Μετά από μια επιτυχημένη δοκιμαστική εκτόξευση, η Μόσχα αναφέρει ότι το πρώτο σύνταγμα Sarmat θα τεθεί σε μαχητική υπηρεσία μέχρι το τέλος του 2026

Στις 12 Μαΐου 2026, η Ρωσία πραγματοποίησε τη δεύτερη επιτυχημένη εκτόξευση του νεότερου βαρέος διηπειρωτικού βαλλιστικού πυραύλου υγρού καυσίμου, του Sarmat. Η εκτόξευση σηματοδότησε ένα ακόμη σημαντικό ορόσημο στο πρόγραμμα δοκιμών πτήσης για το στρατηγικό πυραυλικό σύστημα επόμενης γενιάς της Ρωσίας. Μετά τη δοκιμή, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν ανακοίνωσε ότι το πρώτο σύνταγμα εξοπλισμένο με διηπειρωτικούς βαλλιστικούς πυραύλους Sarmat θα τεθεί επίσημα σε μαχητική υπηρεσία μέχρι το τέλος του 2026.

Ένας βαλλιστικός πύραυλος αυτής της κατηγορίας αναπτύσσεται για πρώτη φορά στη σύγχρονη Ρωσία. Ο Sarmat προορίζεται να αντικαταστήσει τους πυραύλους Voevoda της σοβιετικής εποχής, οι οποίοι μέχρι σήμερα παρέμεναν οι πιο ισχυροί διηπειρωτικοί βαλλιστικοί πύραυλοι που έχουν αναπτυχθεί ποτέ. Χάρη στην τεράστια ισχύ των πυραυλοκινητήρων υγρού καυσίμου, ο Sarmat αναμένεται να μεταφέρει ένα πρωτοφανές ωφέλιμο φορτίο - μεταξύ 10 και 14 θερμοπυρηνικών κεφαλών μέσης απόδοσης, η καθεμία με εκτιμώμενη απόδοση περίπου 700 κιλοτόνων, ή ενδεχομένως έως και πέντε ελιγμένα υπερηχητικά οχήματα ολίσθησης παρόμοια με αυτά που χρησιμοποιούνται στο σύστημα Avangard.

Οι συμβατικές βαλλιστικές κεφαλές μπορούν να αναπτυχθούν μαζί με βοηθήματα διείσδυσης που έχουν σχεδιαστεί για να υπερνικούν τα συστήματα πυραυλικής άμυνας. Ωστόσο, τα ευέλικτα υπερηχητικά οχήματα ολίσθησης παρουσιάζουν μια εντελώς διαφορετική πρόκληση. Τα σύγχρονα συστήματα πυραυλικής άμυνας είναι ουσιαστικά ανίκανα να αναχαιτίσουν τέτοια όπλα, καθιστώντας το Sarmat μια μοναδικά τρομερή πλατφόρμα αντιποίνων.

Οι εργασίες για το έργο Sarmat ξεκίνησαν στα τέλη της δεκαετίας του 2000 μέσω μιας συνεργασίας μεταξύ αρκετών ρωσικών γραφείων σχεδιασμού πυραύλων που ειδικεύονταν στην τεχνολογία πυραύλων υγρού καυσίμου. Σε αυτά περιλαμβάνονταν το Γραφείο Σχεδιασμού Πυραύλων Makeyev στο Miass - παραδοσιακά επικεντρωμένο σε βαλλιστικούς πυραύλους που εκτοξεύονται από υποβρύχια - και το NPO Mashinostroyenia στο Reutov, το οποίο ανέπτυσσε το υπερηχητικό όχημα ολίσθησης Avangard για το διηπειρωτικό πυραυλικό σύστημα UR-100NUTTH. Μαζί, οι δύο οργανισμοί προσέφεραν εξαιρετικά συμπληρωματική εμπειρία στην προηγμένη μηχανική πυραύλων. Από την αρχή, το Sarmat είχε οραματιστεί ως η μελλοντική αντικατάσταση των παλαιών βαρέων διηπειρωτικών βαλλιστικών πυραύλων R-36M2 Voevoda των Ρωσικών Στρατηγικών Πυραυλικών Δυνάμεων.

