Το in αποκαλύπτει την απόρρητη κατάθεση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κων. Τζαβέλλα στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας για τις υποκλοπές και τα 11 πρόσωπα για τα οποία υπέγραψε την παρακολούθησή τους από την ΕΥΠ και βρέθηκαν ταυτόχρονα στο στόχαστρο του Predator. Την παραίτησή του ζητά ο ΔΣΑ, «ο ελεγχόμενος επέλεξε τα καθήκοντα του ελεγκτή», τόνισε ο Ζαχαρίας Κεσσές

Έντεκα ήταν συνολικά οι νομότυπες παρακολουθήσεις της ΕΥΠ που υπέγραψε ο νυν εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνος Τζαβέλλας, που συνέπεσαν χρονικά με τις υποκλοπές μέσω του παράνομου κατασκοπευτικού λογισμικού Predator κατά τη διάρκεια του -περίπου- ενός χρόνου (έως τον Νοέμβριο του 2020) που είχε την εποπτεία της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, όπως αποκαλύπτει το in.

Παράλληλα, το in φέρνει στο φως της δημοσιότητας την απόρρητη κατάθεση του κ. Τζαβέλλα στη συνεδρίαση της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής τον Σεπτέμβριο 2022. Τότε, στη σύντομη κατάθεσή του ο νυν επικεφαλής του Αρείου Πάγου -που σήμερα δέχεται τα σφοδρά πυρά του νομικού και πολιτικού κόσμου- επικαλέστηκε το… «καθήκον εχεμύθειας», το υπηρεσιακό απόρρητο δηλαδή, αποφεύγοντας να δώσει την οποιαδήποτε απάντηση για το σκάνδαλο των υποκλοπών.

Τα ερωτήματα, οι διατάξεις και οι… συμπτώσεις

Στα έντεκα ονόματα που υπέγραψε διάταξη για την παρακολούθησή τους ο κ. Τζαβέλλας, περιλαμβάνεται αυτό του τότε υπουργού Εργασίας και νυν αντιπροέδρου της κυβέρνησης, Κωστή Χατζηδάκη, όπως και του υφυπουργού παρά τω πρωθυπουργώ, Γιώργου Μυλωνάκη και της συζύγου του, Τίνας Μεσσαροπούλου.

Πολλά ερωτήματα εγείρονται και από τη διάταξη παρακολούθησης του οικονομικού εισαγγελέα, Χρήστου Μπαρδάκη. Όπως είναι γνωστό, οι Τζαβέλλας και Μπαρδάκης, που είναι επί χρόνια συνάδελφοι και ανώτατοι δικαστικοί λειτουργοί, είχαν άριστες σχέσεις και συνεργασία.

Αξιοσημείωτη όμως σύμπτωση είναι και το γεγονός ότι οι παρακολουθήσεις των Μπαρδάκη, Μυλωνάκη και Κουκάκη από την ΕΥΠ υπεγράφησαν στις 1 Ιουνίου 2020.

1. Κωστής Χατζηδάκης (υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων),
2. Χρήστος Μπαρδάκης (οικονομικός εισαγγελέας),
3. Θανάσης Κουκάκης (δημοσιογράφος),
4. Γιώργος Μυλωνάκης (υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ),
5. Τίνα Μεσσαροπούλου (δημοσιογράφος-παρουσιάστρια, σύζυγος του κ. Μυλωνάκη),
6. Γιάννης Ολύμπιος (συνιδρυτής της εταιρείας επικοινωνίας V+O),
7. Θωμάς Βαρβιτσιώτης (συνιδρυτής της εταιρείας επικοινωνίας V+O),
8. Κωνσταντίνος Μουσουρούλης (συντονιστής του Σχεδίου Δίκαιης Αναπτυξιακής Μετάβασης των περιοχών δυτικής Μακεδονίας και Μεγαλόπολης),
9. Μανώλης Γραφάκος (γενικός γραμματέας Συντονισμού Διαχείρισης Αποβλήτων),
10. Αργυρώ Ξαγοράρη (στενή συνεργάτιδα Μαρέβας Γκραμπόφσκι Μητσοτάκη) και
11. Νικόλαος Σιγάλας (στενός συνεργάτης του Κωστή Χατζηδάκη).

Τζαβέλλας: Γνώριζα εκ των έσω για ποιον λόγο ήταν χρήσιμη η επισύνδεση κάθε προσώπου

Ο κ. Τζαβέλλας εκτός από εποπτεύων της ΕΥΠ για εκείνο το χρονικό διάστημα, διετέλεσε επί σειρά ετών εποπτεύων εισαγγελέας στην αντιτρομοκρατική υπηρεσία, κάτι που επισήμανε σχετικά και στην απόρρητη κατάθεσή του στη συνεδρίαση της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής.

