Πολιτική πίεση για τον Τραμπ, λόγω του πολέμου στο Ιράν.

Ο Ντόναλντ Τραμπ βρίσκεται αντιμέτωπος με την πρώτη του σημαντική πολιτική ήττα σχετικά με τη στρατιωτική εκστρατεία στο Ιράν.

Οι επικείμενες ψηφοφορίες στη Βουλή των Αντιπροσώπων και στη Γερουσία για τον περιορισμό ή τον τερματισμό της επιχείρησης στο Ιράν σύμφωνα με το Politico, θα μπορούσαν να προκαλέσουν σοβαρή πολιτική αμηχανία στον Λευκό Οίκο.

Παρότι τα μέτρα αυτά θεωρούνται σε μεγάλο βαθμό συμβολικά, λόγω της σχεδόν βέβαιης προεδρικής βέτο, θα αποτελούσαν ένα ισχυρό μήνυμα αυξανόμενης πολιτικής απομόνωσης για τον πρόεδρο.

Οι ψηφοφορίες αυτές δίνουν στους Δημοκρατικούς μια σπάνια ευκαιρία πολιτικής νίκης, την ώρα που καταγράφεται αυξανόμενη εσωκομματική πίεση στους Ρεπουμπλικανούς.

Πολιτική πίεση για τον Τραμπ

Αρκετοί βουλευτές του GOP έχουν αρχίσει να διαφοροποιούνται από τη γραμμή του προέδρου, ενώ ορισμένοι έχουν στηρίξει μέτρα περιορισμού των πολεμικών εξουσιών.

Αυτές οι αποσκιρτήσεις ενισχύουν τη δυναμική των Δημοκρατικών και δημιουργούν εικόνα ρωγμών στο κυβερνών κόμμα, σε μια ιδιαίτερα ευαίσθητη πολιτικά συγκυρία.

Η συζήτηση στο Κογκρέσο δεν αφορά μόνο τη συγκεκριμένη στρατιωτική επιχείρηση, αλλά και το ευρύτερο ζήτημα των προεδρικών εξουσιών σε πολεμικές ενέργειες χωρίς σαφή έγκριση του Κογκρέσου.

Σύμφωνα με Δημοκρατικούς γερουσιαστές, η αυξανόμενη στήριξη για τον περιορισμό των εξουσιών αυτών αντανακλά και τη μεταβαλλόμενη στάση της κοινής γνώμης, καθώς δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η πλειονότητα των Αμερικανών θεωρεί την επέμβαση στο Ιράν λανθασμένη επιλογή.

Την ίδια ώρα, η πολιτική ένταση εντείνεται από παράγοντες όπως οι υψηλές τιμές καυσίμων και η φθίνουσα δημοτικότητα της κυβέρνησης ενόψει εκλογών.

Παρότι οι Ρεπουμπλικανοί ηγέτες προσπαθούν να υποβαθμίσουν τη σημασία των ψηφοφοριών, οι Δημοκρατικοί υποστηρίζουν ότι η σταδιακή αύξηση της στήριξης για τον περιορισμό του πολέμου αποτελεί σαφή ένδειξη ότι η πολιτική πίεση προς τον Τραμπ θα συνεχίσει να ενισχύεται το επόμενο διάστημα.

Η Μαριέλα Κάστρο, μία από τις κόρες του πρώην ηγέτη της Κούβας Ραούλ Κάστρο, απέρριψε κάθε ενδεχόμενο απαγωγής του πατέρα της

Η ένταση ανάμεσα στην Αβάνα και την Ουάσινγκτον ανεβαίνει ξανά επικίνδυνα και αυτή τη φορά στο επίκεντρο βρίσκεται ο ίδιος ο Ραούλ Κάστρο. Λίγες ημέρες μετά την απαγγελία κατηγοριών σε βάρος του πρώην ηγέτη της Κούβας από αμερικανικό δικαστήριο, υποστηρικτές του καθεστώτος συγκεντρώθηκαν έξω από την πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αβάνα, σε μια επίδειξη πολιτικής συσπείρωσης αλλά και φόβου για το τι μπορεί να ακολουθήσει.

