Η Νικόλ Κίντμαν (Nicole Kidman) και η Σάντρα Μπούλοκ (Sandra Bullock) επιστρέφουν μετά από πάνω από δύο δεκαετίες, για περισσότερη μαγεία.

Η Warner Bros. κυκλοφόρησε το πρώτο τρέιλερ για το «Practical Magic 2», το οποίο έκανε την πρεμιέρα του την περασμένη εβδομάδα στο CinemaCon 2026 στο Λας Βέγκας.

Υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες της Σούζαν Μπίερ (Susanne Bier) το σίκουελ εξερευνά τη βαθιά σύνδεση της μαγείας με το παρελθόν της οικογένειας Owens. Οι δύο αδελφές έρχονται πρόσωπο με πρόσωπο με μια απειλητική κατάρα που απειλεί να διαλύσει την οικογένειά τους.

Η προσπάθεια απεξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα οδηγεί σχεδόν αναπόφευκτα σε μεγαλύτερη εξάρτηση από την κινεζική καθαρή ενέργεια και τα ορυκτά. Η φθηνή πράσινη τεχνολογία της Κίνας είχε ήδη κατατροπώσει τον ανταγωνισμό. Η σύγκρουση στον Κόλπο ενισχύει αυτή την κυριαρχία

Από την Ευρωπαϊκή Eνωση και το Ηνωμένο Βασίλειο έως τη Νότια Κορέα και τις Φιλιππίνες, πολλές χώρες αντέδρασαν στην εκτίναξη των τιμών πετρελαίου και φυσικού αερίου, που συνδέεται με τις αμερικανικές επιθέσεις στο Ιράν, ζητώντας επιτάχυνση στην ανάπτυξη υποδομών καθαρής ενέργειας. Αν και αυτές οι κινήσεις δεν προσφέρουν άμεση ανακούφιση από το αυξημένο κόστος, γράφει το Politico, θεωρούνται η πιο αξιόπιστη μακροπρόθεσμη λύση για τη θωράκιση των οικονομιών απέναντι στις διακυμάνσεις των διεθνών αγορών καυσίμων. Ωστόσο, υπάρχει ένα σημαντικό δίλημμα. Οσο πιο γρήγορα επιδιώκεται η απανθρακοποίηση, τόσο περισσότερο αυξάνεται η εξάρτηση από την Κίνα, η οποία κυριαρχεί στην παραγωγή καθαρών τεχνολογιών και κρίσιμων πρώτων υλών. Οι κυβερνήσεις γνωρίζουν καλά αυτόν τον κίνδυνο και προσπαθούν να ισορροπήσουν ανάμεσα στην ενεργειακή ασφάλεια και στην αποφυγή μιας νέας μορφής εξάρτησης.

Ο ευρωπαίος επίτροπος εσωτερικής αγοράς, Στεφάν Σεζουρνέ, εξέφρασε εύγλωττα αυτόν τον προβληματισμό, θέτοντας τον περασμένο μήνα το ερώτημα πώς μπορεί να παρουσιαστεί η ενεργειακή μετάβαση ως ευκαιρία όταν τα εργαλεία της προέρχονται από την Κίνα. Στο πλαίσιο αυτό, σύμφωνα με το Politico, προτάθηκαν νέες πολιτικές για ενίσχυση της ευρωπαϊκής παραγωγής και περιορισμό της ξένης επιρροής, ιδιαίτερα από χώρες που κυριαρχούν στην αγορά. Η Ευρωπαϊκή Ενωση έχει ήδη λάβει μέτρα για την προστασία της βιομηχανίας της, όπως ο μηχανισμός φορολόγησης άνθρακα, ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο μπλόκαρε πρόσφατα κινεζική επένδυση σε εργοστάσιο ανεμογεννητριών για λόγους εθνικής ασφάλειας.

