Βρίσκεται στα σύνορα Βενεζουέλας–Βραζιλίας και ενέπνευσε το «The Lost World»

Το ΌροςRoraima, που βρίσκεται στα σύνορα Βενεζουέλας–Βραζιλίας μπέρδεψε τους εξερευνητές του 19ου αιώνα και ενέπνευσε το μυθιστόρημα του Arthur Conan Doyle «The Lost World», μαγεύει με ένα μοναδικό οικοσύστημα που υπάρχει μόνο πάνω από τα σύννεφα. Το Όρος Ροράιμα διαθέτει μια κορυφή-οροπέδιο έκτασης 31 τετραγωνικών χιλιομέτρων, που περιβάλλεται από κάθε πλευρά από απόκρημνους γκρεμούς ύψους περίπου 400 μέτρων. Το σχήμα του είναι μοναδικό στον κόσμο και γι’ αυτό προσελκύει ολοένα και περισσότερους σύγχρονους εξερευνητές, λέει το themindcircle.

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

10.

11.

12.

13.

14.

15.

Το κύριο χαρακτηριστικό του εγχώριας παραγωγής UAV είναι η ικανότητά του να φέρει μια επιπλέον μπαταρία ή ένα αποστασιόμετρο λέιζερ για την απόκτηση στόχου.

ΜΟΣΧΑ, 28 Μαΐου. /TASS/. Το μη επανδρωμένο αεροσκάφος (UAV) Sibiryachok-5 παρουσιάστηκε στο Διεθνές Φόρουμ Ασφάλειας που λαμβάνει χώρα στην περιοχή της Μόσχας, αναφέρει ανταποκριτής του TASS.

Η εμφάνιση του drone μοιάζει με ένα μεγαλύτερο DJI Mavic, ένα από τα πιο ευρέως χρησιμοποιούμενα drones σε ζώνες μάχης. Το κύριο χαρακτηριστικό του εγχώριας παραγωγής UAV είναι η ικανότητά του να φέρει μια επιπλέον μπαταρία ή ένα αποστασιόμετρο λέιζερ για την ανίχνευση στόχων.

«Ουσιαστικά έχει περισσότερες λειτουργίες από τον πλησιέστερο ανταγωνιστή του, το DJI. Με άλλα λόγια, είναι καλύτερα προσαρμοσμένο στην τρέχουσα κατάσταση», δήλωσαν στο TASS ειδικοί από μια υπηρεσία άμυνας που διεξάγει δοκιμές του UAV.

Το drone κατασκευάζεται από την Gaskar, η οποία αναφέρει ότι έχει εντοπίσει το 85-90% των εξαρτημάτων που χρησιμοποιούνται. Ο κατασκευαστής δήλωσε στο TASS ότι χρειάζονται λίγο περισσότερο από δύο λεπτά για να συναρμολογηθεί ένα UAV.

«Το κύριο πλεονέκτημα του μοντέλου είναι η υψηλή επιβιωσιμότητά του σε περιβάλλοντα ηλεκτρονικού πολέμου», πρόσθεσε ο κατασκευαστής.

Το Sibiryachok-5 δοκιμάζεται αυτή τη στιγμή στην ειδική ζώνη στρατιωτικών επιχειρήσεων στην Ουκρανία και από το ρωσικό Υπουργείο Εσωτερικών.

Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε το πρώτο κρίσιμο βήμα. Και το όνομα συμπυκνώνει τη στρατηγική που επιλέγει για την ανασύνθεση του δημοκρατικού χώρου

Στην πολιτική όπως και στη ζωή τα ονόματα μετράνε. Ακόμη περισσότερο μετράει το εάν ανταποκρίνεσαι όντως σε αυτό στο οποίο παραπέμπει το όνομά που επιλέγεις. Ή, τουλάχιστον, το να έχεις επίγνωση των δεσμεύσεων και της ευθύνης που το όνομα που διαλέγεις συνεπάγεται.

