Η έκρηξη της ακρίβειας συγκεφαλαιώνει το πρόβλημα με τη διακυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη

Πριν από λίγο καιρό ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωσε την αύξηση του κατώτατου μισθού, ως μία περίπου πραγματική και σημαντική βελτίωση της θέσης των εργαζομένων. Η αύξηση αυτή ήταν 4,55%.

Την Παρασκευή 8 Μαΐου η ΕΛΣΤΑΤ ανακοίνωσε τον πληθωρισμό για τον Απρίλιο του 2026: 5,4% σε ετήσια βάση. Δηλαδή, η αύξηση που δόθηκε στον κατώτατο μισθό ήδη υπολείπεται της αύξησης του πληθωρισμού, δηλαδή της αύξησης του κόστους ζωής. Σε απλά ελληνικά: της ακρίβειας.

Αυτό φαίνεται και εάν δούμε πως επιμερίζεται. Γιατί θα διαπιστώσουμε ότι για τα λαϊκά στρώματα η πραγματική αύξηση του κόστους ζωής είναι ακόμη μεγαλύτερη. Γιατί η στέγαση (ενοίκια, επισκευές, ηλεκτρικό, φυσικό αέριο, πετρέλαιο θέρμανσης κ.λπ.) αυξήθηκε κατά 13.8% σε ετήσια βάση. Γιατί οι μεταφορές (καύσιμα, εισιτήρια κ.λπ.) αυξήθηκαν κατά 10%. Γιατί η κατηγορία «Ξενοδοχεία, καφέ, εστιατόρια» αυξήθηκε κατά 6,1%. Γιατί τα τρόφιμα αυξήθηκαν κατά 4,4%.

Ωστόσο, αυτή  είναι η μισή αλήθεια, για να μην πω ακόμη λιγότερη.

Καταρχάς, η χώρα αντιμετώπιζε πρόβλημα ακρίβειας και πριν από τον πόλεμο εναντίον του Ιράν και το κλείσιμο των στενών του Ορμούζ. Ένα πρόβλημα που καταγράφεται πρωτίστως μέσα από τις αυξήσεις στα προϊόντα όπου κατεξοχήν καταναλώνεται το εισόδημα των λαϊκών στρωμάτων. Και που εκδηλωνόταν ως έκρηξη ακρίβειας και ως στεγαστική κρίση, τουλάχιστον σε πόλεις με μεγάλες αυξήσεις στα ενοίκια και τις τιμές των ενοικίων.

Όλα αυτά δεν ήταν απλώς το αποτέλεσμα κάποιων αντικειμενικών τάσεων. Η κυβέρνηση αρνείται να πάρει επί της ουσίας μέτρα για την ακρίβεια εδώ και καιρό, πέραν κινήσεων, όπως τα διάφορα «καλάθια» που έχουν όμως μικρό αποτέλεσμα. Αρνείται να αντιμετωπίσει το πρόβλημα των υπερκερδών, παρότι είναι γνωστό ότι μέρος της ακρίβειας οφείλεται ακριβώς στις αυξήσεις τιμών προϊόντων με βασικό κριτήριο τα υψηλά περιθώρια κέρδους, δεν προωθεί τον ανταγωνισμό και το σπάσιμο των μονοπωλίων, κυρίως γιατί αυτό θα την έφερνε σε σύγκρουση με επιχειρηματικά συμφέροντα τα οποία εκπροσωπεί, και βεβαίως αρνείται επίμονα να μειώσει τους έμμεσους φόρους, παρότι είναι γνωστό ότι είναι οι περισσότερο ταξικοί φόροι, πρωτίστως γιατί την ενδιαφέρει να διευρύνει το χρηματοδοτικό «μαξιλάρι» του δημοσίου, με σκοπό να το χρησιμοποιήσει επιλεκτικά και προεκλογικά.

