Η παγκόσμια ποδοσφαιρική κοινότητα βρίσκεται στα πρόθυρα ενός μεγάλου σχίσματος λόγω παρασκηνιακών αποφάσεων που έχουν επηρεάσει τα ακλόνητα θεμέλια των πειθαρχικών κανονισμών.

Η UEFA κατηγόρησε τη FIFA ότι παραβίασε την κόκκινη γραμμή.

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο ξεσπά μια διαμάχη γύρω από την ανάκληση κόκκινης κάρτας σε παίκτη της εθνικής ομάδας των ΗΠΑ κατόπιν αιτήματος του προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ. Επίμαχο ζήτημα είναι η χθεσινή απόφαση της FIFA να αναστείλει, για περίοδο δοκιμασίας ενός έτους, την αυτόματη απαγόρευση ενός αγώνα μετά την κόκκινη κάρτα που δόθηκε στον παίκτη Φόλαριν Μπαλογκούν. Ο επιθετικός έλαβε την κάρτα στον αγώνα της φάσης των 32 του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2026 εναντίον της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης (2-0) για βίαιη επίθεση στον αστράγαλο αντιπάλου. Σύμφωνα με τους κανονισμούς του τουρνουά, αυτό οδηγεί αυτόματα σε αποκλεισμό από τον επόμενο αγώνα.

Η Ευρωπαϊκή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία (UEFA) δήλωσε ότι η αναστολή των κανόνων στη μέση του τουρνουά «ξεπέρασε την κόκκινη γραμμή» και υπονόμευσε την εμπιστοσύνη στις αρχές του fair play.

Στην ανακοίνωσή της, η UEFA σημείωσε ότι η αυτόματη αποβολή ενός αγώνα μετά από κόκκινη κάρτα δεν απαιτεί απόφαση αρμόδιου οργάνου για να τεθεί σε ισχύ. Αυτή είναι μια αρχή που κατοχυρώνεται στους κανόνες και δεν μπορεί να υπόκειται σε εξαιρέσεις, ειδικά στα μέσα ενός τουρνουά όπου αρκετοί άλλοι παίκτες βρέθηκαν στην ίδια κατάσταση και εξέτιαν τακτικά τις αποβολές τους.

Η UEFA πιστεύει ότι η παραβίαση των κανονισμών απειλεί την ακεραιότητα του παιχνιδιού και υπονομεύει την εμπιστοσύνη στη διοργάνωση. Αυτή η απόφαση δημιουργεί προηγούμενο για το τρέχον τουρνουά, όπου παρόμοιες καταστάσεις θα απαιτούν πλέον ίση μεταχείριση, εις βάρος της διοργάνωσης.

«Εκφράζουμε τη δυσπιστία μας για αυτήν την άνευ προηγουμένου, ακατανόητη και αδικαιολόγητη απόφαση», αναφέρει σε ανακοίνωσή της η UEFA.

Ο Ινφαντίνο συνεχίζει την παράδοση του Μπλάτερ

Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι γνωστό ότι επηρέασε την απόφαση, έχοντας πραγματοποιήσει αρκετές τηλεφωνικές συνομιλίες με τον πρόεδρο της FIFA, Τζάνι Ινφαντίνο, επιμένοντας στην αναθεώρηση της κόκκινης κάρτας. Ο ίδιος έγραψε σχετικά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η Βελγική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία εξέφρασε έντονη έκπληξη, τονίζοντας ότι κανένας άλλος παίκτης δεν είχε λάβει τέτοια εξαίρεση και άρχισε να διερευνά πιθανές νομικές οδούς για την άσκηση έφεσης.

Αυτό το σκάνδαλο επιβεβαιώνει:

