Ο Αμερικανός πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ, προειδοποίησε με οικονομικές συνέπειες κάθε χώρα που προσφέρει «σανίδα σωτηρίας στο Ιράν»

Ως δείγμα απελπισίας χαρακτήρισε το Ιράν τις απειλές της Ουάσινγκτον για νέες κυρώσεις.

Ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών τόνισε την Κυριακή ότι τα νέα μέτρα που σχεδιάζουν οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να λυγίσουν την Τεχεράνη.

Ο Αμερικανός υπουργός Οικονομικών, Σκοτ Μπέσεντ, ο οποίος θα δώσει συνέντευξη Τύπου τη Δευτέρα στις 21:00 ώρα Ελλάδας, προειδοποίησε ότι θα επιβάλει τις «σκληρότερες κυρώσεις στην ιστορία» κατά της χώρας.

Η ιρανική οικονομία δέχεται ήδη ισχυρότατα πλήγματα από τις διεθνείς κυρώσεις, οι υποδομές της έχουν υποστεί σοβαρές ζημιές, ενώ χιλιάδες άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους από τις αεροπορικές επιδρομές των ΗΠΑ και του Ισραήλ, που ξεκίνησαν στις 28 Φεβρουαρίου.

«Φαίνεται η απελπισία των ΗΠΑ»

Κάνοντας λόγο για «επαναλαμβανόμενα σενάρια», ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών, Αμπάς Αραγκτσί, ανέφερε σε βίντεο που ανέβασε στο Telegram: «Το γεγονός ότι η αμερικανική ηγεσία περνά από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην επαναφορά των ίδιων παλιών σχεδίων δείχνει απλώς την απελπισία της».

Ο ίδιος πρόσθεσε ότι η Ουάσινγκτον πρέπει να μιλήσει στο Ιράν με σεβασμό, αν θέλει να βρεθεί «μια λύση βασισμένη στη δικαιοσύνη και την τιμή».

«Δεν φοβηθήκαμε ποτέ. Όλες οι ενέργειές τους, είτε οι αποκλεισμοί είτε οι στρατιωτικές κινήσεις, απέτυχαν. Το ίδιο θα συμβεί και τώρα», δήλωσε.

Ο Αμερικανός πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ, προειδοποίησε με οικονομικές συνέπειες κάθε χώρα που προσφέρει «σανίδα σωτηρίας στο Ιράν». Παράλληλα, ο Μπέσεντ ζήτησε τη συνεργασία της Κίνας, η οποία απορροφά πάνω από το 80% των θαλάσσιων εξαγωγών ιρανικού πετρελαίου, σύμφωνα με στοιχεία της εταιρείας Kpler για το 2025. Το Πεκίνο, πάντως, τάσσεται υπέρ της διπλωματικής οδού.

Στην Τεχεράνη ο αρχηγός του στρατού του Πακιστάν

Το Ιράν ανακοίνωσε επίσης ότι ο αρχηγός του στρατού του Πακιστάν, Ασίμ Μουνίρ, θα επισκεφθεί την Τεχεράνη τη Δευτέρα στο πλαίσιο των προσπαθειών για την αποκατάσταση της ειρήνης και της ασφάλειας στην περιοχή, χωρίς να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες.

Το Πακιστάν εκτελεί χρέη διαμεσολαβητή στη σύγκρουση. Πηγή της πακιστανικής κυβέρνησης ανέφερε ότι ο Μουνίρ θα συζητήσει τις τελευταίες εξελίξεις, μεταξύ των οποίων και τις νέες αμερικανικές απειλές για κυρώσεις.

Ο Τραμπ ανέφερε την Παρασκευή ότι η Ουάσινγκτον παρακολουθεί τις εξελίξεις.

«Θα ήθελαν πολύ να κάνουν μια συμφωνία, αλλά κατά τη γνώμη μου δεν είναι έτοιμοι για τη σωστή συμφωνία», δήλωσε για το Ιράν.

Οι αμερικανικές επιθέσεις έχουν πλήξει σοβαρά την οικονομία του Ιράν και έχουν διαλύσει το ναυτικό και την πολεμική του αεροπορία. Ωστόσο, η Τεχεράνη διατηρεί αρκετούς πυραύλους και drones ώστε να παρεμποδίζει τη διέλευση των δεξαμενόπλοια και να χτυπά περιφερειακούς της ανταγωνιστές.

