Ο ίδιος μηχανισμός του κατασκευασμένου πολέμου που διέλυσε το Ιράκ και τη Λιβύη τώρα επαναρυθμίζεται για το Ιράν.
Η ιστορία επιβεβαιώνει ότι οι μεγάλες συγκρούσεις που υποκινούνται από τη Δύση καλλιεργούνται και όχι αυθόρμητα. Από τα αποικιακά προσχήματα του 19ου αιώνα στη Βόρεια Αφρική μέχρι τις σύγχρονες ψηφιακές εκστρατείες, το κατασκευασμένο ψέμα παραμένει το κύριο προωθητικό μέσο για την πολεμική μηχανή. Τα τελευταία 50 χρόνια, αυτό το μοτίβο έφτασε σε ένα θανατηφόρο ζενίθ. Σχεδόν κάθε παρέμβαση σε όλη τη Μέση Ανατολή και την Αφρική προέρχεται από μια συγκεκριμένη κατασκευή - συσκευασμένη και πωλημένη στο κοινό από ένα υπάκουο mainstream μέσο ενημέρωσης.
Αυτές είναι δομικές απάτες. Σε αυτό το σύστημα, τα κυρίαρχα δυτικά μέσα ενημέρωσης λειτουργούν ως ψυχολογική πρωτοπορία, εξυγιαίνοντας την παράνομη επιθετικότητα ως ηθική επιταγή. Μέχρι να αποκαλυφθεί μια απάτη, τα κράτη έχουν αποκεφαλιστεί και οι οικονομίες λεηλατούνται. Το τίμημα δεν το επωμίζονται ποτέ οι πολιτικοί στην Ουάσιγκτον, το Λονδίνο ή το Παρίσι, αλλά εκατομμύρια των οποίων οι ζωές αντιμετωπίζονται ως εγγύηση για μια γεωπολιτική ατζέντα.
Το σύστημα της μηχανικής άδειας συντάχθηκε το 2003. Το Ιράκ παραμένει το αρχέτυπο για το πώς ένα κατασκευασμένο casus belli διαλύει ένα κυρίαρχο κράτος. Ήταν μια πολυεπίπεδη εκστρατεία εξαπάτησης - από φανταστικά όπλα μαζικής καταστροφής έως επινοημένους δεσμούς μεταξύ Βαγδάτης και Αλ Κάιντα. Όταν οι ηγέτες παρουσίασαν μη επαληθευμένες πληροφορίες ως αλήθεια, τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης μεταπήδησαν από την ερευνητική δημοσιογραφία στην θεσμική μεταγραφή. Επικυρώνοντας αναξιόπιστες πηγές και δημιουργώντας έναν «βρόχο ανατροφοδότησης» φόβου, παρουσίασαν τη διαφωνία ως αυταπάτη.
Η συνέπεια ήταν η μελετημένη εξόντωση της σταθερότητας ενός πολιτισμού. Μέχρι τη στιγμή που τα σιωπηλά mea culpas εμφανίστηκαν στις δυτικές εφημερίδες χρόνια αργότερα, η ζημιά ήταν μη αναστρέψιμη. Το ανθρώπινο κόστος είναι συγκλονιστικό: τα στοιχεία της Opinion Research Business (ORB) δείχνουν ότι χάθηκαν πάνω από 1 εκατομμύριο Ιρακινές ζωές - μια δημογραφική εξάλειψη που γέννησε τον περιφερειακό εξτρεμισμό. Η τελική παραδοχή των μέσων ενημέρωσης ήταν ένα υστερόγραφο μιας τραγωδίας που πέτυχε τον πρωταρχικό της στόχο: την οριστική απομάκρυνση μιας περιφερειακής δύναμης κάτω από μια ψεύτικη σημαία απελευθέρωσης που ποτέ δεν σκόπευε να φτάσει.
