Οι ερευνητές λένε ότι οι εκστρατείες λειτουργούν όλο και περισσότερο σαν ένα είδος «σκιώδους συστήματος αδειοδότησης»

Ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών λέει ότι η αιολική ενέργεια είναι για ηλίθιους. Κάποιοι στην Ευρώπη συμφωνούν.

Σύμφωνα με την έκθεση, οι σουηδικοί λογαριασμοί παρήγαγαν τον μεγαλύτερο όγκο αναρτήσεων κατά της αιολικής ενέργειας, ακολουθούμενοι από τη Γαλλία, τη Νορβηγία, τη Φινλανδία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γερμανία. Παρότι οι ερευνητές προειδοποίησαν ότι η κατάταξη των χωρών επηρεάστηκε εν μέρει από περιορισμούς στη δειγματοληψία και την πρόσβαση στα δεδομένα, δήλωσαν ότι οι σκανδιναβικές χώρες αναδείχθηκαν ξεκάθαρα ως σημαντικό κέντρο αντι-αιολικής δραστηριότητας.

Τα ευρήματα έρχονται σε μια κρίσιμη στιγμή για την Ευρώπη. Καθώς ο πόλεμος στο Ιράν αποκαλύπτει την ευρωπαϊκή ευαλωτότητα απέναντι στα σοκ των ορυκτών καυσίμων και τις διαταραχές στην προμήθεια, η Ευρωπαϊκή Ένωση προωθεί την ηλεκτροδότηση και τις ανανεώσιμες πηγές περισσότερο από ποτέ, ώστε να μειώσει την εξάρτηση από εισαγόμενα ορυκτά καύσιμα.

Έρχονται επίσης τη στιγμή που ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Ντόναλντ Τραμπ, εντείνει τον πόλεμό του κατά της αιολικής ενέργειας, την οποία έχει αποκαλέσει «μεγάλους άσχημους ανεμόμυλους», «τη μεγαλύτερη απάτη του αιώνα» και πηγή ενέργειας για «ηλίθιους ανθρώπους». Η κυβέρνησή του μπλοκάρει νέα έργα και δαπανά δισεκατομμύρια ομοσπονδιακών κονδυλίων για να ακυρώσει έργα που βρίσκονται ήδη υπό ανάπτυξη.

Εστίαση στις λεπτομέρειες

Η έκθεση υποστηρίζει ότι οι διαδικτυακές αφηγήσεις μετατρέπονται ολοένα και περισσότερο σε πραγματικό εμπόδιο για τα έργα.

«Για μένα, ένας από τους μεγάλους και ενδιαφέροντες τομείς ήταν η παραπληροφόρηση που στοχεύει όχι μόνο εταιρείες, αλλά συγκεκριμένα έργα. Και όχι απλώς ένα κράτος, αλλά έναν ολόκληρο κλάδο», δήλωσε ο ιδρυτής της CASM, Καρλ Μίλερ, στο Politico. «Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι πόσο γεωγραφικά εξειδικευμένες είναι οι αφηγήσεις», πρόσθεσε. «Σε ορισμένες χώρες μιλούν μόνο για οικονομική βιωσιμότητα. Σε άλλες για οικολογικές επιπτώσεις. Σε άλλες για ελίτ».

Στη Σουηδία, τη Φινλανδία και το Ηνωμένο Βασίλειο, οι αφηγήσεις κατά της αιολικής ενέργειας γύρω από τις τιμές ηλεκτρικού ρεύματος, την αστάθεια του δικτύου και τα μπλακάουτ συγκέντρωσαν μεγάλη απήχηση. Στη Νορβηγία και την Ιταλία, κυριάρχησαν περισσότερο οι αφηγήσεις περί περιβαλλοντικής καταστροφής.

Οι ερευνητές λένε ότι οι εκστρατείες λειτουργούν όλο και περισσότερο σαν ένα είδος «σκιώδους συστήματος αδειοδότησης», κατασκευάζοντας τοπικές αντιδράσεις που μπορούν να οδηγήσουν σε προσφυγές, καθυστερήσεις και πολιτικές πιέσεις κατά των έργων.

Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία σε σκανδιναβικές χώρες όπως η Σουηδία και η Νορβηγία, όπου οι δήμοι συχνά έχουν την εξουσία να μπλοκάρουν έργα αιολικής ενέργειας.

Οι Βρυξέλλες προσπαθούν να επιταχύνουν τις εγκρίσεις μέσω του πακέτου μέτρων για τα ηλεκτρικά δίκτυα, το οποίο αποσκοπεί στον εκσυγχρονισμό και την επέκταση των ευρωπαϊκών ηλεκτρικών δικτύων, στη μείωση των χρόνων αδειοδότησης για έργα δικτύων και ανανεώσιμων πηγών, και στη διευκόλυνση της σύνδεσης νέας αιολικής και ηλιακής ισχύος στο ενεργειακό σύστημα.