Ο πρόεδρος του ιρανικού κοινοβουλίου, Μοχάμαντ Μπακέρ Καλιμπάφ, δήλωσε το Σάββατο ότι η Τεχεράνη έχει λάβει «πολλά μηνύματα» από γειτονικές χώρες για τη διαμόρφωση νέων περιφερειακών συμφωνιών ασφαλείας και οικονομικής συνεργασίας.

Ο Καλιμπάφ δεν κατονόμασε τις χώρες. Κατηγόρησε πάντως τις ΗΠΑ ότι θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλεια των συμμάχων τους στην περιοχή για χάρη του Ισραήλ, υποστηρίζοντας ότι μια ανεξάρτητη, περιφερειακή τάξη πραγμάτων είναι αυτή που θα φέρει την ειρήνη.

Αν και το Ιράν κρατά σκληρή στάση, ο πρόεδρος της χώρας, Μασούντ Πεζεσκιάν, τάχθηκε επίσης υπέρ της διπλωματίας.

«Θα ήταν καλύτερο να τερματίσουμε τον πόλεμο σήμερα, που είμαστε ισχυροί και διατηρούμε την αξιοπρέπειά μας, με ολόκληρο τον κόσμο να αναγνωρίζει τη νίκη μας και να τονίζει ότι η Αμερική, παραβιάζοντας κάθε κανόνα, επιτέθηκε σε σχολεία, νοσοκομεία και υποδομές μας και είναι μισητή σε όλο τον κόσμο», δήλωσε την Παρασκευή, σύμφωνα με το πρακτορείο ISNA.

Με πληροφορίες από Reuters

Παρά τις ανέπαφες συναλλαγές και τα ψηφιακά πορτοφόλια, οι Ευρωπαίοι κρατούν ξανά χαρτονομίσματα στο σπίτι. Η αιτία δεν είναι η νοσταλγία, αλλά ο φόβος: κυβερνοεπιθέσεις, πόλεμοι, πυρκαγιές, πλημμύρες και πιθανές διακοπές των ηλεκτρονικών συστημάτων πληρωμών.

Η αξία των χαρτονομισμάτων ευρώ που βρίσκονται σε κυκλοφορία έχει αυξηθεί από περίπου 1 τρισ. ευρώ το 2016 σε 1,6 τρισ. ευρώ τον Ιούνιο του 2026, σύμφωνα με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που επικαλείται ο Guardian. Περισσότερα από 31 δισ. χαρτονομίσματα κυκλοφορούν σήμερα, έναντι 24 δισ. πριν από την πανδημία. Την ίδια στιγμή αρκετές ευρωπαϊκές χώρες συνιστούν στα νοικοκυριά να διαθέτουν 70–100 ευρώ σε μετρητά, ώστε να μπορούν να καλύψουν βασικές ανάγκες για 72 ώρες σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης.

«Το παράδοξο των χαρτονομισμάτων»

Η ΕΚΤ χρησιμοποιεί τον όρο “paradox of banknotes”: τα μετρητά υποχωρούν ως μέσο καθημερινής πληρωμής, αλλά παραμένουν ισχυρά ως απόθεμα ασφαλείας.

Και αν δούμε πιο συγκεκριμένα τους αριθμούς και τις ποσοστιαίες αλλαγές μεταξύ 2019 και 2024, όπως καταγράφονται και από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα:

· Το ποσοστό των αγορών σε φυσικά σημεία πώλησης που πληρώθηκαν με μετρητά μειώθηκε από 72% σε 52%, ως προς τον αριθμό των συναλλαγών.

· Παρ’ όλα αυτά, για το 62% των κατοίκων της Ευρωζώνης παραμένει «πολύ» ή «αρκετά σημαντικό» να διατηρούν τη δυνατότητα πληρωμής με μετρητά.

Η εξήγηση είναι ότι τα χαρτονομίσματα έχουν δύο διαφορετικές ζωές: χρησιμοποιούνται λιγότερο στο ταμείο, αλλά περισσότερο ως αποθήκη αξίας και ασφάλεια απέναντι σε μια κρίση. Ενδιαφέρον έχει η παρομοίωση της ΕΚΤ. Παρομοιάζει λοιπόν τα μετρητά με τη ρεζέρβα ενός αυτοκινήτου: μπορεί να μη χρησιμοποιείται καθημερινά, αλλά η ύπαρξή της είναι απαραίτητη όταν το κύριο σύστημα αποτύχει.

