Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ήρθε η στιγμή της Ελλάδας να λάμψει ως διεθνής προορισμός για μυθικές προσωπικότητες.

Από την εποχή των περιηγητών και της φαντασίας των ρομαντικών ποιητών, η Ελλάδα ήταν ένας προορισμός που συνάρπαζε και ερέθιζε.

Η εμβληματική αρχαία Ιστορία και τα διάσπαρτα απείρου κάλους μνημεία της ήταν αυτά που λειτουργούσαν ως κύριος πόλος έλξης για να ακολουθήσει η άγρια φυσική ομορφιά των τοπίων, η γραφικότητα των χωριών και των νησιών, η μοναδική αύρα ελευθερίας του τόπου. Το πέρασμα του χρόνου ενέτεινε την έλξη. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ήρθε η στιγμή της Ελλάδας να λάμψει ως διεθνής προορισμός.

1956

Ο Σπύρος Σκούρας, ο ελληνικής καταγωγής επικεφαλής των στούντιο της 20th Century Fox, θέλοντας να βοηθήσει την πατρίδα του είχε το όνειρο να διαφημίσει την Ελλάδα ως τουριστικό προορισμό γυρίζοντας ταινίες οn location εκεί. Έτσι γυρίστηκε η πρώτη χολιγουντιανή παραγωγή στην Ελλάδα, “Το παιδί και το Δελφίνι”.

Αρχικά, ο πρωταγωνιστικός ρόλος του κοριτσιού που βουτάει για σφουγγάρια και βρίσκει ένα αρχαίο άγαλμα ήταν να δοθεί στη Τζίνα Λολομπρίτζιτα. Τελικά, επιλέχθηκε η Σοφία Λόρεν, για την οποία ήταν επίσης η πρώτη της ταινία στο Χόλιγουντ. Η έλευσή της Ιταλίδας σταρ στην Αθήνα ήταν επεισοδιακή. Την υποδέχτηκε ο Σπύρος Σκούρας μαζί με πλήθος θαυμαστών της, οι οποίοι «ώρμησαν ευθύς ως η Λόρεν εξήλθε του αεροπλάνου και εδημιούργησαν στενόν κλοιόν πέριξ της καλλιτέχνιδος εν τη προσπαθεία των να την ίδουν από κοντά», όπως αναφέρει το Βήμα της 12ης Σεπτεμβρίου 1956.

Τα γυρίσματα της ταινίας στην Ύδρα προέκυψαν ύστερα από τη μεσολάβηση της βασίλισσας Φρειδερίκης, με σκοπό την τουριστική ανάπτυξη της περιοχής. Κάποια από τα γυρίσματα έγιναν στο λιμάνι του Πειραιά, αλλά και στο Πασαλιμάνι. Παντού φανατικοί θαυμαστές πολιορκούσαν τη μόλις 21 ετών τότε Σοφία, η οποία είχε δηλώσει εκείνη την εποχή πως «το sex appeal είναι 50% αυτά που έχεις και 50% αυτό που οι άντρες νομίζουν ότι έχεις».

Η Λόρεν και οι παραγωγοί είχαν ενθουσιαστεί με το τραγούδι “Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη”, επιτυχία της εποχής, γραμμένη από τον Τάκη Μωράκη, και έτσι το συμπεριέλαβαν στην ταινία, στην περίφημη σκηνή που η Λόρεν το τραγουδά με τον Τώνη Μαρούδα.

Η ταινία “Το παιδί και το δελφίνι”  κυκλοφόρησε στις αίθουσες την επόμενη χρονιά και με τη μαγευτική απεικόνιση των αρχαίων ερειπίων και της ομορφιάς του ελληνικού τοπίου συνέβαλε στο να γίνει η Ελλάδα ένας από τους πιο ονειρικούς τουριστικούς προορισμούς της εποχής. Θα ακολουθούσαν ταινίες όπως «Τα κανόνια του Ναβαρόνε» με μια πλειάδα αστέρων, το «Moonspinners» της Disney, οι «Διακοπές στην Ελλάδα» με τη Τζέιν Φόντα, το “The Magus” και πολλές άλλες που διαιώνισαν τόσο τη μυθολογική όσο και την γραφική εικόνα της Ελλάδας.

Εμβληματικές προσωπικότητες που επισκέφθηκαν την Ελλάδα συνέβαλλαν εξίσου.