«Στις αρμοδιότητες μου, ανάμεσα στις δουλειές που έκανα εγώ εκεί, ήταν να εποπτεύω τα προανακριτικά έργα της υπηρεσίας της αντιτρομοκρατικής καθημερινά στο γραφείο μου και να έχω πραγματική εποπτεία επί όλων των υποθέσεων», υπογράμμισε, σύμφωνα με πληροφορίες του in, ο κ. Τζαβέλλας.

Ακολούθως ο νυν επικεφαλής του Αρείου Πάγου σημείωσε στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας για τις υποκλοπές, πως για οποιαδήποτε διάταξη υπέγραψε είχε πάντοτε την εποπτεία των λόγων που επέβαλαν την παρακολούθηση, έχοντας παράλληλα «προσωπική επικοινωνία με τους υπεύθυνους αξιωματικούς που χειρίζονταν τις συγκεκριμένες υποθέσεις γνωρίζοντας εκ των έσω για ποιον λόγο ήταν χρήσιμη η επισύνδεση».

Ανέφερε χαρακτηριστικά ότι «οποιαδήποτε διάταξη άρσης του απορρήτου για εθνική ασφάλεια, διερεύνηση εγκλημάτων ή περιστατικών τρομοκρατίας, για όποια διάταξη υπέγραψα πάντοτε είχα εποπτεία των λόγων και πάντοτε είχα προσωπική επικοινωνία με τους υπεύθυνους αξιωματικούς που χειρίζονταν τις συγκεκριμένες υποθέσεις γνωρίζοντας εκ των έσω για ποιο λόγο ήταν χρήσιμη η επισύνδεση του τάδε κινητού τηλεφώνου του οποιουδήποτε προσώπου».

Αρνούμενος να απαντήσει σε οποιαδήποτε ερώτηση σχετικά με τη διαδικασία των νομότυπων επισυνδέσεων, τόνισε πως «δεν έχω άποψη καμία και δεν μπορώ να έχω άποψη διότι δεσμεύομαι από το καθήκον εχεμύθειας που εισάγει η διάταξη του άρθρου 14 του Νόμου 3649/2008, όσον αφορά πληροφορίες για να απαντήσω σε ερωτήσεις για τη διαδικασία και για λόγους εθνικής ασφάλειας είτε του κ. Κουκάκη, είτε του κ. Ανδρουλάκη».

Τέλος, ο κ. Τζαβέλλας επανέλαβε το κώλυμά του για να απαντήσει επί των παρακολουθήσεων των Νίκου Ανδρουλάκη και Θανάση Κουκάκη. «Η θέση η δικιά μου είναι ότι επί του ζητήματος της διαδικασίας των επισυνδέσεων Κουκάκη, όπως αναφέρετε, και Ανδρουλάκη, αλλά και επί των λόγων εθνικής ασφαλείας οι οποίοι αναγνωρίστηκαν κωλύομαι να απαντήσω», κατέληξε.

Ζήτησε την παραίτηση Τζαβέλλα ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών

Σημειώνεται ότι ο κ. Τζαβέλλας έχει βρεθεί στο στόχαστρο της αντιπολίτευσης, που έχει προαναγγείλει, με πρωτοβουλία του ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ, σύσταση εξεταστικής επιτροπής στη Βουλή για τις υποκλοπές.

Ο ΔΣΑ ζήτησε με ψήφισμα την παραίτηση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, έπειτα από απόφαση που ελήφθη με έκτακτο διοικητικό συμβούλιο, υπογραμμίζοντας χαρακτηριστικά ότι «με την απέκδυση του κατά νόμο καθήκοντός του απέτυχε οριστικά στην εκπλήρωση του θεσμικού του ρόλου».

«Ο ελεγχόμενος επέλεξε τα καθήκοντα του ελεγκτή»

Από τον πλευρά του, ο συνήγορος θυμάτων των παράνομων παρακολουθήσεων, Ζαχαρίας Κεσσές, ανέφερε τις προηγούμενες μέρες για τον επικεφαλής του Αρείου Πάγου ότι «ο ελεγχόμενος επέλεξε να ασκήσει τα καθήκοντα του ελεγκτή», τονίζοντας πως «είμαι πεπεισμένος ότι έχουν θεμελιωθεί ποινικά αδικήματα».