Παράλληλα, όμως, πολλές χώρες επιδιώκουν στενότερες σχέσεις με το Πεκίνο, προκειμένου να εξασφαλίσουν πρόσβαση σε τεχνολογία και πρώτες ύλες. Η Γερμανία, η Ισπανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες έχουν πραγματοποιήσει διπλωματικές αποστολές στην Κίνα. Ο πρωθυπουργός της Ισπανίας, Πέδρο Σάντσεθ, επισκέφθηκε αυτή την εβδομάδα το Πεκίνο για τέταρτη φορά μέσα σε ισάριθμα χρόνια, με στόχο την εξασφάλιση πρόσβασης σε κρίσιμες πρώτες ύλες. Οι ηγέτες του Ηνωμένου Βασιλείου, του Καναδά, της Φινλανδίας και της Ιρλανδίας πραγματοποίησαν επίσης παρόμοιες επισκέψεις τους τελευταίους μήνες, ενώ παρόμοιες κινήσεις έχουν γίνει από χώρες όπως η Ινδία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Ακόμη και η Κούβα έχει στραφεί σε κινεζικά ηλιακά πάνελ για να αντιμετωπίσει τις ενεργειακές της ελλείψεις. Ο βραζιλιάνος διπλωμάτης και συντονιστής της περσυνής συνόδου του ΟΗΕ για το κλίμα, Αντρέ Κορέα ντο Λάγκο, εξηγεί στο Politico ότι η ανάγκη για ταχεία ενεργειακή μετάβαση καθιστά αναπόφευκτη τη συνεργασία με την Κίνα, παρά τους εύλογους προβληματισμούς. Κατά την άποψή του, η επείγουσα ανάγκη αντιμετώπισης της κλιματικής κρίσης επιβάλλει ρεαλιστικές επιλογές. Για πολλές χώρες, ο πόλεμος στο Ιράν λειτούργησε ως υπενθύμιση ότι η εξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα τις καθιστά ευάλωτες σε εξωτερικούς «παίκτες». Σε αρκετές ασιατικές χώρες, οι ελλείψεις καυσίμων οδήγησαν σε μέτρα περιορισμού της κατανάλωσης, όπως τετραήμερες εργάσιμες εβδομάδες ή περιορισμούς στη χρήση οχημάτων

Ταυτόχρονα, νοικοκυριά και επιχειρήσεις αντιμετωπίζουν αυξανόμενο ενεργειακό κόστος, ενώ οι κυβερνήσεις πιέζονται δημοσιονομικά. Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, τόνισε ότι το κόστος εισαγωγών ορυκτών καυσίμων έχει αυξηθεί δραματικά, υπογραμμίζοντας την ανάγκη επιτάχυνσης της ενεργειακής μετάβασης. Οπως δήλωσε, η ηλεκτροδότηση της Ευρώπης αποτελεί κλειδί για την ενίσχυση της ανεξαρτησίας της. Παρά τα οφέλη, γράφει το Politico, η στροφή προς τις ανανεώσιμες πηγές συνοδεύεται από νέες εξαρτήσεις. Η Κίνα παράγει περίπου το 80% των παγκόσμιων ηλιακών πάνελ και κυριαρχεί στην επεξεργασία κρίσιμων ορυκτών, όπως το λίθιο και το κοβάλτιο.

Αυτό της δίνει τεράστια επιρροή στην παγκόσμια ενεργειακή μετάβαση. Η κυριαρχία αυτή έχει προκαλέσει ανησυχίες, καθώς ενδέχεται να επηρεάσει τις εθνικές βιομηχανίες ή να χρησιμοποιηθεί ως γεωπολιτικό εργαλείο. Στο παρελθόν, η Κίνα επέβαλε περιορισμούς στις εξαγωγές σπάνιων γαιών, επηρεάζοντας τις παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού. Επιπλέον, η χρήση κινεζικών τεχνολογιών έχει εγείρει ζητήματα κυβερνοασφάλειας. Ως απάντηση, πολλές χώρες έχουν επιβάλει δασμούς σε κινεζικά προϊόντα, ιδιαίτερα στα ηλεκτρικά οχήματα, ενώ η Ευρωπαϊκή Ενωση επιδιώκει να ενισχύσει την εγχώρια παραγωγή. Αυτές οι πολιτικές έχουν μεγάλο κόστος, όμως, καθώς τα ευρωπαϊκά προϊόντα είναι συχνά ακριβότερα, γεγονός που μπορεί να επιβραδύνει την ενεργειακή μετάβαση.