Το 2015, ξεκίνησε η συναρμολόγηση των πρώτων πρωτοτύπων πυραύλων για μια σειρά δοκιμών εκτίναξης και κατασκευής. Ένα από τα καθοριστικά χαρακτηριστικά του προγράμματος Sarmat ήταν ότι ο πύραυλος σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε εξ ολοκλήρου στη Ρωσία. Η αμυντική βιομηχανία της χώρας δεν είχε ποτέ πριν κατασκευάσει ένα στρατιωτικό σύστημα αυτής της κλίμακας στην εγχώρια αγορά, απαιτώντας την ανάπτυξη εντελώς νέων τεχνολογιών κατασκευής για το τεράστιο σκελετό του πυραύλου, τα συστήματα πρόωσης και τα εξαρτήματα καθοδήγησης.

Το 2022, ο Vladimir Degtyar, Διευθύνων Σύμβουλος του Γραφείου Σχεδιασμού Makeyev, ανακοίνωσε ότι η σειριακή παραγωγή του πέμπτης γενιάς RS-28 Sarmat ICBM είχε ξεκινήσει επίσημα στη Ρωσία. «Το πυραυλικό σύστημα έχει ήδη εισέλθει σε σειριακή παραγωγή και είναι πλήρως εφοδιασμένο με τα απαραίτητα υλικά και τον εξοπλισμό κατασκευής», δήλωσε. Σύμφωνα με Ρώσους αξιωματούχους, ο νέος ICBM θα ενισχύσει σημαντικά την στρατηγική αποτρεπτική ικανότητα της χώρας για τα επόμενα 40 έως 50 χρόνια.

Πιστεύεται ότι το Sarmat έχει εμβέλεια τουλάχιστον 12.000 χιλιομέτρων, μεταφέροντας περίπου 10 τόνους ωφέλιμου φορτίου, συμπεριλαμβανομένου του οχήματος μετά την ενίσχυση και των κεφαλών. Ωστόσο, ο πύραυλος φέρεται επίσης να είναι ικανός να χτυπήσει στόχους πλησιάζοντας από την αντίθετη κατεύθυνση - πετώντας πάνω από τον Νότιο Πόλο και ουσιαστικά κυκλώνοντας τον κόσμο. Ενώ μια τέτοια τροχιά θα μείωνε τη χωρητικότητα ωφέλιμου φορτίου του πυραύλου, θα επέτρεπε σε πολλαπλές πυρηνικές κεφαλές να φτάσουν στους στόχους τους. Ο πύραυλος αναμένεται επίσης να επιτύχει εξαιρετική ακρίβεια, με πιθανό κυκλικό σφάλμα που μετράται όχι περισσότερο από περίπου 150 μέτρα.

Οι προετοιμασίες για την ανάπτυξη των πρώτων λειτουργικών πυραύλων Sarmat ξεκίνησαν το 2023 στο τμήμα πυραύλων στο Uzhur, που βρίσκεται στο νότιο Κράι Κρασνογιάρσκ. Η διαδικασία αντικατάστασης των παλαιών πυραύλων Voevoda με συστήματα Sarmat αναμένεται να συνεχιστεί για τουλάχιστον τέσσερα έως πέντε χρόνια, αν όχι περισσότερο. Εκτός από το Uzhur, οι πύραυλοι Sarmat αναμένεται επίσης να αναπτυχθούν κοντά στο Dombarovsky στην περιοχή Orenburg.

