Απόρρητη έκθεση της αμερικανικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, η οποία συχνά παρουσιάζει πιο συγκρατημένη εικόνα σε σχέση με τις δημόσιες κυβερνητικές δηλώσεις, υποδεικνύει ότι η Τεχεράνη διατηρεί ακόμη σημαντικές δυνατότητες σε βαλλιστικούς πυραύλους, παρά τις εβδομάδες έντονων βομβαρδισμών από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ

Σύμφωνα με απόρρητη ανάλυση της CIA, το Ιράν φαίνεται ικανό να αντέξει τον ναυτικό αποκλεισμό που έχουν επιβάλει οι Ηνωμένες Πολιτείες στα Στενά του Ορμούζ για διάστημα τουλάχιστον τριών έως τεσσάρων μηνών, προτού βρεθεί αντιμέτωπο με πιο έντονες οικονομικές πιέσεις. Η ανάλυση αυτή, που κοινοποιήθηκε πρόσφατα σε υπεύθυνους χάραξης πολιτικής στην Ουάσινγκτον και δημοσιεύει η Washington Post, εγείρει αμφιβολίες για την αισιοδοξία που έχει εκφράσει ο αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ σχετικά με τη γρήγορη λήξη της σύγκρουσης.

Η εκτίμηση της αμερικανικής υπηρεσίας πληροφοριών, η οποία συχνά παρουσιάζει πιο συγκρατημένη εικόνα σε σχέση με τις δημόσιες δηλώσεις της κυβέρνησης, υποδεικνύει επίσης ότι η Τεχεράνη διατηρεί ακόμη σημαντικές δυνατότητες σε βαλλιστικούς πυραύλους, παρά τις εβδομάδες έντονων βομβαρδισμών από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Συγκεκριμένα, γράφει η Washingotn Post, εκτιμάται ότι το Ιράν εξακολουθεί να διαθέτει περίπου το 75% των κινητών εκτοξευτών πυραύλων που είχε πριν από την έναρξη του πολέμου, καθώς και περίπου το 70% των πυραυλικών του αποθεμάτων.

Επιπλέον, υπάρχουν ενδείξεις ότι το ιρανικό καθεστώς έχει καταφέρει να επαναλειτουργήσει σχεδόν όλες τις υπόγειες εγκαταστάσεις αποθήκευσης όπλων, να επισκευάσει μέρος του εξοπλισμού που υπέστη ζημιές ακόμη και να ολοκληρώσει την κατασκευή νέων πυραύλων που βρίσκονταν σε προχωρημένο στάδιο πριν από την έναρξη των εχθροπραξιών. Αυτά τα ανησυχητικά δεδομένα έρχονται σε αντίθεση με την πιο αισιόδοξη εικόνα που παρουσίασε ο Τραμπ, ο οποίος υποστήριξε ότι το ιρανικό πυραυλικό οπλοστάσιο έχει σχεδόν καταστραφεί.

Αμερικανοί αξιωματούχοι, μιλώντας στην Washingotn Post υπό καθεστώς ανωνυμίας, επιβεβαίωσαν τα βασικά σημεία της έκθεσης. Παρ’ όλα αυτά, ανώτερος αξιωματούχος των υπηρεσιών πληροφοριών τόνισε τη σοβαρή επίδραση του αποκλεισμού, επισημαίνοντας ότι προκαλεί σημαντική οικονομική ζημιά στο Ιράν, περιορίζοντας το εμπόριο, μειώνοντας τα κρατικά έσοδα και επιταχύνοντας την οικονομική αποσταθεροποίηση. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, οι ιρανικές ένοπλες δυνάμεις έχουν αποδυναμωθεί, το ναυτικό έχει καταστραφεί σε μεγάλο βαθμό και η ηγεσία της χώρας έχει αναγκαστεί να κινείται με αυξημένη μυστικότητα.

Η αμερικανική κυβέρνηση συνεχίζει να παρουσιάζει την κατάσταση ως ξεκάθαρη στρατιωτική νίκη, σημειώνει η Washingotn Post, παρά το γεγονός ότι το Ιράν δεν έχει αποδεχθεί βασικές απαιτήσεις της Ουάσινγκτον, όπως η εγκατάλειψη του προγράμματος εμπλουτισμού ουρανίου ή η παράδοση των αποθεμάτων του. Ο Τραμπ χαρακτήρισε τον αποκλεισμό εξαιρετικά αποτελεσματικό, υποστηρίζοντας ότι λειτουργεί σαν «τείχος από ατσάλι» που εμποδίζει κάθε θαλάσσια κίνηση προς και από το Ιράν. Αξιωματούχοι του τομέα της οικονομίας υπογράμμισαν τις επιπτώσεις των κυρώσεων, εκτιμώντας ότι οι ιρανικές πετρελαϊκές εγκαταστάσεις πλησιάζουν στα όρια χωρητικότητάς τους, κάτι που θα μπορούσε να προκαλέσει μακροπρόθεσμη ζημιά στην ενεργειακή υποδομή της χώρας.

Παρ’ όλα αυτά, το Ιράν φαίνεται να επιδεικνύει αξιοσημείωτη ανθεκτικότητα, ακόμη και μετά την απώλεια υψηλόβαθμων αξιωματούχων και σημαντικού μέρους του στρατιωτικού του εξοπλισμού. Ορισμένοι αναλυτές λένε στην Washingotn Post ότι η ικανότητα του Ιράν να αντέξει οικονομικές πιέσεις μπορεί να είναι ακόμη μεγαλύτερη από αυτή που υπολογίζει η CIA. Υποστηρίζουν ότι η πολιτική ηγεσία της χώρας γίνεται ολοένα και πιο αποφασιστική και πιστεύει ότι μπορεί να αντέξει περισσότερο από την πολιτική βούληση των ΗΠΑ, διατηρώντας ταυτόχρονα τον εσωτερικό έλεγχο. Από την έναρξη της σύγκρουσης στα τέλη Φεβρουαρίου, το Ιράν ουσιαστικά έχει κλείσει τα Στενά του Ορμούζ, έναν κρίσιμο διάδρομο για τη μεταφορά πετρελαίου.

Υστερα από μια σύντομη περίοδο εκεχειρίας, οι ΗΠΑ επέβαλαν πλήρη αποκλεισμό στα ιρανικά λιμάνια, ενώ οι ειρηνευτικές συνομιλίες κατέρρευσαν. Την ίδια στιγμή, ξεκίνησαν και επιχειρήσεις συνοδείας εμπορικών πλοίων, οι οποίες όμως ανεστάλησαν προσωρινά λόγω προόδου στις διαπραγματεύσεις. Η ιρανική οικονομία αντιμετωπίζει ήδη σοβαρές δυσκολίες, λόγω του πολέμου, του υψηλού πληθωρισμού και της κακοδιαχείρισης. Παρ’ όλα αυτά, η CIA εκτιμά ότι η χώρα μπορεί να αντέξει τον αποκλεισμό για 90 έως 120 ημέρες ή και περισσότερο. Μία από τις στρατηγικές που εφαρμόζει η Τεχεράνη είναι η αποθήκευση πετρελαίου σε δεξαμενόπλοια που παραμένουν αδρανή, καθώς και η μείωση της παραγωγής ώστε να διατηρηθούν λειτουργικά τα κοιτάσματα.