Η νέα αυτή τάση συνδέεται με την αυξανόμενη αίσθηση ανασφάλειας. Οι γεωπολιτικές εντάσεις, ο πόλεμος στην Ουκρανία, οι κυβερνοεπιθέσεις, οι πυρκαγιές, οι πλημμύρες και τα ακραία καιρικά φαινόμενα έχουν επαναφέρει τη συζήτηση για την προσωπική ετοιμότητα. Η ευρωπαϊκή στρατηγική αντιμετώπισης κρίσεων ζητά από τα νοικοκυριά να μπορούν να καλύψουν τις βασικές ανάγκες τους για τουλάχιστον 72 ώρες. Για αυτό τον λόγο άλλωστε

στο σχετικό απόθεμα δεν περιλαμβάνονται μόνο νερό, τρόφιμα, φάρμακα και ένα ραδιόφωνο με μπαταρίες, αλλά και μετρητά.

Οι οδηγίες των χωρών για μετρητά και το μπλακ αουτ της Ιβηρικής και η Ελληνική οικονομική κρίση

Αρχές στην Ολλανδία, στην Αυστρία και στη Φινλανδία έχουν προτείνει στους πολίτες να διατηρούν περίπου 70 έως 100 ευρώ ανά μέλος του νοικοκυριού ή, γενικότερα, ένα ποσό ικανό να καλύψει βασικά έξοδα για τρεις ημέρες. Η Φινλανδία εξετάζει ακόμη και τη δημιουργία ΑΤΜ που θα μπορούν να λειτουργούν σε περιπτώσεις σοβαρών διαταραχών των ψηφιακών συστημάτων.

Το πόσο σημαντική μπορεί να αποδειχθεί αυτή η εφεδρεία φάνηκε άλλωστε και στο μεγάλο μπλακάουτ της Ιβηρικής Χερσονήσου τον Απρίλιο του 2025. Η διακοπή ηλεκτροδότησης επηρέασε περισσότερους από 50 εκατ. ανθρώπους στην Ισπανία και στην Πορτογαλία, θέτοντας εκτός λειτουργίας τερματικά POS, ΑΤΜ, εφαρμογές τραπεζών και υπηρεσίες μεταφοράς χρημάτων.

Στις πληγείσες περιοχές και μετά το καθολικό μπλακ άουτ, οι πληρωμές με κάρτα στα φυσικά καταστήματα μειώθηκαν κατά περίπου 41%-42% ενώ χαρακτηριστικά της αλλαγής της λογικής των πολιτών είναι τα στοιχεία της CaixaBank Research

· Η συνολική κατανάλωση είχε μειωθεί κατά 34% την ημέρα του μπλακάουτ. Το αυξημένο επίπεδο δαπανών στις δύο επόμενες ημέρες κάλυψε περισσότερο από το μισό της απώλειας, η πτώση περιορίστηκε στο 15%.

· Οι πληρωμές με κάρτα σε φυσικά καταστήματα είχαν υποχωρήσει κατά 42% στην ηπειρωτική Ισπανία. Μετά την ανάκαμψη της 29ης και της 30ής Απριλίου, η καθαρή απώλεια περιορίστηκε στο 18%.

· Οι ηλεκτρονικές αγορές είχαν μειωθεί κατά 54%. Το διήμερο που ακολούθησε ανακτήθηκε σχεδόν η μισή απώλεια και η καθαρή μείωση περιορίστηκε στο 28%.

· Οι αναλήψεις μετρητών στην ηπειρωτική Ισπανία είχαν μειωθεί κατά 34% την ημέρα της διακοπής, κυρίως επειδή πολλά ΑΤΜ δεν λειτουργούσαν. Στις δύο επόμενες ημέρες κινήθηκαν υψηλότερα από τα συνηθισμένα επίπεδα.

· Σε ορισμένες περιφέρειες της κεντρικής και βορειοανατολικής Ισπανίας ανακτήθηκε πάνω από το 60% της χαμένης κατανάλωσης. Στη Γαλικία ανακτήθηκε περίπου το 30%.