1958

Ο Ρόμπερτ Μίτσαμ  ήρθε στην Ελλάδα το 1958 για τα γυρίσματα της ταινίας της MGM The Angry Hills που αφηγείται την ιστορία ενός αμερικανού ανταποκριτή κυνηγημένου από τους Γερμανούς κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Στην Αράχωβα ο φακός τον απαθανάτισε να τσουγκρίζει τον ποτήρι του με έναν κάτοικο του χωριού που έμοιαζε βγαλμένο από άλλη εποχή.

1960

Η Γκρέτα Γκάρμπο ινκόγκνιτο στην Ύδρα.

Η μυθική σταρ που εγκατέλειψε τον κινηματογράφο στο απόγειο της καριέρας της την δεκαετία του ‘40, αγαπούσε την Ελλάδα και την είχε επισκεφθεί αρκετές φορές, κάποιες συνοδευόμενη από τον αγαπημένο της φίλο, Αριστοτέλη Ωνάση. Σε μια από τις επισκέψεις της είχε γνωρίσει και τη Μελίνα Μερκούρη: «Η Γκάρµπο έλεγε «δώσε µου το πιρούνι» και εσύ νόµιζες ότι σου έλεγε το θεϊκότερο πράγµα, κάτι σαν Ρίλκε. ∆εν έλεγε έξυπνα πράγµατα, αλλά ήταν µια θεά. Δεν με απογοήτευσε καθόλου και έμεινε όλη αυτή η μαγεία που είχα.» θα έλεγε η Ελληνίδα ηθοποιός.

1966

Η Κάντις Μπέργκεν καβάλα σε γαϊδουράκι στο Γαλαξίδι, όταν πρωταγωνίστησε στην ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη «Τα ψάρια βγήκαν στη στεριά».

1967

Το 1967 οι Beatles σκέφτονταν να αγοράσουν ένα νησί στην Ελλάδα προκειμένου να ξεφεύγουν εκεί από την πίεση της τεράστιας δημοσιότητας. Είχαν επισκεφθεί τη χώρα μαζί με το Μάρδα, που τους είχε φιλοξενήσει στο σπίτι του στου Παπάγου και είχαν φτάσει μέχρι την Αράχωβα όπου φωτογραφήθηκαν με bohemian style συντροφιά με αραχωβίτες μουσικούς.

1971

-

 Ο Ζαν Πολ Μπελμοντό, ο εμβληματικός «ωραίος άσχημος» του Γαλλικού κινηματογράφου, είχε προκαλέσει έναν μικρό πανικό όταν είχε έρθει στην Αθήνα για τα γυρίσματα της ταινίας Le Casse (Οι διαρρήκτες) το 1971. Ήταν η εποχή που το άστρο του ηθοποιού μεσουρανούσε, φωτισμένο και από τον έρωτα του με την καλλονή Ούρσουλα Άντρες που τον συνόδευε.

Ο αστέρας κατέφθασε στην Ελλάδα μαζί με τον συμπρωταγωνιστή του, Ομάρ Σαρίφ και έμεινε στην πόλη για περίπου δυο μήνες, συμμετέχοντας στα επεισοδιακά γυρίσματα της ταινίας στους δρόμους της Αθήνας, υπογράφοντας αυτόγραφα στους θαυμαστές του, αλλά και κυκλοφορώντας στην νυχτερινή Αθήνα με τον Σαρίφ αλλά και την τότε συνοδό του Ούρσουλα Άντρες που είχε ταξιδέψει ως την Αθήνα για να είναι στο πλευρό του αγαπημένου της.  Λίγα χρόνια αργότερα η Ούρσουλα θα υποδυόταν την θεά Αφροδίτη στην ταινία «Σύγκρουση των Τιτάνων».

1983

Η τότε πρωθυπουργός της Ινδίας, Ίντιρα Γκάντι επισκέφθηκε την Αθήνα τον Σεπτέμβριο του 1983. Η πρώτη και, μέχρι σήμερα, μοναδική γυναίκα πρωθυπουργός της χώρας επισκέφθηκε κατόπιν και τους Δελφούς μαζί με τη Μελίνα Μερκούρη και τον Ζυλ Ντασέν. Εκεί είχε παραχωρήσει συνέντευξη στην οποία είχε ερωτηθεί από την δημοσιογράφο Εύα Νικολαΐδου αν φοβάται τον θάνατο.

