Η αντίληψη του Κυριάκου Μητσοτάκη για τους θεσμούς οδηγεί τη χώρα σε ένα τοπίο που δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί δημοκρατικό

Η συζήτηση για τη «μεταδημοκρατία» κρατάει πολλά χρόνια και έχει διάφορες αφορμές. Κοινός τόπος σε όλες τις συζητήσεις γύρω από αυτή την έννοια, ότι οι «φιλελεύθερες δημοκρατίες» γίνονται ένα θεσμικό κέλυφος χωρίς πραγματικό περιεχόμενο, αφού οι πραγματικές αποφάσεις δεν αφορούν τους τυπικούς δημοκρατικούς θεσμούς, αλλά τις πολιτικές και επιχειρηματικές ελίτ.

Και όντως μπορεί κανείς να σκεφτεί, για παράδειγμα, τον τρόπο που για πολλά χρόνια σε αρκετές χώρες η σύγκλιση κεντροδεξιών και κεντροαριστερών κομμάτων στην πραγματικότητα δεν έδινε πραγματικά περιθώρια πολιτικής επιλογής, ιδίως από τη στιγμή που τα περισσότερα «κόμματα εξουσίας» υποστήριζαν ότι κυρίως προσαρμόζονταν στις ανάγκες των αγορών.

Αυτό, άλλωστε, μπορεί να εξηγήσει γιατί την περασμένη δεκαετία, μέσα σε μια συνθήκη μεγάλης κοινωνικής και πολιτικής κρίσης, οι «Αγανακτισμένοι» (που κάθε άλλο παρά «ψεκασμένοι» ήταν όπως υποστήριξαν όλες οι παραλλαγές του «Ακραίου Κέντρου»), σε όλο τον κόσμο, διεκδίκησαν πραγματική δημοκρατία, δηλαδή να έχουν οι πολίτες λόγο στις αποφάσεις που τους αφορούν.

Όμως, πιστεύω ότι με το ύφος και το ήθος της διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη εισερχόμαστε σε ένα νέος είδος μεταδημοκρατίας, ακόμη πιο επιθετικής. Γιατί εδώ δεν έχουμε μόνο την περιφρόνηση στην πραγματική δημοκρατική λογοδοσία, αλλά και την προσπάθεια να κατοχυρωθεί, θεσμικά αλλά και συμβολικά, ότι μια πολιτική παράταξη που είναι εμφανώς μειοψηφική θα παραμείνει εσαεί πολιτικά κυρίαρχη, ακόμη και εάν αυτό σημαίνει να ξαναγράψει το Σύνταγμα.

Πώς αλλιώς να περιγράψουμε μια πολιτική πρακτική που υποκρίνεται ότι δεν υπάρχουν οι δημοσκοπήσεις που καθιστούν απολύτως βέβαιο ότι η Νέα Δημοκρατία δεν θα είναι αυτοδύναμη στις επόμενες εκλογές και που εξαγγέλλει μια συνταγματική αναθεώρηση που σε μεγάλο βαθμό θέλει να θωρακίσει την τρέχουσα κυβερνητική κατεύθυνση, συμπεριλαμβανομένης της αλλαγής της φιλοσοφίας του εκλογικού νόμου. Για να μην αναφερθώ ότι ποτέ στο παρελθόν δεν είχαμε μια τόσο εντυπωσιακά ρητή προσπάθεια εργαλειοποίησης της δυνατότητας νομοθέτησης. Ενώ οποιαδήποτε κυβέρνηση ήταν στο στόχαστρο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας θα προσπαθούσε τουλάχιστον να περιορίσει το πολιτικό κόστος, αναλαμβάνονται μέρος της ευθύνης, εδώ έχουμε μια κυβέρνηση που σπεύδει να ανακοινώσει ότι θα προχωρήσει σε νομοθετική ρύθμιση με σκοπό να περιορίσει τη δυνατότητά της να ερευνά υπουργούς. Με τον ίδιο τρόπο που όταν ξέσπασε το σκάνδαλο των υποκλοπών αρνήθηκε να προχωρήσει σε μέτρα διαφάνειας ως προς τη δράση της ΕΥΠ, αλλά αντιθέτως έκανε πιο δυσχερή τη διερεύνηση τυχών παρατυπιών από τη μεριά της.

Όλα αυτά συνδυασμένα με μια ενορχηστρωμένη προσπάθεια να παρουσιάσουν ένα τοπίο όπου δεν υπάρχουν εναλλακτικές, όχι τόσο με την πρόθεση να πείσουν τους πολίτες ότι η καλύτερη και ασφαλέστερη επιλογή είναι να στηρίξουν την κυβέρνηση, όσο να τους υποδείξουν ότι δεν έχει νόημα να αναζητήσουν εναλλακτική. Κοινώς, ότι εάν δεν τους αρέσει αυτή η κυβέρνηση, τότε καλύτερα να καθίσουν σπίτι τους την ημέρα των εκλογών. Γιατί είμαι βέβαιος ότι ήδη κάποιος στο Μέγαρο Μαξίμου έχει κάτσει και έχει μετρήσει σε ποια κλίμακα αποχής το 30% θα γίνει 38%…

Και εδώ έχουμε το πιο σοβαρό πρόβλημα με αυτή την εκδοχή μεταδημοκρατίας. Γιατί δεν είναι απλώς η «θωράκιση» των πραγματικών κέντρων εξουσίας από τη λαϊκή βούληση, αλλά και η συστηματική αποθάρρυνση απέναντι στην πολιτική συμμετοχή, η καλλιέργεια, δηλαδή, της πολιτικής απάθειας ως μόνης εφικτής πολιτικής στάσης. «Τίποτα δεν αλλάζει, κοίτα τη δουλειά σου» είναι το γενικό στίγμα. Κάτι που υπονομεύει βαθιά τη δημοκρατία, ακριβώς γιατί αυτή δεν είναι απλώς ένα τυπικό πλαίσιο, αλλά πρωτίστως μια κοινωνική δυναμική, μια απαίτηση συμμετοχής και μια διεκδίκηση της κοινωνίας να έχει λόγο.

