώρες του Κόλπου καλούνται πλέον να επανεξετάσουν τη στρατηγική τους. Μπορούν να συνεχίσουν να βασίζονται στις ΗΠΑ ή πρέπει να ενισχύσουν τη δική τους άμυνα, ή ακόμη και να αναζητήσουν έναν συμβιβασμό με το Ιράν; διερωτάται στην ίδια ανάλυσή του ο Economist.

 Το Ιράν σταθεροποιήθηκε παρά τις επιθυμίες Τραμπ

Παράλληλα, το ιρανικό καθεστώς όχι μόνο δεν κατέρρευσε, αλλά ενδέχεται να έχει σταθεροποιηθεί. Η διαδοχή εξουσίας προχώρησε, με τον Μοτζτάμπα Χαμενεΐ να αναδεικνύεται ως διάδοχος, ενώ η πραγματική ισχύς φαίνεται να συγκεντρώνεται στους Φρουρούς της Επανάστασης.

Το πυρηνικό ζήτημα παραμένει επίσης ανοιχτό. Παρά τις ζημιές στις εγκαταστάσεις, σημαντικές ποσότητες εμπλουτισμένου ουρανίου εξακολουθούν να υπάρχουν, γεγονός που ενισχύει τον κίνδυνο πυρηνικής κλιμάκωσης στην περιοχή.

Ο πόλεμος ανέδειξε και ένα βαθύτερο πρόβλημα για τις ΗΠΑ: η στρατιωτική υπεροχή δεν αρκεί χωρίς σαφή στρατηγική. Παρά την τεχνολογική υπεροχή και τη χρήση προηγμένων συστημάτων, η σύγκρουση έδειξε ότι η «ωμή ισχύς» δεν εγγυάται τη νίκη.

Τελικά, το Ιράν παραμένει ένας ισχυρός και απρόβλεπτος αντίπαλος. Και η εμπειρία αυτού του πολέμου καταδεικνύει ότι η ισχύς από μόνη της δεν αρκεί, ούτε για να κερδίσεις, ούτε για να επιβάλεις ειρήνη.

Με πληροφορίες από Economist

Ο σπουδαίος ηθοποιός σφραγίζει με την ανάγνωσή του ένα αριστούργημα για το πένθος και την απώλεια. 

Άγγλος ποιητής, δοκιμιογράφος και θεατρικός συγγραφέας Γουίσταν Χιου Όντεν που τη δεκαετία του 1930 καθιερώθηκε ως ο σημαντικότερος ποιητής της γενιάς του, με το έργο του να ασκεί σημαντική επιρροή στις επόμενες γενιές, και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, έγραψε τον Απρίλιο του 1936 το «Πένθιμο Μπλουζ».

Θέλοντας να δείξει πόσο συντριπτική είναι η απώλεια, αντανακλά την επιθυμία του ομιλούντος προσώπου να σταματήσει όλος ο κόσμος και να θρηνήσει. Ο ομιλητής χρησιμοποιεί το πρώτο πρόσωπο, αλλά διατηρεί τις λεπτομέρειες αόριστες, καθιστώντας το συναίσθημα καθολικό και σχετικό.

Το ποίημα εκφράζει βαθιά θλίψη μετά τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου, ενώ εξερευνά την αγάπη, την απώλεια, την απομόνωση και την ανάμνηση, δείχνοντας πώς ο θάνατος μπορεί να κάνει τα πάντα να δείχνουν κενά νοήματος.

Το ποίημα έχει αναφερθεί αμέτρητες φορές σε διάφορα έργα και πέρασε στην ποπ κουλτούρα όταν ακούστηκε στη ρομαντική κωμωδία της δεκαετίας του 1990, «Four weddings and a funeral».

Το «Πένθιμο Μπλουζ» περιλαμβάνεται στην έκδοση «Η Ασπίδα του Αχιλλέα» (εκδόσεις Αντίποδες) μαζί με άλλα 18 αντιπροσωπευτικά ποιήματα του συνόλου του έργου του Όντεν μεταφρασμένα από τον Ερρίκο Σοφρά.

