του Αρνό Μπερτράν
Δεν γίνεται να υπερβάλει κανείς για το πόσο εντυπωσιακό είναι αυτό το άρθρο του Atlantic, αν σκεφτεί ποιος το γράφει και πού δημοσιεύεται.
Για να θυμηθούμε ποιος είναι ο (συγγραφέας) Μπομπ Κέιγκαν:
- Συνιδρυτής του Project for the New American Century, ίσως του πιο ακραία ιμπεριαλιστικού think tank που υπήρξε ποτέ στην Ουάσιγκτον — κι αυτό από μόνο του λέει πολλά.
- Άνθρωπος που πέρασε ολόκληρη τη ζωή του υπερασπιζόμενος αμερικανικές στρατιωτικές επεμβάσεις, ειδικά στη Μέση Ανατολή, και από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του πολέμου στο Ιράκ. Ζητούσε επέμβαση στο Ιράκ ήδη πριν από την 11η Σεπτεμβρίου, κάτι που τα λέει όλα.
- Σύζυγος της Βικτόρια Νούλαντ, από τις πιο σκληροπυρηνικές μορφές της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής τα τελευταία χρόνια — βασικής αρχιτέκτονα της πολιτικής των ΗΠΑ στην Ουκρανία, με τα αποτελέσματα που βλέπουμε σήμερα.
- Αδελφός του Φρέντερικ Κέιγκαν, ενός από τους βασικούς θεωρητικούς του “surge” στο Ιράκ.
Με άλλα λόγια, δεν μιλάμε ακριβώς για κάποιον «αντιιμπεριαλιστή ειρηνιστή». Μιλάμε κυριολεκτικά για τον άνθρωπο που έπαιρνε τηλέφωνο ο Ντικ Τσέινι, όταν χρειαζόταν ενθάρρυνση για ακόμη έναν πόλεμο.
Και αυτός ο άνθρωπος γράφει στο The Atlantic — ίσως το πιο σταθερά φιλοπολεμικό mainstream μέσο στις ΗΠΑ.
Οπότε όταν ΑΥΤΟΣ γράφει ότι οι ΗΠΑ «υπέστησαν ολοκληρωτική ήττα» απέναντι στο Ιράν, μια ήττα «χωρίς προηγούμενο στην αμερικανική ιστορία» που «ούτε μπορεί να διορθωθεί ούτε να αγνοηθεί», είναι σαν να σου λέει ο Ρόναλντ ΜακΝτόναλντ ότι τα burgers δεν είναι και τόσο καλά: σημαίνει ότι τα burgers είναι πραγματικά χάλιΤο πραγματικά εντυπωσιακό — και, ομολογώ, κάπως ανησυχητικό για μένα — είναι ότι τα επιχειρήματά του για το γιατί αυτή η ήττα είναι τόσο κομβική είναι σχεδόν ίδια με όσα έγραψα εγώ στο άρθρο μου «Ο πρώτος πολυ-πολικός πόλεμος» τον περασμένο μήνα.
Ιδού λοιπόν:
Ο Κέιγκαν συμφωνεί ότι αυτός ο πόλεμος, και κυρίως η αμερικανική ήττα, είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από τις προηγούμενες αμερικανικές επεμβάσεις.
Εκεί που εγώ έγραψα ότι το Βιετνάμ και το Αφγανιστάν δεν άλλαξαν ουσιαστικά την παγκόσμια ισορροπία ισχύος — «στη μεγάλη εικόνα, ο γίγαντας έφυγε κυρίως με πληγωμένο εγωισμό» — ο Κέιγκαν γράφει ότι «οι ήττες στο Βιετνάμ και στο Αφγανιστάν ήταν δαπανηρές, αλλά δεν έπληξαν μόνιμα τη συνολική θέση της Αμερικής στον κόσμο».
Και εκεί που εγώ έγραψα ότι «ο πόλεμος με το Ιράν είναι ποιοτικά διαφορετικής φύσης», εκείνος γράφει ότι «η ήττα στη σημερινή αναμέτρηση με το Ιράν θα είναι εντελώς διαφορετικού χαρακτήρα».
Ακριβώς το ίδιο επιχείρημα.
- Το Ιράν δεν πρόκειται να εγκαταλείψει τον έλεγχο του Ορμούζ
Όταν έγραψα ότι το Ιράν ανέτρεψε την έννοια της «ελευθερίας της ναυσιπλοΐας», επιβάλλοντας ουσιαστικά καθεστώς «διέλευσης κατόπιν άδειας» στα Στενά του Ορμούζ, ο Κέιγκαν καταλήγει στο ίδιο συμπέρασμα: «Το Ιράν θα μπορεί όχι μόνο να επιβάλλει διόδια διέλευσης, αλλά και να περιορίζει τη ναυσιπλοΐα μόνο στις χώρες με τις οποίες διατηρεί καλές σχέσεις».