«Αν πεθάνω βίαια όπως φοβούνται μερικοί, και ίσως κάποιοι σχεδιάζουν, η βία θα βρίσκεται στα χέρια του δολοφόνου και όχι στο θάνατο μου», είχε απαντήσει η Ίντιρα Γκάντι. «Κανένα μίσος δεν μπορεί να επισκιάσει το μέγεθος της της αγάπης μου για το λαό». Μόλις έναν χρόνο αργότερα, τον Οκτώβριο του 1984 η Ίντιρα Γκάντι έπεσε θύμα δολοφονικής επίθεσης...

Πηγή: Grace

Σύμφωνα με τους ειδικούς, η τελική απόσυρση των καρτών Visa και Mastercard από τη Ρωσία θα είναι ομαλή και σταδιακή, ενώ οι χρήστες θα μεταβούν ήρεμα και προοδευτικά στις κάρτες Mir.

ΜΟΣΧΑ, 25 Μαΐου. /TASS/. Οι κάρτες Visa και Mastercard θα πρέπει να αποχωρήσουν από τη ρωσική αγορά, καθώς δεν παρέχουν πλέον τη λειτουργικότητα που κάποτε εξασφάλιζαν, δήλωσε η Διευθύντρια του Εθνικού Συστήματος Πληρωμών της Τράπεζας της Ρωσίας, Άλλα Μπακίνα.

Οι ειδικοί που ρωτήθηκαν από το TASS εξέφρασαν την άποψη ότι η οριστική απόσυρση των καρτών Visa και Mastercard από τη Ρωσία θα είναι σταδιακή και ομαλή, με τους χρήστες να μεταβαίνουν ήρεμα και προοδευτικά στις κάρτες Mir. Το TASS έχει συγκεντρώσει τα βασικά στοιχεία για την κατάσταση.

Μείωση χρήσης

Ο Μπακίνα επεσήμανε ότι τα συστήματα πληρωμών Visa και Mastercard είχαν ουσιαστικά αποχωρήσει από τη ρωσική αγορά, ενώ «ένας επαρκής αριθμός καρτών παρέμεινε στα χέρια των ανθρώπων, αλλά σε διάστημα τεσσάρων έως πέντε ετών το μερίδιο αυτών των μέσων στην αγορά έχει μειωθεί».

Σημείωσε ότι οι τράπεζες τις αντικαθιστούν σταδιακά με άλλα μέσα, συμπεριλαμβανομένων των καρτών Mir. Η Bakina διευκρίνισε ότι το μερίδιο των καρτών Visa και Mastercard βρίσκεται επί του παρόντος κάτω από το 17%.

Ανάγκη αποχώρησης από τη ρωσική αγορά

«Μέσω μέτρων οικονομικών κινήτρων, το Εθνικό Σύστημα Καρτών Πληρωμής κινείται προς μια κατάσταση όπου οι κάρτες Visa και Mastercard εγκαταλείπουν την αγορά», τόνισε ο Bakina.

Γνώμες ειδικών

Η οριστική απόσυρση των καρτών Visa και Mastercard από τη Ρωσία θα είναι ομαλή και σταδιακή, ενώ οι χρήστες θα μεταβούν ήρεμα και προοδευτικά στις κάρτες Mir, ανέφεραν ειδικοί που έδωσαν συνέντευξη στο TASS.

Οι περισσότερες από αυτές τις κάρτες συνεχίζουν να λειτουργούν «πέραν της ημερομηνίας λήξης τους», γεγονός που καθιστά τη χρήση τους μη ασφαλή, επομένως «μια συστηματική και σταδιακή μετάβαση των χρηστών στο Mir φαίνεται δικαιολογημένη», δήλωσε στο TASS ο μακροοικονομολόγος και ειδικός στο Ινστιτούτο Stolypin για την Οικονομική Ανάπτυξη, Σεργκέι Βασιλκόφσκι.

Ο πολιτικός αναλυτής και επικεφαλής του Κέντρου Περιφερειακής Ανάπτυξης Πολιτικής, Ιλία Γκραστσένκοφ, σημείωσε ότι το λογικό σενάριο θα ήταν «μια ήρεμη σταδιακή μετάβαση - χωρίς απώλεια κεφαλαίων, χωρίς διακοπές πληρωμών και χωρίς την ανάγκη επείγουσας ανάγκης για επίσκεψη στην τράπεζα».

