Οι περιορισμοί της Ουάσινγκτον στο νησί της Καραϊβικής είναι ένας οικονομικός πόλεμος, δήλωσε ο Χουάν Κάρλος Μάρσαν Αγκιλέρα 

Η Ρωσία έστειλε ένα σημαντικό μήνυμα στον κόσμο στέλνοντας ένα πλοίο με πετρέλαιο στην Κούβα τον περασμένο μήνα, καθώς οι ΗΠΑ έχουν αποκλείσει το νησί, δήλωσε ο απεσταλμένος της Αβάνας στο Νέο Δελχί.

Η Μόσχα απέστειλε 100.000 τόνους πετρελαίου που απαιτούνται για την ομαλή λειτουργία της Κούβας μετά την επιβολή περιορισμών από τις ΗΠΑ, δήλωσε ο Χουάν Κάρλος Μάρσαν Αγκιλέρα στο RT India σε αποκλειστική συνέντευξη την Πέμπτη.

«Μετά από τρεις μήνες χωρίς πετρέλαιο, ένα ρωσικό πλοίο έφτασε στην Κούβα», είπε στο τελευταίο επεισόδιο του India, Russia, and the World. «Ήταν κάτι περισσότερο από αυτό, ένα μήνυμα [προς τον κόσμο] ότι η Ρωσία θα υποστήριζε την Κούβα σε μια κρίσιμη στιγμή».

Η Ρωσία έστελνε ένα ευρύτερο μήνυμα υποστηρίζοντας την Κούβα «επειδή οι ΗΠΑ απειλούσαν οποιαδήποτε χώρα προμηθεύει πετρέλαιο με δασμούς ή [μια] επίθεση σε πλοία», δήλωσε ο πρέσβης.

Η Μόσχα απέδειξε ότι είναι «δυνατό να μην ακολουθεί τους κανόνες που επιβάλλουν οι ΗΠΑ», σημείωσε η Αγκιλέρα. «[Την] επόμενη μέρα από την άφιξη του πλοίου, ο [πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ] Τραμπ είπε ότι δεν είμαι αντίθετος σε καμία χώρα που θα ήθελε να προμηθεύσει πετρέλαιο στην Κούβα», είπε, προσθέτοντας, «αυτό δεν ήταν αλήθεια, καθώς η πιθανότητα κυρώσεων ήταν πάντα στο τραπέζι».

Η Ρωσία, η Κίνα και η Ινδία είναι σημαντικοί εταίροι της Κούβας, δήλωσε ο απεσταλμένος, επικαλούμενος την τεράστια παρουσία της Μόσχας στους τομείς της ενέργειας και των μεταφορών και τη βοήθεια της Κίνας στην ενεργειακή μετάβαση της χώρας.

«Η Ινδία και η Κούβα έχουν μακρά ιστορία. Γιορτάζουμε 66 χρόνια διμερών δεσμών», δήλωσε η Αγκιλέρα.

Η Κούβα υποστηρίζει την υποψηφιότητα της Ινδίας για μόνιμη έδρα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, επειδή, σύμφωνα με τα λόγια της Αγκιλέρα, «Ο Παγκόσμιος Νότος χρειάζεται μια σχετική θέση».

Ο αμερικανικός αποκλεισμός της Κούβας είναι ένας οικονομικός πόλεμος κατά του νησιωτικού έθνους, δήλωσε ο Κουβανός πρέσβης. Η έννοια της ειρήνης από την Ουάσινγκτον σημαίνει ότι οι χώρες υποτάσσονται στα συμφέροντά της, κάτι που είναι απαράδεκτο, είπε. «Η Κούβα αποτελεί εμπόδιο για την κυριαρχία των ΗΠΑ», πρόσθεσε η Αγκιλέρα.

«Με αυτόν τον αποκλεισμό, είναι δύσκολο να διατηρηθεί το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης επειδή δεν υπάρχει ηλεκτρικό ρεύμα», είπε, επισημαίνοντας τον τεράστιο αντίκτυπο σε όλους τους ζωτικούς τομείς, συμπεριλαμβανομένης της παραγωγής τροφίμων. «Έτσι, αυτό έχει τεράστιο αντίκτυπο σε ολόκληρη την οικονομία».

Η πρώτη κυβέρνηση Τραμπ επέβαλε μια σειρά μέτρων για να στραγγαλίσει την κουβανική οικονομία, είπε η Αγκιλέρα, προσθέτοντας ότι η τωρινή είχε προχωρήσει ακόμη περισσότερο.