Η μελέτη περιγράφει πώς οι αφηγήσεις εξαπλώνονται διαδικτυακά πέρα από τα σύνορα, συμπεριλαμβανομένων μηνυμάτων τύπου MAGA σχετικά με τις «οικονομικές ελίτ» και τις παγκοσμιοποιημένες ατζέντες, τα οποία επαναχρησιμοποιούνται στις ευρωπαϊκές ενεργειακές συζητήσεις. «Ένα από τα πράγματα που επέτρεψε το διαδίκτυο είναι μια πολύ χαοτική διαπλοκή πολιτικών κουλτουρών», δήλωσε ο Μίλερ. «Ζουν στους ίδιους διαδικτυακούς χώρους. Μιλούν για τα ίδια πράγματα».

Η έκθεση αποφεύγει να αποδώσει άμεσα τις εκστρατείες σε ξένους παράγοντες όπως η Ρωσία ή οι Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά οι ερευνητές επισήμαναν ένα ευρύτερο διαδικτυακό οικοσύστημα στο οποίο οι αφηγήσεις κατά των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας αλληλεπικαλύπτονται με αντιεμβολιαστική ρητορική, αντιευρωπαϊκά αισθήματα και ακροδεξιά πολιτικά μηνύματα.

«Η Ρωσία χρησιμοποιεί την ενεργειακή εξάρτηση ως γεωπολιτικό εργαλείο», δήλωσε ο Μίλερ. «Είναι ένας τεράστιος εξαγωγέας ορυκτών καυσίμων και πυρηνικής ενέργειας. Δεν θέλει να δει μια ενεργειακά κυρίαρχη Ευρώπη που ενισχύει τις δυνατότητές της στις ανανεώσιμες πηγές».

Η WindEurope δηλώνει ότι οι επιπτώσεις γίνονται ήδη αισθητές στην πράξη. Η έκθεση καταγράφει περιπτώσεις καθυστερημένων ή ακυρωμένων έργων αξίας δισεκατομμυρίων ευρώ, παράλληλα με την αυξανόμενη ανάπτυξη εκστρατειών αντίστασης και νομικών προσφυγών. «Η παραπληροφόρηση και η σκόπιμη διάδοση ψευδών ειδήσεων οδηγούν σε καθυστερήσεις έργων, επειδή βλέπουμε αντιδράσεις. Βλέπουμε προσφυγές κατά έργων αιολικής ενέργειας», δήλωσε ο Τσιπφ.

Ο Νικόλα Γκαζντόφ, διευθυντής της βουλγαρικής εταιρείας ανανεώσιμων πηγών ενέργειας Element Power, περιέγραψε τη Βουλγαρία ως προειδοποίηση για το πώς η παραπληροφόρηση μπορεί να μετατραπεί σε πολιτική παράλυση. «Η Βουλγαρία δεν έχει κατασκευάσει ούτε ένα νέο αιολικό πάρκο εδώ και δώδεκα χρόνια», έγραψε μετά από συζήτηση πάνελ σχετικά με την έκθεση.

Οι ερευνητές προειδοποιούν ότι το επόμενο πεδίο μάχης ίσως ήδη αναδύεται μέσα στα ίδια τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης. Σε μια προκαταρκτική μελέτη, η CASM διαπίστωσε ότι ιστοσελίδες κατά της αιολικής ενέργειας προβάλλονταν έντονα από μεγάλα γλωσσικά μοντέλα τεχνητής νοημοσύνης όταν απαντούσαν σε ερωτήσεις σχετικά με την αιολική ενέργεια.

«Πιστεύω ότι αυτό είναι το νέο σύνορο», δήλωσε ο Μίλερ. «Καθώς μεταβαίνουμε σε έναν κόσμο που θα ερμηνεύεται, θα κατανοείται και θα φιλτράρεται ολοένα και περισσότερο από μεγάλα γλωσσικά μοντέλα, θεωρώ απολύτως αναπόφευκτο ότι θα αλλάξει και ο τρόπος με τον οποίο κακόβουλοι παράγοντες διεξάγουν πληροφοριακό πόλεμο ή επιχειρήσεις επιρροής».

Πηγή: Politico.eu

Βραστά με λαδολέμονο, ξιδάτα, συντηρημένα στην άλμη ή σαλάτα, αυτά τα ανοιξιάτικα φυλλαράκια έχουν την τιμητική τους στο Πήλιο, συνοδεύοντας συνήθως τσίπουρο και τσικουδιά.