Οι ειδικοί επισημαίνουν στο Politico ότι η χρήση φθηνότερων τεχνολογιών είναι κρίσιμη για την ταχεία ανάπτυξη των ανανεώσιμων πηγών. Χωρίς την Κίνα, η μετάβαση αυτή θα ήταν πολύ πιο δύσκολη. Παραδείγματα όπως το Πακιστάν και η Ισπανία δείχνουν ότι η πρόσβαση σε κινεζικές τεχνολογίες μπορεί να μειώσει τις επιπτώσεις των ενεργειακών κρίσεων. Ενα άλλο παράδειγμα είναι ο Καναδάς, ο οποίος χαλάρωσε τους περιορισμούς στις εισαγωγές κινεζικών ηλεκτρικών οχημάτων σε αντάλλαγμα για εμπορικά οφέλη. Σύμφωνα με τον υπουργό ενέργειας της χώρας Τιμ Χότζσον, αυτή η συμφωνία βελτίωσε την προσβασιμότητα σε προσιτές τεχνολογίες. Αναλυτές υποστηρίζουν ότι η εξάρτηση από την Κίνα για τεχνολογία διαφέρει από την εξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα, καθώς δεν συνεπάγεται συνεχή ροή πληρωμών.

Ωστόσο, σημειώνει το Politico, η ανησυχία παραμένει, ιδιαίτερα σε τομείς όπως τα κρίσιμα ορυκτά. Η αμερικανική πολιτική έχει επηρεάσει κατά πολύ τις εξελίξεις. Ενώ η προηγούμενη κυβέρνηση επιδίωξε να περιορίσει την κινεζική επιρροή, η σημερινή προσέγγιση του Ντόναλντ Τραμπ δίνει έμφαση στα ορυκτά καύσιμα, αφήνοντας χώρο στην Κίνα να ενισχύσει τη θέση της στην καθαρή ενέργεια. Πολλοί Ευρωπαίοι θεωρούν ότι οι επιλογές των ΗΠΑ τους ωθούν προς μεγαλύτερη συνεργασία με την Κίνα. Η κυρίαρχη άποψη, μέσα σε αυτό το πλαίσιο, είναι ότι η Ευρώπη πρέπει να μειώσει την εξάρτησή της, χωρίς όμως να απομονωθεί από το παγκόσμιο εμπόριο. Ο Δημοκρατικός γερουσιαστής από τη Χαβάη Μπράιαν Σατς επιβεβαιώνει στο Politico ότι η κρίση ωθεί άλλες χώρες πιο κοντά στην Κίνα, σημειώνοντας ότι ενώ οι ΗΠΑ επικεντρώνονται στη σύγκρουση, η Κίνα κερδίζει έδαφος στον ενεργειακό τομέα.

Παρά τις εσωτερικές διαφωνίες, ορισμένοι ευρωπαίοι αξιωματούχοι επιμένουν ότι η μετάβαση σε καθαρή ενέργεια δεν σημαίνει απαραίτητα μεγαλύτερη εξάρτηση από την Κίνα, καθώς υπάρχουν δυνατότητες ανάπτυξης εναλλακτικών λύσεων και συνεργασιών. Σε άλλες περιοχές, όπως η Νοτιοανατολική Ασία, οι χώρες εμφανίζονται πιο πρόθυμες να συνεργαστούν με την Κίνα, επιδιώκοντας ταυτόχρονα να αναπτύξουν τη δική τους παραγωγή. Η στρατηγική αυτή βασίζεται στην αξιοποίηση κινεζικών επενδύσεων για την ενίσχυση της εγχώριας οικονομίας. Η πραγματικότητα, καταλήγει το Politico, δείχνει ότι η Κίνα έχει καταφέρει να συνδυάσει κεφάλαιο, τεχνολογία και ταχύτητα, αποκτώντας σημαντικό πλεονέκτημα στον ενεργειακό τομέα. Καθώς ο κόσμος επιταχύνει τη μετάβαση προς την καθαρή ενέργεια, το ερώτημα δεν είναι αν θα συνεργαστεί με την Κίνα, αλλά με ποιους όρους και σε ποιον βαθμό. 