Η Washingotn Post γράφει ότι σύμφωνα με την ίδια έκθεση υπάρχει η πιθανότητα το Ιράν να επιχειρήσει λαθραία εξαγωγή πετρελαίου μέσω χερσαίων διαδρομών, όπως σιδηροδρομικών και οδικών δικτύων. Αν και αυτές οι μέθοδοι δεν μπορούν να αντικαταστήσουν πλήρως τις θαλάσσιες εξαγωγές, ενδέχεται να προσφέρουν μια προσωρινή οικονομική ανάσα στην Τεχεράνη. Στο στρατιωτικό πεδίο, το Ιράν συνεχίζει να διαθέτει σημαντικό αριθμό πυραύλων και drones. Πριν από τον πόλεμο, εκτιμάται ότι διέθετε περίπου 2.500 βαλλιστικούς πυραύλους και χιλιάδες μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Τα μέσα αυτά έχουν χρησιμοποιηθεί για επιθέσεις εναντίον συμμάχων των ΗΠΑ και στρατιωτικών εγκαταστάσεων στην περιοχή, προκαλώντας εκτεταμένες ζημιές.

Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί το γεγονός ότι τα drones, λόγω χαμηλού κόστους και ευκολίας παραγωγής, αποτελούν σημαντικό εργαλείο ελέγχου της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ. Ακόμη και μια επιτυχημένη επίθεση, σχολιάζει η Post, θα μπορούσε να αποθαρρύνει ασφαλιστικές εταιρείες από το να καλύπτουν δεξαμενόπλοια, παραλύοντας ουσιαστικά τη ναυτιλία στην περιοχή. Αναλυτές εκτιμούν ότι ακόμη και ένας παρατεταμένος αποκλεισμός δεν θα εξαναγκάσει απαραίτητα το Ιράν σε υποχώρηση.

Η ηγεσία της χώρας φαίνεται να πιστεύει ότι δεν χρειάζεται να υποκύψει στις πιέσεις. Τελικά, παρά τις στρατιωτικές επιτυχίες των ΗΠΑ και του Ισραήλ, υπάρχει το ενδεχόμενο η σύγκρουση να οδηγήσει σε ένα στρατηγικά αμφίβολο αποτέλεσμα, με το ιρανικό καθεστώς να παραμένει ισχυρό και να διατηρεί κρίσιμες στρατιωτικές και πυρηνικές δυνατότητες. 

Από το supermodel Χάιντι Κλουμ, που ντύθηκε Εστιάδα Παρθένος με πέπλο, μέχρι την ηθοποιό Αν Χάθαγουέι με τη ζωγραφισμένη στο χέρι τουαλέτα-υδρία και την τραγουδίστρια Ciara ως επιχρυσωμένη προτομή της Νεφερτίτης με δημιουργία της Σίλιας Κριθαριώτη, πολλά φορέματα στο φετινό Met Gala παρέπεμπαν σε πίνακες, σε αγάλματα, ακόμη και σε ποίηση εμπνευσμένη από την αρχαία ελληνική κεραμική 

"Η μόδα είναι τέχνη» ήταν το θέμα του φετινού Met Gala, της εκδήλωσης που πραγματοποιείται κάθε χρόνο την πρώτη Δευτέρα του Μαΐου, σηματοδοτώντας τα εγκαίνια της έκθεσης του Ινστιτούτου Κοστουμιών του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης της Νέας Υόρκης. Είναι, εξάλλου, μια ευκαιρία για τις διασημότητες που βρίσκονται στην εγκεκριμένη από την Αννα Γουίντουρ λίστα καλεσμένων να ανεβούν τα σκαλιά του Met φορώντας τα πιο λαμπερά, εκθαμβωτικά, διασκεδαστικά, τρελά, ενίοτε δε και κομψά σύνολα που μπορούν να βρουν οι ίδιες και οι στιλίστες τους.

Το φετινό θέμα συνοδευόταν από το σημείωμα ότι ήταν μια στιγμή για να εκφράσουν οι συμμετέχουσες «τη δική τους σχέση με τη μόδα ως ενσωματωμένη μορφή τέχνης και να τιμήσουν τις αμέτρητες απεικονίσεις του ντυμένου σώματος σε ολόκληρη την ιστορία της τέχνης», σημειώνει η Ελι Βάιολετ Μπράμλεϊ  στο άρθρο της στο BBC Culture, όπου παρουσιάζει οκτώ εμφανίσεις εμπνευσμένες από διάσημα έργα τέχνης.

Rosé / «Τα Πουλιά» του Ζορζ Μπρακ (1952–53)

Τα πουλιά που σχεδίαζε ο γάλλος ζωγράφος Ζορζ Μπρακ ενέπνευσαν την τεράστια καρφίτσα-πουλί στην τουαλέτα του Saint Laurent, την οποία φόρεσε η τραγουδίστρια της Κ-pop Rosé. (REUTERS/ Shutterstock)

Η γεννημένη στη Νέα Ζηλανδία Rosé, τραγουδίστρια του νοτιοκορεατικού ποπ συγκροτήματος Blackpink, εμφανίστηκε στο Met Gala με μια απλή μαύρη στράπλες τουαλέτα, δημιουργία του Αντονι Βακαρέλο για τον οίκο Saint Laurent, με μια τεράστια καρφίτσα σε σχήμα πουλιού εμπνευσμένη από τις απεικονίσεις των πουλιών στα έργα του γάλλου ζωγράφου του 20ού αιώνα Ζορζ Μπρακ.

Για την εμφάνισή της, που ήταν βασικά εμπνευσμένη από τις κολεξιόν του Saint Laurent την άνοιξη του 1998 και την άνοιξη του 2002, η τραγουδίστρια της Κ-pop συνεργάστηκε με τον στιλίστα της Λο Ρόουτς – ή «αρχιτέκτονα της εικόνας», όπως προτιμά ο ίδιος να τον αναφέρουν. Οπως είπε σε συνέντευξή της στη Vogue, «καταλήξαμε σε αυτό το πολύ κλασικό look του Saint Laurent και καθώς μελετούσαμε έμαθα ότι ο YSL έχει χρησιμοποιήσει επανειλημμένως αυτό το σχέδιο του πουλιού».