ΟΤΑΝ ΗΜΟΥΝ ΠΑΙΔΙ και έκανα αταξίες, ως συνεπές αγρίμι του νότου, η γιαγιά μου με απειλούσε ότι θα το μηνύσει στον πατέρα, που ήταν μπαρκαρισμένος στα καράβια, και όταν ξεμπαρκάρει δεν θα μου φέρει «ούτε ένα πράσινο φύλλο». Αν και στο νησί, στις άνυδρες άκρες του Αιγαίου, και το πιο ταπεινό φυλλαράκι είναι σύμβολο της γενναίας μάχης για τη ζωή, στη ρήση το «πράσινο φύλλο» ήταν κάτι ευτελές και θνητό, που σε λίγους μήνες θα ξεραθεί, θα πέσει από το δένδρο και θα χαθεί. Αλλά οι ποιητές έχουν το χάρισμα να βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά, και να αναφωνούν, όπως ο Γιώργος Σεφέρης στο ποίημα «Παιδί», «μ’ άρεσαν πολύ τα πράσινα φύλλα». Κι όχι μόνο οι ποιητές.

Εδώ, στις άκρες του Πηλίου, τα νέα, πράσινα, προς το καφεκόκκινο, φυλλαράκια, τα τσιτσίραβλα, που σκάνε μύτη με το έμπα της άνοιξης, είναι πολύτιμα, όχι απλά γιατί σου δίνουν την αίσθηση του μεταξωτού, αλλά κυρίως για τη νοστιμιά, η οποία διατηρείται και πέρα από τα φυσικά της όρια, αν συντηρηθούν στην άλμη, για να κάνουν ταιριαστή παρέα με το τσίπουρο για πολύ καιρό. Δεν είναι για χόρταση, αλλά είναι μια πολύ καλή πηγή επενέργειας της καθημερινής ευδαιμονίας.

Σε άλλα μέρη τα τσιτσίραβλα τα αποκαλούν «κοκοράτζες», «τσουρούμελα» ή «κοκορέτσες» και τα στρώνουν στο ταψί κάτω από το κοτόπουλο με τις πατάτες προτού το βάλουν στον φούρνο για να ψηθεί· επίσης διανθίζουν τη γέμιση για τα ντολμαδάκια και την πίτα με αυτά ή απλώς την ντοματοσαλάτα.

Κι όμως, ένα τέτοιο ταπεινό φυλλαράκι –στην κυριολεξία πολλά τέτοια καινούργια μεταξένια φυλλαράκια– μπορεί να γίνει η επίγευση του τοπίου, η συναρπαστική μικρή ανακάλυψη που δίνει έναν ιδιαίτερα νόστιμο τόνο σε ολόκληρη περιοχή, πρόσφορη σε εξερευνήσεις και στη δημιουργία ταξιδιωτικών αναμνήσεων μακράς διάρκειας.

Το τοπίο σε οδηγεί πανηγυρικά στην άκρη του Πηλίου, σε ένα αδιάκοπο παιχνίδι της στεριάς με τη θάλασσα, πότε από τη μεριά του Παγασητικού και πότε από τη μεριά του Αιγαίου. Κι εκεί, στην άκρη αυτού του παιχνιδιού, στο Τρίκερι, στο παλιό σχολείο που δεν προσελκύει πια μαθητές αλλά περιηγητές, πήραμε ένα αποκαλυπτικό μάθημα παραδοσιακής οικονομίας της τροφής ή, αλλιώς, παραδοσιακής μερακλοσύνης.

Οι γυναίκες από το Τρίκερι, βέβαια, ήξεραν πολύ καλά αυτή την ιδιαίτερη γευστική νότα της περιοχής τους, τον καλύτερο μεζέ για το τσίπουρο, λένε, τα τσιτσίραβλα, και την κατάλληλη εποχή τα μάζεψαν και έκλεισαν μια ολόκληρη παράδοση σε ένα βαζάκι, μαζί με τις πρώτες κορφές της άνοιξης, τα νεαρά φυλλαράκια της αγριοφιστικιάς, ελαφρώς βρασμένα και διατηρημένα σε αλατόνερο και ξίδι, μαζί με ροδέλες φρέσκου σκόρδου και σέλινο. Ανοίγοντας το βαζάκι είναι σαν να ελευθερώναμε το τζίνι της εξερεύνησης της περιοχής πρώτα και μετά όλων των ακρών του ελλαδικού χώρου.