Ειδικά μετά την επιχείρηση των αμερικανικών ειδικών δυνάμεων στο Καράκας, τον περασμένο Ιανουάριο, όταν ο Νικολάς Μαδούρο μεταφέρθηκε στις ΗΠΑ έπειτα από θεαματική επιχείρηση σύλληψης. Στην Αβάνα, αρκετοί φοβούνται ότι το ίδιο σενάριο θα μπορούσε, έστω θεωρητικά, να επιχειρηθεί και στην περίπτωση του 94χρονου Ραούλ Κάστρο.

«Κανείς δεν θα τον απαγάγει. Ούτε εκείνον ούτε κανέναν», δήλωσε μπροστά στις κάμερες, προσθέτοντας ότι η Κούβα είναι «έτοιμη να αγωνιστεί απέναντι στον ιμπεριαλισμό», κόρη του, Μαριέλα Κάστρο.

Οι αμερικανικές αρχές κατηγορούν τον ιστορικό ηγέτη της Κούβας ότι το 1996, ως υπουργός Άμυνας τότε, είχε δώσει εντολή για την κατάρριψη δύο πολιτικών αεροσκαφών αντικαστρικής οργάνωσης στα ανοιχτά της χώρας, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τέσσερις Αμερικανοί πολίτες.

Οι μεταρρυθμίσεις στο συνταξιοδοτικό και η αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης θεωρούνται κρίσιμες

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) απευθύνει αυστηρή προειδοποίηση προς τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τονίζοντας ότι χωρίς βαθιές μεταρρυθμίσεις το δημόσιο χρέος τους θα καταστεί μη βιώσιμο. Το Ταμείο επισημαίνει ότι απαιτείται συνδυασμός δημοσιονομικής εξυγίανσης και κοινών ευρωπαϊκών πολιτικών χρηματοδότησης για να αποφευχθούν μελλοντικοί κίνδυνοι.

Σε σχετικό έγγραφο, το ΔΝΤ καλεί τα κράτη-μέλη να προχωρήσουν στις απαραίτητες αλλαγές, προκειμένου να μπορέσουν να ανταποκριθούν στα αυξανόμενα έξοδα σε τομείς όπως η άμυνα, η ενέργεια και οι συντάξεις μέσα στα επόμενα 15 χρόνια. Χωρίς αυτές τις παρεμβάσεις, προειδοποιεί, οι οικονομίες τους δεν θα είναι σε θέση να αντεπεξέλθουν στις δημοσιονομικές πιέσεις.

Προειδοποίηση μετά το Eurogroup

Μετά την άτυπη σύνοδο του Eurogroup στη Λευκωσία, το ΔΝΤ κατέστησε σαφές ότι αν δεν ληφθούν μέτρα, το δημόσιο χρέος των χωρών της ΕΕ θα ακολουθήσει μη βιώσιμη πορεία. «Με αμετάβλητη πολιτική, το χρέος της μέσης ευρωπαϊκής χώρας θα φθάσει το 130% του ΑΕΠ έως το 2040, σχεδόν διπλασιαζόμενο σε σχέση με σήμερα», αναφέρεται στο έγγραφο που παρουσιάστηκε στη συνάντηση και δημοσιοποιήθηκε από το Reuters.

Ενοποίηση αγορών και συνταξιοδοτικές αλλαγές

Το Ταμείο προτείνει επίσης την ενοποίηση των αγορών ενέργειας και τη διευκόλυνση της ροής των αποταμιεύσεων των πολιτών προς επενδύσεις σε ολόκληρη την Ένωση. Παράλληλα, ζητεί εναρμόνιση της νομοθεσίας, η οποία σήμερα διαφέρει σημαντικά από χώρα σε χώρα.

Οι μεταρρυθμίσεις στο συνταξιοδοτικό και η αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης θεωρούνται κρίσιμες, όπως και οι κρατικές εγγυήσεις για επενδύσεις υψηλού κινδύνου σε έργα χαμηλών εκπομπών άνθρακα και ανθεκτικά στις κλιματικές αλλαγές. Αυτές οι πρωτοβουλίες, σύμφωνα με το ΔΝΤ, θα μπορούσαν να προσελκύσουν ιδιωτικά κεφάλαια σε στρατηγικούς τομείς.