έχεις και παράπονα, εσύ, ενώ όλοι εμεις πληρώνουμε τις μεγαλομανίες, τις απερισκεψίες σου, με λίγα λόγια έχεις καταστέψει τη ζωή μας;

Οι Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ επισκέφθηκαν τη Μόσχα στα τέλη του περασμένου έτους και ξανά τον Ιανουάριο

Ο πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι δήλωσε ότι θεωρεί «ασεβείς» τις επισκέψεις των Αμερικανών απεσταλμένων Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στη Μόσχα, αλλά όχι στο Κίεβο.

Οι δύο άνδρες επισκέφθηκαν τη ρωσική πρωτεύουσα στα τέλη του περασμένου έτους και ξανά τον Ιανουάριο.

Ο Γουίτκοφ, ο οποίος έχει επισκεφθεί τη Μόσχα οκτώ φορές, συναντήθηκε με τον Βλαντίμιρ Πούτιν σε πολλές περιπτώσεις.

Ωστόσο, ούτε ο ίδιος ούτε ο Κούσνερ έχουν επισκεφθεί ποτέ το Κίεβο με επίσημη ιδιότητα.

«Είναι ασέβεια [εκ μέρους τους] να έρχονται στη Μόσχα και όχι στο Κίεβο, είναι απλά ασέβεια», δήλωσε ο Ζελένσκι σε συνέντευξή του σε ουκρανικό μέσο ενημέρωσης.

«Κατανοώ ότι έχουμε πολύπλοκα ζητήματα να αντιμετωπισθούν... Αν δεν θέλουν, μπορούμε να συναντηθούμε σε άλλες χώρες», πρόσθεσε.

Ο Γουίτκοφ, πρώην μεγιστάνας του real estate, είναι ειδικός απεσταλμένος του Ντόναλντ Τραμπ, ενώ ο Κούσνερ είναι γαμπρός του προέδρου των ΗΠΑ.

Νωρίτερα τον Απρίλιο, ο Ζελένσκι είχε δηλώσει ότι οι δύο άνδρες σχεδίαζαν να επισκεφθούν την Ουκρανία, αλλά το ταξίδι αυτό δεν πραγματοποιήθηκε τελικά λόγω του πολέμου μεταξύ ΗΠΑ-Ισραήλ και Ιράν.

Η τελευταία τριμερής σύνοδος κορυφής μεταξύ Ρωσίας, ΗΠΑ και Ουκρανίας πραγματοποιήθηκε στα μέσα Φεβρουαρίου.

Λιγότερο από δύο εβδομάδες αργότερα, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ άρχισαν να επιτίθενται στο Ιράν και η προσοχή απομακρύνθηκε από τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία, ο οποίος μαίνεται εδώ και περισσότερα από τέσσερα χρόνια.

Οι Γουίτκοφ και Κούσνερ αποτελούν μέλη της αμερικανικής διαπραγματευτικής ομάδας που ταξιδεύει στο Πακιστάν για συνομιλίες εκεχειρίας με το Ιράν, ενώ ο Ζελένσκι αναγνώρισε ότι η προσοχή των ΗΠΑ ήταν στραμμένη στη Μέση Ανατολή.

«Αλλά... σε κάθε περίπτωση, για εμάς είναι σημαντικό να συνεχίσουμε να συνεργαζόμαστε με τους Αμερικανούς», πρόσθεσε.

Οι συνομιλίες για την κατάπαυση πυρός

Οι συνομιλίες για κατάπαυση του πυρός επιταχύνθηκαν το φθινόπωρο του 2025, όταν αποκαλύφθηκε ότι Ρώσοι και Αμερικανοί αξιωματούχοι εργάζονταν πάνω σε ένα σχέδιο για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία, το οποίο φαινόταν να περιλαμβάνει αρκετούς όρους δυσμενείς για το Κίεβο.

Η Ουκρανία πίεσε να συμμετάσχει στις συνομιλίες, και ακολούθησαν αρκετές συναντήσεις και σύνοδοι κορυφής.

Μέχρι τον Φεβρουάριο, τόσο η Μόσχα όσο και το Κίεβο δήλωσαν ότι είχαν καταλήξει σε συμφωνία σχετικά με ορισμένα «στρατιωτικά ζητήματα», συμπεριλαμβανομένης της θέσης της γραμμής του μετώπου και της παρακολούθησης της εκεχειρίας.