Όπως είπε, «ο κ. Τζαβέλλας επόπτευε την ΕΥΠ την περίοδο που υπάρχουν αποδείξεις για την εμπλοκή με την υπόθεση. Επειδή είναι δική του ευθύνη θα έπρεπε να απέχει να αποφασίσει αν μέσα στην ΕΥΠ έχουν γίνει αξιόποινες πράξεις. Δεν θα έπρεπε να έχει τολμήσει να το κάνει, στο κύρος της δικαιοσύνης».

Στις 2 Μαΐου 2014, 48 άνθρωποι σκοτώθηκαν όταν Ουκρανοί εθνικιστές πυρπόλησαν το κτίριο των τοπικών συνδικάτων.

Το Κίεβο δεν σχεδιάζει να τιμωρήσει τους δράστες της σφαγής στην Οδησσό, καθώς η νίκη της Μόσχας στην ουκρανική σύγκρουση είναι ο μόνος τρόπος για να διασφαλιστεί η δικαιοσύνη για τα δεκάδες θύματά της, δήλωσε η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Ζαχάροβα με την ευκαιρία της 12ης επετείου της τραγωδίας.

Στις 2 Μαΐου 2014, ξέσπασαν συγκρούσεις στην πόλη-λιμάνι της Οδησσού στη Μαύρη Θάλασσα μεταξύ Ουκρανών εθνικιστών και των αντιπάλων του βίαιου πραξικοπήματος που υποστηρίχθηκε από τη Δύση και είχε λάβει χώρα στο Κίεβο νωρίτερα εκείνο το έτος.

Οι αναταραχές κορυφώθηκαν με την πυρπόληση από ακροδεξιούς μαχητές του τοπικού κτιρίου συνδικάτων, στο οποίο είχαν καταδιώξει αντικυβερνητικούς ακτιβιστές μετά από διαδήλωση έξω, με αποτέλεσμα τον θάνατο 48 ανθρώπων και τον τραυματισμό περισσότερων από 200 άλλων.

Σε δήλωση που δημοσιεύτηκε στο κανάλι Telegram του Υπουργείου Εξωτερικών το Σάββατο, η Ζαχάροβα δήλωσε ότι φωτογραφίες και βίντεο από το σημείο αποδεικνύουν ότι αυτό που συνέβη στην Οδησσό ήταν «μια ενέργεια εκφοβισμού των Ναζί».

Οι προσπάθειες ορισμένων στη Δύση να το παρουσιάσουν ως μια αυθόρμητη συμπλοκή μεταξύ δύο ομάδων ειρηνικών διαδηλωτών με πολωτικές απόψεις για το μέλλον της Ουκρανίας είναι υποκριτικές, τόνισε.

Σύμφωνα με την εκπρόσωπο, οι οργανωτές της σφαγής στην Οδησσό είναι γνωστοί στις ουκρανικές υπηρεσίες επιβολής του νόμου και δεν κρύβονται, αλλά κατά κάποιο τρόπο παραμένουν ελεύθεροι.

Το Κίεβο επανειλημμένα υποσχέθηκε να ολοκληρώσει την έρευνα για την τραγωδία, αλλά προφανώς «δεν έχει χρόνο για δικαιοσύνη», υποστήριξε. Η ίδια η λέξη έχει «μετατραπεί σε οξύμωρο σχήμα λαμβάνοντας υπόψη... την ανομία και την αχαλίνωτη διαφθορά στη σύγχρονη Ουκρανία», πρόσθεσε.

Ωστόσο, παρά το γεγονός αυτό, οι ξένοι υποστηρικτές συνεχίζουν να παρέχουν στρατιωτική και οικονομική υποστήριξη στην κυβέρνηση του Βλαντιμίρ Ζελένσκι, δήλωσε η Ζαχάροβα.

«Είναι σαφές ότι στη σύγχρονη Ευρώπη, η ενθάρρυνση του ναζισμού και η χρηματοδότηση της τρομοκρατίας έχει γίνει παράδοση», επέμεινε.

Το μόνο συμπέρασμα που μπορεί να εξαχθεί από αυτό είναι ότι «η επιτυχής εφαρμογή των στόχων και των σκοπών» που έθεσε η Ρωσία στην ουκρανική σύγκρουση «θα εγγυηθεί δικαιοσύνη για τα θύματα του τερατώδους εγκλήματος», τόνισε η εκπρόσωπος.

Από την κλιμάκωση με το Κίεβο τον Φεβρουάριο του 2022, η Μόσχα δηλώνει ότι επιδιώκει να επιτύχει την αποστρατιωτικοποίηση και την αποναζιστικοποίηση της Ουκρανίας, καθώς και να διασφαλίσει την ουδετερότητα της χώρας. Η ρωσική πλευρά επιμένει επίσης ότι οι ουκρανικές αρχές πρέπει να αναγνωρίσουν τις εδαφικές πραγματικότητες επί τόπου, προκειμένου να διευθετηθεί η σύγκρουση.