Αυτό ακριβώς είναι και το αδύναμο σημείο της στρατηγικής αυτής. Η κοινωνία δεν έχει φτάσει ακόμη στην απάθεια. Δείχνει βουβή αλλά δεν είναι. Αντιθέτως επιζητά την πολιτική αλλαγή, δηλαδή την επιστροφή στην πραγματικά δημοκρατική πολιτική. Υπό την προϋπόθεση, βέβαια, της ανάληψης ευθύνης, από πρόσωπα και δυνάμεις που θα εκπροσωπήσουν αυτό το αίτημα.

Πηγή: in

Ο Γιάνος Μπόκα αναφέρει ότι μετά την ανακοίνωση της επανέναρξης του εφοδιασμού, ο φορέας εκμετάλλευσης της Druzhba θα επικοινωνήσει με τον όμιλο MOL, ο οποίος παραλαμβάνει ρωσικό πετρέλαιο για τα διυλιστήριά του.

ΒΟΥΔΑΠΕΣΤΗ, 21 Απριλίου. /TASS/. Η Ουκρανία θα επαναλάβει τη διαμετακόμιση ρωσικού πετρελαίου προς την Ουγγαρία μέσω του αγωγού Druzhba το μεσημέρι της 21ης ​​Απριλίου, δήλωσε ο Ούγγρος υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Γιάνος Μπόκα.

«Σήμερα βρέθηκα στις Βρυξέλλες, όπου συζήτησα, μεταξύ άλλων, την επανέναρξη της λειτουργίας του αγωγού Ντρούζμπα. Το πιθανότερο σενάριο είναι η ουκρανική πλευρά να ανακοινώσει την επανέναρξη της λειτουργίας του αγωγού γύρω στο μεσημέρι της Τρίτης», έγραψε στο Facebook (το οποίο απαγορεύεται στη Ρωσία λόγω της ιδιοκτησίας του από την Meta, η οποία έχει χαρακτηριστεί ως εξτρεμιστική).

Ο υπουργός σημείωσε ότι «μετά την ανακοίνωση, ο φορέας εκμετάλλευσης θα επικοινωνήσει με τον όμιλο MOL», ο οποίος παραλαμβάνει ρωσικό πετρέλαιο για τα διυλιστήρια του στην Ουγγαρία και τη Σλοβακία. Πρόσφατα, κατόπιν συμφωνίας με την κυβέρνηση, χρησιμοποιεί πετρέλαιο από τα εθνικά στρατηγικά αποθέματα της Ουγγαρίας. Οι προμήθειες μέσω του Druzhba έχουν διακοπεί από τις 27 Ιανουαρίου.

Ο Μπόκα δήλωσε ότι «αν η Ουγγαρία δεν είχε μπλοκάρει το δάνειο των 90 δισεκατομμυρίων ευρώ της ΕΕ για την Ουκρανία, οι προμήθειες πετρελαίου μέσω του αγωγού Ντρούζμπα δεν θα είχαν ξαναρχίσει ποτέ». «Η ουγγρική στρατηγική λειτούργησε: Οι Ουκρανοί ξέμειναν από χρήματα πριν ξεμείνουμε από πετρέλαιο», πρόσθεσε ο υπουργός. Επέκρινε επίσης την Ευρωπαϊκή Επιτροπή επειδή αρνήθηκε να υπερασπιστεί τα συμφέροντα ενός κράτους μέλους της ΕΕ του οποίου η ενεργειακή ασφάλεια απειλούνταν από την Ουκρανία.

Ο Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ λέει ότι η Τεχεράνη «είναι έτοιμη να επιδείξει μια νέα ισορροπία δυνάμεων στο πεδίο της μάχης»

ΚΑΪΡΟ, 21 Απριλίου. /TASS/. Το Ιράν δεν θα διεξαγάγει διαπραγματεύσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες εάν η Ουάσινγκτον συνεχίσει να απειλεί την Ισλαμική Δημοκρατία, δήλωσε ο πρόεδρος του ιρανικού κοινοβουλίου Μοχάμεντ Μπαγκέρ Γκαλίμπαφ.

«[Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ] θέλει να μετατρέψει τις διαπραγματεύσεις σε υπογραφή συνθηκολόγησης. Αλλά δεν δεχόμαστε διάλογο που διεξάγεται εν μέσω συνεχών απειλών», έγραψε ο Γκαλιμπάφ στο X.

Ο πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων σημείωσε ότι η χώρα του «είναι έτοιμη να επιδείξει μια νέα ισορροπία δυνάμεων στο πεδίο της μάχης», προσθέτοντας ότι οι προετοιμασίες για αυτό «έχουν ξεκινήσει τις τελευταίες δύο εβδομάδες».

Εκτοπισμένοι διασχίζουν κατεστραμμένη γέφυρα επιστρέφοντας στα χωριά τους στον νότιο Λίβανο, μετά από την εκεχειρία Χεζμπολάχ και Ισραήλ.

Πηγή: AΡ