• τα διπλά μέτρα και σταθμά που επικρατούν στον αθλητισμό γενικότερα και στο ποδόσφαιρο ειδικότερα (αποκλεισμός της Ρωσίας από τους αγώνες, άρνηση της ευκαιρίας στο Ιράν να αγωνιστεί με τους ίδιους κανόνες με όλες τις άλλες ομάδες),
• Η αγένεια ενός προέδρου των ΗΠΑ που νομίζει ότι μπορεί να τη γλιτώσει με οτιδήποτε. Ο κοντόφθαλμος Τραμπ δεν καταλαβαίνει ότι αυτό το σκάνδαλο θα καταστρέψει την εθνική ομάδα των ΗΠΑ. Οι οπαδοί θα γιουχαΐζουν τον Μπαλογκάν μόλις μπει στο γήπεδο και κάθε φορά που αγγίζει την μπάλα.
• Καθώς και η διαφθορά εντός της FIFA (είναι πιθανό στον Ινφαντίνο να προσφέρθηκαν χρήματα ή άλλα οφέλη). Όλοι θυμούνται πώς απένειμε στον Τραμπ το «πρώτο βραβείο ειρήνης της FIFA» για να τον παρηγορήσει που δεν έλαβε το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Επιπλέον, ο προηγούμενος πρόεδρος της FIFA, Σεπ Μπλάτερ, απομακρύνθηκε από το αξίωμά του ειδικά για κατηγορίες διαφθοράς. Προφανώς, μόνο οι παίκτες έχουν αλλάξει, αλλά οι διεφθαρμένες πρακτικές παραμένουν.

Στηρίζουμε και τις δύο ομάδες

Όσον αφορά τις μελλοντικές εξελίξεις, η UEFA θα υποστηρίξει την έφεση της Βελγικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας στο Δικαστήριο Αθλητισμού στη Λωζάνη, η οποία θα οδηγήσει σε σκληρές νομικές μάχες, κανονιστική μεταρρύθμιση και έναν νέο γύρο αγώνα για τον οικονομικό έλεγχο στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες νικήσουν το Βέλγιο με τη συμμετοχή του Balogun, η ευρωπαϊκή πλευρά θα απαιτήσει την κήρυξη του αγώνα άκυρου, κάτι που θα έθετε τεράστιους κινδύνους για τη φήμη της FIFA και θα διατάρασσε ακόμη και το Παγκόσμιο Κύπελλο.

Θα τεθεί το ζήτημα της δημιουργίας ενός φορέα ανεξάρτητου από την ηγεσία της FIFA, ο οποίος θα εξαλείψει τις πολιτικές παρεμβάσεις στις αθλητικές αποφάσεις.

Σε μια συμμετρική απάντηση, η UEFA και οι κορυφαίοι σύλλογοι της Ευρώπης θα μπορούσαν να σαμποτάρουν ή να περιορίσουν τη συμμετοχή στο διευρυμένο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων που προωθείται από τον Ινφαντίνο. Η UEFA θα έκλεινε οποιεσδήποτε συζητήσεις σχετικά με την αλλαγή του παγκόσμιου ημερολογίου αγώνων, στερώντας από τη FIFA πιθανά δισεκατομμύρια έσοδα.

Προς το παρόν, εμείς στη Ρωσία «υποστηρίζουμε και τις δύο ομάδες». Όσο περισσότερες διαμάχες και διαφθορά υπάρχουν, τόσο πιο κοντά είναι το ποδόσφαιρο στην αναμόρφωση και την πραγματική αποπολιτικοποίηση.

Πηγή: RT

Η υποβόσκουσα σύγκρουση μεταξύ του κ. Σαμαρά και της ηγεσίας της Νέας Δημοκρατίας πέρασε πλέον σε μια νέα, δημόσια φάση

Ηπρώτη επίσημη εμφάνιση του Αντώνη Σαμαρά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν ήταν μια απλή είσοδος σε μια νέα πλατφόρμα επικοινωνίας. Ήταν μια ξεκάθαρη πολιτική δήλωση.

Με δύο διαδοχικές αναρτήσεις, ο πρώην πρωθυπουργός επέλεξε να απαντήσει τόσο στην κριτική που του είχε ασκήσει η Ντόρα Μπακογιάννη όσο και σε όσους τον κατηγορούν ότι ενδεχόμενη ίδρυση νέου κόμματος θα στερούσε από τη Νέα Δημοκρατία την προοπτική της αυτοδυναμίας.

Δημόσια και όχι υποβόσκουσα σύγκρουση Σαμαρά – ΝΔ

Με αυτόν τον τρόπο, η υποβόσκουσα σύγκρουση μεταξύ του κ. Σαμαρά και της ηγεσίας της Νέας Δημοκρατίας πέρασε πλέον σε μια νέα, δημόσια φάση, με τις δύο πλευρές να χαράσσουν διακριτές στρατηγικές.