Όλα αυτά κατέστησαν αυτή την κυβέρνηση εκ προοιμίου ανίκανη να αντιμετωπίσει τις επιπτώσεις από μια μείζονα γεωπολιτική αναταραχή με άμεσες επιπτώσεις και στις ενεργειακές ροές. Γιατί τη στιγμή ακριβώς που απαιτούνταν ισχυρές και αποφασιστικές παρεμβάσεις, τόσο με την αξιοποίηση της δημόσιας δαπάνης, όσο και με τη δυνατότητα να μειωθούν έμμεσοι φόροι, ιδίως στα καύσιμα που είναι υπέρογκοι, έτσι ώστε να ανακουφιστούν πραγματικά τα νοικοκυριά, αδράνησε. Κάτι που άλλες χώρες δεν έκαναν και αυτή τη στιγμή έχουν χαμηλότερο πληθωρισμό. Το μόνο που έκανε ήταν αποσπασματικά μέτρα, μικρής αποτελεσματικότητας και το φιλοδώρημα των 500 εκατομμυρίων λόγω υπεραπόδοσης της φορολογίας.

Γιατί το κάνει, όμως, αυτό; Καταρχάς γιατί θέλει να αποφύγει τη σύγκρουση με συμφέροντα που σήμερα κερδοσκοπούν στην εκτίναξη των τιμών ορισμένων προϊόντων. Έπειτα γιατί αυτή η κυβέρνηση δεν θέλει να σπαταλήσει τώρα το «μαξιλάρι», καθώς προφανώς θέλει να το κρατήσει ενόψει εκλογών και να το χρησιμοποιήσει κατά την τελευταία φάση της προεκλογικής εκστρατείας. Και τέλος, γιατί η κυβέρνηση δεν θέλει να αντιμετωπίσει «οριζόντια» την ακρίβεια. Θέλει να έχουμε πληθωρισμό, θέλει ο πολίτης να αγχώνεται πώς θα τα βγάλει πέρα, αλλά την κρίσιμη στιγμή να λαμβάνει μια «βοήθεια» από την κυβέρνηση, με σκοπό να εμπεδώνεται ο συνειρμός ότι στα δύσκολα αυτή η κυβέρνηση θα προσφέρει μια προσωρινή ανακούφιση, μέχρι προφανώς την επόμενη επιδείνωση της κρίσης, με μοναδικό κριτήριο ένας πολίτης αγχωμένος, ενίοτε και απελπισμένος, να λέει «πάλι καλά που μου έδωσαν και αυτά τα ψίχουλα», και αυτό να μετράει και στην εκλογική του συμπεριφορά όταν έρθει η ώρα.

Δηλαδή, καμιά διαρθρωτική παρέμβαση, καμία προσπάθεια να διαμορφώσει ένα πλαίσιο που θα περιορίζει την ακρίβεια, καμιά λήψη μέτρων σε σχέση με τους έμμεσους φόρους (ΦΠΑ και ειδικοί φόροι κατανάλωσης), καμία πραγματική αναδιανομή εισοδήματος – παρότι αρκετοί επιχειρηματικοί τομείς καταγράφουν κέρδη ρεκόρ –, έτσι ώστε το μόνο που να απομένει να είναι η ελεημοσύνη, το φιλοδώρημα, οι μικρές και αποσπασματικές ενισχύσεις που μόνο σκοπό έχουν να καλλιεργούν μια ιδιότυπη εξάρτηση από την κυβερνητική παράταξη, κατά τον ίδιο τρόπο που η παράταξη αυτή συμπεριφέρεται, όπως έδειξε και η πρόταση για τη συνταγματική αναθεώρηση, ως να πρόκειται να κυβερνάει για πάντα.

Μόνο που το λάθος που κάνει η κυβέρνηση, λάθος που αφετηρία έχει την αλαζονεία της, είναι ακριβώς ότι οι πολίτες δεν πρόκειται να ανεχτούν αυτά τα φιλοδωρήματα που υπολείπονται κατά πολύ των μεγάλων εισοδηματικών απωλειών που έχουν.  Ούτε πρόκειται να ανεχτούν να διαχειρίζεται την εξουσία μια κυβέρνηση που έχει συνειδητά αρνηθεί να πάρει μέτρα για την ακρίβεια. Αντιθέτως, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έχουν κάνει σαφές ότι απαιτούν πολιτική αλλαγή, για να μπορέσει επιτέλους να έρθει στην εξουσία μια κυβέρνηση που να πάρει μέτρα για τη μεσαία τάξη και τα λαϊκά στρώματα και να ανακόψει την τωρινή προϊούσα κοινωνική καταστροφή.