Λίνα Ντάναμ / «Η Ιουδήθ Αποκεφαλίζει τον Ολοφέρνη» της Αρτεμισίας Τζεντιλέσκι ​​(π. 1620)

Το αίμα στον πίνακα «Η Ιουδήθ Αποκεφαλίζει τον Ολοφέρνη», της Αρτεμισίας Τζεντιλέσκι, οδήγησε στη δημιουργία της ασύμμετρης κόκκινης τουαλέτας Valentino που φόρεσε η Λίνα Ντάναμ (REUTERS/ GettyImages/ Ideal Image)

Η δημιουργός της βραβευμένης σειράς «Girls», του HBO, η οποία πρόσφατα δημοσίευσε τα απομνημονεύματά της με τίτλο «Famesick», επέστρεψε στο κόκκινο χαλί του Met Gala για πρώτη φορά μετά το 2019 φορώντας μια εντυπωσιακή κατακόκκινη τουαλέτα Valentino του Αλεσάντρο Μικέλε, με παγιέτες και φτερά κοράκων, εμπνευσμένη από το αίμα στον πίνακα «Η Ιουδήθ αποκεφαλίζει τον Ολοφέρνη», της Αρτεμισίας Τζεντιλέσκι.

Η Ντάναμ εξηγεί στη Vogue ότι μοιράστηκε την ιδέα της να χρησιμοποιήσει αυτόν τον πίνακα ως έμπνευση με τον Αλεσάντρο, «αλλά επειδή ο εγκέφαλός του λειτουργεί με τους πιο μαγικούς τρόπους, αντί να ενδιαφερθεί για τα ενδύματα της Αναγέννησης ή τα σπαθιά, γοητεύτηκε από μια συγκεκριμένη πιτσιλιά αίματος στον λαιμό του Ολοφέρνη».

Το έργο της Τζεντιλέσκι, ζωγράφου του ιταλικού μπαρόκ, ευνοούμενης των Μεδίκων και πρώτης γυναίκας που έγινε μέλος της Accademia delle Arti del Disegno (Ακαδημίας των Τεχνών της Σχεδίασης) στη Φλωρεντία, εκτίθεται στην Πινακοθήκη Ουφίτσι της Φλωρεντίας.

Τζούλιαν Μουρ / «Μαντάμ Χ» του Τζον Σίνγκερ Σάρτζεντ (1883-84)

Η Τζούλιαν Μουρ με την τουαλέτα της Bottega Veneta και το διορθωμένο πορτρέτο της «Madame X» (1884), του αμερικανού ζωγράφου Τζον Σίνγκερ Σάρτζεντ (REUTERS/ GettyImages/ Ideal Image)

Μπορεί να το κατασκεύασε η Bottega Veneta, αλλά το κομψό μαύρο φόρεμα της Τζούλιαν Μουρ, με τη μία τιράντα να γλιστράει προς τα κάτω, ήταν εμπνευσμένο από το πορτρέτο της Μαντάμ Γκοτρό, γνωστής ως «Madame X», του αμερικανού καλλιτέχνη Τζον Σίνγκερ Σάρτζεντ, που προκάλεσε σκάνδαλο όταν παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Παρίσι το 1884 με πεσμένη την τιράντα. Ο ζωγράφος αναγκάστηκε να τον διορθώσει και αυτός ο διορθωμένος πίνακας ανήκει στη μόνιμη συλλογή του Μητροπολιτικού Μουσείου.

Ο λόγος; Οπως υποστήριξε ο κριτικός τέχνης Τζόναθαν Τζόουνς στην εφημερίδα Guardian, «το φόρεμα ήταν αυτό που προκάλεσε τη  δυσφορία». Περιγράφοντάς το ως «αριστοκρατικά αντι-αστικό», ο Τζόουνς σημειώνει ότι «η κυρία Γκοτρό φοράει ένα μαύρο φόρεμα που είναι σχεδόν στράπλες, εκτός από δύο λεπτές χρυσές αλυσίδες. Τα χρήματα και το σεξ επιδεικνύονται αμφότερα από μια μόδα εντελώς ασύμβατη με την αστική ζωή».

Βέβαια αυτή η εμφάνιση σκανδάλισε ελάχιστα άτομα της υψηλής κοινωνίας στη Νέα Υόρκη του 2026. Παρ’ όλα αυτά, η έτερη κοσμική κυρία πουμιμήθηκε τον πίνακα του Τζον Σίνγκερ Σάρτζεντ, η οποία δεν ήταν άλλη από τη Λόρεν Σάντσεζ Μπέζος, προκάλεσε αρκετές αντιπαραθέσεις. Η δική της τουαλέτα ήταν δημιουργία του σχεδιαστή της Schiaparelli, Ντάνιελ Ρόζμπερι.

Χάντερ Σέιφερ / «Mäda Primavesi» του Γκούσταβ Κλιμτ (1912-1913)

Η τουαλέτα της Χάντερ Σέιφερ παραπέμπει στον πίνακα «Μέντα Πριμαβέζι» του Γκούσταβ Κλιμτ (REUTERS/ GettyImages/ Ideal Image)

Η ατημέλητη εμφάνιση με τη φαινομενικά σκισμένη τουαλέτα της πρωταγωνίστριας της ταινίας «Ευφορία», Χάντερ Σέιφερ, ήταν στην πραγματικότητα δημιουργία της Prada, εμπνευσμένη από τον πίνακα «Mäda Primavesi» (1912/1913) του αυστριακού ζωγράφου Γκούσταβ Κλιμτ, ο οποίος ανήκει επίσης στη μόνιμη συλλογή του Met. Η τουαλέτα της Χάντερ μιμείται το φόρεμα που σχεδίασε η Εμίλιε Λουίζε Φλέγκε, αυστριακή σχεδιάστρια μόδας και σύντροφος του Κλιμτ, για το κορίτσι του πίνακα.

Ο πατέρας της εννιάχρονης Μέντα, ο Οτο Πριμαβέζι, ήταν προστάτης των τεχνών και λέγεται ότι κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου είχε τη συνήθεια να προσκαλεί καλλιτέχνες στο εξοχικό του. Ο Κλιμτ ήταν ένας από αυτούς και ο Πριμαβέζι του ανέθεσε να ζωγραφίσει την κόρη του.

Η εκδοχή της Σέιφερ, με μια μακριά ουρά που απλωνόταν στα σκαλιά, ήταν υπερβολική, όμως αυτό είναι το Met Gala, γράφει η Ελι Βάιολετ Μπράμλεϊ στο BBC. Κατά τ’ άλλα, η αμερικανίδα τρανς ηθοποιός και μοντέλο έμεινε πιστή στην απεικόνιση της Μέντα, με τον μεγάλο φιόγκο στα μαλλιά και την μπλε σκιά ματιών.

