Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Είναι ένας συγγραφέας που τον έχουν για σοβαρό, σημαντικό και για σπουδαίο ακόμα. Κατά τη γνώμη μου δεν διαβάζεται. Εχω φιλότιμα πασχίσει με τέσσερα μυθιστορήματά του. Το ένα πιο ανούσιο, πιο κακότεχνο από το άλλο. Στο νεανικό του, που τον καθιέρωσε, παριστάνει τον κοινωνικό αφυπνιστή. Κουνάει το δάχτυλο στην παγκόσμια φτώχεια, στην καταστροφή του περιβάλλοντος, στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, οι ήρωές του φλυαρούν ακατάσχετα ώσπου να πέσουν ηρωικά, στις επάλξεις. Στο επόμενο μιμείται τον μαγικό ρεαλισμό των Λατινοαμερικανών. Ο,τι εξαίσια ευτράπελο συμβαίνει στα «Εκατό χρόνια μοναξιάς» του Μαρκές το μεταφέρει στην ελληνική ύπαιθρο. Το γαρνίρει με παγανιστικούς μύθους, τον θεό Πάνα και τους τραγοπόδαρους, χώνει και ένα παλαιοημερολογίτικο μοναστήρι και κάτι αντάρτες περιφερόμενους στα βουνά από το 1949, τα ανακατεύει όλα, φλομώνει τον αναγνώστη. Στο πρόσφατό του, που βραβεύτηκε από μια φεμινιστική οργάνωση, έχει φορέσει τον μανδύα της πολιτικής ορθότητας. Κατακεραυνώνει την πατριαρχία, ομνύει στη γυναικεία απελευθέρωση, εναγκαλίζεται τις μειονότητες και τους πρόσφυγες.

Οσο και να τον απεχθάνεται κανείς, οφείλει να του αναγνωρίσει τρία χαρίσματα. Πρώτον, έχει μια αστείρευτη λογοδιάρροια. Μπορεί να γεμίζει εκατοντάδες σελίδες μονοκοντυλιά σχεδόν, αμφιβάλλω εάν έχει ποτέ σβήσει έστω και μία φράση του. Δεύτερον, πιάνει τον σφυγμό της κάθε εποχής. Οποια ζητήματα απασχολούν την κοινή γνώμη τής τα δίνει σε ψευτολογοτεχνικό περιτύλιγμα. Τρίτον, έχει φτιάξει μια περσόνα και την περιφέρει βιρτουόζικα. Σε ημερίδες για τον πολιτισμό, σε σχολεία που τον καλούν για να ευαισθητοποιήσει τους μαθητές, αλλά και σε συλλαλητήρια, όπου πάντα εμφανίζεται με τραγιάσκα και απευθύνει χαιρετισμό εκ μέρους των πνευματικών ανθρώπων. Τα βράδια δειπνεί με νεότερους συναδέλφους που τον αντιμετωπίζουν σαν τον σοφό Νέστορα. Ή με πλούσιες κυρίες, οι οποίες δηλώνουν θαυμάστριες, «εγώ είμαι θαυμαστής σας!» τις αντιφλερτάρει, η ηλικία του – αλοίμονο – δεν του επιτρέπει να περάσει σε πράξεις, παλιά του έδινε και καταλάβαινε.

Γεμίζει το πουγκί του με όλα αυτά τα καραγκιοζιλίκια; Ακόμα κι αν δεν είναι ιδιαιτέρως ευπώλητος, λέξη που προφέρει με βαθιά περιφρόνηση, απολαμβάνει άφθονο κοινωνικό μισθό. Κεράσματα, προσκλήσεις σε συνέδρια στο εξωτερικό – κι ας μην έχει ποτέ μεταφραστεί, «η γλώσσα σας, μετρ, δυσκολεύει τους κουτόφραγκους…» –, διακοπές σε σπίτια συγγραφέων. Διάγει εν ολίγοις ωραιότατα εδώ και πενήντα σχεδόν χρόνια, ως ζωντανό μπιμπελό. Εχει ο ίδιος συνείδηση της ασημαντότητάς του; Υποψιάζομαι πως ναι. Κάπου κάπου στα τραπέζια μελαγχολεί, κοιτάει το κενό, παίρνει ένα ύφος παιδιού των φαναριών –  ξεκίνησε πράγματι από την έσχατη φτώχεια, το υπενθυμίζει σε κάθε συνέντευξη. Αμέσως συνέρχεται, ξαναπηγαίνει η γλώσσα του ροδάνι. Χτυπάει ανελέητα το σύστημα και ενδιαμέσως κουτσομπολεύει. Διηγείται πιπεράτες ιστορίες, που εκθέτουν κατά προτίμησιν μακαρίτες.