Κοινός δανεισμός και διαφωνίες στην ΕΕ

Το Ταμείο τονίζει ότι οι κυβερνήσεις πρέπει να αναγνωρίσουν την καινοτομία, την ενέργεια και την άμυνα ως ευρωπαϊκά δημόσια αγαθά, τα οποία θα πρέπει να χρηματοδοτούνται μέσω κοινού δανεισμού. Ωστόσο, το κοινό χρέος παραμένει ένα ιδιαίτερα αμφιλεγόμενο ζήτημα εντός της Ένωσης. Χώρες όπως η Ισπανία, η Ιταλία και η Γαλλία τάσσονται υπέρ, ενώ η Γερμανία και αρκετά κράτη της Βόρειας Ευρώπης αντιτίθενται σθεναρά στην ιδέα.

Ανάγκη για στρατηγική δράση

Σύμφωνα με το ΔΝΤ, ακόμη και με την εφαρμογή μεταρρυθμίσεων, οι περισσότερες χώρες της ΕΕ θα χρειαστούν επιπλέον δημοσιονομική εξυγίανση για να θέσουν το χρέος τους σε τροχιά μείωσης. «Η προσέγγιση της “αποφυγής των προβλημάτων” που έχουν υιοθετήσει μέχρι τώρα πολλές χώρες φτάνει στα όριά της, και μια πιο στρατηγική αντίδραση φαίνεται απαραίτητη για να αντιμετωπιστούν οι αυξανόμενες πιέσεις στις δαπάνες. Οι αποσπασματικές ή επιφανειακές αλλαγές είναι πιθανό να αποδειχθούν ανεπαρκείς», σημειώνει χαρακτηριστικά το ΔΝΤ.

Το άλλοτε περιφρονημένο «σαραβαλάκι» που εξυψώθηκε απρόσμενα σε σύμβολο νοσταλγίας επιστρέφει, όχι για την άνεση, αλλά για το συναίσθημα. Στον καπνό και στον θόρυβό του κουβαλάει μια ολόκληρη εποχή που αρνείται να ξεχαστεί - και ίσως γι’ αυτό συνεχίζει να μας κινεί

Protagon Team 16 ΜΑΪΟΥ 2026, 13:11 Υπάρχουν εμπειρίες που δεν αγοράζονται για την άνεση, αλλά για το συναίσθημα που κουβαλούν. Κάπως έτσι, σημειώνουν οι Times, τα παλιά Trabant, τα άλλοτε περιφρονημένα αυτοκίνητα της Ανατολικής Γερμανίας, επιστρέφουν σήμερα ως σύμβολα μιας εποχής που δεν υπάρχει πια αλλά συνεχίζει να ζει στη συλλογική μνήμη.

Ανάμεσα σε τουρίστες και ντόπιους η νοσταλγία παίρνει μορφή, και μάλιστα με τον χαρακτηριστικό ήχο ενός κινητήρα. Το να κάθεται κανείς σε ένα σκληρό πλαστικό κάθισμα, με τον θόρυβο της μηχανής να τρίζει στο φόντο και τη μυρωδιά των καυσαερίων να γεμίζει τον αέρα, δύσκολα θα το έλεγε «ιδανικό τρόπο» για να περάσει μια μέρα στο Βερολίνο.

Και όμως, για τον Κρίστοφ Μένερτ αυτό το σκηνικό κρύβει μια απαράμιλλη γοητεία. «Ηθελα να δείξω στην οικογένειά μου πώς ήταν τα πράγματα τότε, όταν αυτά τα μικρά μυρωδάτα αυτοκίνητα ήταν παντού», λέει ο 44χρονος, που πήρε τη σύζυγό του και τον εξάχρονο γιο τους σε ένα από τα λεγόμενα «Trabi safari»: περιηγήσεις στην πόλη με αυθεντικά Trabant.

Μια εμπειρία που, όπως παρατηρεί η βρετανική εφημερίδα, μετατρέπει τα κάποτε «αστεία» αυτοκίνητα σε κινητά μουσεία. Γεννημένος στην πρώην Ανατολική Γερμανία, σε μια πόλη που κάποτε ονομαζόταν Καρλ-Μαρξ-Στατ, ο Μένερτ θυμάται μια εποχή που το Trabant δεν ήταν απλώς ένα όχημα, αλλά όνειρο ζωής. Στη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας οι πολίτες περίμεναν ακόμη και πάνω από δέκα χρόνια για να αποκτήσουν ένα.

