Το top17 των ελληνικών νησιών σύμφωνα με τους Times και ποιο νησί μεταξύ αυτών και γιατί διακρίνεται στην πρώτη θέση

Η Άνδρος συγκαταλέγεται στα καλύτερα ελληνικά νησιά για το 2026, σύμφωνα με νέο αφιέρωμα της βρετανικής εφημερίδας The Times, η οποία ξεχωρίζει το νησί για την αυθεντικότητα, τη γαλήνη και το εύρος επιλογών που προσφέρει.

Στο εκτενές αφιέρωμα με τίτλο «17 από τα καλύτερα και γαλήνια ελληνικά νησιά», η Άνδρος ξεχωρίζει ως ο καλύτερος ελληνικός νησιωτικός προορισμός «για τον αυθεντικό του χαρακτήρα», με το διεθνές μέσο να αναδεικνύει τη φυσική ομορφιά και τη διαφορετική ταυτότητα του νησιού σε σχέση με τους πιο κοσμοπολίτικους προορισμούς των Κυκλάδων.

Αληθινές διακοπές

Το δημοσίευμα, στο οποίο αναφέρεται το ΑΠΕ,  υπογραμμίζει ότι η Άνδρος απέχει μόλις δύο ώρες από τη Ραφήνα και διαθέτει «μια εντελώς διαφορετική γοητεία από τους πιο λαμπερούς γειτονικούς προορισμούς», προβάλλοντας το νησί ως μια αυθεντική εναλλακτική πρόταση για όσους αναζητούν ουσιαστικές εμπειρίες και αληθινές διακοπές. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στο γεγονός ότι η Άνδρος είναι «καταπράσινη» και διαφοροποιείται αισθητά από άλλα Κυκλαδονήσια, διαθέτοντας πλούσια φύση, εντυπωσιακές πεζοπορικές διαδρομές και μοναδικές παραλίες που «βρίσκονται στο επίκεντρο» τους καλοκαιρινούς μήνες.

Ιδιαίτερη διάκριση

Η νέα αυτή διάκριση αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς προέρχεται από ένα κορυφαίο διεθνές μέσο ενημέρωσης με μεγάλη επιρροή στο βρετανικό και ευρωπαϊκό ταξιδιωτικό κοινό. Η έμφαση που δίνεται στον ιδιαίτερο χαρακτήρα του νησιού, στη φυσική αυθεντικότητα, στην πολιτιστική του ταυτότητα και στην εμπειρία του επισκέπτη συνάδει με τη στρατηγική του Δήμου Άνδρου για την ανάδειξη ενός ποιοτικού τουριστικού μοντέλου.

Πρόσφατα μάλιστα, πραγματοποιήθηκε με επιτυχία στο Λονδίνο, στοχευμένη εκδήλωση προβολής του νησιού σε επιλεγμένο κοινό επαγγελματιών του τουρισμού. Η δράση υλοποιήθηκε από το Γραφείο ΕΟΤ Μ. Βρετανίας σε συνεργασία με τον εξειδικευμένο για την Ελλάδα tour operator Olympic Holidays και την στήριξη του Δήμου Άνδρου. Στόχος της εκδήλωσης ήταν η παρουσίαση της Άνδρου σε Βρετανούς τουριστικούς πράκτορες, καθώς και η ενημέρωση της αγοράς για την ανάπτυξη και διεύρυνση των ελληνικών τουριστικών προϊόντων καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους.

«Η Άνδρος δεν αποτελεί έναν προορισμό μαζικού τουρισμού, αλλά έναν τόπο αυθεντικών εμπειριών, φυσικής ομορφιάς, πολιτισμού και ποιότητας ζωής. Η νέα διάκριση ενισχύει την ευθύνη μας να συνεχίσουμε με συνέπεια τις δράσεις εξωστρέφειας και διεθνούς προβολής, επενδύοντας σε στοχευμένες ενέργειες που θα αναδείξουν ακόμη περισσότερο τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του προορισμού και θα ενισχύσουν τη θέση της Άνδρου διεθνώς», δήλωσε ο εντεταλμένος δημοτικός σύμβουλος Τουρισμού Δήμου Άνδρου, Νίκος Μουστάκας.