Όταν αποκαταστάθηκε λοιπόν η ηλεκτροδότηση, οι αναλήψεις από τα ΑΤΜ αυξήθηκαν απότομα. Οι πολίτες δεν αναπλήρωναν μόνο τα χρήματα που είχαν ξοδέψει, αλλά δημιουργούσαν και ένα νέο απόθεμα ασφαλείας. Ήδη πριν από το μπλακάουτ, το 39% των Ισπανών δήλωνε ότι διατηρούσε μετρητά στο σπίτι για προληπτικούς λόγους.

Δεν είναι κάτι όμως που το είδαμε πρώτη φορά καθώς ανάλογη συμπεριφορά καταγράφηκε και κατά την πανδημία. Το 2020, παρά τη στροφή στις ανέπαφες πληρωμές, η καθαρή έκδοση χαρτονομισμάτων στην Ευρωζώνη αυξήθηκε κατά περισσότερα από 140 δισ. ευρώ. Η υγειονομική ανησυχία περιόρισε τη χρήση τους στις καθημερινές συναλλαγές, αλλά η οικονομική αβεβαιότητα ώθησε τους πολίτες να τα αποθηκεύσουν.

Μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, η ζήτηση αυξήθηκε κυρίως στις χώρες που βρίσκονταν κοντά στη ζώνη του πολέμου. Στην Εσθονία, στη Λετονία, στη Λιθουανία, στη

Σλοβακία και στη Φινλανδία η μέση ημερήσια καθαρή έκδοση χαρτονομισμάτων αυξήθηκε κατά περίπου 36% τον πρώτο μήνα. Η αντίδραση ήταν ιδιαίτερα χαρακτηριστική, καθώς αρκετές από αυτές τις χώρες συγκαταλέγονται στις πιο ψηφιοποιημένες οικονομίες της Ευρώπης.

Για την Ελλάδα επίσης, η επιστροφή στα μετρητά σε περιόδους φόβου δεν είναι άγνωστη. Τον Ιούνιο του 2015, στο αποκορύφωμα της κρίσης χρέους, η μηνιαία καθαρή έκδοση χαρτονομισμάτων από την Τράπεζα της Ελλάδος πλησίασε τα 5 δισ. ευρώ. Στις 18 Ιουνίου, μετά από μια συνεδρίαση του Eurogroup που ολοκληρώθηκε χωρίς συμφωνία, η καθαρή έκδοση ξεπέρασε τα 300 εκατ. ευρώ μέσα σε μία ημέρα. Η ΕΚΤ εκτιμά ότι η κλιμάκωση της κρίσης προκάλεσε πρόσθετη ζήτηση ύψους περίπου 11,2 δισ. ευρώ σε διάστημα έξι μηνών.

Η κοινωνική λειτουργία των μετρητών

Πέρα από τις κρίσεις, τα μετρητά έχουν και μια κοινωνική λειτουργία. Επιτρέπουν τη συμμετοχή στην οικονομική ζωή ανθρώπων που δεν διαθέτουν τραπεζικό λογαριασμό, έξυπνο κινητό τηλέφωνο ή επαρκείς ψηφιακές δεξιότητες. Για ηλικιωμένους, άτομα με αναπηρία, κατοίκους απομακρυσμένων περιοχών και οικονομικά ευάλωτους πολίτες, η δυνατότητα πληρωμής με χαρτονομίσματα και κέρματα δεν αποτελεί απλώς προσωπική προτίμηση, αλλά βασική προϋπόθεση οικονομικής αυτονομίας. Τα μετρητά βοηθούν ακόμη τα παιδιά να αντιλαμβάνονται καλύτερα την αξία του χρήματος και επιτρέπουν σε ανθρώπους που υφίστανται οικονομικό έλεγχο μέσα στο οικογενειακό τους περιβάλλον να διατηρούν ένα μικρό περιθώριο ανεξαρτησίας.