Πηγή: RT

«Μπορείς να κόψεις όλα τα λουλούδια, αλλά δεν μπορείς να εμποδίσεις την Ανοιξη να ‘ρθει»

Η φράση ανήκει στον τεράστιο Χιλιανό ποιητή, με παγκόσμια ακτινοβολία, Πάμπλο Νερούντα και δεν μπορεί παρά να εμπνέει ες αεί όλους όσους ονειρεύονται μία αλλαγή για έναν καλύτερο κόσμο.

Ο Πάμπλο Νερούντα γεννήθηκε το 1904 ως Ρικάρδο Νεφταλί Ρέγιες Μπασοάλτο. Ένα μήνα αργότερα η μητέρα του απεβίωσε από φυματίωση και μεγάλωσε με το σιδηροδρομικό υπάλληλο πατέρα του. Ήδη από πολύ μικρή ηλικία (10 ετών) ξεκίνησε να ξεδιπλώνει το ποιητικό του ταλέντο πάνω στο χαρτί. Ο πατέρας του δεν ενέκρινε το πάθος του για την ποίηση και για αυτό χρησιμοποίησε το ψευδώνυμο Πάμπλο Νερούντα (από τους ποιητές Πολ Βερλέν και Γιαν Νερούντα).

Η κλίση του στα γράμματα φάνηκε γρήγορα και παρά το γεγονός ότι ήδη κατά τη διάρκεια των σπουδών του στη Γαλλική Φιλολογία εξέδωσε δύο ποιητικές συλλογές, γρήγορα συνειδητοποίησε ότι δε θα μπορούσε με αυτόν τον τρόπο μόνο να βγάζει τα προς το ζην και για αυτό μπήκε στο Διπλωματικό Σώμα.

Αυτή του η απόφαση σημάδεψε σε μεγάλο βαθμό τη ζωή του, αφού τα επόμενα 8 χρόνια ταξίδεψε σε πολλά μέρη του κόσμου και κυρίως της Ασίας, όπου είδε τη φτώχεια που επικρατούσε, οδηγώντας τον σε βαθιά πολιτικοποίηση προς τον κομμουνισμό.

Η θητεία του στην Ισπανία ήταν σημαντική επίσης, αφού αντιτάχθηκε στον Φράνκο, ενώ εκεί γνώρισε τη δεύτερη σύζυγό του, την Αργεντίνα συγγραφέα Δέλια ντελ Καρρίλ .

Η αυξανόμενη πολιτικοποίησή του και η απαγόρευση του κομμουνισμού στη Χιλή είχαν ως αποτέλεσμα να ζήσει ως εξόριστος από 1948 έως το 1952 (μάλιστα από το πέρασμά του στη Σικελία έχει εμπνευστεί η γνωστή ταινία “Ο Ταχυδρόμος”). Κατά τη διάρκεια της εξορίας του εξελέγη βουλευτής με το Κομμουνιστικό Κόμμα Χιλής.

Το 1948 και ενώ βρισκόταν στην παρανομία τελείωσε το μεγαλύτερο και πιο γνωστό έργο του με τίτλο «Canto General» (Γενικό Ασμα), ένα επικό ποίημα για τη Λατινική Αμερική, το οποίο έχει μελοποιηθεί από τον Μίκη Θεοδωράκη, με τον οποίο έχει μάλιστα συναντηθεί από κοντά. 

Το 1949 επισκέφτηκε τη Σοβιετική Ένωση του Στάλιν για τον εορτασμό των 100 χρόνων από τη γέννηση του σπουδαίου λογοτέχνη και ποιητή Αλεξάντρ Σεργκέγεβιτς Πούσκιν. Κατά την εξορία του, γνώρισε και ανέπτυξε ερωτική σχέση με τη Χιλιανή τραγουδίστρια Ματίλντε Ουρρούτια, η οποία αποτέλεσε τη “μούσα” του για τα έργα του. Μετά το τέλος της δικτατορίας επέστρεψε στη Χιλή, αφού είχε γίνει πλέον διάσημος παγκοσμίως. 

Το 1971 του απονεμήθηκε το Νόμπελ Λογοτεχνίας, το οποίο παρέλαβε όντας άρρωστος από καρκίνο. Βοήθησε τον σοσιαλιστή ηγέτη Σαλβαδόρ Αλιέντε στην προεκλογική του εκστρατεία, αλλά πέθανε στις 23 Σεπτεμβρίου 1973, λίγο μετά τη δολοφονία του Αλιέντε από τους πραξικοπηματίες του Πινοσέτ. 