Άλλα ζητήματα παραμένουν ανεπίλυτα, συμπεριλαμβανομένης της απαίτησης της Ουκρανίας να επιστρέψει η Ρωσία τα ουκρανικά παιδιά που απέλασε βίαια από την αρχή του πολέμου, καθώς και της επιμονής της Μόσχας για «αλλαγή καθεστώτος» στο Κίεβο.

Το βασικό όμως ζήτημα είναι το καθεστώς της περιοχής του Ντονμπάς στην ανατολική Ουκρανία. Το αίτημα της Μόσχας για την παραχώρηση κυρίαρχου ουκρανικού εδάφους ως αντάλλαγμα για τον τερματισμό του πολέμου είναι απαράδεκτο για το Κίεβο, και καμία από τις δύο πλευρές δεν είναι διατεθειμένη να υποχωρήσει – με αποτέλεσμα οι διαπραγματεύσεις να βρίσκονται σε αδιέξοδο.

«Αναζητούμε έναν συμβιβασμό μεταξύ δύο εντελώς αντίθετων θέσεων», δήλωσε τον Φεβρουάριο ο Κυρίλο Μπουντάνοφ, επικεφαλής του επιτελείου του Ζελένσκι. «Δεν τον έχουμε βρει ακόμα».

Τελικά, πρόσθεσε, τόσο το Κίεβο όσο και η Μόσχα «θα πρέπει να αναγνωρίσουν ένα από τα δύο: είτε θα βρούμε μια λύση και θα τερματίσουμε αυτόν τον πόλεμο, είτε θα αναλάβουμε όλοι εξίσου την ευθύνη να παραδεχτούμε ότι δεν βρήκαμε λύση και θα συνεχίσουμε να σκοτώνουμε ο ένας τον άλλον – κάτι που κάνουμε αρκετά αποτελεσματικά και επαγγελματικά».

Ο πόλεμος, ο οποίος ξεκίνησε όταν η Ρωσία ξεκίνησε την πλήρη εισβολή της στην Ουκρανία το 2022, αποτελεί καθημερινή πραγματικότητα για τους Ουκρανούς εδώ και πάνω από τέσσερα χρόνια.

Μεγάλες εκτάσεις της ανατολικής Ουκρανίας βρίσκονται υπό ρωσικό έλεγχο, ενώ τα στρατεύματα του Κιέβου και της Μόσχας συνεχίζουν να εμπλέκονται σε άμεσες μάχες σε ένα μακρύ μέτωπο που εκτείνεται από το Λουχάνσκ στα βορειοανατολικά έως το Χερσόν στα νότια.

Με πληροφορίες από BBC

Ένα πολύ προσωπικό κείμενο της Τζούλης Αγοράκη για την περιπέτειά της με τον καρκίνο του μαστού, για το «μετά» που κανείς δεν περιγράφει, για το στήθος που αλλάζει και για τη δύσκολη διαδρομή μέχρι να το νιώσει ξανά δικό της.

Εφηβικά ματίτι, αντίο

Εγώ και τα ματίτι μου είχαμε άριστη σχέση. Ποτέ δεν θέλησα μεγαλύτερα. Αυτά τα μικρά, ομοιόμορφα στηθάκια με έβγαζαν ασπροπρόσωπη και έμοιαζαν να αψηφούν τους νόμους της βαρύτητας. Ήταν ματίτι που είχαν αγαπηθεί. Είχαν θηλάσει επάξια για μήνες, θρέψει και μεγαλώσει αποκλειστικά ένα μωρό. Και είχαν φιλοξενήσει τόσα προσκέφαλα ευχαριστημένων αντρών. Ω, μικρά μου ματίτι, όλα τα είχατε κάνει ολόσωστα!

Μέχρι που ένα καλοκαίρι, την ώρα του ντους, έπιασα το ύποπτο σκληρό εξόγκωμα. Ήταν μια παράξενη αίσθηση, σαν ένα στραγάλι. Το χέρι κατάλαβε το κακό. Το άγγιξα και ένιωσα την ανησυχία. Κάτι σίγουρα δεν πήγαινε καλά. Κάπως έτσι μπήκαν στη ζωή μου οι γιατροί, τα νοσοκομεία και οι εξετάσεις. Το στήθος μου από τα χέρια των εραστών πέρασε στα χέρια των γιατρών εν μια νυκτί. Τους το παραχώρησα με την άδειά μου και δεν ήταν λίγες οι φορές που ένιωθα σαν πειραματόζωο στις υπηρεσίες της επιστήμης. Το «ιατρικοποιημένο» σώμα.