Επιστρέφοντας στην παρομοίαση της ΕΚΤ με τη ρεζέρβα ενός αυτοκινήτου, η αξία τους, δεν βρίσκεται μόνο στη δυνατότητα να αγοράσει κανείς τρόφιμα κατά τη διάρκεια ενός μπλακάουτ. Βρίσκεται επίσης στη διατήρηση ενός συστήματος πληρωμών προσβάσιμου σε όλους, ανθεκτικού στις τεχνικές διακοπές και λιγότερο εξαρτημένου από λίγες ψηφιακές υποδομές. Στη νέα ψηφιακή Ευρώπη, το χαρτονόμισμα δεν επιστρέφει ως κατάλοιπο του παρελθόντος. Παραμένει ως εγγύηση κοινωνικής συμπερίληψης, ιδιωτικότητας και ελευθερίας επιλογής — και ως μια αναγκαία ασφάλεια για το μέλλον.

«Πιστεύω ότι σε έναν πόλεμο όπως αυτός οι εκλογές αυτές καθαυτές αποτελούν τεράστιο κίνδυνο», δήλωσε ο Ζελένσκι

Ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι εκτίμησε σήμερα ότι η διεξαγωγή εκλογών σε καιρό πολέμου θα έθετε τη χώρα σε κίνδυνο απαντώντας στην έκκληση που απηύθυνε νωρίτερα αυτή την εβδομάδα ο πρώην υπουργός Άμυνας της Ουκρανίας Μιχαΐλο Φεντόροφ ο οποίος ζήτησε να ανοίξει ο δρόμος για εκλογές.

«Πιστεύω ότι σε έναν πόλεμο όπως αυτός οι εκλογές αυτές καθαυτές αποτελούν τεράστιο κίνδυνο», δήλωσε ο Ζελένσκι μιλώντας σε δημοσιογράφους, χαρακτηρίζοντας τις εκλογές «τσουνάμι» που «θα διασπάσει» την Ουκρανία.

Η Ρωσία ενδέχεται να στρατολογήσει εκατοντάδες χιλιάδες επιπλέον στρατιώτες το 2027 προκειμένου να πετύχει τον βασικό της στόχο να καταλάβει όλη την επαρχία Ντονέτσκ, στην ανατολική Ουκρανία.

Το κλειδί για το μέλλον της χώρας είναι να αισθανθούν ξανά ελπίδα οι νεότερες γενιές

Πάνω από δύο εκατομμύρια άνθρωποι σε αυτή τη χώρα βρίσκονται στις ηλικίες 15 έως 34. Το μεγαλύτερο μέρος τους, αυτοί που είναι από 17 και πάνω ψηφίζουν κιόλας. Οι πολιτικοί μιλούν διαρκώς στο όνομά τους. Όμως, στην πραγματικότητα είναι το πιο παραμελημένο τμήμα του εκλογικού σώματος.

Σε αυτό συμβάλει και το γεγονός ότι σε μεγάλο βαθμό το πολιτικό σύστημα αγνοεί την κατάσταση στην οποία βρίσκονται αυτές οι ηλικιακές ομάδες.

Είναι τέλος οι γενιές των Τεμπών: οι γενιές που αισθάνθηκαν ότι δικοί τους άνθρωποι ήταν τα θύματα ενός κράτους που ως αντίληψη για την ασφάλεια έχει το «πάμε και όπου βγει», οι γενιές που αισθάνθηκαν ότι «από τύχη ζουν» σε ένα κράτος που βάζει τους ισολογισμούς των «επενδυτών» πάνω από τις ζωές των ανθρώπων.

Ταυτόχρονα οι γενιές αυτές έχουν ορισμένες ιδιαιτερότητες. Είναι οι πρώτες πλήρως ψηφιακές και διαδικτυακές γενιές, με δεξιότητες ως προς αυτά τα μέσα που ξεπερνούν οποιαδήποτε προηγούμενη. Είναι ταυτόχρονα υψηλής σχολικής παιδείας και κατάρτισης, με υψηλά ποσοστά μεταπτυχιακών σπουδών και συχνά διαπρέπουν και στο εξωτερικό.

Την ίδια στιγμή είναι γενιές που μπήκαν σε μια αγορά εργασίας που για μεγάλο διάστημα ήταν – επί της ουσίας – χωρίς δικαιώματα και που ακόμη και σήμερα προσφέρει αμοιβές πολύ χαμηλότερες από τα προσόντα αυτής της γενιάς.