Γιατί δεν αναφέρω το όνομα του; Γιατί όποτε τον συναντάω ανταποδίδω τον εγκάρδιο χαιρετισμό του, ακούω με ενδιαφέρον δήθεν τις γελοίες ιδέες του; «Εμείς οι γραφιάδες πρέπει να οργανωθούμε επιτέλους, να ταρακουνήσουμε την εξουσία!».

Αφενός τον λυπάμαι. Ποιος ο λόγος να αναφωνήσω «ο βασιλιάς είναι γυμνός!» για έναν ηλικιωμένο φτωχοδιάβολο, ο οποίος τρέφεται από την ψευδαίσθηση ότι όλοι τον σέβονται; Αφετέρου δεν έχω λόγο να μπλέξω. Αφού ξεπερνούσε την ταραχή, θα οργάνωνε την αντεπίθεσή του. Εκατοντάδες τρυφερές ψυχές που τον λατρεύουν – και ας μην καταφέρνουν να διαβάσουν τα βιβλία του – θα μου χυμούσαν διαδικτυακά. Θα με κατηγορούσαν ότι υβρίζω, ότι φθονώ, πως πιθανότατα με έχει βάλει κάποιο πολιτικό κόμμα ή κάποιος διαπλεκόμενος επιχειρηματίας – «η φωνή τού δασκάλου ενοχλεί!» θα ολόλυζαν και θα με λιθοβολούσαν.

Αυτά σκεφτόμουν προχθές ενώ έπινα καφέ με έναν φίλο γιατρό. «Ο τάδε καθηγητής καρδιολογίας» μου έλεγε «ενώ θεωρείται κορυφή είναι ντενεκές ξεγάνωτος. Στέλνει αδιάβαστο κόσμο και κοσμάκη. Ποιος τολμάει να τον καταγγείλει;».

Μια κοινωνία, η οποία ανέχεται αλμπάνηδες που παίρνουν τους αρρώστους στον λαιμό τους, σε ένα μπιμπελό θα βγάλει την αυστηρότητά της; Τον αέρα μας ανασαίνει; Μπορεί, στο κάτω κάτω, να είναι άθλιος συγγραφέας. Μα θα γινόταν εξαιρετικός ήρωας μυθιστορήματος.-

Δεν υπάρχουν προς το παρόν σχέδια για τηλεφωνική επικοινωνία μεταξύ του Αμερικανού Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ και του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν, όπως δήλωσε ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ. Ο ίδιος διευκρίνισε ότι οι Αμερικανοί διαπραγματευτές Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ εξακολουθούν να διατηρούν επαφές με τη Ρωσία και την Ουκρανία.

Οι δύο διαπραγματευτές είχαν προηγουμένως συμμετάσχει σε μεσολαβητικές προσπάθειες μεταξύ Μόσχας και Κιέβου, οι οποίες οδηγήθηκαν σε αδιέξοδο τον Φεβρουάριο, μετά την έναρξη της στρατιωτικής δράσης των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ κατά του Ιράν.

Τέλος, ο Πεσκόφ επισήμανε ακόμη ότι δεν έχουν καθοριστεί συγκεκριμένες ημερομηνίες για την επόμενη επίσκεψη των Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ στη Ρωσία

Η ενόχληση του Τραμπ με τον Νετανιάχου, το «κίτρινο φως» για τις ισραηλινές επιθέσεις στο Ιράν και οι δύο προτεραιότητες της Τεχεράνης.

Η νέα ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή το Σαββατοκύριακο με τις ανταλλαγές επιθέσεων ανάμεσα σε Ισραήλ και Ιράν, παρά την έκκληση του Ντόναλντ Τραμπ προς τον Μπενιαμίν Νετανιάχου να σταματήσει τα πυρά, απείλησαν να οδηγήσουν σε έναν ακόμη γύρο άμεσης αντιπαράθεσης μεταξύ Τεχεράνης και Ουάσιγκτον.