Πιστεύει ότι τα σχόλια του εκπροσώπου της Κεντρικής Τράπεζας θα πρέπει να ερμηνευθούν ως πολιτική και τεχνολογική θέση και όχι ως ανακοίνωση άμεσου κλεισίματος των καρτών.

Από την πλευρά του, ο Μπόρις Κοπεϊκιν, επικεφαλής οικονομολόγος στο Ινστιτούτο Stolypin για την Οικονομική Ανάπτυξη, υπενθύμισε ότι οι κάρτες Visa και Mastercard που εκδίδονταν προηγουμένως από ρωσικές τράπεζες συνεχίζουν να λειτουργούν στην εγχώρια αγορά, ακόμη και μετά τις ημερομηνίες λήξης που αναφέρονται κατά την έκδοση, επειδή «αυτό είναι βολικό για τους χρήστες».

Τα πλοία διέρχονται από το στενό με τους αναμεταδότες τους απενεργοποιημένους

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ, 25 Μαΐου. /TASS/. Η Εθνική Εταιρεία Πετρελαίου του Άμπου Ντάμπι (ADNOC) μεταφέρει πετρέλαιο και φυσικό αέριο μέσω του Στενού του Ορμούζ χρησιμοποιώντας «σκιώδη διαμετακόμιση», ανέφερε το Bloomberg , επικαλούμενο πηγές.

Σύμφωνα με το πρακτορείο, η εταιρεία καταφεύγει στη λεγόμενη σκιώδη διέλευση, κατά την οποία τα πλοία διέρχονται από το στενό με τους αναμεταδότες τους απενεργοποιημένους. Το Bloomberg σημείωσε ότι αυτό επιτρέπει στην ADNOC να συνεχίσει να εξάγει πετρέλαιο, προϊόντα πετρελαίου και υγροποιημένο φυσικό αέριο παρά τις αυξημένες εντάσεις στην περιοχή.

Σύμφωνα με πηγές του Bloomberg, η εταιρεία φέρεται να χρησιμοποιεί πλοία που συνδέονται με τον πάροχο logistics Navig8 και την χημική εταιρεία Wanhua Chemical Group. Αφού περάσουν από το Στενό του Ορμούζ, τα φορτία μεταφέρονται σε άλλα πλοία στα ανοικτά των ακτών κοντά στα λιμάνια της Φουτζέιρα στα ΗΑΕ και του Σοχάρ στο Ομάν ή κατευθύνονται σε λιμάνια στην Ινδία.

Το Bloomberg τόνισε ότι και άλλοι παραγωγοί πετρελαίου της Μέσης Ανατολής προσπαθούν επίσης να διατηρήσουν τον εφοδιασμό μέσω του στενού, αν και οι περισσότεροι από αυτούς εξαρτώνται από μισθωμένα δεξαμενόπλοια και την προσοχή των πλοιοκτητών.

Ανάλυση των στρατιωτικών επιλογών, των κινδύνων κλιμάκωσης και των πολιτικών συνεπειών

Η Καραϊβική αρχίζει να μυρίζει πόλεμο. Καθώς η Ουάσινγκτον σφίγγει τον κλοιό των κυρώσεων γύρω από την Κούβα, αναπτύσσει πρόσθετα στρατιωτικά μέσα στην περιοχή και καταφεύγει ολοένα και περισσότερο στη γλώσσα των τελεσιγράφων, τα μέσα ενημέρωσης και οι πολιτικοί κύκλοι έχουν αρχίσει να συζητούν σοβαρά την πιθανότητα άμεσης αμερικανικής επέμβασης στο νησί. Η αφορμή δεν ήταν μόνο ένα νέο κύμα κατηγοριών εναντίον του Ραλ Κάστρο και η ιδιαίτερα δημοσιευμένη εμφάνιση της ομάδας κρούσης του αεροπλανοφόρου USS Nimitz στα ανοικτά των ακτών της Κούβας, αλλά και η ευρύτερη λογική της ίδιας της κλιμάκωσης: ένας ενεργειακός αποκλεισμός, η ρητορική για μια λεγόμενη « απειλή από μη επανδρωμένα αεροσκάφη»  και η αυξανόμενη αντίληψη ότι η κυβέρνηση Τραμπ βλέπει την Κούβα ως τον επόμενο στόχο της σκληρής εξωτερικής πολιτικής της.