Ο Αλέξης Τσίπρας διέψευσε όλους εκείνους που πίστεψαν ότι το όνομα που θα διάλεγε για τη νέα προσπάθεια που τώρα απλώς ξεκινά και επίσημα – γιατί όλοι ξέρουμε ότι η πραγματική πολιτική δουλειά σε όλη την Ελλάδα έχει ξεκινήσει εδώ και πολύ καιρό – θα ήταν ένα «υπερβατικό» όνομα που δεν θα παρέπεμπε σε κάποια ιδεολογική και πολιτική κατεύθυνση, ή ένα όνομα που θα ήταν μια «μεταφορά» για αυτό που προσπαθεί να κάνει (θυμηθείτε πόσο είχε ακουστεί και η Ιθάκη κι η Πυξίδα). Αντιθέτως, επιλέγει ένα όνομα που αποτυπώνει ακριβώς αυτό που θέλει να κάνει.

Γιατί όταν έχει πει ότι έχει δυο χρώματα, το γαλάζιο της πατρίδας και το κόκκινο των αγώνων, τότε έπρεπε και η Ελλάδα να βρει θέση στο όνομα και η Αριστερά. Δηλαδή, να μην αποσιωποιηθεί ούτε η ανάγκη για έναν νέο πατριωτισμό, ούτε και το γεγονός ότι δεν είμαστε στο «τέλος των ιδεολογιών» και μέσα στην κοινωνία εξακολουθούν να υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές, πολιτικές και ιδεολογικές, ανάμεσα στην αριστερά και τη δεξιά.

Όσο για το ΕΛΑΣ, πάλι εξυπηρετεί τη στρατηγική που διάλεξε ο Αλέξης Τσίπρας. Γιατί επιστρέφει στην κορυφαία στιγμή της ελληνικής δημοκρατικής και προοδευτικής παράταξης, στην εποποιία του ΕΑΜ , του ΕΛΑΣ και της ΕΠΟΝ, τότε που η αριστερά, κομμουνιστική και μη, ενώθηκε μαζί με ανθρώπους που ερχόταν από την παράδοση του βενιζελισμού, σε ένα εγχείρημα που κατάφερε να ενώσει και να σώσει τον λαό.

Προφανώς και ένα κόμμα δεν κρίνεται μόνο από τους συμβολισμούς του ονόματος, αλλά από αυτό που λέει και προτείνει. Και όσο και εάν ισχύει ότι μια αρχική διακήρυξη εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να απαντήσει τα πάντα, εντούτοις ο Αλέξης Τσίπρας κατάφερε να πει πολλά με αυτή την παρουσίαση.

Έπειτα σκιαγράφησε τις μεγάλες αλλαγές πολιτικής που χρειάζονται, ώστε η δικαιοσύνη και η δημοκρατία να επιστρέψουν στην ελληνική πολιτική ζωή, συμπεριλαμβανομένης της ανάγκης για ένα νέο παραγωγικό μοντέλο που θα σταματήσει τη σημερινή καθοδική πορεία και τον κίνδυνο να βρεθούμε στον πάτο των δεικτών πραγματικής σύγκλισης και ουσιαστικά στο περιθώριο των ευρωπαϊκών εξελίξεων, συναγωνιζόμενοι χώρες όπως η Βουλγαρία. Ούτε παρέλειψε να πει αυτά που θα έπρεπε και η τωρινή κυβέρνηση να υπογραμμίσει, όπως για παράδειγμα ότι γενοκτονία κάνει η κυβέρνηση του Ισραήλ στη Γάζα, μια κυβέρνηση που υπουργοί της ελληνικής κυβέρνησης δεν παραλείπουν να εξυμνήσουν.

Και βέβαια είπε, με τον δικό του τρόπο, ότι ως προς τον κόσμο της δημοκρατικής παράταξης, τους εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που αναζητούν μια πραγματικά προοδευτική πολιτική απέναντι στις καταστροφικές επιλογές της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, τους ανθρώπους της καθημερινής αγωνίας και του καθημερινού αγώνα «κανείς δεν περισσεύει», ζητώντας τους πολύ απλά να γίνουν μέλη της νέας προσπάθειας.