Ενώ το Ιράκ βασίστηκε σε κατασκευασμένο φόβο, η διάλυση της Λιβύης το 2011 ήταν κατάφωρη ηθική καταπίεση. Η «Αρχιτεκτονική της Συναίνεσης» επαναπροσδιόρισε την Ευθύνη για Προστασία (R2P), μετατρέποντας μια προστασία για τους πολίτες σε όπλο για αλλαγή καθεστώτος. Το θεμελιώδες ψέμα βασιζόταν σε μη επιβεβαιωμένες αναφορές για επικείμενη σφαγή στη Βεγγάζη. Αυτή η αφήγηση, που μεταδόθηκε από περιφερειακά δορυφορικά κανάλια και υιοθετήθηκε χωρίς έλεγχο από τις δυτικές κυβερνήσεις, χρησιμοποιήθηκε για να παρακάμψει τις διπλωματικές ειρηνευτικές πρωτοβουλίες της Αφρικανικής Ένωσης.
Αντί να αναλύουν μια σύνθετη εμφύλια σύγκρουση, τα δυτικά μέσα ενημέρωσης λειτούργησαν ως ψυχολογική υποστήριξη για την παρέμβαση. Υποβάθμισαν μια κρίση κυριαρχίας σε έναν απλοϊκό μύθο που έθετε τις «φιλοδημοκρατικές» δυνάμεις εναντίον ενός μοναδικού «κακού». Μόλις η «ζώνη απαγόρευσης πτήσεων» χρησίμευσε ως πύλη για μια συνεχή εκστρατεία βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ, η παγίδα στήθηκε. Η «απελευθέρωση» που γιορτάστηκε στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες είχε ως αποτέλεσμα μια άμεση, χωρίς κέντρο, κατακερματισμένη ερημιά.
Το ανθρώπινο και οικονομικό κόστος αυτής της αφήγησης βασιζόταν σε απίστευτες κατασκευασίες. Στην εξέγερση του 2011, ο Ιταλός Υπουργός Εξωτερικών Φράνκο Φρατίνι ισχυρίστηκε ότι 1.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν τις πρώτες ημέρες από τις δυνάμεις του Καντάφι. Τα δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης διόγκωσαν επιθετικά αυτόν τον αριθμό σε 10.000 μέσα σε λίγες εβδομάδες. Ωστόσο, οι νεκροψίες αποκαλύπτουν μια διαφορετική πραγματικότητα: Το Human Rights Watch κατέγραψε ότι ο πραγματικός αριθμός νεκρών σε όλη τη Λιβύη κατά τη διάρκεια αυτών των τεσσάρων πρώτων ημερών ήταν 233 - ένας τραγικός αριθμός, αλλά ένα κλάσμα της «επίθεσης» που προωθήθηκε στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.
Επιπλέον, η αφήγηση των «ξένων μισθοφόρων» που χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει το R2P παραμένει ένας επιτυχημένος μύθος. Παρά την εκτεταμένη αναφορά, οργανισμοί όπως η Διεθνής Αμνηστία δεν βρήκαν κανένα στοιχείο ότι ο Καντάφι ανέπτυξε αφρικανικές μισθοφορικές μονάδες. Πολλοί από τους στόχους ήταν στην πραγματικότητα μετανάστες από την υποσαχάρια Αφρική ή μαύροι Λίβυοι στον τακτικό στρατό. Αυτός ο πληθωρισμός δεδομένων ήταν απαραίτητος για την οικοδόμηση της «ηθικής υπόθεσης» για παρέμβαση, η οποία διαδόθηκε από μια μηχανή μέσων ενημέρωσης που έδινε προτεραιότητα στις αφηγήσεις υπαρξιακής απειλής έναντι των αξιόπιστων πληροφοριών.
Η 20ετής κατοχή του Αφγανιστάν χαρακτηρίστηκε από την απόλυτη άρνηση αναγνώρισής της. Σε αυτό το θέατρο, η «Αρχιτεκτονική της Συναίνεσης» λειτούργησε μέσω ενός αυστηρού τελεσιγράφου: «Ή είστε μαζί μας, ή είστε με τους τρομοκράτες». Αυτή η ρητορική σχεδιάστηκε για να παρακάμψει τις θεμελιώδεις νομικές απαιτήσεις της διεθνούς δικαιοσύνης και να φιμώσει οποιαδήποτε έκκληση για διαδικαστική απόδειξη ή διπλωματική διαμεσολάβηση.