Τα υπόλοιπα 16 νησιά που διακρίνονται μετά την Ανδρο είναι κατά αλφαβητική σειρά τα: Αίγινα, Αστυπάλαια, Ανάφη, Λειψοί, Φολέγανδρος, Νίσυρος, Σύρος, Μεγανήσι, Αλόνησσος, Αγκίστρι, Μήλος, Πάτμος, Κύθηρα, Καστελλόριζο, Σέριφος, Σίφνος,

Οι «προσωπικές στρατηγικές» φιλοδοξία κρύβουν, όχι ενδιαφέρον για τον λαό

Ένα από τα χαρακτηριστικά που κάποτε έκαναν την Αριστερά να ξεχωρίζει από τους «αστικούς» πολιτικούς σχηματισμούς, ήταν ότι η στράτευση εκεί αφορούσε τον σκοπό. Οι άνθρωποι που στρατεύονταν δεν το έκαναν ούτε γιατί ήταν επάγγελμα ούτε για να νιώσουν σπουδαίοι. Το έκαναν για να προσφέρουν. Άλλωστε, σε παλαιότερες εποχές το να είσαι πιο υψηλά στην «κομματική ιεραρχία» δεν σήμαινε περισσότερη «προβολή». Σήμαινε μεγαλύτερες ευθύνες, περισσότερους κινδύνους και μέχρι τη Μεταπολίτευση και «ειδική μεταχείριση» από την Ασφάλεια και τα δικαστήρια.

Αυτό, άλλαξε, ιδίως από την περασμένη δεκαετία. Βοήθησε σε αυτό το γεγονός ότι η Αριστερά βρέθηκε να διαχειρίζεται εξουσία, να είναι στην κυβέρνηση, στελέχη όχι μόνο να εκλέγονται βουλευτές, αλλά και να γίνονται υπουργοί. Αυτό εκ των πραγμάτων γέννησε μια ολόκληρη κουλτούρα «προσωπικής» αντίληψης για την πολιτική. Εκεί που οι τάσεις κάποτε ορίζονταν γύρω από πολιτικές απόψεις ή ιδεολογικές αναφορές, τώρα άρχισαν να συνδέονται με πρόσωπα.

Για ένα διάστημα αυτή η κατάσταση ήταν κάπως διαχειρίσιμη, γιατί δεν υπήρχε αμφισβήτηση του Αλέξη Τσίπρα, οπότε εξασφαλιζόταν μια συνοχή. Όμως, μετά το 2023, η κατάσταση αυτή γενικεύτηκε, όταν πολλαπλασιάστηκαν οι ηγέτες, επίδοξοι και μη. Η διαδικασία εκλογής νέου ηγέτη, η για πρώτη φορά εμφάνιση με τέτοιο τρόπο «ατομικών υποψηφιοτήτων», η εκλογή ενός αρχηγού -που κατά βάση προσπάθησε να επιβάλει την ατομική του οπτική, με χαοτικά αποτελέσματα-, η διάσπαση, γιατί διάφοροι δεν άντεχαν αυτή την ηγεσία, εν συνεχεία η ανατροπή αυτού του αρχηγού, αλλά και το γεγονός ότι παρά την ανατροπή του, αυτοί που έφυγαν δεν επέστρεψαν, είναι απλώς μερικά από τα συμπτώματα αυτού του προβλήματος. Για να μην αναφερθούμε στο ότι τα ίδια χαρακτηριστικά των «προσωπικών στρατηγικών» ήταν αυτά που δεν επέτρεψαν σε όσους διαφώνησαν με το τρίτο μνημόνιο και αποχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ το 2015 να συνεννοηθούν και να διαμορφώσουν εναλλακτική πρόταση με αξιώσεις, ακολουθώντας έκτοτε αποκλίνουσες πορείες.