Ντρι Χέμινγουεϊ / «Μαρκησία Μπρίτζιντα Σπινόλα-Ντόρια» του Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς (1606)

Το σύνολο της Ντρι Χέμινγουεϊ θυμίζει το «Πορτρέτο της Μαρκησίας Μπρίτζιντα Σπινόλα-Ντόρια» του Ρούμπενς (GettyImages/ Ideal Image / Wikipedia)

Η Ντρι Χέμινγουεϊ, μοντέλο και ηθοποιός, δισέγγονη του Ερνεστ Χέμινγουεϊ, η οποία υποδύθηκε πρόσφατα την Ντάριλ Χάνα στη μίνι σειρά της Disney+ «Love Story: John F Kennedy Jr & Carolyn Bessette», φόρεσε μια δημιουργία του Αλεσάντρο Μικέλε για τον οίκο Valentino, που θυμίζει πολλούς πίνακες του 17ου αιώνα και ειδικά το «Πορτρέτο της Μαρκησίας Μπρίτζιντα Σπινόλα-Ντόρια», του μεγάλου φλαμανδού ζωγράφου Πέτερ Πάουλ Ρούμπενς, το οποίο εκτίθεται στην Εθνική Πινακοθήκη της Ουάσινγκτον.

Η τουαλέτα της Χέμινγουεϊ, από φίνο ασημί λούρεξ, στολισμένη με κεντήματα και φτερά και με ένα τεράστιο θεατρικό κολάρο με χρυσό περίγραμμα, μιμείται άριστα τα οπερατικά κολάρα με τις πυκνές πτυχώσεις της Ελισαβετιανής εποχής. Ωστόσο είναι κομμάτι της συλλογής «Specula Mundi Haute Couture» του Valentino για το 2026, εμπνευσμένης από τις συσκευές προβολής Kaiserpanorama του 19ου αιώνα.

Αν Χάθαγουεϊ / αρχαιοελληνικός κεραμικός κρατήρας-καμπάνα (π. 350-325 π.Χ.)

Η Αν Χάθαγουεϊ ποζάρει με την εκπληκτική τουαλέτα του οίκου Michael Kors, ζωγραφισμένη από τον Πίτερ ΜακΓκαφ, με σχέδια αρχαιοελληνικής υδρίας (REUTERS/ GettyImages/ Ideal Image)

Η τουαλέτα του οίκου Michael Kors, φτιαγμένη κατά παραγγελία για την Αν Χάθαγουεϊ, σχεδιάστηκε σε συνεργασία με τον αμερικανό καλλιτέχνη Πίτερ ΜακΓκαφ, ο οποίος τη μετέτρεψε σε πραγματικό έργο τέχνης, ζωγραφίζοντας στο μαύρο μετάξι αρχαιοελληνικές παραστάσεις εμπνευσμένες από το έργο του βρετανού ρομαντικού ποιητή Τζον Κιτς «Ωδή σε μια Ελληνική Υδρία».

Το ποίημα του 1819 κλείνει με έναν αινιγματικό στίχο που έχει συζητηθεί σχεδόν όσο και το διάσημο καρέ της Αννα Γουίντουρ: «Η ομορφιά είν’ αλήθεια, η αλήθεια είν’ ομορφιά.»/Νά τι ’ναι που έμαθες στον κόσμο, τι χρωστάς να ξέρεις! (μτφρ. Ελπίδα Γκίνη, από την «Παγκόσμιο Ανθολογία Ποιήσεως», τόμος Β’, εκδ. Οίκος Γεωργίου Παπαδημητρίου, 1953).

Το ζωγραφισμένο στο χέρι μαύρο φόρεμα με τις λευκές απεικονίσεις θυμίζει τις εξαιρετικές ελληνικές υδρίες του αρχαίου κόσμου και ιδιαίτερα έναν κεραμικό κωδωνόσχημο κρατήρα που χρονολογείται περίπου στο 350-325 π.Χ. Μάλιστα το περιστέρι στο μπροστινό μέρος της φούστας και η θεά Ειρήνη στο πίσω μέρος οδήγησε ορισμένους να το αναφέρουν ως ένα από τα σπάνια νεύματα της βραδιάς στην πολιτική, σημειώνει η Μπράμλεϊ στο BBC.

Χάιντι Κλουμ / «Η Εστιάδα με το Πέπλο» του Ραφαέλε Μόντι (1846-47)

Η Χάιντι Κλουμ μιμήθηκε το άγαλμα του Ραφαέλε Μόντι «Η Εστιάδα με το Πέπλο» (REUTERS/ Wikipedia)

Η γερμανοαμερικανίδα supermodel Χάιντι Κλουμ, γνωστή ως η «βασίλισσα του Χαλοουίν» λόγω της αγάπης της για τα κοστούμια, εμφανίστηκε στο Met Gala ντυμένη όπως το γλυπτό «Η Εστιάδα με το Πέπλο» (1847) του Ραφαέλε Μόντι. Να σημειωθεί ότι οι Εστιάδες Παρθένες ήταν «υπεύθυνες για τη διατήρηση της ιερής φωτιάς της Εστίας, η οποία συμβόλιζε την ασφάλεια της Ρώμης».

Μπορεί λοιπόν κανείς να φανταστεί τι θα είχε σκεφτεί για την εμφάνιση της Κλουμ ο ιταλός γλύπτης ή ο 6ος Δούκας του Ντέβονσαϊρ, που του παράγγειλε το έργο, ελπίζοντας ωστόσο ότι θα εκτιμούσαν την προσπάθειά της, καθώς συνδύασε την εμφάνισή της με γκρι φακούς επαφής και βαμμένα χέρια, πρόσωπο και δόντια…

Το υλικό του φορέματος δεν είναι σαφές, το γλυπτό του Μόντι, όμως, που βρίσκεται στο Chatsworth House, στο Ντέρμπισαϊρ, ήταν σκαλισμένο σε τρία κομμάτια μάρμαρο της Καράρα.

Ciara / Προτομή της Νεφερτίτης (π. 1345 π.Χ.)

Ντυμένη από πάνω ως κάτω στα χρυσά, η τραγουδίστρια Ciara υποδύθηκε τη βασίλισσα της αρχαίας Αιγύπτου Νεφερτίτη (GettyImages/ Ideal Image)

Μιλώντας στη Vogue Arabia, η τραγουδίστρια Ciara περιέγραψε πώς φόρεσε «χρυσό σε χρυσό σε χρυσό», από το φόρεμά της μέχρι τα κοσμήματά της, για να αναπαραστήσει τη βασίλισσα της αρχαίας Αιγύπτου Νεφερτίτη, της οποίας το όνομα σημαίνει «η όμορφη είναι εδώ». Σύμφωνα με την Ciara «η Νεφερτίτη ήταν πάρα πολύ δυνατή… και ήθελα να το αναπαραστήσω αυτό».