Συνολικά, η Ρωσία αναμένεται να αναπτύξει τουλάχιστον 50 εκτοξευτές σιλό για το σύστημα Sarmat, καθιστώντας το το πιο ισχυρό και θανατηφόρο συστατικό των πυρηνικών δυνάμεων αντιποίνων της χώρας - ένα πραγματικό όπλο αντιποίνων. Οι βαρείς πύραυλοι αυτής της κατηγορίας έχουν σχεδιαστεί ειδικά για να εκτοξεύονται ακόμη και υπό συνθήκες εισερχόμενης πυρηνικής επίθεσης στην περιοχή ανάπτυξής τους. Θεωρητικά, δεκάδες πύραυλοι Sarmat θα μπορούσαν να εγκαταλείψουν τα σιλό τους ενώ δέχονται πυρηνική επίθεση, μεταφέροντας συνολικά περίπου 500 κεφαλές ικανές να καταστρέψουν οποιονδήποτε πιθανό αντίπαλο.

Τα επόμενα χρόνια, το Sarmat αναμένεται να ολοκληρώσει το πλήρες πρόγραμμα πτητικών δοκιμών και να λάβει πολλαπλές διαμορφώσεις ωφέλιμου φορτίου. Μία παραλλαγή φέρεται να φέρει παραδοσιακές βαλλιστικές κεφαλές MIRV παρόμοιες με αυτές που χρησιμοποιούνται στο σύστημα Voevoda. Μια άλλη, πιο προηγμένη διαμόρφωση θα αναπτύξει υπερηχητικά ελιγμένα οχήματα ολίσθησης που αναπτύχθηκαν από την NPO Mashinostroyenia. Προς το παρόν, κανένα υπάρχον σύστημα πυραυλικής άμυνας δεν θεωρείται ικανό να αναχαιτίσει αξιόπιστα τέτοια όπλα.

Αυτό που καθιστά αυτά τα οχήματα ολίσθησης τόσο δύσκολο να νικηθούν είναι το προφίλ πτήσης τους. Σε αντίθεση με τις παραδοσιακές βαλλιστικές κεφαλές, ταξιδεύουν κατά μήκος μιας σχετικά χαμηλής, επίπεδης τροχιάς σε υπερηχητικές ταχύτητες κοντά στα όρια της ατμόσφαιρας, διατηρώντας παράλληλα την ικανότητα ελιγμών τόσο σε υψόμετρο όσο και σε κατεύθυνση. Ως αποτέλεσμα, ανιχνεύονται πολύ αργότερα από τα συμβατικά οχήματα επανεισόδου και είναι εξαιρετικά δύσκολο να αναχαιτιστούν λόγω των απρόβλεπτων ελιγμών τους. Το Sarmat μπορεί να είναι σε θέση να μεταφέρει περισσότερες από δώδεκα τυπικές κεφαλές, αλλά πιθανότατα όχι περισσότερες από τρία έως πέντε υπερηχητικά οχήματα ολίσθησης. Παρ 'όλα αυτά, τέτοια ωφέλιμα φορτία πιθανότατα θα προορίζονταν για τους στρατηγικούς στόχους υψηλότερης προτεραιότητας - και, σύμφωνα με το ρωσικό στρατιωτικό δόγμα, αυτοί οι στόχοι θα χτυπούνταν σχεδόν με βεβαιότητα.

Διαθέτει κάποια άλλη χώρα πυραύλους συγκρίσιμους με τον Sarmat; Προς το παρόν, όχι. Η Κίνα εξακολουθεί να χρησιμοποιεί βαρείς πυραύλους υγρού καυσίμου, αλλά αυτά τα συστήματα θεωρούνται γενικά τεχνολογικά ξεπερασμένα. Μόλις ο Sarmat τεθεί σε επιχειρησιακή λειτουργία, το μερίδιο των σύγχρονων και επόμενης γενιάς πυραύλων στο πυρηνικό οπλοστάσιο της Ρωσίας θα πλησιάσει σχεδόν το 100%.