Eπιμέλεια: Αργυρώ Μποζώνη

Κάμερα - Μοντάζ: Γεράσιμος Δομένικος

Ηχοληψία: Αλέξανδρος Αντωνίου

Μίξη ήχου: Φαίδωνας Κτενάς

Πηγή: lifo

Στο νότιο Λίβανο το Ισραήλ επιτέθηκε στην πόλη al-Tayri, ενώ στην περιοχή πραγματοποιεί εγκληματικές αεροπορικές επιδρομές που στοχεύουν ασθενοφόρα και πυροσβεστικά οχήματα. Παράλληλα, στοχεύσε την πόλη Sahmar στη δυτική περιοχή Bekaa του ανατολικού Λιβάνου. Η UNICEF, η υπηρεσία των Ηνωμένων Εθνών για τα παιδιά, προειδοποίησε ότι οι εντατικές ισραηλινές αεροπορικές επιθέσεις σε ολόκληρο τον Λίβανο έχουν καταστροφικές επιπτώσεις στα παιδιά.

Ισραηλινή αεροπορική επιδρομή στοχεύει ασθενοφόρα και πυροσβεστικά οχήματα στο νότιο Λίβανο, σύμφωνα με το Aljazeera.

Το Εθνικό Πρακτορείο Ειδήσεων του Λιβάνου (NNA) αναφέρει ότι αρκετά ασθενοφόρα και πυροσβεστικά οχήματα έχουν αποτελέσει στόχο ισραηλινής αεροπορικής επιδρομής στην πόλη Ντεΐρ Κανούν Ρας αλ-Αΐν, στο νότιο Λίβανο.

Υπενθυμίζεται πως ο ισραηλινός στρατός απειλεί να στοχεύσει ασθενοφόρα στο Λίβανο, κατηγορώντας τη Χεζμπολάχ ότι τα χρησιμοποιεί «εκτενώς για στρατιωτικούς σκοπούς», χωρίς να παρέχει αποδεικτικά στοιχεία που να υποστηρίζουν τους ισχυρισμούς του. Πρόκειται για αντίστοιχη επιχειρηματολογία με εκείνη που χρησιμοποιεί το Ισραήλ για να «δικαιολογήσει» τη γενοκτονία που διαπράττει στη Γάζα.

Παράλληλα, ισραηλινή αεροπορική επιδρομή χτύπησε την πόλη al-Tayri στο νότιο Λίβανο, ενώ μια άλλη στοχεύσε την πόλη Sahmar στη δυτική περιοχή Bekaa του ανατολικού Λιβάνου.

UNICEF: Στις ισραηλινές επιθέσεις της Τρίτης σκοτώθηκαν 33 παιδιά σε λίγα λεπτά

Η UNICEF, η υπηρεσία των Ηνωμένων Εθνών για τα παιδιά, προειδοποίησε ότι οι εντατικές ισραηλινές αεροπορικές επιθέσεις σε ολόκληρο τον Λίβανο έχουν καταστροφικές επιπτώσεις στα παιδιά, μετά από βομβαρδισμούς την Τρίτη που, σύμφωνα με αναφορές, σκότωσαν 33 παιδιά και τραυμάτισαν 153 μέσα σε λίγα λεπτά.

Η UNICEF δήλωσε ότι η τελευταία αιματοχυσία προστίθεται σε ένα «συγκλονιστικό» σύνολο περίπου 600 παιδιών που έχουν σκοτωθεί ή τραυματιστεί στον Λίβανο από τις 2 Μαρτίου.

Πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί σε ολόκληρη τη χώρα, μεταξύ των οποίων περίπου 390.000 παιδιά, πολλά από τα οποία έχουν εκτοπιστεί πολλές φορές, πρόσθεσε.

Η UNICEF ανέφερε ότι έχει λάβει αναφορές για παιδιά που έχουν διασωθεί από τα ερείπια, ενώ άλλα αγνοούνται, έχουν χωριστεί από τις οικογένειές τους και υποφέρουν από σοβαρό ψυχικό τραύμα μετά την απώλεια αγαπημένων προσώπων και των σπιτιών τους.

«Το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο είναι σαφές: οι άμαχοι, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών, πρέπει να προστατεύονται ανά πάσα στιγμή», πρόσθεσε.

Πηγή: Tpp