Ενώ η κυβέρνηση των ΗΠΑ αρνείται επίσημα την πιθανότητα μιας πλήρους στρατιωτικής επιχείρησης, η ίδια η πορεία της κρίσης καθιστά δύσκολο να απορριφθεί ένα τέτοιο σενάριο. Πώς θα μπορούσαν να είναι τα βήματα της Αμερικής εάν η αντιπαράθεση εισέλθει σε στρατιωτική φάση; Θα περιοριστεί η Ουάσιγκτον σε ένα στοχευμένο « χειρουργικό χτύπημα»,  θα ξεκινήσει μια μεγάλης κλίμακας αεροπορική εκστρατεία με στόχο την καταστροφή των κουβανικών υποδομών ή θα προσπαθήσει να επιτύχει τους στόχους της μέσω ναυτικού αποκλεισμού και οικονομικού στραγγαλισμού; Ας εξετάσουμε τα κύρια σενάρια για μια πιθανή επιχείρηση των ΗΠΑ κατά της Κούβας, τη στρατιωτική τους λογική και τις πιθανές συνέπειες.

Στήσιμο της σκηνής

Το 2026, οι σχέσεις ΗΠΑ-Κούβας έφτασαν στο υψηλότερο επίπεδο έντασης των τελευταίων δεκαετιών. Ένα εκτελεστικό διάταγμα που υπέγραψε ο πρόεδρος των ΗΠΑ στις 29 Ιανουαρίου 2026, με τίτλο «Αντιμετώπιση των απειλών που θέτει η κυβέρνηση της Κούβας», χαρακτήρισε επίσημα τις πολιτικές της Αβάνας ως απειλή για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ. Η Κούβα παραμένει στον κατάλογο των κρατών που χρηματοδοτούν την τρομοκρατία, αποκόπτοντάς την ουσιαστικά από μεγάλο μέρος του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος και περιορίζοντας σοβαρά τις ξένες επενδύσεις. Σε αυτό το πλαίσιο, σχεδόν οποιοδήποτε σενάριο είναι πιθανό.

Από την οπτική γωνία της Ουάσινγκτον, οι βάσεις για μια στρατιωτική λύση υπάρχουν ήδη. Σύμφωνα με μαρτυρία που έδωσε στο Κογκρέσο τον Μάρτιο του 2026 ο στρατηγός Φράνσις Ντόνοβαν, διοικητής της Νότιας Διοίκησης των ΗΠΑ, οι συνδυασμένες περιφερειακές δυνάμεις συνεχίζουν τις επιχειρήσεις εναντίον ναρκοτρομοκρατικών δικτύων χρησιμοποιώντας ναυτικά μέσα, εναέρια επιτήρηση και μονάδες ειδικών επιχειρήσεων. Η ναυτική βάση των ΗΠΑ στον κόλπο του Γκουαντάναμο παραμένει μια κρίσιμη πλατφόρμα για την προβολή δύναμης στην περιοχή. Επιπλέον στρατεύματα και μέσα θα μπορούσαν επίσης να αναπτυχθούν από τις ηπειρωτικές Ηνωμένες Πολιτείες. Περισσότερα από δέκα αμερικανικά πολεμικά πλοία και τουλάχιστον 10.000 αμερικανικό προσωπικό επιχειρούν αυτή τη στιγμή στην Καραϊβική.

Από την πλευρά της, η Κούβα διατηρεί ένοπλες δυνάμεις με περίπου 50.000 ενεργό προσωπικό ανά πάσα στιγμή. Η χώρα διαθέτει έως και 200 ​​άρματα μάχης, περισσότερα από 500 συστήματα πυροβολικού διαφόρων τύπων, ένα μέτριο ναυτικό, μια αεροπορία και μονάδες αεράμυνας. Το πιο σημαντικό είναι ότι η κουβανική ηγεσία συνεχίζει να βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στο δόγμα του «Πολέμου Όλου του Λαού» ( Guerra de Todo el Pueblo ), το οποίο προβλέπει την πλήρη κινητοποίηση των πολιτών, την ενσωμάτωση του στρατού με την οικονομία και το πολιτικό σύστημα και την προετοιμασία για μια παρατεταμένη ασύμμετρη αμυντική εκστρατεία.