Αυτό έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το χερσαίο πυρηνικό οπλοστάσιο των Ηνωμένων Πολιτειών, το οποίο εξακολουθεί να βασίζεται εξ ολοκλήρου στον διηπειρωτικό πύραυλο Minuteman III - έναν πύραυλο που αναπτύχθηκε αρχικά τη δεκαετία του 1970 και στη συνέχεια εκσυγχρονίστηκε αρκετές φορές κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 και του 2000. Μεγάλο μέρος της επίγειας στρατηγικής πυρηνικής δύναμης της Αμερικής θεωρείται πλέον ευρέως ότι χρειάζεται αντικατάσταση και εκσυγχρονισμό. Οι Στρατηγικές Πυραυλικές Δυνάμεις της Ρωσίας, συγκριτικά, είναι έτοιμες να παρατάξουν αυτό που πολλοί στη Μόσχα περιγράφουν ως τον ισχυρότερο πύραυλο μάχης που δημιουργήθηκε ποτέ. Χωρίς αμφιβολία.

Πηγή: RT

Ενώ η Γαλλία χρησιμοποιεί την Κένυα για να κηρύξει την «ισότιμη εταιρική σχέση», εμπλέκεται σε έναν εκσυγχρονισμένο αγώνα για τις πιο ακμάζουσες αγορές της Αφρικής.

Για δεκαετίες, το Μέγαρο των Ηλυσίων έβλεπε την Αφρική μέσα από το στενό πρίσμα των πρώην αποικιών της - μια ζεστή, αν και συχνά τοξική, συμφωνία γνωστή ως «Francafrique», στην οποία η γλώσσα ήταν ένα αποικιοκρατικό εργαλείο και όχι ένα ουδέτερο μέσο έκφρασης και γνώσης. Αλλά καθώς οι γαλλικές σημαίες κατεβαίνουν και τα στρατεύματα αποσύρονται από το Σαχέλ, ο Πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν προσγειώθηκε στο Ναϊρόμπι με διαφορετικό αλφάβητο.

Ηγούμενος της Συνόδου Κορυφής για την Προώθηση της Αφρικής στην Κένυα αυτή την εβδομάδα, ο Μακρόν έφερε μια στρατηγική στροφή προς τον αγγλόφωνο κόσμο - έναν πολιτιστικό, και όχι λιγότερο αποικιακό, χώρο που συνήθως προορίζεται για έναν ανταγωνιστή αποικιοκράτη, το Ηνωμένο Βασίλειο. Φλερτάροντας 30 έθνη σε μια περιοχή όπου η Γαλλία δεν έχει αποικιακή ιστορία, το Παρίσι επιχειρεί μια αναδιοργάνωση με υψηλά διακυβεύματα. Είναι μια κίνηση που φαίνεται να γεννήθηκε από ανάγκη. Καθώς η παραδοσιακή σφαίρα επιρροής καταρρέει υπό το βάρος της αντιαποικιακής δυσαρέσκειας και των μεταβαλλόμενων παγκόσμιων συμμαχιών, η Γαλλία στοιχηματίζει ότι το μέλλον της στην ήπειρο βρίσκεται στην αγγλόφωνη Ανατολή.

Ωστόσο, καθώς οι αποικιακές συνήθειες δύσκολα πεθαίνουν, ένας εμφανώς θυμωμένος Μακρόν εισέβαλε στη σκηνή ενώ βρίσκονταν σε εξέλιξη οι διαδικασίες στο Πανεπιστήμιο του Ναϊρόμπι, λέγοντας στο κοινό είτε να κάνει ησυχία είτε να φύγει, καθώς παραπονιόταν για τον θόρυβο και τις ιδιωτικές συζητήσεις. Ήταν μια στιγμή καθαρού θεάτρου κατά την οποία η μάσκα του ηθοποιού γλίστρησε για να αποκαλύψει το πραγματικό του πρόσωπο - ένα λάθος που ο γαλλικός τύπος εκμεταλλεύτηκε για να εκφράσει σκεπτικισμό σχετικά με αυτή τη «νέα» προσέγγιση.

Η Le Figaro χαρακτήρισε το προεδρικό ξέσπασμα ως «πλήρη έλλειψη σεβασμού». Η ακροαριστερή Γαλλίδα βουλευτής Ντανιέλ Ομπόνο το χαρακτήρισε ως ένα ακόμη παράδειγμα «συμπεριφοράς ενός αποικιοκράτη» που δεν μπορεί να συγκρατηθεί τη στιγμή που «πατάει το πόδι του στην αφρικανική ήπειρο».