Το Ισραήλ βομβάρδισε θέσεις στο Ιράν για πρώτη φορά μετά την εφαρμογή της εκεχειρίας τον Απρίλιο, αφού το Ιράν εκτόξευσε πυραύλους κατά του Ισραήλ, σε αυτό που η Τεχεράνη χαρακτήρισε ως αντίποινα για τις ισραηλινές επιθέσεις στην πρωτεύουσα του Λιβάνου, Βηρυτό.

Σύμφωνα με ανάλυση του BBC, το τρέχον πλέγμα διαταραγμένων συμμαχιών και δυσλειτουργικών εκεχειριών δείχνει πόσο επικίνδυνα αποσταθεροποιημένη παραμένει η περιοχή, περισσότερο από τρεις μήνες αφότου οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ξεκίνησαν τον πόλεμό τους στο Ιράν.

Η πρόσφατη κλιμάκωση υπογραμμίζει μάλιστα τρία σημεία σχετικά με την πορεία του πολέμου:

• Ο Τραμπ δεν μπορεί ή δεν θέλει να περιορίσει τον Ισραηλινό σύμμαχό του στο βαθμό που διακηρύσσει δημοσίως, κάτι που δεν έχει περάσει απαρατήρητο από την Τεχεράνη, η οποία στοχεύει να φέρει στο προσκήνιο τυχόν διαφορές μεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ.
• Η Τεχεράνη είναι έτοιμη να πάρει το ρίσκο των αντιποίνων κατά των εδαφών της, προκειμένου να συνδέσει τις εξελίξεις στον πόλεμο του Ιράν με τις ΗΠΑ με εκείνον ανάμεσα σε Ισραήλ και Χεζμπολάχ.
• Η πολυπόθητη συμφωνία του Τραμπ για το πυρηνικό ζήτημα δεν αναμένεται σύντομα, καθώς η Τεχεράνη αισθάνεται ότι η όρεξη του Αμερικανού προέδρου για ρίσκο είναι επί του παρόντος χαμηλή, ενώ επιδιώκει να αποσπάσει περισσότερα από την Ουάσιγκτον στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
• Μετά την πυραυλική επίθεση του Ιράν στο Ισραήλ την Κυριακή, ο Τραμπ μίλησε σε αρκετούς δημοσιογράφους λέγοντας σε έναν από αυτούς ότι «θα τηλεφωνήσει τώρα [στον Νετανιάχου] και θα του πει να μην απαντήσει».
• Το ζήτημα ήταν ότι μια ισραηλινή αντεπίθεση θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο την επικίνδυνα εύθραυστη διπλωματία του με την Τεχεράνη.
• Μερικές ώρες αργότερα, ωστόσο, το Ισραήλ αντεπιτέθηκε στο Ιράν. Ο Τραμπ δήλωσε στο BBC το απόγευμα της Δευτέρας ότι ισραηλινά αεροπλάνα «κατευθύνονταν ήδη» προς το Ιράν όταν μίλησε με τον Νετανιάχου.

• Ενοχλημένος (;) ο Τραμπ με τον Νετανιάχου

  Σε μια σύντομη τηλεφωνική επικοινωνία με το BBC, ο πρόεδρος των ΗΠΑ αρνήθηκε ότι ο Ισραηλινός πρωθυπουργός τον αψήφησε, λέγοντας: «Αν του πω να κάνει κάτι, το κάνει».

• Όπως φαίνεται, ο Τραμπ απέτυχε να σταματήσει τον Νετανιάχου, σε άλλη μία τεταμένη συνομιλία μετά από μια σειρά τεταμένων ανταλλαγών μεταξύ των δύο ηγετών.

   

• «Αντιμετωπίζουμε τις τελευταίες δυσκολίες πριν από μια πολύ, πολύ καλή συμφωνία», δήλωσε ο Τραμπ την Τρίτη.
• Όταν ρωτήθηκε αν θα είναι θέμα ημερών ή εβδομάδων, είπε ότι θα μπορούσε να χρειαστούν «δύο ή τρεις ημέρες» και ότι τα Στενά του Ορμούζ θα ανοίξουν αμέσως μετά.
• Την περασμένη εβδομάδα, ο Τραμπ φέρεται να εξαπέλυσε έντονους χαρακτηρισμούς κατά του Νετανιάχου, αποκαλώντας τον «τρελό» επειδή ήθελε να επιτεθεί στη Βηρυτό.
• Ο Νετανιάχου δήλωσε, από την πλευρά του, ότι οι επιθέσεις στη Βηρυτό ήταν απαραίτητες εν μέσω της απειλής της Χεζμπολάχ κατά του βόρειου Ισραήλ.
• Ο Τραμπ ένιωσε ότι η συμπεριφορά του Ισραηλινού πρωθυπουργού απειλούσε τη δική του προσπάθεια να καταλήξει σε συμφωνία με την Τεχεράνη για το άνοιγμα του Ορμούζ και την εξασφάλιση εγγυήσεων για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.
• Σε συνέντευξή του στη New York Post την περασμένη εβδομάδα, ο Τραμπ δήλωσε ότι τον ενοχλούν οι «συνεχείς μάχες» του Νετανιάχου με τον Λίβανο.