Το υπέροχο αυτό φόρεμα είναι δημιουργία της Σίλιας Κριθαριώτη, η οποία είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στο Χόλιγουντ.

Η ελληνίδα σχεδιάστρια δήλωσε: «Για το Met Gala 2026 είχαμε την ιδιαίτερη τιμή να ντύσουμε την εκθαμβωτική Ciara στο Metropolitan Museum of Art’s Costume Institute με μια custom δημιουργία μας που αποτελεί σπουδή πάνω στο γυναικείο σώμα και στην κίνηση. Με έμπνευση το φετινό θέμα “Fashion is Art”, η εμβληματική μορφή της Νεφερτίτης μετουσιώνεται σε ένα σύγχρονο γλυπτό φόρεμα, μέσα από την πολύτιμη δεξιοτεχνία του ιστορικότερου ατελιέ της Αθήνας».

Η Νεφερτίτη είναι η αιγύπτια βασίλισσα με τις περισσότερες σωζόμενες εμφανίσεις σε μνημεία και άλλα καλλιτεχνικά μέσα, σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ. Υπήρξε μούσα της Γκρέις Τζόουνς και το Met φιλοξενεί πολλά αρχαία αιγυπτιακά αντικείμενα που την απεικονίζουν. Τώρα, λοιπόν, μπορεί να προστεθεί στον κατάλογο και το Met Gala. 

Ο Πραξιτέλης Τζανουλίνος, ο γλύπτης που φιλοτέχνησε το (ήδη) δημοφιλές γλυπτό-παγκάκι του Κ.Π. Καβάφη, δούλεψε έχοντας πάντοτε μεγάλες αμφιβολίες.

Ο γλύπτης Πραξιτέλης Τζανουλίνος με περιμένει δίπλα στο γλυπτό που φιλοτέχνησε και αναπαριστά τον Κωνσταντίνο Καβάφη να κάθεται σε ένα μπρούντζινο παγκάκι, στην αρχή της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, μπροστά στην Ωνάσειο Βιβλιοθήκη, ανάμεσα σε δεκάδες επισκέπτες που κάνουν εκεί μια πρώτη στάση σε μία από τις πιο δημοφιλείς περιπατητικές διαδρομές της Αθήνας, προτού πάρουν τον δρόμο για το Μουσείο της Ακρόπολης και τον Ιερό Βράχο, γνωρίζοντας ή και αναγνωρίζοντας έναν σπουδαίο ποιητή που τιμάται ως μια ζωντανή παρουσία μέσα στην καθημερινότητα της πόλης.

Η κίνηση γύρω απ' το άγαλμα του ποιητή που παριστάνεται να κάθεται γαλήνιος κοιτώντας «ελαφρώς λοξά προς το σύμπαν» –όπως έγραψε το 1919 ο Έντουαρντ Μόργκαν Φόρστερ για τη φωτογραφία του Κ.Π. Καβάφη, την οποία μελέτησε μαζί με άλλες ο γλύπτης– όπως και γύρω απ' τον ειδικά διαμορφωμένο από τον αρχιτέκτονα Γιώργο Παρμενίδη χώρο, δεν σταματά ούτε λεπτό όσο συζητάμε, αποδεικνύοντας την επιτυχημένη ένταξη του έργου στον αστικό ιστό. «Αγαπώ τόσω πολύ τας Αθήνας», έγραφε ο Καβάφης το 1903, και σήμερα μοιάζει να νεύει σε κατοίκους, επισκέπτες και περαστικούς να καθίσουν δίπλα του και να «συνομιλήσουν» μαζί του, έστω για λίγο.

«Όλα οφείλονται στον Καβάφη, όχι στο έργο. Ο Καβάφης είναι η μεγάλη φτερούγα που πάνω της εμείς ταξιδεύουμε».

— Πώς σας φαίνεται που βλέπετε όλον αυτό τον κόσμο γύρω από το έργο σας;
Με έχει εντυπωσιάσει, με έχει αιφνιδιάσει, είναι κάτι που δεν περίμενα να συμβεί σε ένα σύγχρονο έργο, σε μια γλυπτική που γίνεται τώρα, δεν μπορώ να πω τίποτα. Αλλά αυτά όλα οφείλονται στον Καβάφη, όχι στο έργο. Ο Καβάφης είναι η μεγάλη φτερούγα που πάνω της εμείς ταξιδεύουμε.

— Βεβαίως πολλοί από αυτούς που στέκονται και φωτογραφίζονται δεν γνωρίζουν τον Καβάφη. Συναντούν ένα άγαλμα φιλικό, μια εικόνα που ενδεχομένως έχουν συναντήσει και σε άλλες πόλεις. Οπότε, θα ήθελα να μου μιλήσετε για την ιδέα το έργο να είναι προσβάσιμο στους περαστικούς.
Μέχρι τώρα, η γλυπτική είναι τοποθετημένη σε βάθρο. Αυτό είναι ένα έργο μέσα στον κόσμο – αντίστοιχα έργα συναντάμε και σε άλλες πόλεις παγκοσμίως. Στην Αθήνα δεν είχε συμβεί, είναι το πρώτο που έρχεται ανάμεσά μας. Το έθεσε το Ίδρυμα Ωνάση ως προϋπόθεση για να δουλέψουμε και ομολογώ ότι μου φάνηκε κάπως παράξενο, γιατί κι εγώ υπηρετώ μια μεγάλη παράδοση. Συνήθως εμείς οι γλύπτες τα βάζουμε πιο ψηλά τα έργα κι έτσι έχουμε μια καλύτερη εποπτεία τους. Τελικά, το Ίδρυμα είχε δίκιο, το βλέπω τώρα και το χαίρομαι. Ξέρετε, αυτού του είδους η γλυπτική, η οποία είναι βέβαια ένα πορτρέτο, στις μέρες μας έχει λίγο απαξιωθεί.