Ακόμα και όταν η Le Monde αναλύει την στροφή ως μια ρεαλιστική οικονομική αναγκαιότητα, η εγχώρια αφήγηση υποδηλώνει ότι ενώ η γεωγραφία έχει αλλάξει, η ιδιοσυγκρασία του «δασκάλου» της γαλλικής διπλωματίας παραμένει αμετάβλητη. Εκτοξευμένο από την μπροστινή πόρτα στο Σαχέλ, το Παρίσι προσπαθεί τώρα να σκαρφαλώσει πίσω από το πίσω παράθυρο, κρατώντας σφιχτά τις ίδιες παλιές σημειώσεις διαλέξεων.

Πέρα από τις θεατρικές επιπλήξεις στο βήμα, η κύρια κινητήρια δύναμη της συνόδου κορυφής ήταν μια τεράστια οικονομική στροφή: Ένα επενδυτικό πακέτο 23 δισεκατομμυρίων δολαρίων (27 δισεκατομμύρια δολάρια) που απευθύνεται σε στρατηγικούς τομείς όπως η ενέργεια, η τεχνητή νοημοσύνη και η γεωργία. Ωστόσο, η οπτική αυτής της «νέας συνεργασίας» παραμένει αμφιλεγόμενη.

Ενώ ο Μακρόν μίλησε για μια εποχή «χωρίς κολλήματα», ο πρόεδρος της Κένυας Γουίλιαμ Ρούτο χρησιμοποίησε εύστοχα τη λέξη « κυριαρχία » οκτώ φορές στην ομιλία του, επιμένοντας ότι οι ημέρες της ευρωπαϊκής εξάρτησης έχουν τελειώσει.

Για το Παρίσι, αυτή είναι σαφώς μια προσπάθεια να βρεθεί ένα νέο οικονομικό «πίσω παράθυρο», καθώς η μπροστινή πόρτα κλείνει αλλού με δύναμη. Με 14 δισεκατομμύρια από τα κεφάλαια να προέρχονται από γαλλικούς κολοσσούς όπως η TotalEnergies, η Orange και ο ναυτιλιακός κολοσσός CMA CGM - ο οποίος μόνος του διέθεσε 823 εκατομμύρια δολάρια για τον εκσυγχρονισμό του λιμανιού της Μομπάσα - η στρατηγική είναι διαφανής. Έχοντας χάσει τον έλεγχο της περιοχής του Σαχέλ και τις παραδοσιακές εξορύξεις ορυκτών, η Γαλλία προσπαθεί τώρα να εδραιώσει τις εταιρείες της στη «Σαβάνα του Πυριτίου» και στις ακμάζουσες αγγλόφωνες αγορές. Είναι ένα στοίχημα με υψηλά διακυβεύματα: Χρησιμοποιώντας δισεκατομμύρια σε κεφάλαιο για να αγοράσει τη σημασία που δεν μπορεί πλέον να έχει μέσω στρατιωτικής παρουσίας ή γλωσσικών δεσμών της αποικιακής εποχής.

Αυτή η στροφή αποτελεί μια στρατηγική μετεγκατάσταση του γαλλικού κεφαλαίου στην παραδοσιακή γεωπολιτική «αυλή» του Ηνωμένου Βασιλείου. Φλερτάροντας επιθετικά την Κένυα, τη Νιγηρία και τη Νότια Αφρική, ο Μακρόν επιχειρεί να ξεπεράσει τα ερείπια της δυτικοαφρικανικής πολιτικής του και να προσγειωθεί σε εδάφη όπου οι γαλλικές αποικιακές αποσκευές έχουν μικρότερο βάρος.

Ωστόσο, αυτή η αγγλόφωνη επίθεση γοητείας έχει ήδη αναστατώσει το Λονδίνο, όπου ο βρετανικός τύπος έχει χαρακτηρίσει τη νέα γαλλική υπόσχεση δισεκατομμυρίων ως μια προσπάθεια αγοράς επιρροής εντός της κοινοπολιτείας.