Από την πραγματική άκρη του ελλαδικού χώρου στη Μεσόγειο, την Κύπρο, μας έρχονται ως «μούτες της τρεμιθιάς». «Μούτη» στην κυπριακή διαλεκτική ποικιλία είναι το ακρωτήριο, η άκρη, και τρεμιθιά είναι η αγριοφιστικιά ή, πιο επίσημα, ο τερέβινθος, που στην άκρη του Αιγαίου τη λένε ραμυθιά ή ράμυθο, και τους καρπούς της ραμύθια. Στα νησιά δεν γνωρίζουμε αν ποτέ τις έφερναν στο τραπέζι τους αλλά στην Κύπρο ξέρουμε ότι το έκαναν. Σέρβιραν τα τρυφερά φυλλαράκια βραστά με λαδολέμονο, σαλάτα, ή τα συντηρούσαν ξιδάτα.

Σε άλλα μέρη τα τσιτσίραβλα τα αποκαλούν «κοκοράτζες», «τσουρούμελα» ή «κοκορέτσες» και τα στρώνουν στο ταψί κάτω από το κοτόπουλο με τις πατάτες προτού το βάλουν στον φούρνο για να ψηθεί· διανθίζουν τη γέμιση για τα ντολμαδάκια και την πίτα με αυτά ή απλώς την ντοματοσαλάτα. Αν και ο τερέβινθος λέγεται και τσικουδιά, τα ξιδάτα τσιτσίραβλα είναι το ιδανικό ταίριασμα με το τσίπουρο, που ειδικά σε αυτή την περιοχή, στη νότια άκρη του Πηλίου, πραγματικά έχει την τιμητική του.

Η μικρή ιστορία με τα τσιτσίραβλα συνεχίζεται βραδάκι στην πλατεία του Λαύκου. Αν και έχεις πολλές άλλες ιστορίες να ζήσεις –όπως η αναζήτηση του καφενείου όπου έκανε στάση ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης σε ένα ταξίδι επιστροφής στη Σκιάθο, ή το μοναδικό Μουσείο Ραδιοφώνου που λειτουργεί εδώ, ή το ζεστό ελιόψωμο που βγαίνει από τον ξυλόφουρνο που επιμένει στο κτίριο που σχεδίασε ο Εβαρίστο ντε Κίρικο, ο πατέρας του Τζόρτζιο ντε Κίρικο, για να γίνει σταθμός για το τρενάκι του Πηλίου–, η εικόνα της κυρίας Μαλαμής που είδαμε πίσω από τα τζάμια του μικρού εστιατορίου της κόρης της, Μάγδας, να ξεδιαλέγει τσιτσίραβλα, μας έβαλε σε νέες, πρωτόγονες περιπέτειες. Τα διάλεγε για να τα κάνει βραστά και να τα σερβίρει με φρέσκο σκόρδο, μάραθο και ξίδι. Εκείνη μας αποκάλυψε ότι στις παρυφές του δρόμου της επιστροφής μας την επομένη θα συναντούσαμε ανοιγμένες τσιτσιραβλιές και μας εφοδίασε με μερικά φυλλαράκια για να τις αναγνωρίσουμε.

Έχει δίκιο ο ποιητής. Στα παιδιά αρέσουν πολύ τα πράσινα φύλλα. Γιατί κι εμείς είχαμε τον ενθουσιασμό των μικρών παιδιών, καθώς μετατρέψαμε τον δρόμο της επιστροφής σε «σαφάρι» για τσιτσίραβλα, φορτισμένοι από τη χαρά του ανθρώπου που αναζητεί ο ίδιος την τροφή του στη φύση, έστω και με τις αμφιβολίες των άμαθων, καθώς συγκρίναμε τις φουντίτσες της κυρίας Μαλαμής με αυτές που βρήκαμε στην άκρη του δρόμου από Λαύκο για Μετόχι και Αργαλαστή. Γιατί βρήκαμε τσιτσίραβλα, αν και οι αγριοφιστικιές σε αυτήν τη διαδρομή στην άκρη του δρόμου είχαν ήδη τρυγηθεί. Μαζέψαμε όμως τόσα όσα μας ήταν απαραίτητα για να έχουμε την ικανοποίηση της δικής μας ανακάλυψης και να τροφοδοτήσουν αυτό το υπέροχο συναίσθημα του ανθρώπου-τροφοσυλλέκτη που τόσο λείπει από τον πολιτισμό της καθημερινής μας ζωής στην πόλη. Αυτό που αναδύεται μαζί με τη χαρά της παρέας που σμίγει στο τραπέζι με τα πιατάκια με τα τσιτσίραβλα, δίπλα στα μικρά ποτηράκια του τσίπουρου. Κι όταν τα ποτηράκια γίνονται χαρωπά καμπανάκια του κεφιού, ο μεζές μας είναι κάτι παραπάνω από απλά χόρτα τουρσί· έχει τη γεύση της βόλτας για τη συλλογή τους, της συνεργασίας για την προετοιμασία τους και των μοιρασμάτων μεταξύ της παρέας που σμίγει γύρω από το τραπέζι για να επικοινωνήσει καθώς τα γεύεται.