— Εσείς οι γλύπτες, όταν σας αναθέτουν να κάνετε ένα πρόσωπο που έχει περάσει στη σφαίρα του μύθου, την Κάλλας για παράδειγμα, το άγαλμα της οποίας υπάρχει στον ίδιο πεζόδρομο και έχει επικριθεί πολύ, όπως και η τοποθέτησή του, ή τη Μελίνα, που η προτομή της γειτνιάζει με το γλυπτό του Καβάφη, δεν φοβάστε την κριτική ή τη διάψευση της προσδοκίας;
Ο Καβάφης ο ίδιος λέει «από τη φαντασία έως το χαρτί είναι μεγάλο πέρασμα, είναι επικίνδυνος θάλασσα». Τον ποιητή έφερα στο μυαλό μου, μη λέμε μεγάλα λόγια. Όταν μου ανακοίνωσαν από το Ίδρυμα την απόφασή τους να μου αναθέσουν το έργο, πραγματικά αισθάνθηκα μια ικανοποίηση, αλλά και μια μεγάλη ευθύνη, μια τεράστια δυσκολία. Πάλι από τον Καβάφη, θα σας πω ότι πολλές φορές υπάρχει η τύχη, όμως υπάρχουν και τα τείχη. Υπήρχαν τείχη τεράστια που έπρεπε να ξεπεράσω, γιατί πρόκειται για ένα πορτρέτο ενός ανθρώπου που όλοι τον αναγνωρίζουν και τον έχουν διαβάσει, και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

— Φαντάζομαι δεν θα μπορούσατε να ξεφύγετε από μια τόσο αναγνωρίσιμη φιγούρα.
Ακριβώς. Όχι μόνο δεν μπορούσα να ξεφύγω, αλλά έπρεπε να κάνω και ένα έργο ζωντανό, όχι «πεθαμένο». Ήθελα να μπορέσω να στοιχειώσω τη ζωή μέσα σε αυτό το έργο, να μη βγει ούτε ως κέρινο ομοίωμα ούτε ως ένα έργο αφηρημένο, να μπορέσω να δώσω μια γλυπτική έκφραση, να αποδώσω αυτό το οποίο νιώθω για τον ποιητή. Αυτό είναι απλό να το λες, δύσκολο να το πραγματοποιήσεις – η κατά τον Καβάφη «επικίνδυνος θάλασσα». Οπότε είπα «δεν μπορώ να κάνω πίσω» και άρχισα να μελετώ το ρούχο, τη στάση του, μέτρησα, έβαλα μοντέλο. Είχα και το φωτογραφικό υλικό που ξέρουμε όλοι, το οποίο πραγματικά μου έδωσε μια εικόνα που έπρεπε να μεταφράσω στη γλώσσα της γλυπτικής. Με όλα αυτά και, φυσικά, και με την ποίησή του μπόρεσα να κάνω το έργο, πάντοτε έχοντας μεγάλες αμφιβολίες.

— Τώρα που το βλέπετε τι σκέφτεστε;
Αυτό το έργο άρχισε το 2020 και τέλειωσε το 2023, οπότε έχω την απόσταση που δίνει ο χρόνος. Το βλέπω και χαίρομαι, μου αφήνει μια αίσθηση ότι κάτι έκανα. Και με χαρά δέχομαι και τον έπαινο, έρχεται ως παράσημο, γιατί έχουν ασπρίσει τα μαλλιά μου σε αυτήν τη δουλειά.

— Ποια είναι η σημασία της γλυπτικής;
Νομίζω ότι εμείς οι Έλληνες έχουμε δίπλα μας τα μεγάλα αριστουργήματα της αρχαιότητας, δεν μπορούμε να αποκοπούμε από αυτή την τέχνη. Από τα κυκλαδικά ειδώλια και τον Φειδία μέχρι τα λαϊκά λιθανάγλυφα της Τήνου, που ήταν ο καμβάς πάνω στον οποίο στήθηκε όλο το νεοελληνικό αφήγημα της γλυπτικής με τους σπουδαίους Τηνιακούς γλύπτες, τον Χαλεπά, τον Φιλιππότη, τον Σώχο. Υπάρχει μια συνέχεια και εγώ έχω αυτήν τη βαριά κληρονομιά που με συνοδεύει, δεν μπορώ να την αρνηθώ. Είμαι από την Τήνο, απ’ όπου ξεκινάει αυτή η παράδοση, και οφείλω να υπηρετήσω αυτή την τέχνη όπως μπορώ.

— Η γλυπτική στην πόλη έχει σημασία κεντρική, πολιτική, απευθύνεται στον πολίτη, έτσι δεν είναι;
Αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικό. Νομίζω πως εδώ, στον τόπο μας, μας έχει μείνει η σχέση με το είδωλο. Δεν ξέρω αν σε άλλες χώρες γίνονται τόσα έργα που να αναπαριστούν πρόσωπα, προσωπικότητες, ήρωες. Υπάρχουν σημαντικά έργα Ελλήνων γλυπτών που αποτελούν πολύ καλά δείγματα της νεοελληνικής γλυπτικής.

— Θεωρείτε ότι η Αθήνα είναι μια πόλη με ωραία αγάλματα, σωστά τοποθετημένα;
Όχι, δεν είναι σωστά τοποθετημένα, είναι ατάκτως ερριμμένα. Αυτό το βλέπουμε όλοι. Πάντοτε η γλυπτική ήταν σε συνάρτηση με την αρχιτεκτονική, αν ρίξουμε ένα βλέμμα στην Ακρόπολη το καταλαβαίνουμε. Ήταν τοποθετημένη σωστά, ο γλύπτης με τον αρχιτέκτονα συνεργάζονταν πάντα γιατί πρέπει να δημιουργηθεί ένα μικροκλίμα, ένα περιβάλλον.

— Σαν αυτό που ζητούσε ο Γιάννης Παππάς για τα έργα του. Αυτό δεν είναι ένα παράδειγμα;

Ακριβώς. Εκεί ήθελα να φτάσω, γιατί ο Γιάννης Παππάς ήταν δάσκαλός μου και έμαθα πολλά από εκείνον. Κάνοντας λοιπόν τον Βενιζέλο δίπλα στο Μέγαρο Μουσικής, παρέδωσε στην πόλη μια δουλειά σημαντική, ένα έργο γλυπτικής σε αρμονία με τον χώρο. Πρέπει ο τόπος να δέχεται το έργο, να μην του είναι κάτι ξένο.

— Αν σας ρωτούσα τι είδους τέχνη είναι η γλυπτική, αν είναι μια τέχνη μοναχική, τι θα μου λέγατε;
Η γλυπτική δεν είναι μια τέχνη που κάνει ένας άνθρωπος. Υπάρχουν ομάδες, συνεργάτες στο εργαστήριο, στα χυτήρια. Είναι μια τέχνη που για να υπάρξει έχει προηγηθεί προσπάθεια συλλογική, αλλιώς δεν υπάρχει αποτέλεσμα. Ένας παίρνει το ρίσκο, αλλά είναι σαν ορχήστρα, που βέβαια, αν δεν παίξει καλά, τα ακούει ο μαέστρος.