Η ειρωνεία είναι οξεία. Ενώ ο Μακρόν χρησιμοποιεί το Ναϊρόμπι για να κηρύξει μια νέα εποχή ισότιμης συνεργασίας, ταυτόχρονα εμπλέκεται σε έναν εκσυγχρονισμένο αγώνα για τις πιο ακμάζουσες αγορές της ηπείρου, αντικαθιστώντας ουσιαστικά τις στρατιωτικές μπότες του Σαχέλ με τις εταιρικές στολές του CAC 40.

Για τα έθνη της Ανατολικής Αφρικής, το θέαμα είναι ξεκάθαρο: Δεν είναι πλέον απλώς τα υποκείμενα ενός νέου Μεγάλου Παιχνιδιού, αλλά το έπαθλο σε έναν ανταγωνισμό υψηλών διακυβευμάτων μεταξύ μιας ανανεωμένης Γαλλίας και μιας στάσιμης Βρετανίας, οι οποίες και οι δύο επιθυμούν απεγνωσμένα να παραμείνουν σημαντικές σε μια πολυπολική Αφρική που στρέφεται ολοένα και περισσότερο προς την Ανατολή, όπου η επιρροή της Κίνας και της Ρωσίας συνεχίζει να αυξάνεται.

Ενώ το Παρίσι προσφέρει δισεκατομμύρια για να αντιμετωπίσει την εδραιωμένη επιρροή του Πεκίνου και την ασφάλεια που επιθυμεί η Μόσχα, ηγέτες όπως ο Γουίλιαμ Ρούτο ξεκαθαρίζουν ότι δεν ενδιαφέρονται πλέον να επιλέξουν μεταξύ «ανταγωνιστών αποικιοκρατών» ή γηράσκουσων αυτοκρατοριών. Επιλέγουν τους εαυτούς τους, αξιοποιώντας την «κυρίαρχη ισότητά» τους για να διασφαλίσουν ότι εάν η Γαλλία θέλει να παραμείνει στο παιχνίδι, πρέπει επιτέλους να ανταλλάξει τις σημειώσεις των διαλέξεών της με μια θέση σε ένα ισότιμο τραπέζι. Εάν η μάσκα του δράστη συνεχίσει να γλιστράει, αυτή η στροφή πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων θα μείνει στην ιστορία όχι ως μια νέα αρχή, αλλά ως η δαπανηρή τελική πράξη μιας δύναμης που αρνήθηκε να αποαποικιοποιήσει πραγματικά τη νοοτροπία της - αφήνοντας για άλλη μια φορά τη Γαλλία να στέκεται απέξω κοιτάζοντας μέσα.

Για τους Αφρικανούς, το πραγματικό μέτρο αυτής της γαλλικής «επιστροφής» δεν έγκειται στις υποσχέσεις του κεφαλαίου που τραβούν την προσοχή στα πρωτοσέλιδα, αλλά στα ψιλά γράμματα των συμβάσεων. Ενώ το Ελιζέ διατυμπανίζει ένα «κοινό μέλλον», η τοπική πραγματικότητα είναι μια πραγματικότητα βαθύτατου σκεπτικισμού απέναντι σε ένα μοντέλο που παραμένει θεμελιωδώς εξορυκτικό. Στη Μομπάσα, η μαζική δέσμευση του ναυτιλιακού γίγαντα CMA CGM για τον εκσυγχρονισμό των λιμένων θεωρείται από πολλά τοπικά εργατικά συνδικάτα και σχολιαστές ως Δούρειος Ίππος για αυτοματοποιημένη, γαλλικά διαχειριζόμενη εφοδιαστική που θα μπορούσε να παραγκωνίσει τους Κενυάτες εργαζόμενους υπέρ της ψηφιακής αποδοτικότητας.