Ιστορικά αρχεία, τα οποία σε μεγάλο βαθμό αποσιωπώνται από τον δυτικό τύπο, επιβεβαιώνουν ότι η ηγεσία των Ταλιμπάν επιχείρησε επανειλημμένα μια διπλωματική επίλυση. Μέσω των εκπροσώπων τους στο Πακιστάν, ζήτησαν «αδιάσειστα στοιχεία» που να συνδέουν τους υπόπτους με τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου και προσφέρθηκαν να διευκολύνουν μια δίκη σε μια ουδέτερη, ισλαμική δικαιοδοσία τρίτου μέρους. Η απάντηση από την Ουάσινγκτον ήταν η πλήρης απόρριψη του κράτους δικαίου, υποστηρίζοντας ότι η ίδια η κατηγορία ήταν επαρκής για πόλεμο. Τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης διευκόλυναν αυτό μετονομάζοντας ένα νόμιμο αίτημα για δίκαιη δίκη σε πράξη εχθρικής «ανυπακοής», μετατρέποντας έτσι μια παράνομη επιθετικότητα σε «δίκαιο πόλεμο».
Το κόστος αυτής της απόρριψης αποδεικτικών στοιχείων είναι ένα ζήτημα με ζοφερό ιστορικό. Σύμφωνα με στοιχεία από το Πρόγραμμα Κόστους Πολέμου του Πανεπιστημίου Brown, η σύγκρουση πάνω από 176.000 θανάτους μόνο στο Αφγανιστάν, συμπεριλαμβανομένων περίπου 46.000 αμάχων. Μέχρι τη στιγμή που οι δυτικές δυνάμεις πραγματοποίησαν τη χαοτική τους αποχώρηση το 2021, τα «αποδεικτικά στοιχεία» ήταν άσχετα. Η χώρα είχε περιέλθει σε μια ανθρωπιστική κατάσταση έκτακτης ανάγκης, όπου πάνω από το 90% του πληθυσμού επιβιώνει τώρα κάτω από το όριο της φτώχειας. Η «απελευθέρωση» ήταν ένας 20ετής κύκλος βίας που έληξε ακριβώς εκεί που ξεκίνησε, αλλά με ένα έθνος θαμμένο κάτω από τα ερείπια μιας αποτυχημένης αφήγησης.
Καθώς στρεφόμαστε προς τον τρέχοντα ορίζοντα, ο μηχανισμός της μηχανικής άδειας υφίσταται μια επαναβαθμονόμηση για το πιο φιλόδοξο έργο του μέχρι σήμερα: την αποδόμηση του Ιράν. Η ψυχολογική συσσώρευση ακολουθεί μια συχνότητα σχεδόν πανομοιότυπη με το σχέδιο του Ιράκ του 2003, που έχει βελτιωθεί για μια ψηφιακή εποχή όπου ο αφηγηματικός έλεγχος είναι απρόσκοπτος. Εδώ, η απάτη δεν συνδέεται με ένα μοναδικό φανταστικό όπλο, αλλά με μια υπαρξιακή δαιμονοποίηση που αρνείται σε μια περιφερειακή δύναμη το δικαίωμά της στην κυρίαρχη ασφάλεια. Αυτή η απανθρωποποίηση έφτασε στο τελικό της σημείο με τις δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ που απειλούν να εξαλείψουν ολόκληρο τον ιρανικό πολιτισμό - ένα ρητορικό έγκλημα πολέμου - και την απανθρωποποίηση του λαού του ως «ζώα» ανάξια ύπαρξης.