• «Κίτρινο φως που αναβοσβήνει»

  Αψήφησε λοιπόν ο Νετανιάχου τον Τραμπ με τις τελευταίες επιθέσεις του στο Ιράν; Αν και αυτό είναι το αφήγημα που επικρατεί, η απάντηση είναι σχεδόν σίγουρα αρνητική, τονίζει το BBC.

• Οι επακόλουθες ενέργειες του Ισραήλ υποδηλώνουν ότι η Ουάσιγκτον έδωσε τουλάχιστον εν μέρει τη συγκατάθεσή της, αλλά όπως είναι πιθανόν να το έθεσε ο Αμερικανός πρόεδρος, προχωρώντας με προσοχή και πιέζοντας για έναν μόνο γύρο συγκρούσεων.
• Όπως δήλωσε στο BBC τη Δευτέρα το πρωί ο βετεράνος διαπραγματευτής των ΗΠΑ Άαρον Ντέιβιντ Μίλερ – ο Τραμπ έδωσε στον Νετανιάχου ένα «κίτρινο φως που αναβοσβήνει».
• Σε πρακτικό επίπεδο, το Ισραήλ δεν θα μπορούσε να είχε επιτεθεί στο Ιράν χωρίς τουλάχιστον τη σιωπηρή έγκριση της Ουάσιγκτον.
• Οι ΗΠΑ έχουν αυτή τη στιγμή τον μεγαλύτερο αριθμό στρατιωτικών δυνάμεων συγκεντρωμένο στην περιοχή μετά την εισβολή στο Ιράκ.
• Επιπλέον, έχουν στρατιωτικό προσωπικό εκατοντάδων ατόμων στο Ισραήλ που συνεργάζεται με τις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (IDF).
• Σε αυτήν την περίπτωση, το Ισραήλ θα χρειαζόταν να συντονιστεί με τις αμερικανικές δυνάμεις στην περιοχή μέσω αεροπορικών οδών.
• Ανέφεραν ότι ο αμερικανικός στρατός βοήθησε επίσης στην κατάρριψη πυραύλων που εκτοξεύτηκαν από το Ιράν προς το Ισραήλ.
• Μέχρι το απόγευμα της Δευτέρας, ώρα Ουάσιγκτον, τόσο το Ισραήλ όσο και το Ιράν έδιναν το σήμα ότι ο γύρος των συγκρούσεων μεταξύ τους είχε τελειώσει.

• Μέχρι αυτό το σημείο θα ήθελε και ο Τραμπ να εξελιχθούν τα πράγματα.

  Τα μηνύματά του την Κυριακή το βράδυ ότι θα σταματούσε τον Νετανιάχου μπορεί να είχαν σκοπό να καταναλωθούν από την Τεχεράνη, ώστε να αποστασιοποιηθεί η Ουάσιγκτον από τις ισραηλινές επιθέσεις.

  Ή πάλι μπορεί να είχε ειλικρινή πρόθεση να τον σταματήσει, αλλά ο Νετανιάχου να τον έπεισε για το αντίθετο.

• Τι μαρτυρά η στάση του Ιράν

  Ενώ οι Ισραηλινοί θα πρέπει να είχαν υπολογίσει ότι δεν μπορούσαν να αφήσουν τις ιρανικές πυραυλικές επιθέσεις να περάσουν χωρίς αντίποινα, ο υπολογισμός του Ιράν για την έναρξη των επιθέσεων εδώ είναι κρίσιμος.