ΣΕΝΑΡΙΟ 1: Περιορισμένη « χειρουργική»  επέμβαση

Το πρώτο σενάριο που μου έρχεται στο μυαλό μοιάζει με προηγούμενες ενέργειες των ΗΠΑ κατά της Βενεζουέλας: μια περιορισμένη «χειρουργική»  επιχείρηση που στοχεύει στην εξουδετέρωση βασικών ηγετών, κέντρων διοίκησης και ελέγχου και υποδομών επικοινωνιών. Μια τέτοια επιχείρηση πιθανότατα θα περιλαμβάνει επιθέσεις με πυραύλους κρουζ Tomahawk που εκτοξεύονται από πολεμικά πλοία και υποβρύχια του Τέταρτου Στόλου των ΗΠΑ, επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη MQ-9 Reaper και επιδρομές ειδικών επιχειρήσεων.

Ποιες θα μπορούσαν να είναι οι συνέπειες; Η μεγαλύτερη ανησυχία θα ήταν η πιθανότητα μιας δυσανάλογης κουβανικής στρατιωτικής αντίδρασης κατά της βάσης του Γκουαντάναμο, καθώς και η ευρεία διεθνής καταδίκη αυτού που πολλοί θα έβλεπαν ως « επιχείρηση αστυνόμευσης».  Θεωρητικά, ακόμη και ένα περιορισμένο πλήγμα θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια πολύ μεγαλύτερη σύγκρουση, αναγκάζοντας την Ουάσινγκτον να διαθέσει επιπλέον στρατεύματα και πόρους, ενώ παράλληλα θα βαλτώνει σε χερσαίες μάχες γύρω από το Γκουαντάναμο και βαθύτερα εντός του κουβανικού εδάφους.

Αυτός ο κίνδυνος είναι πραγματικός. Υπάρχει όμως και η πιθανότητα μια στοχευμένη επιχείρηση να επιτύχει τους στόχους της με περιορισμένες επιπτώσεις - ιδίως εάν οι Ειδικές Δυνάμεις των ΗΠΑ απολαμβάνουν τον ίδιο βαθμό επιχειρησιακής επιτυχίας που φέρεται να είχαν στη Βενεζουέλα.

ΣΕΝΑΡΙΟ 2: Αεροπορική Εκστρατεία Πλήρους Κλίμακας

Το δεύτερο σενάριο μοιάζει περισσότερο με τις κοινές επιθέσεις ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν: μια μεγάλης κλίμακας αεροπορική επιχείρηση που έχει σχεδιαστεί για να καταστείλει την αεράμυνα της Κούβας, να καταστρέψει τις στρατιωτικές υποδομές και να αποθαρρύνει τις ένοπλες δυνάμεις και την πολιτική ηγεσία της χώρας.

Μια τέτοια εκστρατεία πιθανότατα θα περιλάμβανε στρατηγικά βομβαρδιστικά, συμπεριλαμβανομένων των B-1B, B-2 και B-52H οπλισμένων με πυραύλους κρουζ JASSM και βόμβες ακριβείας κατευθυνόμενες JDAM. Η αεροπορία με βάση αεροπλανοφόρα θα έπαιζε επίσης σημαντικό ρόλο, με μαχητικά F/A-18E/F Super Hornets και F-35C να επιχειρούν από αεροπλανοφόρα. Ο ηλεκτρονικός πόλεμος και η καταστολή ραντάρ και συστημάτων επικοινωνιών θα εκτελούνταν από αεροσκάφη EA-18G Growler.

Πώς θα μπορούσε να αντιδράσει η Κούβα; Το δίκτυο αεράμυνας του νησιού εξακολουθεί να βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε παλαιά συστήματα σοβιετικής εποχής, όπως τα S-75 και S-125, αν και πιθανότατα έχει πραγματοποιηθεί κάποιος βαθμός εκσυγχρονισμού. Τα φορητά συστήματα αεράμυνας σχεδόν σίγουρα θα χρησιμοποιούνταν εκτενώς. Το βασικό ερώτημα θα ήταν εάν οι κουβανικές δυνάμεις θα μπορούσαν να διατηρήσουν τον συντονισμό και την κοινή χρήση στόχων σε πραγματικό χρόνο υπό συνεχή ηλεκτρονική και αεροπορική επίθεση. Υπό αυτές τις συνθήκες, οι πιθανότητες επιτυχούς άμυνας έναντι μιας αεροπορικής εκστρατείας των ΗΠΑ θα ήταν ελάχιστες - αλλά όχι ανύπαρκτες.