Τι είναι για μένα πλέον ο δεξιός μαστός; Είναι μέρος της ιστορίας μου και μια υπενθύμιση να συγχωρώ και να προχωράω.

Ό,τι ακολούθησε ήταν άχαρο, σαν κάτι που γινόταν χωρίς εμένα. Άκουγα λέξεις όπως «ύποπτο εύρημα», «πιθανός όγκος». Ξεκίνησαν εκτιμήσεις, διχογνωμίες γιατρών, σύγχυση για το τι έχω και τι συμβαίνει. Άβολες εξετάσεις, παρακέντηση, μαγνητική. Τελικά τα ματίτι μου έπαψαν να είναι ματίτι. Έγιναν δεξιός μαστός με κακοήθη όγκο. Ένας όγκος που έπρεπε να βγει το συντομότερο. Θα μου αφαιρούσαν άραγε ένα κομμάτι ή ολόκληρο τον μαστό; Η ογκολόγος ευτυχώς με καθησύχασε: ήταν μικρός ο όγκος, θα καθάριζε μόνο τη γύρω περιοχή και όλα θα πήγαιναν καλά.

Ιστορίες παραμόρφωσης

Δυστυχώς τα πράγματα δεν πήγαν όπως ήλπιζα. Το χειρουργείο πέτυχε, ο όγκος βγήκε, όμως όπως καθάρισε η γιατρός τη γύρω περιοχή, το στήθος άδειασε. Σαν σωσίβιο που το ξεφούσκωσαν. Όταν μου αφαίρεσαν τη γάζα και κοίταξα προς τα κάτω, το θέαμα ήταν απογοητευτικό. Το στήθος ήταν μοβ, πράσινο και κίτρινο μαζί. Τέρμα μελανιασμένο και πρησμένο. Ένα στήθος που έδειχνε σάπιο. Σκεφτόμουν ότι αν το πετούσαν σε πεινασμένα σκυλιά, αυτά θα το περιφρονούσαν.

Σταδιακά σταμάτησα να το αγαπώ, σαν η αγάπη μου γι’ αυτό να ήταν μόνο για όσο ήταν όμορφο. Έπαψα να το νιώθω δικό μου. Ήταν πλέον το καρκινιασμένο μου «βυζί», το ταλαιπωρημένο. Κάτι ολόδικό μου έγινε εντελώς ξένο. Ήταν πονεμένο και παραπονεμένο, το ένιωθα ότι με χρειαζόταν, αλλά εγώ δεν μπορούσα να του δώσω ούτε έναν κόκκο συμπάθειας. Το κουβαλούσα σαν να έσερνα ένα κουτσό πόδι. Ήταν εκεί για να μου θυμίζει κάθε μέρα τις συνέπειες. Ένιωθα ότι δεν διύλισα τον θυμό μου, ότι δεν κατάφερα να απαλλαγώ από την πίκρα μου. Ότι η συγχώρεση δεν ερχόταν απ’ την καρδιά μου. Το ίδιο το στήθος, σε θέση κριτή, έμοιαζε να λέει ότι εγώ η ίδια έφταιγα και για τον καρκίνο, σαν να μου τον χρέωνε. «Και τώρα;» ρωτούσα τον εαυτό μου. Πώς στέκομαι; Πώς το παρουσιάζω; Πρέπει να λέω σε όσους με βλέπουν γυμνή για τον καρκίνο; Πώς δικαιολογώ αυτήν τη βαθιά ουλή;