• Αυτή ήταν η πρώτη φορά που το Ιράν άνοιξε πυρ κατά του Ισραήλ ως απάντηση σε μια ισραηλινή επίθεση στον Λίβανο (και όχι σε άμεσα αντίποινα για μια ισραηλινή επίθεση στο Ιράν).
• Το Ιράν προσπαθούσε να επιβάλει το επιχείρημά του σχετικά με τη σύνδεση των δύο εκεχειριών – της δικής του με τις ΗΠΑ και μιας που υπάρχει μόνο κατ’ όνομα μεταξύ Ισραήλ και Χεζμπολάχ.

• Δοκίμαζε όμως και την απάντηση του Τραμπ, τονίζει το BBC.

  Σε ποιο βαθμό θα υποστήριζαν οι Αμερικανοί μια ισραηλινή αντεπίθεση στο Ιράν; Θα συμμετείχαν και οι ίδιοι;

• Όσο περισσότερη διαμάχη μπορεί να δημιουργήσει η Τεχεράνη μεταξύ των ΗΠΑ και του Ισραήλ σχετικά με τη μελλοντική κατεύθυνση του πολέμου, τόσο το καλύτερο για την ίδια.
• Τελικά, ο Τραμπ επέλεξε την απόσταση – τουλάχιστον δημόσια – συνεχίζοντας να προωθεί τη διπλωματία με την Τεχεράνη.
• Σε συνέντευξή του στο NBC την Κυριακή, λίγες ώρες πριν από την κλιμάκωση, επανέλαβε την άποψή του ότι μια συμφωνία με το Ιράν ήταν «πολύ κοντά».
• Μετά από αυτό, μίλησε με παρόμοιο περιφρονητικό τρόπο τόσο για το Ιράν όσο και για το Ισραήλ, λέγοντας ότι και οι δυο τους «διασκέδασαν» αλλά τώρα είναι η ώρα για τις συνομιλίες.

• Οι δύο προτεραιότητες της Τεχεράνης

  Οι Ιρανοί ηγέτες φαίνονται πάντως να έχουν ενθαρρυνθεί από το αποτέλεσμα της αντιπαράθεσης.

• Ο πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν υποστήριξε ότι οι στρατιωτικές επιθέσεις του Ιράν στο Ισραήλ ενίσχυσαν τη διαπραγματευτική του θέση με τις ΗΠΑ. Αποκάλεσε «τη διπλωματία και την άμυνα» τα «δύο φτερά της εθνικής ισχύος».
• «Δεν έχουμε εγκαταλείψει ούτε το πεδίο ούτε το τραπέζι των διαπραγματεύσεων», έγραψε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
• Η οικονομία του Ιράν βρίσκεται υπό τεράστια πίεση και επιδεινώθηκε περαιτέρω από τον ναυτικό αποκλεισμό των λιμανιών του από τις ΗΠΑ.
• Η ηγεσία του έχει δώσει προτεραιότητα σε τουλάχιστον δύο πράγματα στις διαπραγματεύσεις με την Ουάσιγκτον.
• • Το ένα είναι η πρόσβαση σε χρήματα, μέσω της άρσης των κυρώσεων και της αποδέσμευσης δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων από τα έσοδά του από το πετρέλαιο.
  • Το άλλο είναι να περιοριστεί η ισραηλινή κλιμάκωση εναντίον της Χεζμπολάχ στον Λίβανο, καθώς βλέπει την εν λόγω οργάνωση ως αποτρεπτικό παράγοντα περαιτέρω ισραηλινών επιθέσεων εναντίον του ίδιου του Ιράν.
  • Δεδομένων των πιέσεων που δέχεται η οικονομία των ΗΠΑ από την εκτόξευση των τιμών του πετρελαίου λόγω του κλεισίματος του Ορμούζ από το Ιράν, και μάλιστα σε χρονιά ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ, η Τεχεράνη πιθανότατα θα έχει αντιληφθεί ότι η όρεξη του Τραμπ για ρίσκο είναι επί του παρόντος χαμηλή (αν και κάθε περαιτέρω κλιμάκωση μπορεί να δοκιμάζει την υπομονή του).
  • Αυτό σημαίνει ότι το Ιράν είναι πιθανό να συνεχίσει να προσπαθεί να προωθήσει τα δύο προαναφερθέντα σημεία του στην ατζέντα, να προσπαθήσει να «επιβάλει εκ των προτέρων» την άρση των κυρώσεων και να ξεπαγώσει περιουσιακά στοιχεία στην προτεινόμενη συμφωνία με τις ΗΠΑ, διαισθανόμενο ότι ο Τραμπ επιθυμεί περισσότερο να επιτύχει μια συμφωνία παρά να επιστρέψει στον πόλεμο.