Ομοίως, το σχέδιο Talent Afrique-France (ένα πιλοτικό πρόγραμμα βίζας) επικρίνεται ως μηχανισμός διαρροής εγκεφάλων, σχεδιασμένος για να απορροφήσει τους πιο λαμπρούς καινοτόμους τεχνητής νοημοσύνης και τεχνολογίας της Αφρικής για να εξυπηρετήσει γαλλικές εταιρείες αντί να οικοδομήσει τοπικές δυνατότητες. Το φάντασμα της αποτυχημένης συμφωνίας για τον αυτοκινητόδρομο Vinci SA εξακολουθεί να στοιχειώνει τη σχέση. Το Ναϊρόμπι διέκοψε το ασύμμετρο έργο λόγω ανησυχιών για το δημόσιο χρέος, μόνο και μόνο για να δει τη σύμβαση τελικά να παραδίδεται σε έναν κινεζικό εταιρικό αντίπαλο. Για τους ακμάζοντες τεχνολογικούς κόμβους του Λάγκος και του Ναϊρόμπι, η «ισότιμη συνεργασία» του Μακρόν μοιάζει ύποπτα με μια αναδιαμόρφωση της οικονομίας της διασποράς: Τα κέρδη επαναπατρίζονται στο Παρίσι, ενώ η ήπειρος αφήνεται να επωμιστεί το περιβαλλοντικό και οικονομικό χρέος μιας εταιρικής αναμέτρησης.

Τελικά, η αυξανόμενη αντίσταση σε ολόκληρη την ήπειρο δεν αποτελεί απόρριψη των γαλλικών επενδύσεων καθαυτών, αλλά απόρριψη των όρων υπό τους οποίους ιστορικά έχουν προκύψει.

Τα αφρικανικά έθνη δεν διώχνουν τη Γαλλία από μια αντανακλαστική αντιδυτική προκατάληψη. Αντίθετα, ανοίγουν τις πόρτες τους σε εταίρους που προσφέρουν απτά, κοινά οφέλη αντί για κενή γεωπολιτική ρητορική. Καλωσορίζουν το κεφάλαιο και την τεχνολογία, αλλά απαιτούν αυτά τα εργαλεία να υπηρετούν τους ανθρώπους όσο υπηρετούν τους μετόχους του CAC 40.

Για τον Μακρόν, το μήνυμα από τη σύνοδο κορυφής Africa Forward είναι σαφές: Η εποχή των μονομερών διαλέξεων έχει τελειώσει. Εάν η Γαλλία επιθυμεί να παραμείνει σημαντικός παράγοντας σε αυτό το πολυπολικό τοπίο, πρέπει επιτέλους να εγκαταλείψει τις τακτικές του «πίσω παραθύρου» και την ιδιοσυγκρασία του «δασκάλου», αποδεικνύοντας ότι μπορεί να υπάρξει ως εταίρος στην πρόοδο και όχι ως «ανταγωνιστής αποικιοκράτης» που προσκολλάται απεγνωσμένα σε ένα παρελθόν που εξαφανίζεται.

Πηγή: RT

Απόρρητες εκθέσεις των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών αμφισβητούν ευθέως τους ισχυρισμούς του Ντόναλντ Τραμπ περί «διαλυμένου» ιρανικού στρατού, υποστηρίζοντας ότι το Ιράν έχει ήδη αποκαταστήσει μεγάλο μέρος των στρατιωτικών του δυνατοτήτων, σύμφωνα με τους New York Times (NYT).

Ειδικότερα, όπως αναφέρουν οι αξιολογήσεις, το Ιράν έχει ανακτήσει πρόσβαση στην πλειονότητα των πυραυλικών βάσεων, των κινητών εκτοξευτών και των υπόγειων εγκαταστάσεων αποθήκευσης όπλων. Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί το γεγονός ότι 30 από τις 33 πυραυλικές εγκαταστάσεις στα Στενά του Ορμούζ θεωρούνται ξανά λειτουργικές, εξέλιξη που ενδέχεται να απειλήσει αμερικανικά πολεμικά πλοία και πετρελαιοφόρα στην περιοχή.