Συμφωνεί επίσης ότι «το Ιράν δεν έχει κανένα λόγο να επιστρέψει στο προηγούμενο status quo», ενώ εγώ είχα παραθέσει τον πρόεδρο του ιρανικού κοινοβουλίου να λέει: «Η κατάσταση στα Στενά του Ορμούζ δεν θα επιστρέψει ποτέ στην προπολεμική κανονικότητα».
Ίδιο νόημα, σχεδόν ίδιες λέξεις.
- Οι χώρες του Κόλπου θα αναγκαστούν να συμβιβαστούν με το Ιράν
Ο Κέιγκαν συμφωνεί ότι οι περισσότερες μοναρχίες του Κόλπου δεν θα έχουν άλλη επιλογή από το να προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα και να συμβιβαστούν με το Ιράν, το οποίο πλέον αναδεικνύεται σε κυρίαρχη περιφερειακή δύναμη.
Όπως γράφει: «Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα έχουν αποδειχθεί χάρτινη τίγρη, αναγκάζοντας τα κράτη του Κόλπου και τον αραβικό κόσμο να προσαρμοστούν στο Ιράν».
Κι εγώ έγραψα ουσιαστικά το ίδιο: ότι οι μοναρχίες του Κόλπου θα πρέπει αργά ή γρήγορα να επιλέξουν ανάμεσα σε μια μακρινή υπερδύναμη που αποδείχθηκε ανίκανη να τις προστατεύσει και σε μια περιφερειακή δύναμη που μόλις απέδειξε ότι μπορεί να τις πλήξει όποτε θελήσει. Δεν είναι και πολύ δύσκολη επιλογή.
- Στρατιωτικά, τα Στενά του Ορμούζ δεν ανοίγουν ξανά
Ο Κέιγκαν γράφει ότι «αν οι Ηνωμένες Πολιτείες, με το πανίσχυρο ναυτικό τους, δεν μπορούν ή δεν θέλουν να ανοίξουν τα Στενά, τότε καμία συμμαχία με ένα κλάσμα των αμερικανικών δυνατοτήτων δεν πρόκειται να το καταφέρει».
Στο δικό μου άρθρο παρέθεσα τον Γερμανό υπουργό Άμυνας Μπόρις Πιστόριους, ο οποίος είπε: «Τι ακριβώς περιμένει ο Τραμπ να κάνουν λίγες ευρωπαϊκές φρεγάτες που δεν μπορεί να κάνει το αμερικανικό ναυτικό;»
Ακριβώς το ίδιο επιχείρημα.
Και συνεχίζει:
«Ξέρω ότι η αυτοκριτική δεν ήταν ποτέ το δυνατό σημείο των νεοσυντηρητικών, αλλά κάποια στιγμή δεν γίνεται να συνεχίζεις να βάζεις φωτιά σε σπίτια και μετά να γράφεις άρθρα για το πόσο περίεργο είναι που μυρίζει καπνός».
«Η λύση του εμπρηστή στη φωτιά είναι, φυσικά, ακόμη μεγαλύτερη φωτιά».
«Υπάρχει κάτι σχεδόν αρχαιοελληνικό στις τελευταίες κινήσεις των ΗΠΑ: κάθε προσπάθεια να αποφύγουν τη μοίρα τους γίνεται τελικά ο μηχανισμός που τη φέρνει πιο κοντά. Οι ΗΠΑ πήγαν σε πόλεμο για να επιβεβαιώσουν την κυριαρχία τους — και απέδειξαν ότι δεν μπορούν πλέον να κυριαρχήσουν. Ζήτησαν από συμμάχους να στείλουν πολεμικά πλοία — και αποκάλυψαν ότι στην πραγματικότητα δεν διαθέτουν πραγματικούς συμμάχους. Πέρασαν σαράντα χρόνια προσπαθώντας να λυγίσουν το Ιράν — και τελικά δημιούργησαν ακριβώς τον αντίπαλο που σήμερα μπορεί να τους αντιμετωπίσει στα ίσια. Η “προφητεία” ήταν η πολυπολικότητα. Και κάθε αμερικανική κίνηση για να την αποτρέψει καταλήγει τελικά να την επιβεβαιώνει».
Δεν θα άλλαζα ούτε λέξη. Το μόνο που άλλαξε από τότε που το έγραψα είναι ότι πλέον, ακόμη και οι ίδιοι οι εμπρηστές μυρίζουν τον καπνό.
Πηγή: infowar