  • Ο Τραμπ ρωτήθηκε στη συνέντευξή του την Κυριακή αν θα ξεπαγώσει τυχόν ιρανικά περιουσιακά στοιχεία ή θα άρει τυχόν κυρώσεις εκ των προτέρων ως μέρος μιας συμφωνίας. Η απάντησή του ήταν: «Όχι».

    Αυτός μπορεί να είναι ένας λόγος για τον οποίο δεν υπάρχει ακόμη συμφωνία.

    Ωστόσο, η αυξανόμενη αποσταθεροποίηση της περιοχής είναι πιθανό να ωθήσει τις ΗΠΑ και το Ιράν σε έναν ακόμη γύρο άμεσων συγκρούσεων.

Το Predator άλλαξε για πάντα τις σχέσεις εξουσίας στην Ελλάδα. Γιατί όμως τα ΜΜΕ δεν μιλάνε για το ρόλο του Ισραήλ; Η ανάλυση του Infowar με τον Άρη Χατζηστεφάνου

Δυο πρωτοφανή περιστατικά άλλαξαν όσα γνωρίζαμε για τις σχέσεις εξουσίας στην Ελλάδα. Και σχεδόν κανείς δεν μιλά για τον ελέφαντα στο δωμάτιο. Το ρόλο του Ισραήλ.

Ο Γρηγόρης Δημητριάδης, ο άνθρωπος που ταυτίστηκε με το predator, πιάστηκε στα χέρια με τον Βαγγέλη Μαρινάκη. Και τα μέσα ενημέρωσης του τελευταίου τον χαρακτήρισαν κοριό.

Λίγες ημέρες αργότερα ο Ταλ Ντίλιαν, πρώην πράκτορας των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών επιτέθηκε ανοιχτά εναντίον της ελληνικής δικαιοσύνης και του Έλληνα πρωθυπουργού. Τον κάλεσε μάλιστα με νόημα να ακούσει τι λένε ο Καραμανλής, ο Σαμαράς και ο Τσίπρας. Τρείς πρώην πρωθυπουργοί που μπορούν να αμφισβητήσουν την εξουσία του Μητσοτάκη.

Εδώ δεν μας ενδιαφέρει αν ο Δημητριάδης ή ο Ντίλιαν έχουν δίκιο σε όσα υποστηρίζουν – μπορεί και να έχουν. Σημασία έχει ότι πριν από μερικά χρόνια κανένας δεν θα διανοούνταν να σηκώσει το χέρι του απέναντι σε έναν εφοπλιστή και βαρόνο των μέσων ενημέρωσης. Και κανένας ξένος επιχειρηματίας δεν θα στρεφόταν ανοιχτά εναντίον της πολιτικής δυναστείας της οικογένειας Μητσοτάκη.

Kοινός παρανομαστης σε αυτές τις ιστορίες είναι φυσικά το predator. Και predator δεν είναι η Intelexa. Είναι το Ισραήλ.

Το 2023 οι New York Times αποκάλυψαν ότι οι χώρες που προημθεύονταν τέτοιου είδους εφαρμογές άρχιζαν αίφνης να ψηφίζουν υπέρ του Ισραήλ στα Ηνωμένα Εθνη.

Την ίδια περίοδο Αμερικανοί αξιωματούχοι εξηγούσαν στην Wαshington Post ότι όλες αυτές οι εφαρμογές διαθέτουν κερκόπορτες ώστε οι πληροφορίες που υποκλέπτονται να φτάνουν στις μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ.

Η υπόθεση του Predator λοιπόν δεν είναι μια ιστορία υποκλοπών. Είναι μια υπόθεση διεθνούς κατασκοπείας εναντίον της Ελλάδας. Κανένα όμως από τα κόμματα που κυβέρνησαν τα τελευταία 15 χρόνια δεν το αναγνωρίζει λόγω των στενων δεσμών τους με το ισραηλινό κράτος.

Αυτή η νέα πραγματικότητα του Predator τινάζει στον αέρα τις σχέσεις εξουσίας που γνωρίσαμε στη μεταπολίτευση φέρνοντας σην προσκήνιο νέους πάικτες. Και έτσι, μια ημέρα – όπως θα έλεγε και ο καβάφης – ξυπνήσαμε «εν μεγάλη ελληνική αποικία».

Πηγή: infowar