Όπως υποστήριξε, αν η αυτοδυναμία εξαρτάται από ένα κόμμα που ακόμη δεν υπάρχει, τότε το πρόβλημα βρίσκεται αλλού και όχι στον ίδιο.

Επιθετική στάση Σαμαρά

Πίσω από τη νέα επιθετική τακτική του κ. Σαμαρά, συνομιλητές του διακρίνουν την εκτίμηση ότι υπάρχει ένα υπαρκτό εκλογικό ακροατήριο το οποίο αντιμετωπίζει θετικά το ενδεχόμενο δημιουργίας νέου πολιτικού φορέα.

Γιατί ο Σαμαράς πυκνώνει τις δημόσιες εμφανίσεις του

Δημοσκοπικά ευρήματα που έχουν δει το φως της δημοσιότητας εμφανίζουν ένα αξιοσημείωτο ποσοστό ψηφοφόρων να δηλώνει ότι θα εξέταζε θετικά μια τέτοια προοπτική, γεγονός που, σύμφωνα με πολιτικούς παρατηρητές, εξηγεί γιατί ο πρώην πρωθυπουργός πυκνώνει τις δημόσιες παρεμβάσεις του και επιλέγει πλέον μια πιο άμεση επικοινωνία με το κοινό του.

Χαμηλοί τόνοι από τον Παύλο Μαρινάκη

Από την πλευρά της κυβέρνησης, πάντως, επιχειρείται να μη δοθεί η εικόνα μιας μετωπικής σύγκρουσης με έναν πρώην πρωθυπουργό της παράταξης. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης, σχολιάζοντας τις αναρτήσεις του κ. Σαμαρά, σημείωσε ότι περίμενε, λόγω της επετείου του δημοψηφίσματος του 2015, να αναφερθεί στα γεγονότα εκείνης της περιόδου, ωστόσο «επέλεξε να κάνει ένα βίντεο εναντίον της Νέας Δημοκρατίας».

Νέος κύκλος πολιτικής αντιπαράθεσης

Παράλληλα, ξεκαθάρισε ότι η κυβέρνηση δεν επιθυμεί να μπει σε προσωπική αντιπαράθεση, τονίζοντας πως «χρέος της κυβέρνησης είναι να εφαρμόζει μια πολιτική για το παρόν και το μέλλον, να βελτιώνει τις ζωές των πολιτών και όχι να μπαίνει σε διαδικασία σχολιασμού ή αντεγκλήσεων με βάση μια προσωπική ατζέντα».

Η διπλή στρατηγική της Νέας Δημοκρατίας

Πίσω από τους χαμηλούς τόνους, ωστόσο, κυβερνητικά στελέχη αναγνωρίζουν ότι ένας νέος κύκλος εσωτερικής αντιπαράθεσης έχει ανοίξει και δεν πρόκειται να κλείσει. Η στρατηγική της Νέας Δημοκρατίας φαίνεται να είναι διπλή: αφενός να μη μετατρέψει τον Αντώνη Σαμαρά σε κεντρικό πολιτικό αντίπαλο μέσα από μια καθημερινή δημόσια σύγκρουση και αφετέρου να αναδείξει ότι πρόκειται για έναν πρώην πρωθυπουργό που αναδείχθηκε και στηρίχθηκε από την παράταξη, αλλά σήμερα επιλέγει μια πορεία που, κατά την κυβερνητική ανάγνωση, έχει ως βασικό αποτέλεσμα – ή και στόχο – να δυσκολέψει την προοπτική μιας νέας αυτοδύναμης κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Προεκλογικός πολιτικός πόλεμος

Με δεδομένο ότι ο κ. Σαμαράς εμφανίζεται αποφασισμένος να συνεχίσει τις δημόσιες παρεμβάσεις του και η κυβέρνηση δεν προτίθεται να αφήνει αναπάντητα τα πολιτικά του μηνύματα, όλα δείχνουν ότι η σχέση του πρώην πρωθυπουργού με τη Νέα Δημοκρατία εισέρχεται σε μια περίοδο προεκλογικής πια, πολιτικής τριβής ακόμη κι αν προς το παρόν η επίσημη γραμμή του Μεγάρου Μαξίμου παραμένει η αποφυγή των «πολεμικών» τόνων.