— Έχετε γεννηθεί στην Τήνο και ζείτε σήμερα εκεί, σε αυτό το νησί που μοιάζει μορφολογικά με ανάγλυφο, με γλυπτό. Σας επηρέασε ο τόπος ώστε να ακολουθήσετε τη γλυπτική;
Πάντα την τρίτη διάσταση σου τη δίνει ο τόπος, αυτά τα βουνά που είναι γραμμένα με τις ξερολιθιές και τονίζουν το ανάγλυφο, με τις εξάρσεις και τις σκιές που δημιουργούν ο ήλιος και το φως. Σχεδόν θες δεν θες γίνεσαι γλύπτης εκεί πέρα.

— Η οικογένειά σας είχε σχέση με τις τέχνες;
Προέρχομαι από οικογένεια αγροτική, αλλά και ο παππούς μου, όταν δεν είχε να κάνει εργασίες στα χωράφια, πελεκούσε το μάρμαρο, το ξύλο, ήταν χειροτέχνης. Στο χωριό μου όλοι οι άνθρωποι δούλευαν με το ξύλο, έφτιαχναν τα εργαλεία τους στα σιδεράδικα, έπιανε το χέρι τους – υπήρχε η χειρονομία και η χειροτεχνία. Έπαιρνα κι εγώ μικρός πηλό από τα χωράφια και έφτιαχνα ανθρωπάκια. Ένας δάσκαλος που είχα μου είπε «εσύ θα πας στον Πύργο, στη Σχολή Καλών Τεχνών» και τον άκουσα και πήγα χωρίς να το πολυσκεφτώ. Μετά ήρθα στην Καλών Τεχνών στην Αθήνα, αρχικά στο προκαταρκτικό και μετά με εξετάσεις στα εργαστήρια. Πέρασα και πήγα στη Γλυπτική, στο εργαστήριο του Γιάννη Παππά.

— Υπάρχουν έργα σας στην Αθήνα που έχουν κλαπεί. Με αυτή την αφορμή θέλω να μιλήσουμε για τους βανδαλισμούς και τις κλοπές των γλυπτών στην πόλη.
Είχα φτιάξει τρεις προτομές, τον Παντελή Χορν, τον Κωστή Μπαστιά και τον Κώστα Ουράνη, που ήταν στον περίβολο του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων, στην Ακαδημίας. Εκλάπησαν, αλλά ευτυχώς έχω τα προπλάσματα. Τώρα βέβαια γίνεται εκεί το μετρό και εύχομαι όταν τελειώσει να γίνει μια σωστή χωροθέτηση, ώστε να αποκτήσει αυτός ο κήπος μια ωραία μορφή – είναι και το άγαλμα του Παλαμά εκεί.

 

— Γίνατε καθηγητής, διδάξατε στα ΤΕΙ Συντήρηση, μάλιστα ήσασταν στην ομάδα που αποκατέστησε και συντήρησε 100 αγάλματα στην Αθήνα. Πολύ συχνά κακοπαθαίνουν στα χέρια των ανθρώπων αυτά τα αγάλματα, ειδικά αυτά που βρίσκονται μέσα στην πόλη. Από πού ξεκινάει ο βανδαλισμός;
Κάθε έργο που υπάρχει στην πόλη μας κουβαλάει μνήμες, αποτυπώνει πρόσωπα, η γλυπτική είναι ο σκληρός δίσκος της ιστορίας του ανθρώπου. Προτού ακόμα ο άνθρωπος μάθει να γράφει με ένα σκληρό υλικό, από ένα ειδώλιο μπορούμε να βγάλουμε ένα συμπέρασμα για την κοινωνία, την ιστορία. Μας ξεπερνάει σε αντοχή και μένει στους αιώνες. Ειλικρινά δεν μπορώ να γνωρίζω από πού ξεκινάει ο βανδαλισμός, σίγουρα όμως μας δείχνει ότι η γλυπτική κουβαλάει κάτι, ένα φορτίο που γίνεται στόχος. Από τη μια δείχνει ότι η τέχνη αυτή είναι πιο πολύ ένα σύμβολο παρά καλλιτεχνικό έργο, δίνει το σήμα μιας εποχής. Από την άλλη, συγκεντρώνει αυτά τα καμιά φορά άγρια βλέμματα των συνανθρώπων μας χωρίς να φταίει σε τίποτα. Η θέση η δική μου είναι ότι πρέπει να δίνουμε το παράδειγμα, να μην το αφήνουμε έτσι το άγαλμα, να το συντηρούμε, να του δίνουμε χρόνο. Αυτή είναι μια εκπαιδευτική διαδικασία που κάνει τον κόσμο να προσέξει τα γλυπτά χωρίς να υπάρχει ανάγκη επεξήγησης. Πιστεύω ότι το καλό θα νικήσει: η διάθεση να τα προστατεύσουμε υπάρχει, όπως έχουν προχωρήσει και οι μέθοδοι συντήρησης. Έτσι έχουμε πλέον έναν ολόκληρο στρατό από εξαιρετικούς συντηρητές, έτοιμους να επέμβουν και να θεραπεύσουν τις ζημιές, που τους καμαρώνω και διδάσκομαι από αυτούς.

— Τι θα λέγατε για τη γλυπτική σήμερα;
Έχουμε σημαντική σύγχρονη γλυπτική, γλύπτες που και διαπρέπουν στο εξωτερικό και σπουδαία έργα κάνουν. Πιστεύω ότι οι εξωτερικές γραμμές αυτής της τέχνης πρέπει να βγαίνουν από το εσωτερικό ενός ανθρώπου, από το πνεύμα του, αυτό πρέπει να εκφραστεί, ειδικά όταν μιλάμε για ένα άγαλμα που στην ουσία είναι το πορτρέτο κάποιου ανθρώπου. Και ο γλύπτης πρέπει να μπορέσει να εκφράσει αυτό που αισθάνεται για το έργο ενός ανθρώπου χωρίς να αλλάξει τον άνθρωπο, να διατηρήσει μια πιστότητα, ειδικά αν προορίζεται για δημόσιο χώρο.

— Να μιλήσουμε και για την προσωπική σας δουλειά;
Δουλεύω με δύο ενότητες έργων που με πολιορκούν εδώ και πολλά χρόνια, τη θάλασσα και την «Οδύσσεια». Κάνω περιπάτους κάτω από το σπίτι μου στην Τήνο, βρίσκω μικρά κοχύλια που έχουν εντυπωμένο αυτόν τον ρυθμό της θάλασσας με τις σπείρες, την πρώτη γέννηση των πραγμάτων, το αέναο πνεύμα που μεταδίδουν. Τα έχω εκθέσει κατά καιρούς και συνεχίζω.