Είναι επίσης γενιές που αντιμετωπίστηκαν συχνά ως «παραβατικές» – αρκεί να αναλογιστούμε μέτρα όπως η διαβόητη «Πανεπιστημιακή Αστυνομία» που αντιμετώπιζε τη νεολαία ως «επικίνδυνη τάξη».

Ας αναλογιστούμε μερικά ζητήματα ακόμη. Αυτές είναι οι γενιές των «πολυκρίσεων». Δηλαδή, οι γενιές που έχουν ήδη προλάβει να ζήσουν μια πολύ μεγάλη οικονομική και κοινωνική κρίση, μια τεράστια υγειονομική κρίση, δύο εν εξελίξει πολέμους που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε παγκόσμια ανάφλεξη, την άνοδο της ακροδεξιάς και βεβαίως την κλιματική κρίση.

Μάλιστα, δεν είναι τυχαίο ότι αυτές οι γενιές συγκινούνται περισσότερο από την κλιματική κρίση. Αρκεί να αναλογιστούμε ότι όταν αυτές οι γενιές μπουν στην μέση ηλικία, τα μέρη του πλανήτη που θα είναι κυριολεκτικά αβίωτα θα είναι αρκετά περισσότερα από σήμερα.

Ούτε είναι τυχαίο ότι αυτές οι γενιές είναι λιγότερο κυνικές από τις μεγαλύτερες και συγκινούνται ειλικρινώς όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με την αδικία και τη βαναυσότητα. Γι’ αυτό για παράδειγμα στηρίζουν την Παλαιστίνη, όσο και εάν προσπαθούν να τους πείσουν ότι τα «γεωπολιτικά δεδομένα» για τη χώρα επιβάλλουν να αντιμετωπιστεί το Ισραήλ ως «στρατηγικός σύμμαχος».

Σε αυτές τις γενιές, αυτή τη στιγμή το πολιτικό σύστημα, τουλάχιστον με τη μορφή που εκπροσωπείται στη Βουλή, δεν προσφέρει καμία προοπτική.

Ή πιο σωστά τους προσφέρουν την προοπτική είτε να είναι το αναλώσιμο υλικό μιας ανάπτυξης, όπου ευημερούν οι αριθμοί και δυστυχούν οι άνθρωποι, είτε να «ανελιχθούν», να «κάνουν γνωριμίες» και να μάθουν να «κάνουν δουλίτσες».

Και όλα αυτά την ώρα που οι πραγματικές ανάγκες αυτών των γενιών δεν αναγνωρίζονται. Ανάγκες, όπως ο ελεύθερος χρόνος ως στοιχείο ποιότητας ζωής ή η σημασία του να περιλαμβάνει η εργασία όχι μόνο καλές αποδοχές και συνθήκες αλλά και πραγματική κοινωνική προσφορά.

Με αυτές τις γενιές αυτή τη στιγμή το πολιτικό σύστημα επί της ουσίας δεν συνομιλεί. Δεν τις ακούει. Δεν αφουγκράζεται τις ανάγκες, τις αγωνίες, τις ανησυχίες τους. Δεν κάνει τον κόπο να δει τις σκέψεις τους και τις πραγματικές προτάσεις που έχουν να κάνουν.

Ουσιαστικά τις περιθωριοποιούν. Επίμονα και συστηματικά.

Δεν είναι τυχαίο επομένως ότι παραμένουν αχαρτογράφητη περιοχή για τα περισσότερα κόμματα. Ούτε είναι τυχαίο ότι η κυβέρνηση δείχνει να έχει επιλέξει να μην κάνει τίποτα για να κερδίσει αυτές τις ηλικίες, θεωρώντας ότι μπορεί να πάει καλά εκλογικά με τις υπόλοιπες ηλικιακές κατηγορίες.

Όμως, δεν παύουν να είναι ηλικίες που στις εκλογές μπορούν να κάνουν τη διαφορά και να αλλάξουν συσχετισμούς. Αρκεί βέβαια κάποιος όχι απλώς να τους απευθυνθεί, αλλά να τις ακούσει και να δει τι έχουν να πουν. Και παράλληλα να τους εμπιστευτεί σε όλα τα επίπεδα: από τη γνώμη που έχουν, μέχρι την ικανότητα να αντιπροσωπεύσουν όντως το μέλλον της χώρας.

Πηγή: in