Σχετικά με το εκτελεστικό διάταγμα του Τραμπ της 29ης Ιανουαρίου με το οποίο η Κούβα χαρακτηρίστηκε «εξαιρετικά απειλή για τις ΗΠΑ», η Αγκιλέρα αναρωτήθηκε πώς ένα έθνος 10 εκατομμυρίων ανθρώπων θα μπορούσε να αποτελέσει απειλή για μια πολύ μεγαλύτερη χώρα.

Πηγή: RT

Τα πεινασμένα σκυλιά μύρισαν αίμα και ορμήσαν να κατασπαράξουν

Περισσότεροι από 30 ηγέτες συμμετείχαν σε τηλεδιάσκεψη την Παρασκευή για να χαράξουν μια διεθνή αποστολή για την ασφάλεια του Στενού του Ορμούζ.

ΠΑΡΙΣΙ — Οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεσμεύτηκαν να εντείνουν γρήγορα μια πολυεθνική προσπάθεια για την ασφάλεια του Στενού του Ορμούζ, αφού το Ιράν δήλωσε ότι θα ανοίξει ξανά την ζωτικής σημασίας πλωτή οδό για τη θαλάσσια κυκλοφορία , ακόμη και αν ο Ντόναλντ Τραμπ δεν θέλει τη βοήθειά τους.

Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν, ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς και οι πρωθυπουργοί της Ιταλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου, Τζόρτζια Μελόνι και Κιρ Στάρμερ, ανακοίνωσαν από κοινού την Παρασκευή ότι θα ηγηθούν αυτού που ο Στάρμερ χαρακτήρισε «αμυντική» αποστολή για να διασφαλίσουν την ελευθερία της ναυσιπλοΐας στο στενό, μέσω του οποίου ταξιδεύει το ένα πέμπτο του παγκόσμιου πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου.

«Συμφωνήσαμε να επιταχύνουμε τον στρατιωτικό σχεδιασμό, μπορώ να επιβεβαιώσω ότι η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο θα ηγηθούν μιας πολυεθνικής αποστολής για την προστασία της ελευθερίας διέλευσης μόλις το επιτρέψουν οι συνθήκες», δήλωσε ο Στάρμερ, προσθέτοντας ότι οι λεπτομέρειες θα γνωστοποιηθούν σε συνέδριο στρατιωτικού σχεδιασμού στο Λονδίνο την επόμενη εβδομάδα.

Ωστόσο, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν φαίνεται να είναι διατεθειμένες να αποδεχτούν αυτή τη βοήθεια.

Αφού ανακοίνωσε ότι η Τεχεράνη συμφώνησε να ανοίξει ξανά το Στενό του Ορμούζ μετά τη συμφωνία Ισραήλ και Λιβάνου για 10ήμερη εκεχειρία, ο Τραμπ //truthsocial.com/@realDonaldTrump/posts/116420456436213944" target="_blank" style="box-sizing: border-box; color: rgb(13, 15, 22); outline-color: rgb(222, 222, 222); outline-offset: 0px; outline-width: 0px; text-decoration-color: inherit; text-underline-offset: 2px; transition: color 0.05s cubic-bezier(0.215, 0.61, 0.355, 1), background-color 0.05s cubic-bezier(0.215, 0.61, 0.355, 1), text-decoration-color 0.05s cubic-bezier(0.215, 0.61, 0.355, 1), box-shadow 0.05s cubic-bezier(0.215, 0.61, 0.355, 1);">έγραψε την Παρασκευή στον λογαριασμό του στο Truth Social ότι οι σύμμαχοί του στο ΝΑΤΟ ήταν «άχρηστοι» και δεν ήταν απαραίτητοι.

«Έλαβα ένα τηλεφώνημα από το ΝΑΤΟ που με ρωτούσε αν χρειαζόμασταν βοήθεια. ΤΟΥΣ ΕΙΠΑ ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΜΑΚΡΙΑ, ΕΚΤΟΣ ΑΝ ΘΕΛΟΥΝ ΑΠΛΑ ΝΑ ΓΕΜΙΣΟΥΝ ΤΑ ΠΛΟΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ», έγραψε.

Ο Τραμπ και άλλοι κορυφαίοι Αμερικανοί αξιωματούχοι έχουν εκφράσει βαθιά απογοήτευση τις τελευταίες εβδομάδες με τους συμμάχους τους που αρνήθηκαν είτε να υποστηρίξουν τις αμερικανο-ισραηλινές επιθέσεις κατά του Ιράν είτε να βοηθήσουν στη διασφάλιση της ελευθερίας της ναυσιπλοΐας σε διεθνή ύδατα όσο συνεχίζονταν οι μάχες.