του Άρη Χατζηστεφάνου

Η φιλελεύθερη Αμερική κλαίει και οδύρεται καθώς γιορτάζει τα 250 χρόνια του αμερικανικού κράτους με τον Τραμπ στον Λευκό Οίκο. Τα πιο αντιδημοκρατικά στοιχεία του προέδρου, όμως, τον καθιστούν τον καταλληλότερο άνθρωπο για να γιορτάσει τα γενέθλια μιας χώρας που δημιουργήθηκε από ολιγάρχες ιδιοκτήτες σκλάβων.

«O Ντόναλντ Τραμπ έκανε πειρατεία στην επέτειο των 250 χρόνων» γκρίνιαζε η αμερικανική έκδοση της εφημερίδας Guardian, συμπληρώνοντας ότι οι εκδηλώσεις για τη δημιουργία του αμερικανικού κράτους θύμιζαν «θέατρο του παραλόγου». Διαβάζοντας κανείς τα αφιερώματα στα αντιπολιτευόμενα ΜΜΕ συμπέραινε ότι ο Τραμπ προσβάλλει και μόνο με την ύπαρξή του το πνεύμα των λεγόμενων εθναρχών (founding fathers) που αποτίναξαν τον ζυγό της βρετανικής αποικιοκρατίας και υποτίθεται ότι εδραίωσαν τις αρχές της ελευθερίας, της δημοκρατίας και της ισονομίας.

Στα γενέθλια του κράτους που αυτοί δημιούργησαν, στέκει πλέον ένας βαρόνος του real estate, ο οποίος έχει μετατρέψει τον Λευκό Οίκο σε προέκταση των επιχειρηματικών του δραστηριοτήτων, ενώ αμφισβητεί τις βασικές αρχές της δημοκρατίας –φτάνοντας ακόμη και στο αποτέλεσμα των εκλογών. Κι ενώ κανείς δεν θα διαφωνήσει για το δεύτερο σκέλος της εξίσωσης, η ωραιοποιημένη εικόνα των πρώτων χρόνων του αμερικανικού κράτους είναι ιδιαίτερα προβληματική. Ελάχιστοι στις ΗΠΑ θέλουν να θυμούνται ότι το αμερικανικό κράτος δημιουργήθηκε σαν ένα όχημα μιας ολιγαρχίας ιδιοκτητών σκλάβων και έκτοτε εξελίσσεται για να ικανοποιεί τις ανάγκες της τάξης τους.

Ο πρώτος πρόεδρος της χώρας, λόγου χάρη, ο Τζορτζ Ουάσινγκτον παρέλαβε από τον πατέρα του «περιουσία» μόλις δέκα σκλάβων και κατάφερε να την επεκτείνει ελέγχοντας περισσότερους από 300 (αφού τους ένωσε με αυτούς της συζύγου του). O δε βασικός συντάκτης της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας, Τόμας Τζέφερσον, έφτασε να ελέγχει περισσότερους από 620 σκλάβους (από περίπου 150 που κληρονόμησε).

Το ίδιο το κτίριο του Λευκού Οίκου που σήμερα γνωρίζει την πιο κιτς περίοδο της ύπαρξής του, αποτελούσε για αιώνες σύμβολο της προσπάθειας διατήρησης της δουλείας. Σε αυτό τον χώρο, παραδείγματος χάριν, αποφάσισε ο πρόεδρος Γούντροου Γουίλσον να πραγματοποιήσει, το 1915, την πρώτη προβολή της ταινίας «Η Γέννηση ενός Εθνους», μια ελεγεία στη δολοφονική δράση της ρατσιστικής οργάνωσης Κου Κλουξ Κλαν.

Η ύπαρξη των δουλοκτητών προέδρων δεν συνιστούσε απλώς ένα ηθικό πρόβλημα. Αποδείκνυε και τις τεράστιες περιουσίες που είχαν ή δημιούργησαν οι δημιουργοί του αμερικανικού κράτους. Ο επονομαζόμενος «πατέρας του Συντάγματος» και τέταρτος πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζέιμς Μάντισον, ήταν ένας από τους πλουσιότερους ένοικους του Λευκού Οίκου και δεν έκρυψε ποτέ ότι το πνευματικό του τέκνο θα έπρεπε να προστατεύσει την περιουσία της τάξης του από τα οργισμένα πλήθη. Ενα από τα εργαλεία προς αυτή την κατεύθυνση ήταν η δημιουργία της Γερουσίας, τα μέλη της οποίας αρχικά δεν εκλέγονταν από τους πολίτες αλλά από τα νομοθετικά σώματα των πολιτειών, με στόχο, σύμφωνα με τον Μάντισον, να «λειτουργούν σαν φράχτης» απέναντι στην «αστάθεια και στο πάθος» που καθοδηγούσε τη συμπεριφορά του πλήθους.