Παρά τη βαθιά κρίση στην οποία βρέθηκε ο ευρύτερος χώρος του ΣΥΡΙΖΑ, που αποτυπώνεται πλέον και στις δημοσκοπήσεις, είναι εμφανές ότι η λογική του βιλαετιού «ζει και βασιλεύει». Δεν αναφέρομαι μόνο σε αυτούς που για κάποιον λόγο επιμένουν ότι μπορούν να διεκδικήσουν την «ταμπέλα» σε μια αυτόνομη πορεία, υπερεκτιμώντας την ίδια τους την προσωπική απήχηση και χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι η όποια αναγνωρισιμότητά τους είχε να κάνει ακριβώς με το ότι ανήκαν σε ένα κόμμα. Αναφέρομαι σε αυτούς που ανακαλύπτουν εκ των υστέρων «στρατηγικές διαφωνίες», τις οποίες ποτέ δεν διατύπωσαν για χρόνια, σε αυτούς που βγάζουν το «αριστερόμετρο», σε αυτούς που κάνουν εύκολη και αφ’ υψηλού κριτική απλώς και μόνο γιατί δεν αντιμετωπίζονται πια ως «αναντικατάστατα» στελέχη. Σε όλους εκείνους που δεν διστάζουν να επιστρατεύσουν ακόμη και τη συκοφαντία με ανυπόστατα ψέμματα, ενίοτε και μέσω τρολ, διεκδικώντας την προβολή τους. Με τα φιλοκυβερνητικά μέσα δε, να κυνηγάνε αρνητικές δηλώσεις και επιθέσεις πρώην συντρόφων στον Τσίπρα ο πειρασμός είναι μεγάλος. Το ίδιο βέβαια και η παγίδα. Ο προοδευτικός κόσμος δεν επιλέγει τον καλύτερο υβριστή του Τσίπρα, αλλά όποιον μπορεί να τον απαλλάξει από τις πολιτικές και την ασυδοσία της κυβέρνησης Μητσοτάκη και να βελτιώσει τη ζωή του.

Όλα αυτά, όμως, στην πραγματικότητα αφορούν απλώς και μόνο έναν μικρόκοσμο της Αριστεράς, αποκομμένο από αυτούς που υποτίθεται ότι η Αριστερά εκπροσωπεί, δηλαδή τους ανθρώπους που αγωνιούν όχι για τη «μαρκίζα» με τα ονόματα των στελεχών, αλλά για το μισθό και το ενοίκιο και το μέλλον των παιδιών.

Ο Ρίτσαρντ Γκιρ αναλαμβάνει ριζοσπαστική πρωτοβουλία ώστε να επιβάλει τη στέγαση ως θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα

Ο Ρίτσαρντ Γκιρ, Βουδιστής, ακτιβιστής και ένας από τους πιο εμπορικούς σταρ του Χόλιγουντ, ξέρει πως να εργαλειοποιεί την επιρροή του με ατζέντα αλληλεγγύης.

Πίσω από προβολείς και λαμπερές πρεμιέρες, κοσμικότητες που έτσι και αλλιώς αποφεύγει συχνά, ο 76χρονος πλέον ηθοποιός έχει αναπτύξει μια παράλληλη, αθόρυβη αλλά βαθιά θεσμική δράση.

Η πρόσφατη παρουσία του στη 13η σύνοδο του Παγκόσμιου Αστικού Φόρουμ (WUF13) του ΟΗΕ στο Μπακού επιβεβαιώνει τη δράση του.

Το κοινωνικό πείραμα που άλλαξε τα πάντα

Η αφοσίωση του Γκιρ στην κρίση της αστεγίας είναι άλλωστε μια βαθιά προσωπική υπόθεση. Έχει προκύψει μέσα από ένα σκληρό βιωματικό πείραμα που συμμετείχε ο ίδιος.

Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας Time Out of Mind, ο ηθοποιός κυκλοφόρησε στους δρόμους της Νέας Υόρκης μεταμφιεσμένος σε άστεγο. Η εμπειρία αυτή λειτούργησε ως καταλύτης.

«Το σπίτι είναι ανθρώπινο δικαίωμα»

Η πρωτοβουλία που στηρίζει ο Ρίτσαρντ Γκιρ μαζί με τη σύζυγό του, Αλεχάντρα, μέσω του ιδρύματός του The Gere Foundation και του οργανισμού HOGAR SÍ, βασίζεται σε ένα μοντέλο που έρχεται να ανατρέψει το παραδοσιακό, αποτυχημένο σύστημα των κρατικών δομών φιλοξενίας.