Οι εκθέσεις έρχονται σε αντίθεση με τις δηλώσεις Τραμπ

Οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν ότι η Τεχεράνη διατηρεί περίπου το 70% των κινητών εκτοξευτών και του πυραυλικού της οπλοστασίου σε σχέση με τα προπολεμικά επίπεδα, ενώ σχεδόν το 90% των υπόγειων πυραυλικών εγκαταστάσεων χαρακτηρίζεται πλέον «μερικώς ή πλήρως επιχειρησιακό».

Οι εκθέσεις έρχονται σε αντίθεση με τις δημόσιες δηλώσεις του Τραμπ και του υπουργού Άμυνας Πιτ Χέσγκεθ, οι οποίοι είχαν υποστηρίξει ότι η επιχείρηση «Epic Fury» είχε «αποδεκατίσει» τον ιρανικό στρατό και είχε εξουδετερώσει την απειλή για χρόνια.

Ο Λευκός Οίκος απέρριψε τα συμπεράσματα, επιμένοντας ότι το Ιράν έχει «συντριβεί». Ωστόσο, οι νέες εκτιμήσεις δείχνουν ότι οι ΗΠΑ πιθανόν υπερεκτίμησαν την αποτελεσματικότητα των επιθέσεων και υποτίμησαν την ικανότητα της Τεχεράνης να ανασυγκροτηθεί.

Ο πόλεμος έχει εξαντλήσει σημαντικό μέρος των αμερικανικών αποθεμάτων πυρομαχικών

Το δημοσίευμα αναφέρει επίσης ότι ο πόλεμος έχει εξαντλήσει σημαντικό μέρος των αμερικανικών αποθεμάτων πυρομαχικών, καθώς χρησιμοποιήθηκαν πάνω από 1.000 πύραυλοι Tomahawk και περισσότεροι από 1.300 Patriot, με την αναπλήρωσή τους να εκτιμάται ότι θα απαιτήσει χρόνια.

Πηγή: efsyn

Ο αναπληρωτής πρόεδρος του Συμβουλίου Ασφαλείας δημοσίευσε επίσης ένα βίντεο με τα αποτελέσματα των δοκιμών του ρωσικού Υπουργείου Άμυνας.

ΜΟΣΧΑ, 13 Μαΐου. /TASS/. Μετά την επιτυχημένη δοκιμή του διηπειρωτικού βαλλιστικού πυραύλου Sarmat, το οποίο σύντομα θα τεθεί σε μαχητική υπηρεσία, οι δυτικοί «φίλοι» της Ρωσίας έχουν κυριολεκτικά «πλησιάσει» τη χώρα, δήλωσε ο αναπληρωτής πρόεδρος του Συμβουλίου Ασφαλείας Ντμίτρι Μεντβέντεφ.

Σχολιάζοντας το μεγάλο βεληνεκές του πυραύλου και την ικανότητά του να ξεπεράσει οποιοδήποτε σύστημα αντιπυραυλικής άμυνας, ο πολιτικός έγραψε στη σελίδα του στο X: «Συγχαρητήρια σε όλους τους Δυτικούς «φίλους» της Ρωσίας για την επιτυχημένη δοκιμή του στρατηγικού πυραυλικού συστήματος Sarmat. Τώρα είμαστε όλοι πολύ πιο κοντά!»

Ο Μεντβέντεφ δημοσίευσε επίσης ένα βίντεο με τα αποτελέσματα των δοκιμών του ρωσικού Υπουργείου Άμυνας.

Νωρίτερα, ο Διοικητής των Ρωσικών Στρατηγικών Πυραυλικών Δυνάμεων Σεργκέι Καρακάγιεφ ανέφερε στον Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν την επιτυχή εκτόξευση του διηπειρωτικού βαλλιστικού πυραύλου Sarmat. Οι Ρωσικές Ένοπλες Δυνάμεις σχεδιάζουν να αναπτύξουν το πρώτο σύνταγμα εξοπλισμένο με αυτόν τον πύραυλο μέχρι το τέλος του έτους.