Πηγή: in

Πώς σκέπτεται, πώς δρα και τι σχεδιάζει στρατηγικά το πληγωμένο αλλά όρθιο θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν; Η προπαγάνδα του Τραμπ και του Νετανιάχου λέει ότι η ηγεσία της Τεχεράνης είναι ακέφαλη, πολυδιασπασμένη, φοβισμένη και ανίσχυρη.

Η πραγματικότητα άλλα δείχνει. Κι όμως, πολλοί αναλυτές στα δυτικά ΜΜΕ δεν εισχωρούν σε βάθος στη λογική των τριών βασικών πυλώνων της εξουσίας στο Ιράν: τους στρατιωτικούς, τους πολιτικούς και τον σιιτικό κλήρο.

Γι’ αυτό αποκτά βαρύνουσα σημασία το άρθρο του Ιρανού πρώην υπουργού Εξωτερικών (2013-2021) Μοχάμαντ Τζαβάντ Ζαρίφ στο Al Jazeera με τίτλο «Διδάγματα από τον πόλεμο. Εκκληση για στρατηγικό ανασχεδιασμό στη Δυτική Ασία».

Καταγόμενος από θρησκευόμενη οικογένεια πλούσιων εμπόρων της Τεχεράνης, ο 66χρονος Ζαρίφ σπούδασε στις ΗΠΑ Διεθνείς Σχέσεις στη δεκαετία του ’70. Μετά την ισλαμική επανάσταση του 1979 επέστρεψε στο Ιράν και σταδιοδρόμησε σε θέσεις-κλειδιά όπως η διπλωματική αποστολή στον ΟΗΕ και οι επιτροπές που διαπραγματεύτηκαν τον διεθνή έλεγχο του περιβόητου ιρανικού πυρηνικού προγράμματος.

«Οι Αραβες γείτονές μας αγόρασαν μια διάτρητη ομπρέλα ασφαλείας από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ» εκτιμά ο Ζαρίφ, ο οποίος σήμερα διδάσκει Διεθνείς Σχέσεις στο Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης. Ακολουθούν αποσπάσματα από το άρθρο, όπου διατυπώνει τα κατά τη γνώμη του «πέντε διδάγματα του Ιράν από τον πόλεμο».

1. Η λανθασμένη εντύπωση για τα Στενά του Ορμούζ

Το Ιράν έχει αντέξει κυρώσεις, τρομοκρατία υποκινούμενη από ξένες δυνάμεις, υβριδικό πόλεμο και επιχειρήσεις αποκεφαλισμού της ηγεσίας. Ο πληθυσμός του, αν και ετερόκλητος, συσπειρώνεται γύρω από τη σημαία όταν αντιμετωπίζει ξένη επέμβαση. Η Τεχεράνη διαθέτει τα μέσα για να αντιμετωπίσει υπαρξιακές απειλές και η γεωγραφική της θέση προσφέρει μοχλούς πίεσης.

Η επί μακρόν αυτοσυγκράτηση του Ιράν δημιούργησε τη λανθασμένη εντύπωση ότι τα Στενά του Ορμούζ θα μπορούσαν να παραμένουν ανοιχτά για όλους, ενώ το ίδιο το Ιράν ουσιαστικά στερούνταν τη δυνατότητα χρήσης τους λόγω των παράνομων και ανήθικων αμερικανικών κυρώσεων, από τις οποίες οι γείτονές μας επωφελούνται πολύ. Οικοδομούν την ευημερία τους πάνω στα δεινά που επιβλήθηκαν σε εμάς, τους Ιρανούς αδελφούς τους.

Ακόμη σημαντικότερο είναι ότι η ισχύς του Ιράν δεν είναι εισαγόμενη ούτε τεχνητή· είναι εγχώρια, ριζωμένη σε αμετάβλητες παραμέτρους: μια χιλιετή ιστορία ενός ανθεκτικού και αδιάλειπτου πολιτισμικού κράτους, έναν πλούσιο και συνεκτικό πολιτισμό, έναν νεανικό και μορφωμένο πληθυσμό και ένα ένστικτο επιβίωσης οξυμένο από αιώνες αντίστασης στην εξωτερική κυριαρχία.