Υπάρχουν θεωρίες ότι δεν του παρήχθησαν οι απαραίτητες ιατρικές φροντίδες, όσο αυτός ήταν σε κατ’οίκον περιορισμό. Ο Πινοσέτ απαγόρευσε να γίνει δημόσιο γεγονός η κηδεία του Νερούντα, ωστόσο το πλήθος αψήφησε την απαγόρευση και κατέκλυσε τους δρόμους, μετατρέποντας την κηδεία στην πρώτη δημόσια διαμαρτυρία ενάντια στη στρατιωτική δικτατορία της Χιλής.

«’Ητανε της τύχης μου να υποφέρω όσα υπόφερα και της τύχης μου να αγωνιστώ όπως αγωνίστηκα, να αγαπήσω και να τραγουδήσω όπως τραγούδησα. Γνώρισα σε διάφορα σημεία της Γης το θρίαμβο και την ήττα, έχω ζωντανή στη μνήμη μου τη γεύση του ψωμιού, αλλά και τη γεύση του αίματος. Τι περισσότερο μπορεί να θέλει ένας ποιητής; Η ζωή μου στάθηκε η ίδια η ποίησή μου και η ποίησή μου υπήρξε το στήριγμα όλων των αγώνων μου. Αν και πολλά βραβεία μού δόθηκαν, κανένα δεν μπορεί να συγκριθεί με το τελευταίο βραβείο. Να είμαι ο ποιητής του λαού μου. Το μεγάλο, το μοναδικό μου βραβείο είναι αυτό κι όχι τα βιβλία μου που μεταφράστηκαν σ’ όλες τις γλώσσες του κόσμου, ούτε τα βιβλία που γράφτηκαν για να αναλύσουν τα λόγια μου».

Ο Νερούδα για το έργο του

“Έχω για τη ζωή μιαν αντίληψη δραματική και ρομαντική. Ο,τι δεν αγγίζει βαθιά την ευαισθησία μου δεν με ενδιαφέρει. Όσον αφορά την ποίηση, στην πραγματικότητα καταλαβαίνω πολύ λίγα πράγματα. Γι’ αυτό συνεχίζω με τις αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας. Ίσως απ’ αυτά τα φυτά, τη μοναξιά, τη σκληρή ζωή, βγαίνουν οι μυστικές, αληθινά βαθιές «Ποιητικές Πραμάτειες» που κανείς δεν μπορεί να διαβάσει, γιατί κανείς δεν τις έγραψε. Η ποίηση διδάσκεται βήμα-βήμα ανάμεσα στα πράγματα και στις υπάρξεις, χωρίς να τα χωρίσουμε, αλλά ενώνοντάς τα με την ανιδιοτελή απλωσιά της αγάπης”.

Αν και έχουν περάσει 49 χρόνια από το θάνατο του Πάμπλο Νερούδα, τα έργα του, οι ρήσεις του, η ζωή του, συνεχίζουν να εμπνέουν τους ονειροπόλους όλου του κόσμου!

Ο ίδιος μηχανισμός του κατασκευασμένου πολέμου που διέλυσε το Ιράκ και τη Λιβύη τώρα επαναρυθμίζεται για το Ιράν.

Η ιστορία επιβεβαιώνει ότι οι μεγάλες συγκρούσεις που υποκινούνται από τη Δύση καλλιεργούνται και όχι αυθόρμητα. Από τα αποικιακά προσχήματα του 19ου αιώνα στη Βόρεια Αφρική μέχρι τις σύγχρονες ψηφιακές εκστρατείες, το κατασκευασμένο ψέμα παραμένει το κύριο προωθητικό μέσο για την πολεμική μηχανή. Τα τελευταία 50 χρόνια, αυτό το μοτίβο έφτασε σε ένα θανατηφόρο ζενίθ. Σχεδόν κάθε παρέμβαση σε όλη τη Μέση Ανατολή και την Αφρική προέρχεται από μια συγκεκριμένη κατασκευή - συσκευασμένη και πωλημένη στο κοινό από ένα υπάκουο mainstream μέσο ενημέρωσης.

Αυτές είναι δομικές απάτες. Σε αυτό το σύστημα, τα κυρίαρχα δυτικά μέσα ενημέρωσης λειτουργούν ως ψυχολογική πρωτοπορία, εξυγιαίνοντας την παράνομη επιθετικότητα ως ηθική επιταγή. Μέχρι να αποκαλυφθεί μια απάτη, τα κράτη έχουν αποκεφαλιστεί και οι οικονομίες λεηλατούνται. Το τίμημα δεν το επωμίζονται ποτέ οι πολιτικοί στην Ουάσιγκτον, το Λονδίνο ή το Παρίσι, αλλά εκατομμύρια των οποίων οι ζωές αντιμετωπίζονται ως εγγύηση για μια γεωπολιτική ατζέντα.