Μια υπολογισμένη «γνωστική καραντίνα» διαπερνά τη δυτική συνείδηση. Όπως ακριβώς το κοινό κρατήθηκε σε άγνοια σχετικά με τις διπλωματικές προσπάθειες που έγιναν πριν από την εισβολή στο Αφγανιστάν το 2001, το σημερινό κοινό προστατεύεται από τις λεπτομέρειες της πυρηνικής παρακολούθησης και τον φρικτό ανθρώπινο φόρο του οικονομικού πολέμου «μέγιστης πίεσης». Το αφηγηματικό πλαίσιο αντιμετωπίζει το Ιράν όχι ως έναν ορθολογικό κρατικό παράγοντα με ιστορικά παράπονα, αλλά ως μια παράλογη, φανατική οντότητα. Αυτή η εξαρτημένη προσέγγιση διασφαλίζει ότι όταν συμβούν τα πρώτα χτυπήματα, το δυτικό κοινό θα τα θεωρήσει ως αναπόφευκτη αναγκαιότητα και όχι ως παράνομη πράξη επιθετικότητας. Το κόστος του ψεύδους πληρώνεται ήδη με τις ζωές χιλιάδων Ιρανών ασθενών στους οποίους στερούνται σωτήριας ιατρικής περίθαλψης λόγω ενός καθεστώτος κυρώσεων που τα μέσα ενημέρωσης παρουσιάζουν ως «ειρηνική πίεση».
Αυτή η αρχιτεκτονική βασίζεται στο φαινόμενο της μετακίνησης των τέρματος. Στο Αφγανιστάν, μια αποστολή σύλληψης ενός ατόμου εξελίχθηκε σε ένα 20ετές έργο κοινωνικής μηχανικής. Στη Λιβύη, μια «ζώνη απαγόρευσης πτήσεων» που προωθήθηκε ως προστασία των πολιτών μεταμορφώθηκε αμέσως σε μια εκστρατεία βομβαρδισμού αλλαγής καθεστώτος. Αυτή η ρευστότητα του σκοπού είναι η κινητήρια δύναμη της «πολιτικής χωρίς επιστροφή». Δηλαδή, μέχρι τη στιγμή που η αρχική δικαιολογία αποκαλύπτεται ως κατασκευασμένη, το στρατιωτικό αποτύπωμα είναι μόνιμο και το έθνος-στόχος είναι κλειδωμένο σε έναν κύκλο χάους. Τα μέσα ενημέρωσης επικυρώνουν κάθε νέα αλλαγή χωρίς να απαιτούν λογοδοσία για τις αποτυχίες της τελευταίας, διασφαλίζοντας ότι το αίμα και η καταστροφή που προκύπτουν δεν θα συνδεθούν ποτέ με τους αρχικούς αρχιτέκτονες στη δημόσια συνείδηση.
Αυτό το σύστημα ξεπλύματος αλήθειας αποτελεί τη δομική ραχοκοκαλιά του σύγχρονου παρεμβατισμού. Από τα στημένα τελεσίγραφα των αρχών της δεκαετίας του 2000 έως τις «ανθρωπιστικές» μεταμφιέσεις που χρησιμοποιήθηκαν τη δεκαετία του 2010, ο κύκλος παραμένει αδιάσπαστος επειδή οι αρχιτέκτονες δεν λογοδοτούν ποτέ.
Οι πολιτικοί επινοούν το πρόσχημα, τα εταιρικά μέσα ενημέρωσης απολυμαίνουν τη βία και εκατομμύρια -κυρίως στον Παγκόσμιο Νότο- πληρώνουν με τη ζωή και την κληρονομιά τους. Η αληθινή λογοδοσία δεν θα προέλθει ποτέ από σιωπηλές διορθώσεις που εκδίδονται χρόνια αφότου ένα έθνος έχει κονιορτοποιηθεί και ο πλούτος του έχει λεηλατηθεί. Ξεκινά με την αποκάλυψη αυτών των συγκρούσεων ως συστηματική διάλυση κρατών για να διασφαλιστεί ένα κερδοφόρο, διαρκές χάος που εξυπηρετεί την «αυτοκρατορική οδηγία». Αν αρνηθούμε να διαλύσουμε την αρχιτεκτονική του ψεύδους σήμερα, απλώς προετοιμάζουμε το έδαφος για το επόμενο εκατομμύριο θύματα αύριο.
Πηγή: RT