2. Το προβληματικό «μοντέλο ασφάλειας και ανάπτυξης» των αραβικών κρατών

Για χρόνια, η συνταγή ήταν απλή: αγορά ασφάλειας μέσω τεράστιων δαπανών για την προμήθεια των πιο εξελιγμένων αμερικανικών οπλικών συστημάτων και για τη φιλοξενία αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων -ακόμη και ισραηλινών κέντρων πληροφοριών και τρομοκρατίας- με παράλληλη προσέλκυση ξένων επενδύσεων υπό την ομπρέλα αυτής της εισαγόμενης ασφάλειας.

Τώρα, οι πληροφορίες ότι η Ουάσινγκτον εξετάζει το ενδεχόμενο να αναγκάσει τους γείτονές μας να πληρώσουν το κόστος ενός πολέμου που διεξήχθη εις βάρος τους και προς όφελος του Ισραήλ, απλά επιβεβαιώνουν τον κυνισμό που βρίσκεται στον πυρήνα αυτής της συμφωνίας.

3. Ο πόλεμος δημιούργησε νέες πολιτικές και νομικές πραγματικότητες

Η παρουσία αμερικανικών βάσεων-από τις οποίες προήλθε η επιθετικότητα με στόχο την «εξάλειψη του ιρανικού πολιτισμού»- δεν μπορεί να θεωρείται αθώα και ουδέτερη συνεργασία ασφάλειας. Συνιστά υπαρξιακή απειλή για το Ιράν, όπως αποδείχθηκε κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων πολέμων και ακόμη και σε προηγούμενες εχθροπραξίες εναντίον του.

Αυτές οι βάσεις δεν εγκαταστάθηκαν για να προστατεύσουν τους οικοδεσπότες τους, αλλά για να βλάψουν το Ιράν ακόμη και εις βάρος των ίδιων των χωρών που τις φιλοξενούν. Οσα αραβικά κράτη συνεχίζουν να φιλοξενούν τέτοιες εγκαταστάσεις συμμετέχουν ενεργά στη στρατιωτικοποίηση της περιοχής, συμπεριλαμβανομένων των Στενών του Ορμούζ.

4. Το Ισραήλ φέρνει συγκρούσεις και διάβρωση της κρατικής κυριαρχίας

Το Ισραήλ δεν καταλαμβάνει απλώς εδάφη· διεισδύει στα πολιτικά συστήματα άλλων κρατών μέσω εξελιγμένων δικτύων και ομάδων πίεσης. Υπονομεύει την κυριαρχία εκ των έσω, μετατρέποντας τη λήψη εθνικών αποφάσεων σε προέκταση των δικών του συμφερόντων. Για να κατανοήσει κανείς αυτή την επαναλαμβανόμενη διαδικασία, αρκεί να εξετάσει πώς η AIPAC (σσ: American Israel Public Affairs Committee, αμερικανοεβραϊκή οργάνωση λόμπι με 6,5 εκατομμύρια μέλη) έχει καταλάβει βασικούς μοχλούς εξουσίας στην Ουάσινγκτον ή πώς παρόμοιοι οργανισμοί έχουν αναπαραγάγει αυτό το μοντέλο σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Οι λαοί της περιοχής μας αξίζουν κάτι καλύτερο. Ενα καθεστώς που εκβιάζει ενεργά ακόμη και τον προστάτη του, μεταξύ άλλων μέσω των φακέλων Επστιν, δεν μπορεί να αναμένεται ότι θα μεταχειριστεί καλύτερα όσους θέλουν να αναθέσουν την ασφάλειά τους στον διάτρητο «Σιδηρό Θόλο» του.

5. Προς ένα νέο, τοπικό δίκτυο ασφάλειας

Παλαιότερες διπλωματικές πρωτοβουλίες του Ιράν -όπως το Hormuz Peace Endeavour (HOPE) ή το δίκτυο Middle East Network for Atomic Research and Advancement (MENARA)- κατέγραψαν γνήσια επιθυμία για ειρηνική προσέγγιση με τους γείτονές μας.