Το μοντέλο Housing First υποστηρίζει ότι η παροχή μιας μόνιμης, ασφαλούς και αξιοπρεπούς κατοικίας πρέπει να είναι το πρώτο βήμα για την αποκατάσταση ενός αστέγου, και όχι η «επιβράβευση» στο τέλος μιας μακράς, γραφειοκρατικής ταλαιπωρίας.

Ο ηθοποιός εμφανίστηκε εξαιρετικά αισιόδοξος για το μέλλον, θέτοντας έναν απόλυτα εφικτό στόχο για την Ευρώπη. «Η εξάλειψη της αστεγίας στην Ισπανία τα επόμενα χρόνια είναι δυνατή. Μιλάμε για περίπου 37.000 ανθρώπους σε ολόκληρη τη χώρα που χρειάζονται μια νέα ευκαιρία, ένα σπίτι» είπε.

Ντοκιμαντέρ ντοκουμέντο

Η διεξαγωγή του Παγκόσμιου Αστικού Φόρουμ στο Αζερμπαϊτζάν είναι για τον Γκιρ ένα ιστορικό βήμα για την αποκέντρωση της συζήτησης γύρω από τα ανθρώπινα δικαιώματα.

«Το γεγονός ότι το Φόρουμ φιλοξενείται σε αυτή την περιοχή για πρώτη φορά διευρύνει την παγκόσμια προοπτική μας για τις αστικές προκλήσεις. Στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα: τα ανθρώπινα δικαιώματα, η στέγαση και η κοινωνική ενσωμάτωση δεν είναι ένα περιφερειακό ζήτημα, αλλά μια κοινή ευθύνη ολόκληρης της διεθνούς κοινότητας. Δεν μπορούν να υπάρξουν επιτυχημένες πόλεις όσο υπάρχουν άνθρωποι που κοιμούνται στους δρόμους», είπε ο ηθοποιός και ακτιβιστής.

Στο πλαίσιο του Urban Cinema, προβλήθηκε μέρος του ντοκιμαντέρ What Nobody Wants To See» (Αυτό που κανείς δεν θέλει να δει), το οποίο χρηματοδότησε το ίδρυμά του.

Το ντοκιμαντέρ ακολουθεί αληθινές ιστορίες ανθρώπων, όπως ο Latyr Thioye, που κατάφεραν να ξεφύγουν από το περιθώριο χάρη στο πρόγραμμα HOGAR SÍ, αποδεικνύοντας με στοιχεία και αριθμούς ότι η αστεγία μπορεί να εξαλειφθεί πλήρως αν υπάρξει πολιτική βούληση.

Γκιρ και ΟΗΕ, μια φυσική συμμαχία

Η εμπλοκή του Ρίτσαρντ Γκιρ με τον ΟΗΕ ξεκίνησε αρκετά φυσικά είπε στο Euronews. O ίδιος άλλωστε εργαζόταν ήδη πάνω σε ζητήματα που σχετίζονται με τα ανθρώπινα δικαιώματα, την αξιοπρέπεια και την κοινωνική ανάπτυξη.

«Συνειδητοποίησα ότι τα Ηνωμένα Έθνη είναι ένα βασικό φόρουμ για να φέρει κανείς ορισμένα ζητήματα στην παγκόσμια σκηνή και να επηρεάσει τη δημόσια πολιτική με τρόπους που κάνουν πραγματική διαφορά. Από την αρχή, ένιωσα ευθυγραμμισμένος με την πολυμερή προσέγγισή του και με την ιδέα ότι οι μεγάλες προκλήσεις, όπως η αστεγία ή η κοινωνική ανισότητα, μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο μέσω της διεθνούς συνεργασίας και της πολιτικής βούλησης για αλλαγή των πραγμάτων» είπε ο Γκιρ.

«Δεν υπήρξε μια μοναδική καθοριστική στιγμή, αλλά μάλλον ένα προσωπικό ταξίδι», εξηγεί για την επιλογή του να ταχθεί στην σωστή πλευρά της ιστορίας.

«Με τον καιρό, κατάλαβα ότι το πραγματικό νόημα μιας ανθρώπινης ζωής βρίσκεται στο να προσφέρεις υπηρεσία σε εκείνους που δεν μπορούν ούτε να ιδωθούν ούτε να ακουστούν».