Το σύστημα της μηχανικής άδειας συντάχθηκε το 2003. Το Ιράκ παραμένει το αρχέτυπο για το πώς ένα κατασκευασμένο casus belli διαλύει ένα κυρίαρχο κράτος. Ήταν μια πολυεπίπεδη εκστρατεία εξαπάτησης - από φανταστικά όπλα μαζικής καταστροφής έως επινοημένους δεσμούς μεταξύ Βαγδάτης και Αλ Κάιντα. Όταν οι ηγέτες παρουσίασαν μη επαληθευμένες πληροφορίες ως αλήθεια, τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης μεταπήδησαν από την ερευνητική δημοσιογραφία στην θεσμική μεταγραφή. Επικυρώνοντας αναξιόπιστες πηγές και δημιουργώντας έναν «βρόχο ανατροφοδότησης» φόβου, παρουσίασαν τη διαφωνία ως αυταπάτη.

Η συνέπεια ήταν η μελετημένη εξόντωση της σταθερότητας ενός πολιτισμού. Μέχρι τη στιγμή που τα σιωπηλά mea culpas εμφανίστηκαν στις δυτικές εφημερίδες χρόνια αργότερα, η ζημιά ήταν μη αναστρέψιμη. Το ανθρώπινο κόστος είναι συγκλονιστικό: τα στοιχεία της Opinion Research Business (ORB) δείχνουν ότι χάθηκαν πάνω από 1 εκατομμύριο Ιρακινές ζωές - μια δημογραφική εξάλειψη που γέννησε τον περιφερειακό εξτρεμισμό. Η τελική παραδοχή των μέσων ενημέρωσης ήταν ένα υστερόγραφο μιας τραγωδίας που πέτυχε τον πρωταρχικό της στόχο: την οριστική απομάκρυνση μιας περιφερειακής δύναμης κάτω από μια ψεύτικη σημαία απελευθέρωσης που ποτέ δεν σκόπευε να φτάσει.

Ενώ το Ιράκ βασίστηκε σε κατασκευασμένο φόβο, η διάλυση της Λιβύης το 2011 ήταν κατάφωρη ηθική καταπίεση. Η «Αρχιτεκτονική της Συναίνεσης» επαναπροσδιόρισε την Ευθύνη για Προστασία (R2P), μετατρέποντας μια προστασία για τους πολίτες σε όπλο για αλλαγή καθεστώτος. Το θεμελιώδες ψέμα βασιζόταν σε μη επιβεβαιωμένες αναφορές για επικείμενη σφαγή στη Βεγγάζη. Αυτή η αφήγηση, που μεταδόθηκε από περιφερειακά δορυφορικά κανάλια και υιοθετήθηκε χωρίς έλεγχο από τις δυτικές κυβερνήσεις, χρησιμοποιήθηκε για να παρακάμψει τις διπλωματικές ειρηνευτικές πρωτοβουλίες της Αφρικανικής Ένωσης.

Αντί να αναλύουν μια σύνθετη εμφύλια σύγκρουση, τα δυτικά μέσα ενημέρωσης λειτούργησαν ως ψυχολογική υποστήριξη για την παρέμβαση. Υποβάθμισαν μια κρίση κυριαρχίας σε έναν απλοϊκό μύθο που έθετε τις «φιλοδημοκρατικές» δυνάμεις εναντίον ενός μοναδικού «κακού». Μόλις η «ζώνη απαγόρευσης πτήσεων» χρησίμευσε ως πύλη για μια συνεχή εκστρατεία βομβαρδισμών του ΝΑΤΟ, η παγίδα στήθηκε. Η «απελευθέρωση» που γιορτάστηκε στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες είχε ως αποτέλεσμα μια άμεση, χωρίς κέντρο, κατακερματισμένη ερημιά.