Η απόρριψή τους με την ψευδαίσθηση ότι η Ουάσινγκτον παρέχει απόλυτη ασφάλεια υπήρξε ιστορικό σφάλμα. Ο δρόμος προς το μέλλον οδηγεί στην αναθεώρηση των λαθών του παρελθόντος και στην εγκαθίδρυση ενός νέου τοπικού δικτύου ασφάλειας, βασισμένου στα κοινά συμφέροντα όλων των κρατών της περιοχής.

του Αντρές Ροντρίγκεζ | El País

Ηχογράφηση που διέρρευσε εμπλέκει τον πρώην πρόεδρο της Ονδούρας Χουάν Ορλάντο Ερνάντες, τον Χαβιέρ Μιλέι και τον Ντόναλντ Τραμπ σε προσπάθεια δημιουργίας πλατφόρμας διάδοσης ψευδών ειδήσεων κατά των κυβερνήσεων του Μεξικού, της Βραζιλίας και της Κολομβίας.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ, με τη στήριξη της Ονδούρας, φαίνεται πως επιχειρούν να αναδιαμορφώσουν τη γεωπολιτική ισορροπία στη Λατινική Αμερική, διεκδικώντας ζώνες επιρροής στην περιοχή. Το μέσο Diario Red en América Latina και ο ιστότοπος Hondurasgate αποκάλυψαν, μέσα από έρευνα βασισμένη σε διαρρεύσαντα ηχητικά ντοκουμέντα, τις παρεμβατικές επιδιώξεις ηγετών της διεθνούς δεξιάς. Σύμφωνα με ένα από τα στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν στα τέλη Απριλίου, ο πρώην πρόεδρος της Ονδούρας Χουάν Ορλάντο Ερνάντες – στον οποίο ο Ντόναλντ Τραμπ απένειμε χάρη, ακυρώνοντας την ποινή των 45 ετών κάθειρξης για διακίνηση ναρκωτικών – φέρεται, με τη στήριξη του ίδιου του Τραμπ, του Αργεντινού προέδρου Χαβιέρ Μιλέι και της σημερινής κυβέρνησης της Ονδούρας, να συμμετέχει σε σχέδιο δημιουργίας δικτύου διάδοσης ψευδών ειδήσεων, με στόχο την παραπληροφόρηση και την αποσταθεροποίηση των κυβερνήσεων της Βραζιλίας, της Κολομβίας και του Μεξικού.

Το δεύτερο μέρος του σκανδάλου Hondurasgate – από τα τρία που έχουν δημοσιοποιηθεί μέχρι στιγμής – περιλαμβάνει ηχογράφηση φερόμενης συνομιλίας ανάμεσα στον Ερνάντες, ο οποίος εμφανίζεται να λειτουργεί ως επιχειρησιακός σύνδεσμος του Αμερικανού προέδρου στην περιοχή, και τον νυν πρόεδρο και την αντιπρόεδρο της Ονδούρας, Νάσρι Ασφούρα και Μαρία Αντονιέτα Μεχία. Στόχος, σύμφωνα με το υλικό, ήταν η υπονόμευση των κυβερνήσεων της Κλαούντια Σέινμπαουμ στο Μεξικό και του Γκουστάβο Πέτρο στην Κολομβία, αμφότερων εκπροσώπων της αριστεράς.

Η χρηματοδότηση του Μιλέι

Στη συνομιλία μεταξύ Ερνάντες και Ασφούρα, ο πρώην πρόεδρος ζητά 150.000 δολάρια για την ενοικίαση διαμερίσματος στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου σχεδιάζει να εγκαταστήσει κέντρο επιχειρήσεων μιας ψηφιακής δημοσιογραφικής ομάδας. Η ομάδα αυτή θα δημοσιεύει υλικό κατά του Μανουέλ Σελάγια, ο οποίος είχε κατηγορήσει τον Τραμπ ότι «προστατεύει τον λεηλάτη του κράτους», αναφερόμενος στη χάρη προς τον Ερνάντες, αλλά και κατά της Σιομάρα Κάστρο, που παρέδωσε πρόσφατα την εξουσία στον Ασφούρα. «Κάποιος από την ομάδα του προέδρου των ΗΠΑ θα το αναλάβει για μένα. Είναι ένας από τους Ρεπουμπλικανούς που μας βοηθούν. Θα μας στήσουν έναν ειδησεογραφικό ιστότοπο», ακούγεται να λέει.