Ξεκίνησα ψυχοθεραπεία. Μαζί με όλα, έπρεπε να συνηθίσω τη νέα αίσθηση, για την ακρίβεια να συνηθίσω πώς είναι να μην έχεις αίσθηση. Ο κουτσουρεμένος μαστός δεν ένιωθε πια τίποτα. Είχαν κόψει νεύρα και δεν εξέπεμπε σήματα. Ήταν μόνιμα μουδιασμένος. Είπαν ότι με τον καιρό ίσως επανερχόταν η αίσθηση. Έμοιαζε με την κοιμωμένη που περίμενε να έρθει ο πρίγκιπας να της δώσει το φιλί. Οι ακτινοθεραπείες που ακολούθησαν το αποτελείωσαν. Ποιος πρίγκιπας και ποιο φιλί; Μου τις είχαν παρουσιάσει σαν παιχνίδι. Κανείς δεν είπε ότι είναι μια επιθετικότατη θεραπεία που ναι μεν μειώνει τον κίνδυνο της υποτροπής, αλλά σου κάνει εσωτερικό και εξωτερικό μόνιμο έγκαυμα. Δηλαδή μαζί με τα ξερά καίει και τα χλωρά.

Μέσα σε ένα τρίμηνο το στήθος μου, με το κάποτε ωραίο, λευκό και ροδαλό δέρμα, θύμιζε των Ψαρών την ολόμαυρη ράχη. Από μέσα σκοτωμένο και απέξω ζωντανό. Κάηκε όχι μόνο το δέρμα αλλά και οι ιστοί. Αν κάπου έλεγα τον καημό μου, πέφτανε να με φάνε. Σαν να ήταν ύβρις που ξεστόμιζα ότι δεν ένιωθα καλά με τον ποντικοφαγωμένο μαστό.

Έλεγαν: «Μην το σκέφτεσαι», «Είσαι ζωντανή», «Δεν έκανες χημειοθεραπεία», «Δες την τομή ως παράσημο», «Αγάπησε τον εαυτό σου με κάτι φάλτσο». Τα άκουγα από γιατρούς, γονείς και φίλους. Όλοι στέκονταν στην καλή μου τύχη. Ότι το πρόλαβα. Η εικόνα ήταν μια λεπτομέρεια. Και υπήρχε και κάτι που δεν είπα ποτέ σε κανέναν. Μετά το χειρουργείο, δεν μπόρεσα ποτέ να ξαναγγίξω το στήθος μου. Το χέρι μου δεν πήγε ποτέ ξανά εκεί. Ανατρίχιαζα, σαν να έπρεπε να αγγίξω κάτι ακρωτηριασμένο που μου έφερνε τεράστια αποστροφή και ανακατωσούρα. O καιρός πέρασε και μόλις πήρα λίγο τα πάνω μου, αποφάσισα ότι δεν θα άκουγα κανέναν και θα έκανα ό,τι χρειαζόταν για να το φτιάξω. Είχαν πει ότι θα μου έβαζαν ένα κομμάτι λίπος από ένα άλλο σημείο του σώματός μου και όλα θα ήταν σχεδόν όπως πριν.

Όταν έφτασε η ώρα να το κάνω, μου τα μάσαγαν: «Και πού θα βρούμε σε σένα λίπος που είσαι αδύνατη;», «Είναι ακόμα καμένοι οι ιστοί», «Κάνε ένα τατουάζ στην τομή και ξεμπέρδευε». Τέτοια άκουγα και όσο τα άκουγα τόσο περισσότερο πείσμωνα. Τελικά βρέθηκε ένας πλαστικός χειρουργός που έμοιαζε τολμηρός και μου είπε: «Πάμε να το φτιάξουμε». Η αποφασιστικότητά του συνάντησε την ελπίδα μου.

Το χειρουργείο έγινε. Οι μνήμες επέστρεψαν – γιατί ο καρκίνος, ακόμα και όταν σιωπά, είναι σαν ένα ανενεργό ηφαίστειο που βράζει από μέσα. Είχα πάλι πόνο, γάζες, ράμματα, αλλά και μια εσωτερική ησυχία που έλεγε: το προσπάθησα. Οι μέρες πέρασαν, οι γάζες βγήκαν και είχα πάλι ένα στήθος που δεν πλήγωνε τη θηλυκότητά μου. Δεν ήταν όμοιο με το παλιό, αλλά ήταν αρμονικό. Ήταν ένα «άλλο» που ήξερα ότι με τον καιρό θα το έκανα δικό μου.

Δυστυχώς, λίγες εβδομάδες μετά, ήρθε μια καινούργια παραμόρφωση. Οι ιστοί δεν κράτησαν το ένθεμα και το έστειλαν ψηλά. Σαν αλλήθωρα βυζιά. Ο ένας μαστός κοιτούσε στην Ανατολή, ο άλλος στη Δύση.