Το ανθρώπινο και οικονομικό κόστος αυτής της αφήγησης βασιζόταν σε απίστευτες κατασκευασίες. Στην εξέγερση του 2011, ο Ιταλός Υπουργός Εξωτερικών Φράνκο Φρατίνι ισχυρίστηκε ότι 1.000 άνθρωποι σκοτώθηκαν τις πρώτες ημέρες από τις δυνάμεις του Καντάφι. Τα δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης διόγκωσαν επιθετικά αυτόν τον αριθμό σε 10.000 μέσα σε λίγες εβδομάδες. Ωστόσο, οι νεκροψίες αποκαλύπτουν μια διαφορετική πραγματικότητα: Το Human Rights Watch κατέγραψε ότι ο πραγματικός αριθμός νεκρών σε όλη τη Λιβύη κατά τη διάρκεια αυτών των τεσσάρων πρώτων ημερών ήταν 233 - ένας τραγικός αριθμός, αλλά ένα κλάσμα της «επίθεσης» που προωθήθηκε στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Η 20ετής κατοχή του Αφγανιστάν χαρακτηρίστηκε από την απόλυτη άρνηση αναγνώρισής της. Σε αυτό το θέατρο, η «Αρχιτεκτονική της Συναίνεσης» λειτούργησε μέσω ενός αυστηρού τελεσιγράφου: «Ή είστε μαζί μας, ή είστε με τους τρομοκράτες». Αυτή η ρητορική σχεδιάστηκε για να παρακάμψει τις θεμελιώδεις νομικές απαιτήσεις της διεθνούς δικαιοσύνης και να φιμώσει οποιαδήποτε έκκληση για διαδικαστική απόδειξη ή διπλωματική διαμεσολάβηση.

Ιστορικά αρχεία, τα οποία σε μεγάλο βαθμό αποσιωπώνται από τον δυτικό τύπο, επιβεβαιώνουν ότι η ηγεσία των Ταλιμπάν επιχείρησε επανειλημμένα μια διπλωματική επίλυση. Μέσω των εκπροσώπων τους στο Πακιστάν, ζήτησαν «αδιάσειστα στοιχεία» που να συνδέουν τους υπόπτους με τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου και προσφέρθηκαν να διευκολύνουν μια δίκη σε μια ουδέτερη, ισλαμική δικαιοδοσία τρίτου μέρους. Η απάντηση από την Ουάσινγκτον ήταν η πλήρης απόρριψη του κράτους δικαίου, υποστηρίζοντας ότι η ίδια η κατηγορία ήταν επαρκής για πόλεμο. Τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης διευκόλυναν αυτό μετονομάζοντας ένα νόμιμο αίτημα για δίκαιη δίκη σε πράξη εχθρικής «ανυπακοής», μετατρέποντας έτσι μια παράνομη επιθετικότητα σε «δίκαιο πόλεμο».

Το κόστος αυτής της απόρριψης αποδεικτικών στοιχείων είναι ένα ζήτημα με ζοφερό ιστορικό. Σύμφωνα με στοιχεία από το Πρόγραμμα Κόστους Πολέμου του Πανεπιστημίου Brown, η σύγκρουση  πάνω από 176.000 θανάτους μόνο στο Αφγανιστάν, συμπεριλαμβανομένων περίπου 46.000 αμάχων. Μέχρι τη στιγμή που οι δυτικές δυνάμεις πραγματοποίησαν τη χαοτική τους αποχώρηση το 2021, τα «αποδεικτικά στοιχεία» ήταν άσχετα. Η χώρα είχε περιέλθει σε μια ανθρωπιστική κατάσταση έκτακτης ανάγκης, όπου πάνω από το 90% του πληθυσμού επιβιώνει τώρα κάτω από το όριο της φτώχειας. Η «απελευθέρωση» ήταν ένας 20ετής κύκλος βίας που έληξε ακριβώς εκεί που ξεκίνησε, αλλά με ένα έθνος θαμμένο κάτω από τα ερείπια μιας αποτυχημένης αφήγησης.

Καθώς στρεφόμαστε προς τον τρέχοντα ορίζοντα, ο μηχανισμός της μηχανικής άδειας υφίσταται μια επαναβαθμονόμηση για το πιο φιλόδοξο έργο του μέχρι σήμερα: την αποδόμηση του Ιράν. Η ψυχολογική συσσώρευση ακολουθεί μια συχνότητα σχεδόν πανομοιότυπη με το σχέδιο του Ιράκ του 2003, που έχει βελτιωθεί για μια ψηφιακή εποχή όπου ο αφηγηματικός έλεγχος είναι απρόσκοπτος. Εδώ, η απάτη δεν συνδέεται με ένα μοναδικό φανταστικό όπλο, αλλά με μια υπαρξιακή δαιμονοποίηση που αρνείται σε μια περιφερειακή δύναμη το δικαίωμά της στην κυρίαρχη ασφάλεια. Αυτή η απανθρωποποίηση έφτασε στο τελικό της σημείο με τις δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ που απειλούν να εξαλείψουν ολόκληρο τον ιρανικό πολιτισμό - ένα ρητορικό έγκλημα πολέμου - και την απανθρωποποίηση του λαού του ως «ζώα» ανάξια ύπαρξης.