Ο Ασφούρα απαντά: «Θα γίνει η μεταφορά από λογαριασμό φίλου. Να δούμε αν μπορούν να σου δώσουν τα χρήματα μετρητά. Αλλά εξήγησέ μου: τι ακριβώς θα κάνουμε και τι θα κερδίσουμε;». Ο Ερνάντες απαντά: «Θα δημιουργήσουμε έναν πυρήνα πληροφόρησης, κύριε πρόεδρε. Από εδώ, από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ώστε να μη μπορούν να μας εντοπίσουν στην Ονδούρα. Θα λειτουργεί σαν λατινοαμερικανικό ειδησεογραφικό δίκτυο. Μίλησα με τον πρόεδρο Χαβιέρ Μιλέι και η συνάντηση πήγε εξαιρετικά καλά. Πιστεύω ότι μπορούμε να κάνουμε μεγάλα πράγματα για ολόκληρη τη Λατινική Αμερική. Έρχονται υποθέσεις εναντίον του Μεξικού, της Κολομβίας και, κυρίως, της Ονδούρας – εναντίον της οικογένειας Σελάγια».

«Έλεγα στον πρόεδρο Ασφούρα ότι καταφέραμε να μιλήσουμε με τον Χαβιέρ Μιλέι και ότι συνεισφέρει επίσης 350.000 δολάρια. Ένας ακόμη στενός φίλος μας από το Μεξικό παρέχει στήριξη, ειδικά για τη μεξικανική κοινότητα. Είμαστε σχεδόν έτοιμοι και ελπίζουμε να προχωρήσει γρήγορα», φέρεται να λέει ο Ερνάντες, χωρίς να αποκαλύπτει την ταυτότητα της μεξικανικής επαφής.

Σύμφωνα με την πηγή, οι συνομιλίες προέρχονται από WhatsApp, Signal και Telegram και καταγράφηκαν μεταξύ Ιανουαρίου και Απριλίου 2026. Ο ιστότοπος που δημοσίευσε τις 37 ηχογραφήσεις αναφέρει ότι κάθε αρχείο εξετάστηκε με το σύστημα Phonexia Voice Inspector – μια εγκληματολογική πλατφόρμα ανάλυσης φωνής της τσεχικής εταιρείας Phonexia, η οποία χρησιμοποιείται σε περισσότερες από 60 χώρες από υπηρεσίες πληροφοριών, αστυνομικές αρχές, τράπεζες και μέσα ενημέρωσης.

Η πρόεδρος του Μεξικού, Κλαούντια Σέινμπαουμ, δήλωσε στην πρωινή συνέντευξη Τύπου της Τετάρτης ότι άκουσε τις ηχογραφήσεις και είδε μέρος των σχετικών ρεπορτάζ. Παράλληλα, έστειλε νέο πολιτικό μήνυμα – χωρίς να την κατονομάσει – προς την περιφερειάρχη της Μαδρίτης Ίσαμπελ Ντίαθ Αγιούσο, η οποία βρίσκεται σε περιοδεία στο Μεξικό. Η Σέινμπαουμ υποστήριξε ότι υπάρχει ένα διεθνές δίκτυο της δεξιάς, συνδεδεμένο με κύκλους στην Ισπανία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Αργεντινή, που διακινεί ψευδείς ειδήσεις επειδή «δεν αντέχει τον μεξικανικό ανθρωπισμό» και «προτιμά να λατρεύει τον Ερνάν Κορτές».