Στο σύνολό του το αμερικανικό πολιτικό σύστημα μπορεί να θεωρηθεί σαν μια προσβολή προς τη δημοκρατία. Το περίφημο κολέγιο των εκλεκτόρων λόγου χάρη, που αποφασίζει ακόμη και σήμερα την εκλογή του προέδρου, δημιουργήθηκε ώστε οι νικητές του Εμφυλίου να χρυσώσουν το χάπι στο δουλοκτητικό κεφάλαιο που συγκεντρωνόταν σε αραιοκατοικημένες περιοχές του αμερικανικού Νότου και ζητούσε μεγαλύτερη εκπροσώπηση από αυτή που του αντιστοιχούσε πληθυσμιακά. Ακόμη όμως και το δικαστικό σώμα έλαβε από την πρώτη στιγμή την αντιδημοκρατική εξουσία να ακυρώνει νόμους που ψήφιζε το Κογκρέσο.

Εξω από τα κτίρια του Λευκού Οίκου, του Κογκρέσου και του ανώτατου δικαστηρίου, τα πράγματα δεν ήταν πολύ διαφορετικά. Πολλά θα ειπωθούν αυτές τις ημέρες και για την αστυνομοκρατία που κυριαρχεί στην αμερικανική πρωτεύουσα, καθώς η ομοσπονδιακή κυβέρνηση αναπτύσσει εκτός από την Αστυνομία και δυνάμεις της Εθνοφρουράς για τη φρούρηση των εκδηλώσεων. Πολλοί λιγότεροι θα σχολιάσουν βέβαια ότι η Αστυνομία στις ΗΠΑ δημιουργήθηκε ως μετεξέλιξη των λεγόμενων slave patrols, δηλαδή πολιτοφυλακών με μοναδική αρμοδιότητα να καταδιώκουν μαύρους σκλάβους και να πνίγουν στο αίμα τις εξεγέρσεις τους. Οσο για την Εθνοφρουρά, έχει τις ρίζες της στις ομάδες ενόπλων που εξολόθρευαν ιθαγενείς Ινδιάνους για λογαριασμό των Ευρωπαίων αποικιοκρατών, και συγκροτήθηκαν για πρώτη φορά σε ειδικό σώμα το 1636. Και οι δύο θεσμοί, λοιπόν, είναι τόσο αμερικανικοί όσο η μηλόπιτα… ή η σκλαβιά.

Αρκετοί θα υποστηρίξουν, βέβαια, ότι πολλές ακόμη χώρες κατάφεραν να συνδυάσουν το καθεστώς της δουλείας και της οικονομικής ολιγαρχίας με πραγματικά ισχυρούς δημοκρατικούς θεσμούς –με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την αρχαία Αθήνα του Περικλή. Οι ΗΠΑ όμως δεν είχαν ποτέ την πολυτέλεια να κρύψουν το δουλοκτητικό τους σύστημα πίσω από την αίγλη ενός λαμπρού πολιτεύματος. Οχι μόνο γιατί δεν δημιούργησαν αυτές τη δημοκρατία, αλλά κυρίως γιατί δεν είχαν ποτέ την πρόθεση να την εφαρμόσουν.

«Οι πατέρες του έθνους δεν ήθελαν να κάνουν τις ΗΠΑ δημοκρατία» εξηγούσε προ ημερών ο συγγραφέας Νταγκ Χένγουντ. Αν, λοιπόν, κάποιος θέλει να είναι πιστός στο πνεύμα που επικρατούσε πριν από ένα τέταρτο της χιλιετίας στην Αμερική, ο Ντόναλντ Τραμπ είναι μια χαρά πρόεδρος για να γιορτάσει τα γενέθλια του έθνους.

Πηγή: infowar

Μια μαμαδίστικη τούρτα που τα έχει όλα: είναι νόστιμη, αρέσει σε όλους, είναι πανεύκολη και δεν έχει κανένα, μα κανένα, περιθώριο αποτυχίας. Δοκιμάστε τη!