Μια υπολογισμένη «γνωστική καραντίνα» διαπερνά τη δυτική συνείδηση. Όπως ακριβώς το κοινό κρατήθηκε σε άγνοια σχετικά με τις διπλωματικές προσπάθειες που έγιναν πριν από την εισβολή στο Αφγανιστάν το 2001, το σημερινό κοινό προστατεύεται από τις λεπτομέρειες της πυρηνικής παρακολούθησης και τον φρικτό ανθρώπινο φόρο του οικονομικού πολέμου «μέγιστης πίεσης». Το αφηγηματικό πλαίσιο αντιμετωπίζει το Ιράν όχι ως έναν ορθολογικό κρατικό παράγοντα με ιστορικά παράπονα, αλλά ως μια παράλογη, φανατική οντότητα. Αυτή η εξαρτημένη προσέγγιση διασφαλίζει ότι όταν συμβούν τα πρώτα χτυπήματα, το δυτικό κοινό θα τα θεωρήσει ως αναπόφευκτη αναγκαιότητα και όχι ως παράνομη πράξη επιθετικότητας. Το κόστος του ψεύδους πληρώνεται ήδη με τις ζωές χιλιάδων Ιρανών ασθενών στους οποίους στερούνται σωτήριας ιατρικής περίθαλψης λόγω ενός καθεστώτος κυρώσεων που τα μέσα ενημέρωσης παρουσιάζουν ως «ειρηνική πίεση».

Αυτή η αρχιτεκτονική βασίζεται στο φαινόμενο της μετακίνησης των τέρματος. Στο Αφγανιστάν, μια αποστολή σύλληψης ενός ατόμου εξελίχθηκε σε ένα 20ετές έργο κοινωνικής μηχανικής. Στη Λιβύη, μια «ζώνη απαγόρευσης πτήσεων» που προωθήθηκε ως προστασία των πολιτών μεταμορφώθηκε αμέσως σε μια εκστρατεία βομβαρδισμού αλλαγής καθεστώτος. Αυτή η ρευστότητα του σκοπού είναι η κινητήρια δύναμη της «πολιτικής χωρίς επιστροφή». Δηλαδή, μέχρι τη στιγμή που η αρχική δικαιολογία αποκαλύπτεται ως κατασκευασμένη, το στρατιωτικό αποτύπωμα είναι μόνιμο και το έθνος-στόχος είναι κλειδωμένο σε έναν κύκλο χάους. Τα μέσα ενημέρωσης επικυρώνουν κάθε νέα αλλαγή χωρίς να απαιτούν λογοδοσία για τις αποτυχίες της τελευταίας, διασφαλίζοντας ότι το αίμα και η καταστροφή που προκύπτουν δεν θα συνδεθούν ποτέ με τους αρχικούς αρχιτέκτονες στη δημόσια συνείδηση.

Αυτό το σύστημα ξεπλύματος αλήθειας αποτελεί τη δομική ραχοκοκαλιά του σύγχρονου παρεμβατισμού. Από τα στημένα τελεσίγραφα των αρχών της δεκαετίας του 2000 έως τις «ανθρωπιστικές» μεταμφιέσεις που χρησιμοποιήθηκαν τη δεκαετία του 2010, ο κύκλος παραμένει αδιάσπαστος επειδή οι αρχιτέκτονες δεν λογοδοτούν ποτέ.

Οι πολιτικοί επινοούν το πρόσχημα, τα εταιρικά μέσα ενημέρωσης απολυμαίνουν τη βία και εκατομμύρια -κυρίως στον Παγκόσμιο Νότο- πληρώνουν με τη ζωή και την κληρονομιά τους. Η αληθινή λογοδοσία δεν θα προέλθει ποτέ από σιωπηλές διορθώσεις που εκδίδονται χρόνια αφότου ένα έθνος έχει κονιορτοποιηθεί και ο πλούτος του έχει λεηλατηθεί. Ξεκινά με την αποκάλυψη αυτών των συγκρούσεων ως συστηματική διάλυση κρατών για να διασφαλιστεί ένα κερδοφόρο, διαρκές χάος που εξυπηρετεί την «αυτοκρατορική οδηγία». Αν αρνηθούμε να διαλύσουμε την αρχιτεκτονική του ψεύδους σήμερα, απλώς προετοιμάζουμε το έδαφος για το επόμενο εκατομμύριο θύματα αύριο.

Πηγή: RT