Η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο έχουν υποσχεθεί να βοηθήσουν στην ασφάλεια της πλωτής οδού μόνο όταν επιτευχθεί κατάπαυση του πυρός μεταξύ Ουάσινγκτον και Τεχεράνης. Η συνάντηση της Παρασκευής ήταν μια ευκαιρία για τους Ευρωπαίους ηγέτες να δείξουν ότι μπορούν να συμβάλουν αποτελεσματικά είτε στη διατήρηση της ειρήνης είτε στη διασφάλιση της σταθερότητας των παγκόσμιων εμπορικών ροών.

«Η αποστολή μας είναι αμυντική και έρχεται μετά την κατάπαυση του πυρός», δήλωσε ο Στάρμερ. «Θα δούμε πώς θα παίξουμε τον ρόλο μας, αλλά δεν θέλουμε διόδια και περιορισμούς».

Αλλά οι ακριβείς λεπτομέρειες μιας πιθανής διεθνούς αποστολής παραμένουν ασαφείς.

Μετά τη συνάντηση στο Παρίσι την Παρασκευή, στην οποία συμμετείχαν ηγέτες από περισσότερες από δύο δωδεκάδες χώρες μέσω τηλεδιάσκεψης, ο Μελόνι πρότεινε την ανάπτυξη ιταλικών φρεγατών στην περιοχή. Η Γερμανία δήλωσε την Πέμπτη ότι θα συνεισφέρει ναρκαλιευτικά.

«Πηγαίνει προς τη σωστή κατεύθυνση, ακόμη και αν το άνοιγμα του Ορμούζ εξαρτάται από τον συντονισμό των ιρανικών αρχών και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν δηλώσει ότι θα διατηρήσουν έναν στοχευμένο αποκλεισμό», δήλωσε ο Μακρόν.

«Οι πρόσφατες εξελίξεις είναι ενθαρρυντικές, αλλά πρέπει να τις αντιμετωπίσουμε με προσοχή», πρόσθεσε ο Γάλλος ηγέτης.

Ωστόσο, οι Ευρωπαίοι διαφωνούν σχετικά με το εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να συμπεριληφθούν στην αποστολή , με τη Γαλλία να επιμένει ότι η αποστολή θα πρέπει να περιλαμβάνει μόνο μη εμπόλεμες χώρες και τη Γερμανία να επιθυμεί να συμπεριλάβει ένα αμερικανικό απόσπασμα.

Την Παρασκευή, το ρήγμα φαινόταν ακόμη ανοιχτό. Ο Μερτς δήλωσε ότι θα ήταν «επιθυμητό» να συμπεριληφθούν οι ΗΠΑ, ενώ ο Μακρόν επέμεινε ότι ο συνασπισμός θα πρέπει να είναι «ουδέτερος και ξεχωριστός από τους εμπόλεμους».

Πηγή: Politico

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

«Η δική μας Μεταπολίτευση». Συναυλία του Διονύση Σαββόπουλου για τα πενήντα χρόνια δημοκρατίας. Συμμετέχουν η Φαραντούρη, ο Νταλάρας, ο Μητσιάς. Το Ηρώδειο κατάμεστο. Τρεις – λάθος τέσσερις – γενιές. Από ογδονταπεντάρηδες μέχρι παιδάκια. Ατμόσφαιρα πότε δοξαστική, πότε κατανυκτική, πότε πανηγυριώτικη. Καθένας φέρνει τη ζωή του. Αναμνήσεις, εξιδανικεύσεις, πληγές χαίνουσες ή επουλωμένες. Ο οικοδεσπότης μας φωτίζει με τους στίχους και τους ήχους του. Μας κάνει εγχείρηση ανοιχτής ψυχής, μας δείχνει τον συλλογικό μας εαυτό όπως αληθινά είναι. Κι εκεί που πάμε να μελαγχολήσουμε, να απελπιστούμε, απογειωνόμαστε με ένα ρεφρέν. Λυτρωνόμαστε με δυο φράσεις: «κείνο που με τρώει, κείνο που με σώζει…» – η έμφαση στο «σώζει». «Δεν άνθισαν ματαίως» που λέει κι ο άλλος ποιητής.

Ολοι μαγεμένοι στο Ηρώδειο, το βράδυ εκείνο του Ιουλίου; Οχι όλοι. Διαγωνίως μπροστά μου καθόταν μια κυρία στα τριάντα πέντε, στα σαράντα της. Καλοφτιαγμένη και περιποιημένη, με το ξώπλατο πλουμιστό της φόρεμα, με τη μελαχρινή αλογοουρά της, με τα βραχιόλια και το χρυσαφί ρολόι της, με το γαλλικό της μανικιούρ. Με το κινητό της.