Και όταν τελικά το έπαιρναν, δεν υπήρχαν πολυτέλειες: χωρίς ζώνες ασφαλείας πίσω, με σώμα από ανακυκλωμένο πλαστικό και με μια αίσθηση ότι κάθε διαδρομή ήταν μια μικρή περιπέτεια. Η πτώση του Τείχους του Βερολίνου το 1989 άλλαξε τα πάντα. Ξαφνικά οι Ανατολικογερμανοί μπορούσαν να αγοράσουν Δυτικά αυτοκίνητα και το Trabant έμοιαζε να ανήκει οριστικά στο παρελθόν.

Η τελευταία παραγωγή του ολοκληρώθηκε το 1991, λίγους μήνες μετά την επανένωση. Και όμως, όπως υπογραμμίζουν οι Times, αυτό το μικρό αυτοκίνητο παραμένει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα σύμβολα της καθημερινότητας εκείνης της εποχής. Από αντικείμενο χλευασμού έγινε σταδιακά αγαπημένο – το «Trabi», όπως το αποκαλούν χαϊδευτικά.

Και όχι μόνο αυτό: τα τελευταία χρόνια ο αριθμός τους στους δρόμους της Γερμανίας αυξάνεται ξανά. Είναι σαν να επιστρέφουν όχι ως ανάγκη, αλλά ως επιλογή. Μια μικρή βίντατζ πινελιά. «Ισως να μη νοσταλγούμε τα πάντα από εκείνη την εποχή, αλλά αυτό το αυτοκίνητο είναι το αγαπημένο παιδί των Γερμανών, τόσο στην Ανατολή όσο και στη Δύση», εξηγεί ο Σόρεν Μάροτς από το Μουσείο της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας.

«Οι άνθρωποι θέλουν να ξεχωρίζουν με ένα τέτοιο αυτοκίνητο. Τους αρέσει να το φροντίζουν, να το “πειράζουν” – έχει γίνει κάτι το ιδιαίτερο». Η γοητεία του Trabant δεν βρίσκεται στην τεχνολογία του – κάθε άλλο. Ο δίχρονος κινητήρας του και η σχεδόν αμετάβλητη κατασκευή του το καθιστούν ένα «απολίθωμα» της αυτοκινητοβιομηχανίας.

Αλλά ίσως αυτό ακριβώς είναι που το κάνει τόσο ελκυστικό σήμερα. Ο ιστορικός Στέφαν Βόλε το θέτει πιο ωμά: «Αυτό το μικρό αυτοκίνητο είναι σύμβολο της λιτής ζωής στη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας». Και συμπληρώνει με νόημα: «Κανείς δεν θέλει πίσω εκείνη τη χώρα, αλλά όσα ακολούθησαν έφεραν και πολλές απογοητεύσεις».

Η νοσταλγία –ή «οstalgie», όπως συχνά αποκαλείται– δεν αφορά μόνο το αυτοκίνητο, αλλά μια ολόκληρη εποχή αντιφάσεων. Μια εποχή πιο περιορισμένη, αλλά και πιο απλή. Ή τουλάχιστον έτσι φαίνεται μέσα από το φίλτρο του χρόνου. Σήμερα, καθώς τα Trabant διασχίζουν τους δρόμους του Βερολίνου, περνώντας από την Πύλη του Βρανδεμβούργου και τα απομεινάρια του Τείχους, τραβούν τα βλέμματα περαστικών που σταματούν να φωτογραφίσουν.

Οι ήχοι τους τρίζουν σχεδόν επίμονα, σαν να αρνούνται να σβήσουν. «Είναι αρκετά άνετο», λέει γελώντας ο Μένερτ, πιάνοντας το άβολο λεβιέ ταχυτήτων. «Σκεφτείτε ότι κάναμε 600 χιλιόμετρα με αυτά για διακοπές. Και όμως… γινόταν». Ισως τελικά αυτό να είναι το μυστικό τους: όχι η άνεση, ούτε η ταχύτητα, αλλά η αντοχή στον χρόνο. Και κάπου ανάμεσα στον καπνό και τον θόρυβο το Trabant συνεχίζει να αφηγείται ιστορίες. Γιατί ακόμη κι όταν χάνεται από το οπτικό πεδίο, αφήνει πίσω του κάτι ανεξίτηλο: έναν ήχο, μια μυρωδιά… και μια αίσθηση ότι το παρελθόν δεν έφυγε ποτέ πραγματικά.