Για την Ουάσινγκτον, ωστόσο, αυτή η επιλογή είναι πιθανότατα λιγότερο ελκυστική. Σε αντίθεση με μια αθόρυβη μυστική επίθεση, μια μεγάλης κλίμακας βομβαρδιστική εκστρατεία θα ήταν αδύνατο να κρυφτεί και σχεδόν σίγουρα θα προκαλούσε μια πολύ πιο έντονη παγκόσμια αντίδραση.

ΣΕΝΑΡΙΟ 3: Ναυτικός αποκλεισμός και οικονομικός στραγγαλισμός

Το τρίτο σενάριο θα εξελισσόταν σε πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα: ένας ναυτικός αποκλεισμός σε συνδυασμό με οικονομική πίεση με στόχο την επιβολή πολιτικής αλλαγής χωρίς άμεση στρατιωτική παρέμβαση.

Στην πράξη, στοιχεία αυτής της στρατηγικής είναι ήδη ορατά. Κάποιος μπορεί να αναμένει αύξηση στην αναχαίτιση και την κράτηση σκαφών που επιχειρούν να παραδώσουν καύσιμα και ενέργεια στο νησί. Από την οπτική γωνία των ΗΠΑ, αυτή η προσέγγιση είναι προτιμότερη επειδή δεν απαιτεί σημαντική συγκέντρωση στρατευμάτων και ενέχει λιγότερους κινδύνους ταχείας κλιμάκωσης.

Το πρόβλημα είναι ότι η Κούβα έχει περάσει δεκαετίες λειτουργώντας υπό συνθήκες που μοιάζουν με de facto αποκλεισμό. Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι η πρόσθετη πίεση από μόνη της θα πυροδοτούσε ουσιαστική πολιτική αλλαγή, πράγμα που σημαίνει ότι η Ουάσινγκτον θα μπορούσε να αποτύχει να επιτύχει τους στρατηγικούς της στόχους.

Άλλα πιθανά σενάρια

Δεν μπορούν να αποκλειστούν και άλλες πιθανότητες. Ένα παράδειγμα θα ήταν μια λεγόμενη « ανθρωπιστική επέμβαση»  που δικαιολογείται από μια σοβαρή κρίση στο νησί. Εάν η Ουάσιγκτον κατάφερνε με κάποιο τρόπο να εξασφαλίσει εντολή του ΟΗΕ για την προστασία των αμάχων, τα αμερικανικά στρατεύματα θα μπορούσαν να φτάσουν υπό την αιγίδα της ανθρωπιστικής βοήθειας.

Αλλά πολλά θα εξαρτηθούν από το πώς θα αντιδράσει ο κουβανικός πληθυσμός. Εάν το κοινό συσπειρωθεί πίσω από την κυβέρνηση, μια ανθρωπιστική αποστολή θα μπορούσε γρήγορα να εξελιχθεί σε μια εκστρατεία κατά της εξέγερσης εναντίον των αντάρτικων δυνάμεων, πυροδοτώντας μια ευρύτερη κλιμάκωση.

Μία από τις βασικές μεταβλητές παραμένει η θέση της διεθνούς κοινότητας - ιδιαίτερα της Ρωσίας και της Κίνας. Θεωρητικά, οι επιθετικές ενέργειες των ΗΠΑ κατά της Κούβας θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν ένα ευρύτερο κύμα αντιαμερικανικών αισθημάτων σε όλη τη Λατινική Αμερική. Επιπλέον, εάν η Ουάσινγκτον παγιδευτεί σε μια παρατεταμένη στρατιωτική επιχείρηση στο νησί, σχεδόν σίγουρα θα προκαλέσει μια ισχυρή εγχώρια αντίδραση κατά της ίδιας της κυβέρνησης Τραμπ.

Με την κρίση του Ιράν να παραμένει άλυτη, ο Τραμπ είναι απίθανο να θέλει έναν ακόμη μεγάλο γεωπολιτικό πονοκέφαλο ακριβώς στην πόρτα της Αμερικής. Αυτό που χρειάζεται είναι μια γρήγορη, καθαρή και κατά προτίμηση αναίμακτη λύση. Αυτό καθιστά είτε έναν συμβολικό διπλωματικό διακανονισμό - είτε μια σύντομη, προσεκτικά περιορισμένη στρατιωτική επιχείρηση - το πιο πιθανό αποτέλεσμα.

Προς το παρόν, το μόνο που μένει είναι να παρακολουθούμε τους χάρτες - και το ρολόι.

Πηγή: RT