Επί δυόμισι ώρες, όσο διήρκεσε η συναυλία, δεν άφησε το κινητό από το χέρι της. Πληκτρολογούσε. Σκρόλαρε στα σόσιαλ μίντια. «Σε αυτόν τον κόσμο όσοι αγαπάνε τρώνε βρώμικο ψωμί» τραγουδούσε ο Μητσιάς. Εκείνη πέρα βρέχει. Χάζευε μια διαφήμιση μαγιό στο ίνσταγκραμ. «Ο Αριστοφάνης, παλαμάκια, γύρισε από τα θυμαράκια!» έψαλλαν ευφορικά η Μελίνα Τανάγρη και ο Πάνος Μουζουράκης τους «Αχαρνής». Εκείνη ούτε που σήκωσε τα μάτια της. Είχε κουβέντα, τσάτινγκ, ποιος ξέρει με ποιον.

Μου είχε γυρίσει το μάτι. «Είστε εντελώς κουφή;» μού ερχόταν να τη ρωτήσω. «Ο,τι συμβαίνει στη σκηνή σάς αφήνει παγερά αδιάφορη; Τότε γιατί βρίσκεστε εδώ;» «Μα δεν βρίσκομαι εδώ» θα μου απαντούσε αφοπλιστικά και θα μου έδειχνε μια «ιστορία» από κάποιο μπιτς μπαρ. Μονάχα όταν μπήκε η μπάντα του Πολεμικού Ναυτικού, σήκωσε το κινητό της και τράβηξε ένα βίντεο. Της φάνηκαν προφανώς οι άσπρες στολές και τα αστραφτερά πνευστά αρκούντως εντυπωσιακά για να τα μοιραστεί με τους διαδικτυακούς της φίλους.

Γιατί είχε πάει η μελαχρινή αλογοουρά στη συναυλία του Σαββόπουλου; Την είχε σύρει η φίλη που καθόταν δίπλα της; Είχαν κερδίσει τίποτα προσκλήσεις και είχαν βρεθεί εκεί από σπόντα – η άλλη τουλάχιστον δεν κρατούσε κινητό, παρακολουθούσε, ανέκφραστη μεν, πάντως παρακολουθούσε…

Δεν γίνεται να αρέσουν σε όλους μας τα ίδια. Κι εγώ κι εσείς πόσες μουσικές, πόσες ταινίες, πόσα βιβλία δεν βρίσκουμε αφόρητα, αφόρητα πληκτικά; Από την άλλη, άμα στα σαράντα σου δεν σε αγγίζουν ντιπ «τα χρόνια και τα λόγια τα χαμένα», το «πού πας παλικάρι, ωραίο σαν μύθος», το «Μαρία απ’ τη Σπάρτη, Ορέστη απ’ τον Βόλο», δεν θα πειστώ με την καμία ότι απλώς έχεις διαφορετικά γούστα. Οτι σε συγκινεί η ροκ ή η τζαζ, ο Μότσαρτ ή η Τέιλορ Σουίφτ.

Θα συναγάγω, βάσιμα πιστεύω, πως το ενδιαφέρον σου εξαντλείται στα μελοδράματα των πρωινάδικων, στα τραγούδια μιας χρήσης, στα κουτσομπολιά των «επωνύμων». Πως το όνειρό σου είναι ένα ηλιοβασίλεμα στη Μύκονο, στο πλάι ενός σκαφάτου τύπου, που τον ενδιαφέρουν μονάχα τα λεφτά, να τα βγάζει και να τα επιδεικνύει. Θα σε λυπηθώ για όσα ωραία στερείσαι. Για την ανύπαρκτη ευαισθησία σου, για την καρδιά σου που έχει πιάσει πουρί. «Να κι αν με λυπηθείς, να κι αν δεν με λυπηθείς!» θα μου απαντήσεις. «Ζω μια χαρά έτσι. Με ποιο δικαίωμα μού κουνάς το δάχτυλο; Ο κόσμος μου είναι πιο πυκνοκατοικημένος από τον δικό σου!»

Στη δεκαετία του ’50, ο αναλφαβητισμός στη χώρα μας βρισκόταν σε θλιβερά επίπεδα. Τότε ο Μίκης Θεοδωράκης είχε μια ιδιοφυή ιδέα. Μελοποίησε τους πιο σημαντικούς ποιητές, έκανε τα έργα τους λαϊκά τραγούδια, οι Ελληνες τα αγκάλιασαν. Θα μπορούσε να επαναληφθεί κάτι τέτοιο; Δεν το ελπίζω. Σήμερα ο αναλφαβητισμός φοράει μάρκες. Ναρκισσεύεται. Βγάζει γλώσσα.-