— Έχετε μια μακρά καριέρα, μεγάλη εμπειρία. Σε ποια εικόνα και σε ποια πρόσωπα και έργα στέκεστε όταν σκέφτεστε την τέχνη σας;
Φαντάζομαι αυτόν τον άγνωστο γλύπτη που είναι σε μια ακρογιαλιά στη Νάξο και με ένα σμυρίγλι τρίβει τα βότσαλα και από το νερό και την πέτρα γίνονται αυτές οι φιγούρες, οι αφαιρετικές, οι υπέροχες. Μπορείς να μη σκεφτείς τους κούρους, τον Φειδία, την ευρωπαϊκή γλυπτική, τα έργα του Φιλιππότη, του Φαληρέα, του Παππά; Έχουμε σπουδαία παραδείγματα, μια βόλτα στο Α΄ Νεκροταφείο το αποδεικνύει. Έχουμε μεγάλη ιστορία στην Ελλάδα, η νεοκλασική γλυπτική είναι η δική μας αναγέννηση, αυτή που η Ευρώπη είχε πεντακόσια χρόνια νωρίτερα. Κάποια στιγμή δεν δίναμε σημασία, αλλά πιστεύω ότι αυτή η περίοδος πρέπει να διαφυλαχθεί, είναι ένας απόηχος της αρχαιότητας, μια τέχνη που την έχουμε μέσα μας. Υπάρχει μια επιστολή του Τσίλερ προς τον Χάνσεν απ’ όταν χτιζόταν η Ακαδημία Αθηνών που του γράφει: «Απορώ πώς αυτοί οι φουστανελάδες έρχονται εδώ και δουλεύουν αυτά τα μάρμαρα σαν να τα ήξεραν από αιώνες». Νομίζω αυτό τα λέει όλα.

Πηγή: lifo

Έχοντας υποδυθεί με απόλυτη επιτυχία τον Γκάνταλφ τόσο στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών όσο και στο Χόμπιτ, ο ΜακΚέλεν ήταν ξεκάθαρος.

«Αν μπορούσατε να πάτε πίσω στον χρόνο με μια μηχανή και να συναντήσετε τον Σαίξπηρ, τι θα τον ρωτούσατε;». Αυτή είναι μία από τις πολλές ερωτήσεις που δέχτηκε ο Ίαν ΜακΚέλεν από τους θαυμαστές του, σε κείμενο που φιλοξενήθηκε στον Guardian.

Ο εμβληματικός ηθοποιός, μεταξύ άλλων, θα ρωτούσε τον Σαίξπηρ αν έχει δει το «Άμνετ», αλλά αυτό που κέντρισε – δικαιολογημένα – το ενδιαφέρον των αναγνωστών, είναι η απάντηση του 86χρονου σήμερα Ίαν ΜεκΚέλεν, στην ερώτηση για το ποιος θα κέρδιζε μια μάχη μεταξύ του Γκάνταλφ από τον κόσμο του Τόλκιν και του Ντάμπλντορ από τον κόσμο του Χάρι Πότερ.

Έχοντας υποδυθεί με απόλυτη επιτυχία τον Γκάνταλφ τόσο στον «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών» όσο και στο «Χόμπιτ», ο ΜακΚέλεν δεν δυσκολεύτηκε ιδιαίτερα να αναδείξει τον νικητή: «Για ποιον λόγο να παλεύουν αυτοί οι δύο; Αλλά ο Γκάνταλφ, φυσικά, θα κέρδιζε. Είναι ο αυθεντικός μάγος».

Όσον αφορά τις φήμες που ήθελαν τον Ντέιβιντ Μπόουι να περνάει από το γραφείο του Πίτερ Τζάκσον ώστε να πάρει μέρος στην ταινία ως Γκάντλαφ, ο ηθοποιός είπε: «Ποτέ δεν κατάφερα να πείσω τον Πίτερ να επιβεβαιώσει ποιος απέρριψε αυτόν τον ρόλο ζωής. Όσο για τον Μπόουι, δεν ήταν ο μόνος ανάμεσα σε λαμπερούς αστέρες της μουσικής που θα ήθελαν να έχουν την ίδια επιτυχία στον κινηματογράφο, αλλά δεν τα κατάφεραν ποτέ απόλυτα. Παρά την εξοικείωση του Γκάνταλφ με τη μαγεία, εμένα με τράβηξε περισσότερο η ανθρωπιά αυτού του ηλικιωμένου – αυτός ο τύπος του δασύτριχου, ταλαιπωρημένου ηλικιωμένου που ελπίζεις να συναντήσεις περιπλανώμενο στους δρόμους της Μέσης Γης. Ίσως η εντυπωσιακή εμφάνιση και η φωνή του Μπόουι να τόνιζαν περισσότερο την υπερφυσική πλευρά του».

Ένας αναγνώστης, μάλιστα, ρώτησε τον ΜακΚέλεν πώς επηρεάστηκε από τον ιεροκύρηκα πατέρα του κι αν ήταν αυτός ο λόγος που έγινε ηθοποιός από τη στιγμή που και ο πατέρας του, απευθυνόταν σε κοινό. Άραγε, πιστεύει σε κάποια θρησκεία ή όχι;

«Όχι Ήταν οι ηθοποιοί – ερασιτέχνες και επαγγελματίες – που με γοήτευσαν πρώτοι. Ο πατέρας του πατέρα μου ήταν ένας αντικομφορμιστής ιεροκήρυκας, με έντονες χειρονομίες, στενούς ώμους για να δώσει έμφαση στην λεπτή προφορά του Λάνκασιρ. Κάποτε, στα 80 του, μιλούσε σε μια γεμάτη αίθουσα στο Μάντσεστερ, όταν ξέμεινε από δυνάμεις – σαν ηθοποιός που ξεχνά τα λόγια του – και σωριάστηκε σιωπηλά πίσω από το αναλόγιο. Η αμήχανη σύγχυση όλων καταλάγιασε όταν έγειρε μπροστά από την καρέκλα του για να πει: “Αυτό ανησυχεί εσάς πολύ περισσότερο από ό,τι εμένα”. Νομίζω ότι ένιωθε τόσο άνετα στον άμβωνα, όσο νιώθει ο εγγονός του στη σκηνή».

Στο δεύτερο σκέλος της ερώτησης, ο Ίαν ΜακΚέλεν απάντησε πως δεν πιστεύει. «Αναπολώ με αγάπη τις ιστορίες των Ευαγγελίων που άκουγα ξανά και ξανά στην παιδική μου ηλικία, αλλά σταμάτησα να πιστεύω στην εφηβεία μου. Έκτοτε, οι Κουάκεροι είναι η θρησκευτική κοινότητα που θαυμάζω περισσότερο, για την προσήλωσή τους στην έκτη εντολή και επειδή ήταν οι πρώτοι Χριστιανοί που υποστήριξαν τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων στο Ηνωμένο Βασίλειο».

Πηγή: Το Βήμ