Όταν το έδειξα έντρομη στον γιατρό, εκείνος ήταν ατάραχος. Σαν να έβλεπε κάτι συνηθισμένο. Μου είπε ότι τίποτα στη φύση δεν είναι απόλυτα συμμετρικό. Ότι ο ένας μαστός βγήκε τέλειος και αυτόν να κοιτάω. Και, άκουσον άκουσον, ότι επειδή έχω μακριά μαλλιά μπορώ να τα ρίχνω μπροστά για να μη φαίνεται ο άλλος. Δεν ανέλαβε στιγμή την ευθύνη του.

Ήμουν ξανά στο μηδέν. Για λίγο σκέφτηκα να το αφήσω όπως ήταν. Όμως μού φαινόταν σαν παραδοχή της ήττας μου. Ότι στα δύσκολα τα παρατούσα. Η αποκατάσταση έγινε πράξη δράσης. Κάτι επαναστατικό. Έπαιρνα το τιμόνι στα χέρια μου και, με έναν τρόπο, βελτίωνα τη μοίρα μου.

Αυτήν τη φορά το έψαξα πιο στοχευμένα. Βρήκα τον πιο έμπειρο, τον πιο εξπέρ πλαστικό, που είχε μαθητεύσει και ζήσει στο Ρίο της Βραζιλίας, δίπλα στον κορυφαίο πλαστικό Πιτανγκί, και είχε ειδικευτεί στο να χειρίζεται καμένους ιστούς. Μου άρεσε που το μελέτησε. Που μου εξήγησε τι δεν πήγε καλά την πρώτη φορά. Που είχε στρατηγική. Το αποφάσισα χωρίς να το πολυσκεφτώ.

Ακόμα ένα χειρουργείο, το τρίτο. Ξανά πόνοι, γάζες, ράμματα. Φτου κι απ’ την αρχή. Αναρωτιόμουν: αν είχε φωνή ο μαστός, τι θα έλεγε; «Ευχαριστώ» ή «άσε με ήσυχο»;

Οι εβδομάδες πέρασαν με αγωνία. Θα ανέβει; Θα κατέβει; Πού θα πάει; Αυτήν τη φορά όμως έμεινε στη θέση του. Ήταν σαν να μου είχαν δώσει πίσω τον εαυτό μου ολόκληρο. Αν κρατάω μια εικόνα από όλη την περιπέτεια που πέρασα τα τελευταία έξι χρόνια, αυτή είναι η τελευταία της δοκιμασίας.

Δεκαπέντε μέρες μετά το τρίτο χειρουργείο, τα ράμματα άνοιξαν. Το στήθος άρχισε να τρέχει και έμοιαζε σαν να δακρύζει. Με έβαλαν στο χειρουργείο άρον άρον για να προλάβουν να μην μπει κάποιο μικρόβιο. Με έραψαν χωρίς νάρκωση. Ένιωθα τα πάντα. Το μπεταντίν. Τον αιθέρα. Τις οδηγίες του γιατρού στους βοηθούς. Την κλωστή που ήταν σαν να μου κεντούσε το σώμα.

Όταν τελείωσε, ο γιατρός ακούμπησε απαλά το χέρι του πάνω σε ένα βουνό από γάζες. Η σκηνή ήταν κινηματογραφική: το κρύο χειρουργείο, τα έντονα φώτα. Απλώθηκε μια σιωπή, σαν προσευχή. Σαν να με άγγιζε ο πατέρας μου που πια δεν είναι στη ζωή. Σωστά κατάλαβα.

Ο γιατρός μού είπε, ανθρώπινα: «Προσευχήθηκα να μην έχεις πάρεις μικρόβιο και να μη χρειαστεί άλλο χειρουργείο».

Δεν χρειάστηκε. Δεν πήρα μικρόβιο. Πλέον έχω το στήθος που μπορώ να αντέξω. Και χαλάλι. Τι είναι για μένα πλέον ο δεξιός μαστός; Είναι μέρος της ιστορίας μου και μια υπενθύμιση να συγχωρώ και να προχωράω.

Πηγή: lifo