«Μπορούν να στήσουν στην Ονδούρα ένα γραφείο δυσφημιστικής εκστρατείας εναντίον της κυβέρνησής μας, χρησιμοποιώντας πόρους μιας φιλικής χώρας. Δεν πρόκειται να μας επηρεάσει. Ίσως υπάρξουν στιγμές σύγχυσης, αλλά αν παραμείνουμε πιστοί στις αρχές μας και σεβαστούμε το Σύνταγμα, τους νόμους και την εθνική κυριαρχία, κανείς δεν θα μπορέσει να ανατρέψει το σχέδιο μετασχηματισμού της χώρας», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Η εμπλοκή Νετανιάχου

Ο Ερνάντες, γνωστός και ως JOH, διετέλεσε πρόεδρος της Ονδούρας από το 2014 έως το 2022, εκπροσωπώντας το συντηρητικό Εθνικό Κόμμα. Εκείνα τα χρόνια προβαλλόταν ως στενός σύμμαχος των Ηνωμένων Πολιτειών στον πόλεμο κατά των ναρκωτικών – τουλάχιστον αυτή ήταν η εικόνα που επιδίωκε να καλλιεργήσει. Το 2024 καταδικάστηκε στο Μανχάταν σε 45 χρόνια φυλάκισης για συνεργασία επί περισσότερο από μία δεκαετία με καρτέλ ναρκωτικών, τα οποία τον δωροδοκούσαν ώστε να εξασφαλίζουν τη διακίνηση άνω των 400 τόνων κοκαΐνης προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τρία χρόνια νωρίτερα, ο αδελφός του, Χουάν Αντόνιο Ερνάντες, είχε καταδικαστεί σε ισόβια για παρόμοια αδικήματα. Η εισαγγελία της Νέας Υόρκης είχε κατηγορήσει τον JOH ότι έλαβε 1 εκατομμύριο δολάρια από τον Μεξικανό βαρόνο ναρκωτικών Χοακίν «Ελ Τσάπο» Γκουσμάν.

Σύμφωνα με τις ίδιες διαρροές του Hondurasgate, η χάρη που έδωσε ο Τραμπ στον JOH λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές στην Ονδούρα δεν ήταν πράξη επιείκειας, αλλά το πρώτο αντάλλαγμα μιας ευρύτερης πολιτικής συμφωνίας. Σε μία από τις ηχογραφήσεις, ο Ερνάντες δηλώνει χαρακτηριστικά -χωρίς να αποκαλύπτει σε ποιον απευθύνεται – ότι «τα χρήματα για τη χάρη δεν προήλθαν καν από εσάς. Προήλθαν από ομάδα ραβίνων και ανθρώπων που στήριζαν το Ισραήλ». Σε άλλη ηχογράφηση αναφέρει ότι ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου είχε «καθοριστικό ρόλο» στην απελευθέρωσή του και στις διαπραγματεύσεις που την εξασφάλισαν.

Οι αποκαλύψεις αυτές έρχονται σε μια περίοδο έντονης διπλωματικής έντασης μεταξύ Μεξικού και Ηνωμένων Πολιτειών, μετά την απαγγελία κατηγοριών και το αίτημα έκδοσης από την Ουάσιγκτον κατά του κυβερνήτη της Σιναλόα, Ρουμπέν Ρότσα Μόγια, και ακόμη εννέα αξιωματούχων για φερόμενες σχέσεις με το οργανωμένο έγκλημα και τη διακίνηση ναρκωτικών. Την ένταση επιβαρύνουν περαιτέρω οι επανειλημμένες απειλές του Τραμπ περί αμερικανικής επέμβασης στο Μεξικό για την καταπολέμηση των καρτέλ, τις οποίες επανέλαβε και την Τετάρτη.

Εξίσου τεταμένες υπήρξαν και οι σχέσεις του Τραμπ με τον Γκουστάβο Πέτρο. Παρότι οι τόνοι έπεσαν προσωρινά μετά την επίσκεψη του Κολομβιανού προέδρου στην Ουάσιγκτον τον Φεβρουάριο, είχε προηγηθεί η ανάκληση της βίζας του Πέτρο και ο χαρακτηρισμός του ως «ναρκο-προέδρου» από τον Ρεπουμπλικανό πολιτικό. Παρά τη σχετική αποκλιμάκωση, οι πιέσεις προς το Μεξικό και την Κολομβία για αυστηρότερη και αποτελεσματικότερη πολιτική κατά των ναρκωτικών παραμένουν ισχυρές.

Πηγή: infowar

«Η κ. Γκίλφοϊλ είχε υποσχεθεί σε αμερικανικά συμφέροντα ότι θα πιέσει τους υπουργούς διότι οι φαρμακευτικές εταιρείες των ΗΠΑ χάνουν κέρδη από το clawback»