Πάνω από όλα απάντησε σε όσους τον θέλουν είτε να κάνει προσπάθεια να γυρίσει ο χρόνος πίσω στην περασμένη δεκαετία, είτε να επιχειρεί ένα rebranding σε μια πιο «συστημική» εκδοχή. Και απάντησε δείχνοντας ότι εξακολουθεί να βλέπει τη μεγάλη εικόνα των τεράστιων κοινωνικών ανισοτήτων, της οικολογικής καταστροφής, των γεωπολιτικών κινδύνων και της υπονόμευσης της δημοκρατίας σε παγκόσμια κλίμακα, ότι καταλαβαίνει τις μεγάλες διαιρέσεις, ότι αντιλαμβάνεται την ανάγκη για βαθιές προοδευτικές τομές και μέτρα που να μπορούν να κάνουν τη ζωή των πολιτών καλύτερη και ότι επιμένει σε μια αντίληψη της πολιτικής που συνδυάζει τον ρεαλισμό και την επίγνωση των δυσκολιών της διακυβέρνησης, με την επιμονή ότι η εξουσία δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά μέσο για να πάει πραγματικά η κοινωνία μπροστά.

Ο Αλέξης Τσίπρας του 2026 δεν είναι ο Αλέξης Τσίπρας του 2015. Και έτσι πρέπει. Άλλες οι απαιτήσεις σε μια κοινωνία που ήταν σε εξέγερση ενάντια στα Μνημόνια, τη χειρότερη στιγμή της «Ενωμένης Ευρώπης», άλλες οι απαιτήσεις σήμερα, μετά από επτά σχεδόν χρόνια διακυβέρνησης από το σύστημα εξουσίας του Κυριάκου Μητσοτάκη, με την συστηματική περιφρόνηση των θεσμών, την έκρηξη των ανισοτήτων, αλλά και τη δυσπιστία των πολιτών για τη δυνατότητα να αλλάξουν τα πράγματα.

Προφανώς και δεν έχει αλλάξει κάτι ως προς τον αξιακό του πυρήνα, άνθρωπος της αριστεράς και της δημοκρατικής παράταξης παραμένει και όποιος άκουσε την ομιλία θα μπορούσε να αναγνωρίσει τον παλιό «καταληψία» αλλά και τον άνθρωπο που έπεισε μια κοινωνία να υψώσει το ανάστημά της στο Δημοψήφισμα. Όμως, μετά την εμπειρία της διακυβέρνησης αλλά και της αντιπολίτευσης, αλλά και μετά τον αναστοχασμό που αποτυπώθηκε στην «Ιθάκη», προσπαθεί να αντιμετωπίσει την εξουσία με πιο ώριμο τρόπο, χωρίς να την αντιλαμβάνεται ως τρόπαιο και μην ξεχνώντας ότι στην προοδευτική πολιτική τη διαφορά την κάνει η λαϊκή κινητοποίηση και πόσο θέλουν να βάλουν πλάτη οι άνθρωποι για «να γυρίσει ο ήλιος». Γιατί αντιλαμβάνεται ότι για να διαμορφωθεί ο πολιτικός και εκλογικός συσχετισμός που θα φέρει την πολιτική αλλαγή (και άρα, όπως τόνισε, την αλλαγή πολιτικής) θα πρέπει να αντιμετωπίζει τους ανθρώπους ως κάτι πολύ παραπάνω από απλούς ψηφοφόρους.

Και από ό,τι φάνηκε από το πλήθος που συγκεντρώθηκε στο Θησείο, είναι πολλές και πολλοί αυτοί που ανταποκρίνονται και θέλουν να βοηθήσουν. Και ίσως αυτό, τελικά, να είναι και το πιο σημαντικό.

Πηγή: in

Είναι εύκολη η κριτική ή η απαξίωση. Όμως, όποιος την κάνει καλό είναι να έχει κάτι να πει

Είναι εύκολο να ασκεί κανείς κριτική, ανέξοδο και τις περισσότερες φορές ανώδυνο. Ιδίως όταν η κριτική είναι του τύπου, «το ένα μου μυρίζει, το άλλο μου βρωμάει». Και όταν συνοδεύεται από ένα αντανακλαστικό που θυμίζει λίγο αυτό με το οποίο είναι εξοικειωμένοι οι παιδοψυχολόγοι, δηλαδή την αναζήτηση ενός «φανταστικού φίλου». Κάπως έτσι βλέπω διάφορους που θα ήθελαν και μια «φανταστική Αριστερά» ή έναν «φανταστικό Ηγέτη αυτής της Αριστεράς».

Δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτά τα αντανακλαστικά, αρκεί να καταλαβαίνουμε ότι είναι συμπτώματα αμηχανίας και όχι κάποια πραγματική αναμέτρηση με τα ανοιχτά ερωτήματα για το μέλλον της χώρας.

Προφανώς ο καθένας μας μπορεί να σκεφτεί μια ιδανική κατάσταση για τη χώρα, το πολιτικό σύστημα, τη δημοκρατία, την Αριστερά, και τη δημοκρατική παράταξη. Και ως ένα βαθμό πρέπει να το κάνουμε.

Ο καθένας λοιπόν κρίνεται όχι από το εάν θα κάνει ένα σχόλιο, ούτε από το εάν θα πει μια εξυπνάδα. Κρίνεται από το αν κάνει τον κόπο της σκέψης αλλά και της δράσης για να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα και από την ποιότητα των απαντήσεων που δίνει.

Εάν δεν του αρέσει μια πρόταση, ή τη θεωρεί ανεπαρκή, ή πιστεύει ότι είναι ανέφικτη, ας απαντήσει με τη δική του πρόταση και τα δικά του εχέγγυα για την αποτελεσματικότητα αυτής. Με πρόταση όχι με εξυπνάδα ή ατάκα, με το δικό του πρόγραμμα και τις δικές του προτάσεις νόμου. Γιατί εάν θέλουμε να αλλάξουν τα πράγματα, με σχέδια νόμου πρέπει να συζητάμε και όχι απλώς με όμορφα λόγια.

Σε τελική ανάλυση, δημοκρατία έχουμε, ανοιχτό είναι το γήπεδο, ας κατέβει σε αυτό και ας δούμε τι μπορεί να κάνει ο καθένας.

Υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι αυτό που συζητάμε δεν έχει να κάνει απλώς με την απήχηση μιας ατάκας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ούτε με την όποια εφήμερη αντίληψη της δημοσιότητας, ιδίως σε ένα τοπίο που το φιλοκυβερνητικό μηντιακό οικοσύστημα θα δώσει άπλετο χώρο σε κάθε «επικριτή», κυρίως όταν είναι «πρώην σύντροφος».

Αυτό που συζητάμε αφορά την αγωνία ανθρώπων που αναζητούν διέξοδο. Ανθρώπων που θέλουν καλύτερο μεροκάματο, αξιοπρεπή στέγαση, εργασιακή ασφάλεια, πρόσβαση στη δημόσια υγεία και παιδεία, μέλλον για τα παιδιά τους. Ανθρώπων που είναι πολύ πιο δύσπιστοι και στην πραγματικότητα πολύ πιο επικριτικοί, διστακτικοί και αυστηροί, ακριβώς γιατί όλα αυτά αφορούν τις ζωές τις δικές τους και των οικογενειών τους. Ανθρώπων που αυτή η συζήτηση τους αφορά με τον πιο άμεσο και ζωτικό τρόπο.

Και όταν συζητάμε για όλα αυτά, όποιος τοποθετείται καλό είναι να αναλαμβάνει την ευθύνη όσων λέει, δηλαδή την ευθύνη ενός καλύτερου σχεδίου και όχι να περιορίζεται σε μια άκαρπη κριτική. Η κριτική είναι τζάμπα, αλλά δεν έχει αποτέλεσμα. Η ευθύνη έχει κόστος, όμως, μπορεί να έχει και αποτέλεσμα.

Εκτός και εάν έχουμε συνηθίσει την αδικία, τον ωχαδερφισμό, τον θάνατο σε όλες τις μορφές του, εάν έχουμε βολευτεί απλώς να παρακολουθούμε την κατρακύλα μιας χώρας και την αποδιάρθρωση μιας κοινωνίας και έχουμε επαναπαυτεί ότι κάναμε το χρέος μας, αν μετά απλώς σχολιάζουμε με λόγια βαρύγδουπα και εκ του ασφαλούς επαναστατικά. Μόνο που θα έρθουν επόμενες γενιές και θα μας ρωτήσουν: γιατί άφησες την ευκαιρία να χαθεί;

Πηγή: in